Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012

Ἡμερίδα με θέμα «Πατερικὴ Θεολογία καὶ μεταπατερικὴ αἵρεση» ἀπό τήν Μητρόπολη Πειραιῶς


Ι­Ε­ΡΑ ΜΗ­ΤΡΟ­ΠΟ­ΛΙΣ ΠΕΙ­ΡΑΙ­ΩΣ
ΓΡΑ­ΦΕΙ­Ο ΤΥ­ΠΟΥ & ΔΗ­ΜΟ­ΣΙ­ΩΝ ΣΧΕ­ΣΕ­ΩΝ
Ἀ­κτή Θε­μι­στο­κλέ­ους 190, 185 39 ΠΕΙ­ΡΑΙ­ΕΥΣ, Τηλ. +30 210 4514833 (ἐ­σωτ. 19) F­ax +310 210 4528332
Πει­ραι­εύς 26 Ἰ­α­νου­α­ρί­ου 2012
Δ Ε Λ Τ Ι Ο   Τ Υ Π Ο Υ
Ἡ Ἱ­ε­ρά Μη­τρό­πο­λις Πει­ραι­ῶς δι­ορ­γα­νώ­νει τήν Τε­τάρ­τη 15η Φε­βρου­α­ρί­ου ἐ.ἔ. καί ὥ­ρα 4.00 μ.μ. στό Στά­διο Εἰ­ρή­νης καί Φι­λί­ας, Ν. Φά­λη­ρο Πει­ραι­ῶς (αἴ­θου­σα «Με­λί­να Μερ­κού­ρη») μέ ἐ­λεύ­θε­ρη εἴ­σο­δο Ἡ­με­ρί­δα θε­ο­λο­γι­κοῦ προ­βλη­μα­τι­σμοῦ, κα­τά τό ἐ­πι­συ­να­πτό­με­νο Πρό­γραμ­μα, μέ τό ἐ­ξό­χως ἐν­δι­α­φέ­ρον θέ­μα:
«Πα­τε­ρι­κὴ Θε­ο­λο­γί­α καὶ με­τα­πα­τε­ρι­κὴ αἵ­ρε­ση»
Α΄ Συ­νε­δρί­α
Προ­ε­δρεύ­ων: Δη­μή­τριος Τσε­λεγ­γί­δης, Καθ. Πα­νεπ. Θεσ­σα­λο­νί­κης
Το­πο­θέ­τη­ση Προ­ε­δρεύ­ον­τος Συ­νε­δρί­ας
Πρω­το­πρ. Γε­ώρ­γιος Με­ταλ­λη­νός, Ὁμ. Κα­θη­γη­τής Πα­νεπ. Ἀ­θη­νῶν
ΘΕ­ΜΑ: «Ἀ­πὸ τὴν Πα­τε­ρι­κό­τη­τα στὴν “με­τα­πα­τε­ρι­κό­τη­τα”. Ἡ αὐ­το­α­ναί­ρε­ση τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου ἡ­γε­σί­ας»
Πρω­το­πρ. Θε­ό­δω­ρος Ζή­σης, Ὁμ. Κα­θη­γη­τής Πα­νεπ. Θεσ­σα­λο­νί­κης
ΘΕ­ΜΑ: «Ἡ ση­μα­σί­α τῶν Πα­τέ­ρων τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας καὶ ἡ πα­τρο­μα­χι­κὴ ἄρ­νη­σή της»
Ἰ­ω­άν­νης Μαρ­κᾶς, Ἐ­ρευ­νη­τὴς
ΘΕ­ΜΑ: «Με­τα­πα­τε­ρι­κῶν ἔρ­γα καὶ ἡ­μέ­ραι»
Β΄ Συ­νε­δρί­α
Προ­ε­δρεύ­ων: Λάμ­προς Σιά­σος, Κα­θη­γη­τὴς Πα­νεπ. Θεσ­σα­λο­νί­κης
Το­πο­θέ­τη­ση Προ­ε­δρεύ­ον­τος Συ­νε­δρί­ας
Σεβ. Μη­τρο­πο­λί­της Ναυ­πά­κτου καὶ Ἁ­γί­ου Βλα­σί­ου κ.κ. Ἱ­ε­ρό­θε­ος
ΘΕ­ΜΑ: «Ἡ με­τα­πα­τε­ρι­κὴ θε­ο­λο­γί­α ἀ­πὸ ἐκ­κλη­σι­α­στι­κῆς προ­ο­πτι­κῆς»
Ἰ­ω­άν­νης Κου­ρεμ­πε­λές, Ἀ­να­πλ. Κα­θη­γη­τὴς Πα­νεπ. Θεσ­σα­λο­νί­κης
ΘΕ­ΜΑ: «Ὀρ­θο­δο­ξί­α ἀ­νορ­θό­δο­ξη; Στιγ­μὲς στὴ σύγ­χρο­νη ἑλ­λη­νι­κὴ θε­ο­λο­γι­κὴ ἔκ­φρα­ση καὶ στίγ­μα­τα με­τα-θε­ο­λο­γι­κῶν στιγ­μῶν»
Συ­ζή­τη­ση - Πο­ρί­σμα­τα-Ψή­φι­σμα. Λή­ξη ἡ­με­ρί­δος
Ἡ πα­ρου­σί­α σας θά συν­τε­λέ­σῃ στήν ἐν­δυ­νά­μω­ση τῆς πί­στε­ως καί τῆς ἀ­λη­θεί­ας τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου Ἐκ­κλη­σί­ας μας.
ΕΚ ΤΗΣ Ι­Ε­ΡΑΣ ΜΗ­ΤΡΟ­ΠΟ­ΛΕ­ΩΣ

Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2012

Πρόκλησις: Κατά την εορτήν των μεγάλων αντιπαπικών Αγίων, οικουμενιστική συμπροσευχή εις την Θεσσαλονίκην


Εις μίαν ἐποχὴν κατὰ τὴν ὁποίαν οἱ καθηγηταὶ τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν Πανεπιστημίου ὤφειλον νὰ ἀγωνίζωνται διὰ τὴν τόνωσιν τοῦ Ὀρθοδόξου φρονήματος καὶ νὰ διδάσκουν εἰς τοὺς φοιτητὰς ὅτι ἡ ἐποχή μας εἶναι παράλληλος μὲ ἐκείνη τῶν παραμονῶν τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Φλωρεντίας διὰ τὴν ψευδοένωσιν τῶν Ἐκκλησιῶν κάμνουν ὅ,τι ἠμποροῦν (ὡρισμένοι), διὰ νὰ προπαγανδίσουν τὸν Οἰκουμενισμόν...

Εἰς τὸ πλαίσιον αὐτὸ καθηγηταὶ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης θὰ πρωταγωνιστήσουν εἰς τὰς οἰκουμενιστικὰς ἐκδηλώσεις, αἱ ὁποῖαι θὰ πραγματοποιηθοῦν εἰς τὴν Θεσσαλονίκην. Αἱ ἐκδηλώσεις προβλέπουν οἰκουμενικὴ βραδιὰ συμπροσευχῆς τὸ Σάββατο 21η Iανουαρίου, τὴν 7η Ἀπογευματινὴ στὸν Καθολικὸ καθεδρικὸ Ναὸ Θεσσαλονίκης, τῆς Ἀσπίλου Συλλήψεως τῆς Θεοτόκου, ὁ ὁποῖος εὑρίσκεται ἐπὶ τῆς ὁδοῦ Φράγκων 19.Στὴ βραδιὰ τῆς συμπροσευχῆς θὰ συμμετάσχουν καθολικοὶ (παπικοί), ὀρθόδοξοι, ἀποστολικοὶ Ἀρμένιοι, ἀγγλικανοί, ἐνῶ κεντρικὸς ὁμιλητὴς θὰ εἶναι ὁ ἐπίκουρος καθηγητὴς Καινῆς Διαθήκης, στὴ Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (Α.Π.Θ.) κ. Χαράλαμπος Ατμαζτίδης. Πρόκειται γιὰ μιὰ ἐκδήλωση, ποὺ ἐντάσσεται στὸ πλαίσιο τῆς ἑβδομάδας παγκόσμιας προσευχῆς γιὰ τὴ χριστιανικὴ ἑνότητα, ποὺ διοργανώνεται ἀπὸ 18 ἕως 25 Ἰανουαρίου. (Ἐφημερὶς Ἀγγελιοφόρος τῆς 11ης Ἰανουαρίου 2012)

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2012

Μητροπολίτης Πειραιώς προς τα κόμματα της Αριστεράς


Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

                      ᾿Εν Πει­ραι­εῖ τῇ 13ῃ Ἰ­α­νου­α­ρί­ου 2012


Δη­μο­σι­εύ­ε­ται κα­τω­τέ­ρω ἡ πρός τήν Ἐ­ξο­χω­τά­τη κ. Ἀ­λέ­κα Πα­πα­ρή­γα, Γ.Γ. τοῦ Κο­μου­νι­στι­κοῦ Κόμ­μα­τος Ἑλ­λά­δος ἐ­πι­στο­λή τοῦ Σεβ. Μη­τρο­πο­λί­του Πει­ραι­ῶς κ.κ. ΣΕ­ΡΑ­ΦΕΙΜ καί ἐ­νη­με­ρώ­νο­με ὅ­τι ἀ­να­λό­γου πε­ρι­ε­χο­μέ­νου ἐ­πι­στο­λαί ἐ­στά­λη­σαν πρός τούς Ἀρ­χη­γούς τῶν Κοι­νο­βου­λευ­τι­κῶν σχη­μα­τι­σμῶν κ.κ. Ἀ­λέ­ξιον Τσί­πραν καί Φώ­τιον Κου­βέ­λην.
ΕΚ ΤΗΣ Ι­Ε­ΡΑΣ ΜΗ­ΤΡΟ­ΠΟ­ΛΕ­ΩΣ


ΕΛ­ΛΗ­ΝΙ­ΚΗ ΔΗ­ΜΟ­ΚΡΑ­ΤΙΑ
Ι­Ε­ΡΑ ΜΗ­ΤΡΟ­ΠΟ­ΛΙΣ ΠΕΙ­ΡΑΙ­ΩΣ
᾿Α­κτὴ Θε­μι­στο­κλέ­ους 190
185 39 ΠΕΙ­ΡΑΙ­ΕΥΣ
Τηλ. 210 4514833
F­ax 210 4518476

᾿Α­ριθμ. Πρωτ. 58                             ᾿Εν Πει­ραι­εῖ τῇ 12ῃ Ἰ­α­νου­α­ρί­ου 2012



Πρός τήν
Ἐ­ξο­χω­τά­τη Κυ­ρί­α
Ἀ­λέ­κα Πα­πα­ρή­γα
Γεν. Γραμ­μα­τέ­α
Κομ­μου­νι­στι­κοῦ Κόμ­μα­τος Ἑλ­λά­δος
Λ. Ἠ­ρα­κλεί­ου 145
142 31 Ν. Ι­Ω­ΝΙΑ


᾿Ε­ξο­χω­τά­τη κ. Πα­πα­ρή­γα,

Ὡς Ποι­με­νάρ­χης τοῦ ἐ­πι­νεί­ου τῆς Πρω­τευ­ού­σης τῆς Χώ­ρας ἡ­μῶν καί πνευ­μα­τι­κός δι­ά­κο­νος τῆς ἐν Πει­ραι­εῖ Ἐκ­κλη­σί­ας τοῦ Θε­οῦ, με­τ’ αἰ­σθη­μά­των συ­νο­χῆς καρ­δί­ας καί πολ­λῆς θλί­ψε­ως διά τήν ὄ­χλη­σι τῆς Ὑ­με­τέ­ρας πο­λυ­ευ­θύ­νου Ἐ­ξο­χό­τη­τος ἐν και­ροῖς δυ­σχει­μέ­ροις κα­τά τούς ὁ­ποί­ους ἀ­γω­νί­ζε­σθε γιά τήν δι­ά­σω­σι τῆς φιλ­τά­της Πα­τρί­δος ἐκ τῶν ἁρ­πα­κτι­κῶν δι­α­θέ­σε­ων τῶν δα­νει­στῶν καί πι­στω­τῶν Αὐ­τῆς πού πραγ­μα­τού­με­ναι ἀ­να­πο­δρά­στως θά ὁ­δη­γή­σουν εἰς τήν ἀ­πώ­λεια τῆς ἐ­θνι­κῆς κυ­ρι­αρ­χί­ας καί ἀ­νε­ξαρ­τη­σί­ας, κα­θη­κόν­τως προ­ά­γο­μαι ὅ­πως πα­ρα­κα­λέ­σω Ὑ­μᾶς νά ἐμ­πο­δί­ση­τε τήν στο­χευ­μέ­νην ἐ­πί­θε­σιν τοῦ κα­ταρ­ρέ­ον­τος κόμ­μα­τος τῆς τέ­ως συμ­πο­λι­τεύ­σε­ως, τό ὁ­ποῖ­ο διά τῶν Ἐ­ξο­χω­τά­των Ὑ­πουρ­γῶν του κ.κ. Εὐ­αγ­γέ­λου Βε­νι­ζέ­λου καί Μιλ­τιά­δου Πα­πα­ϊ­ω­άν­νου ἐ­πι­χει­ρεῖ τήν ψή­φι­σι ὑ­πό τῆς Βου­λῆς τῶν Ἑλ­λή­νων νο­μο­σχε­δί­ων σα­φῶς ἀν­τι­κει­μέ­νων εἰς τήν Συν­ταγ­μα­τι­κή νο­μι­μό­τη­τα καί τά δη­μο­κρα­τι­κά αἰ­σθή­μα­τα. Ση­μει­ω­τέ­ον ὅ­τι διά τάς συγ­κε­κρι­μέ­νας νο­μο­θε­τι­κάς ρυθ­μί­σεις οὐ­δε­μί­α πο­λι­τι­κή ἐ­ξου­σι­ο­δό­τη­σι κέ­κτην­ται καί ὡς ἐκ τοῦ ἀ­πο­τε­λέ­σμα­τος δύ­να­ται νά κρι­θῇ στο­χο­ποι­οῦν­ται διά τῆς πρω­το­βου­λί­ας τῶν κι­νή­σε­ών των αἱ Συν­ταγ­μα­τι­κῶς κα­το­χυ­ρω­μέ­ναι ἀρ­χαί τῆς ἀν­θρω­πί­νης ὀν­το­λο­γί­ας, τῆς ἐ­λευ­θε­ρί­ας τῆς συ­νει­δή­σε­ως καί ἐκ­φρά­σε­ως, τῆς δη­μο­σί­ας τά­ξε­ως καί τῶν χρη­στῶν ἠ­θῶν. 

Οικουμενιστική συμπροσευχή με την παρουσία του Μητροπολίτη Αυστρίας κ. Αρσενίου


Ουγγαρία- Ιανουάριος 2012 - Στα πλαίσια των οικουμενιστικών συμπροσευχών για τη χριστιανική ενότητα, Ορθόδοξοι, Ρωμαιοκαθολικοί , Αγγλικανοί και Λουθηρανοί συμπροσευχήθηκαν σε Ρωμαιοκαθολικό ναό. Ενεργό μέρος στη συμπροσευχή είχε ονέος Μητροπολίτης Αυστρίας, Έξαρχος Ουγγαρίας και Μεσευρώπης κ. Αρσένιος Καρδαμάκης. 
Πηγή: http://aktines.blogspot.com/2012/01/blog-post_1039.html#more





Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2012

Γέροντας Αθανάσιος Μετεωρίτης:Επιτακτική ανάγκη ο πνευματικός αναβαπτισμός


Πλήθος πιστών παρακολούθησε χθες το απόγευμα τη διάλεξη του πανοσιολογιότατου αρχιμανδρίτη π. Αθανασίου Μετεωρίτη, που πραγματοποιήθηκε χθες το απόγευμα στο ξενοδοχείο «Imperial», στο πλαίσιο εκδήλωσης της ερανικής επιτροπής αποπερατώσεως του Ιερού Ναού της Του Θεού Σοφίας. Ο π. Αθανάσιος Μετεωρίτης μίλησε για την ανάγκη του πνευματικού αναβαπτισμού μέσω της αγιαστικής παράδοσης της εκκλησίας, επισημαίνοντας μεταξύ άλλων ότι μόνο η Εκκλησία μπορεί να αλλάξει τον άνθρωπο, να τον μεταμορφώσει, να τον απαλλάξει από τα πάθη και τις αδυναμίες του, να τον φωτίσει.
Επιπλέον, ανέφερε ότι ο αναβαπτισμός των πιστών μέσω των μυστηρίων της Εκκλησίας σηματοδοτεί, και τον αναβαπτισμό της κοινωνίας ολόκληρης και συμβάλλει κατά συνέπεια στην αναβάθμιση και την ποιότητα της πολιτείας, των θεσμών της αφού αυτός είναι ο ρόλος τελικά και η ευθύνη της Εκκλησίας, νά φανερώσει το αληθινό νόημα και τον σκοπό της ζωής μας, πού είναι ο ουρανός, η πραγματική δηλαδή και μόνιμη πατρίδα μας.Στη συνέχεια ο σεβασμιότατος μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου ευλόγησε την βασιλόπιτα της Ερανικής Επιτροπής της Του Θεού Σοφίας και σε σύντομη ομιλία του εξήρε των αγώνα που κάνουν οι πιστοί της Λάρισας για την αποπεράτωση του ιερού ναού. Ακολούθησαν επίκαιροι βυζαντινοί ύμνοι από τη χορωδία του Βυζαντινού και Δημοτικού Εργαστηρίου του «Αγίου Αχιλλίου».
Επίσης, ο σεβασμιότατος μητροπολίτης κ. Ιγνάτιος απένειμε τιμητικές πλακέτες τόσο στον ομιλητή π. Αθανάσιο Μετεωρίτη όσο και στο χοράρχη κ. Θεοδόσιο Διαμαντή. Τα έσοδα που συγκεντρώθηκαν από την εκδήλωση θα διατεθούν για την κατασκευή του άνω μέρους του ιερού ναού της Του Θεού Σοφίας στη Χαραυγή.
Στην εκδήλωση παρέστησαν μεταξύ άλλων οι αντιδήμαρχοι Μαίρη Αγραφιώτη, Ελένη Ξυνοπούλου, Δέσποινα Μάντζαρη και η εκδότης-διευθυντής της «Ε» κ. Δανάη Δημητρακοπούλου. (http://www.eleftheria.gr/index.asp?cat=7&aid=35903)






























Ἀρ­χιμ. Ἀ­θα­να­σί­ου Ἀ­να­στα­σί­ου
Προ­η­γου­μέ­νου Ἱ­ε­ρᾶς Μο­νῆς Με­γά­λου Με­τε­ώ­ρου
«Ὁ πνευ­μα­τι­κός ἐ­πα­να­βα­πτι­σμός μας στἠν ἁ­γι­α­στι­κή πα­ρά­δο­ση τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μας»
Ὁ­μι­λί­α στήν κο­πή τῆς Βα­σι­λό­πι­τας τῆς ἐ­νο­ρί­ας τῆς τοῦ Θε­οῦ Σο­φί­ας Λα­ρί­σης
Λά­ρι­σα, Ξε­νο­δο­χεῖ­ο I­m­p­e­r­i­al, 15 Ἰ­αν. 2012, ὥ­ρα 6.00 μ.μ.

Σε­βα­σμι­ώ­τα­τε,
Ἅ­γι­ε πρω­το­σύγ­κελ­λε, σεβαστοί πατέρες, ἀ­γα­πη­τέ ἀ­δελ­φέ καί συλ­λει­τουρ­γέ π. Ἰ­ω­αν­νί­κι­ε, ἀξιότιμες κ. ἀντιδήμαρχοι, προ­σφι­λέ­στα­τοι ἐν Χρι­στῷ ἀ­δελ­φοί μας, κα­λή καί εὐ­λο­γη­μέ­νη χρο­νιά.
Θά θέ­λα­με κα­τ’ ἀρ­χήν νά σᾶς εὐ­χα­ρι­στή­σου­με γιά τήν πρό­σκλη­σή σας νά πα­ρευ­ρε­θοῦ­με ἀ­πό­ψε ἐ­δῶ σέ αὐ­τή τήν τό­σο πολυπληθή πνευ­μα­τι­κή, ὄ­μορ­φη καί ζε­στή ἐκ­δή­λω­ση, πα­ρου­σί­ᾳ καί τοῦ Σε­βα­σμι­ω­τά­του Μη­τρο­πο­λί­του Λα­ρί­σης καί Τυρ­νά­βου κ. Ἰ­γνα­τί­ου, στό πρό­σω­πο τοῦ ὁ­ποί­ου τρέ­φου­με βα­θύ­τα­το σε­βα­σμό καί ἰ­δι­αί­τε­ρη εὐ­λά­βια.
Θά θέ­λα­με, ἐ­πί­σης, νά συγ­χα­ροῦ­με τόν π. Ἰ­ω­αν­νί­κιο γιά τό καρ­πο­φό­ρο πνευ­μα­τι­κό, ἱ­ε­ρα­πο­στο­λι­κό καί ἀ­νοι­κο­δο­μη­τι­κό του ἔρ­γο, κα­θώς καί ὅ­λους ἐ­σᾶς τούς συ­νερ­γά­τες καί τούς ἐ­νο­ρί­τες τῆς νε­ο­συ­στα­θεί­σας ἐ­νο­ρί­ας τῆς Ἁ­γί­ας τοῦ Θε­οῦ Σο­φί­ας, πού τόν πε­ρι­βάλ­λε­τε μέ ἀ­γά­πη καί ἐμ­πι­στο­σύ­νη καί συμ­βάλ­λε­τε στήν ἀ­νέ­γερ­ση τοῦ νέ­ου ἐ­νο­ρια­κοῦ να­οῦ.
Στήν ἀ­πο­ψι­νή μας ὁ­μι­λί­α, ἀ­φοῦ ἀ­να­φερ­θοῦ­με, δι’ ὀ­λί­γων, εἰ­σα­γω­γι­κά στόν Με­γά­λο Βα­σί­λει­ο, πρός τι­μή τοῦ ὁ­ποί­ου κα­θι­ε­ρώ­θη­κε ἡ βα­σι­λό­πι­τα, καί στήν ση­μα­σί­α τῆς ἐ­νο­ρί­ας στήν ζω­ή τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μας, θά κλεί­σου­με μέ κά­ποι­ες ἁ­πλές κα­λο­γε­ρι­κές σκέ­ψεις, καρ­πό τῆς πο­λυ­ε­τοῦς δι­α­κο­νί­ας μας στό μυ­στή­ριο τῆς ἱ­ε­ρᾶς ἐ­ξο­μο­λο­γή­σε­ως καί τῆς ἀ­να­στρο­φῆς καί ἐ­να­σχο­λή­σε­ώς μας μέ πλῆ­θος ἀν­θρώ­πων, πού πέ­ρα­σαν ἀ­πό τήν ἁ­γι­ο­με­τε­ω­ρί­τι­κη με­τά­νοι­ά μας –τό μο­να­στή­ρι μας-, καί τά ποι­κί­λα προ­βλή­μα­τά τους.
Ὁ Μέ­γας Βα­σί­λει­ος, ὅ­πως ὅ­λοι γνω­ρί­ζε­τε, ἦ­ταν ἕ­νας ἀ­πό τούς με­γα­λύ­τε­ρους Πα­τέ­ρες τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μας, ἕ­νας ἀ­πό τούς οἰ­κου­με­νι­κούς δι­δα­σκά­λους καί γι’ αὐ­τό ὀ­νο­μά­στη­κε Μέ­γας καί Οὐ­ρα­νο­φάν­τωρ. Ὑ­πῆρ­ξε πα­νε­πι­στή­μων καί λο­γι­ώ­τα­τος ἀ­σκη­τής καί ὁ­μο­λο­γη­τής Ἐ­πί­σκο­πος μέ τε­ρά­στια κοι­νω­νι­κή εὐ­αι­σθη­σί­α, δρα­στη­ρι­ό­τη­τα καί προ­σφο­ρά.
Ὁ Μ. Βα­σί­λει­ος δι­ε­τέ­λε­σε ἐ­πί­σκο­πος στήν Και­σά­ρεια τῆς Καπ­πα­δο­κί­ας σὲ μί­α πο­λὺ δύ­σκο­λη πε­ρί­ο­δο τῆς ἐκ­κλη­σι­α­στι­κῆς μας ἱ­στο­ρί­ας, τὴν πε­ρί­ο­δο με­τα­ξύ τῆς Α΄ Οἰ­κου­με­νι­κῆς Συ­νό­δου, ποὺ ἔ­γι­νε στὴν Νί­και­α τῆς Βι­θυ­νί­ας τὸ 325 μ.Χ., καὶ τῆς Β΄ Οἰ­κου­με­νι­κῆς Συ­νό­δου, ποὺ ἔ­γι­νε τὸ 381 μ.Χ. στήν Κων­σταν­τι­νού­πο­λη. Ὁ Μέ­γας Βα­σί­λει­ος δογ­μά­τι­σε γιά τόν Τρι­α­δι­κό Θε­ό, γιά τό Ἅ­γιο Πνεῦ­μα καί γιά τίς σχέ­σεις με­τα­ξύ τῶν Προ­σώ­πων τῆς Ἁ­γί­ας Τριά­δος. Δογ­μά­τι­σε «θε­ο­πρε­πῶς», ὅ­πως μᾶς λέ­ει τό ἀ­πο­λυ­τί­κιό του. Δη­λα­δή ἡ θε­ο­λο­γί­α του δὲν ἦ­ταν ἀ­κα­δη­μα­ϊ­κή, ὀρ­θο­λο­γι­στι­κή καί συ­ναι­σθη­μα­τι­κή, ἀλ­λὰ κα­θα­ρὰ ὀν­το­λο­γι­κή. Ἡ θε­ο­λο­γί­α του ἦ­ταν καρ­πός τοῦ φω­τι­σμοῦ τοῦ Ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος, τῶν ἐμ­πει­ρι­ῶν του καί τῶν θεί­ων ἀ­πο­κα­λύ­ψε­ων.
Ταυ­τό­χρο­να μέ τό θε­ο­λο­γι­κό του ἔρ­γο ὁ Μέ­γας Βα­σί­λει­ος ἀ­νέ­πτυ­ξε καί μί­α πα­ροι­μι­ώ­δη κοι­νω­νι­κή δρα­στη­ρι­ό­τη­τα. Ὁ ἱ­στο­ρι­κὸς Σω­ζό­με­νος (ἤ Σω­ζο­με­νός) μᾶς πλη­ρο­φο­ρεῖ γιά τήν πε­ρί­φη­μη «Βα­σι­λειά­δα» καί μι­λᾶ πε­ρὶ «Βα­σι­λειά­δος ὃ πτω­χῶν ἐ­στιν ἐ­πι­ση­μό­τα­τον κα­τα­γώ­γιον (τό πιό φη­μι­σμέ­νο κα­τά­λυ­μα), ὑ­πὸ Βα­σι­λεί­ου κα­τα­σκευα­σθέν, ἀ­φ’ οὗ τὴν προ­ση­γο­ρί­αν τὴν ἀρ­χὴν ἔ­λα­βε καὶ εἰς ἔ­τι νῦν ἔ­χει (ἀ­πό τόν ὁ­ποῖ­ο, δη­λα­δή, καί πῆ­ρε ἀρ­χι­κά, ἀλ­λά ἀ­κό­μη καί μέ­χρι σή­με­ρα δι­α­τη­ρεῖ τήν ὀ­νο­μα­σί­α του)­». Ὁ ἅ­γιος Γρη­γό­ριος ὁ Θε­ο­λό­γος χα­ρα­κτη­ρί­ζει τήν Βα­σει­λιά­δα «και­νὴν πό­λιν» ὅ­που «νό­σος φι­λο­σο­φεῖ­ται καὶ συμ­φο­ρὰ μα­κα­ρί­ζε­ται καὶ τὸ συμ­πα­θὲς δο­κι­μά­ζε­ται».
Ἡ ἱ­στο­ρί­α τῆς βα­σι­λό­πι­τας εἶ­ναι ἐν­δει­κτι­κή τοῦ φρο­νή­μα­τος καί τῆς ἁ­γι­ό­τη­τος τοῦ Με­γά­λου Βα­σι­λεί­ου. Γι’ αὐ­τό καί ἀ­ξί­ζει νά τήν ξα­να­θυ­μη­θοῦ­με, πα­ρό­τι μᾶς εἶ­ναι λί­γο ἕ­ως πο­λύ γνω­στή ἔ­τσι, ὅ­πως τήν δι­α­σώ­ζει ὁ λα­ο­γρά­φος Φαί­δων Κου­κου­λές, κα­τὰ τὴν πα­ρου­σί­α­ση τοῦ Δη­μή­τρη Λου­κά­του. Σύμ­φω­να μὲ αὐ­τὴν «ὅ­ταν ὁ ἅ­γιος Βα­σί­λει­ος ἦ­ταν Ἐ­πί­σκο­πος στὴν Και­σά­ρεια, ὁ τό­τε Ἔ­παρ­χος τῆς Καπ­πα­δο­κί­ας πῆ­γε μὲ σκλη­ρὲς δι­α­θέ­σεις νὰ εἰ­σπρά­ξει φό­ρους. Οἱ κά­τοι­κοι φο­βι­σμέ­νοι ἐ­ζή­τη­σαν τὴν προ­στα­σί­α τοῦ ποι­με­νάρ­χη τους. –"Σᾶς προ­τρέ­πω εὐ­θύς, τοὺς εἶ­πε ἐ­κεῖ­νος, νὰ μοῦ φέ­ρει ἕ­κα­στος ὅ,τι πο­λύ­τι­μον ἔ­χει ἀν­τι­κεί­με­νον". Μά­ζε­ψαν πολ­λὰ δῶ­ρα, καὶ βγῆ­καν μα­ζὶ μὲ τὸν Δε­σπό­τη τους οἱ Και­σα­ρεῖς νὰ προ­ϋ­παν­τή­σουν τὸν Ἔ­παρ­χο. Ἦ­ταν ὅ­μως τέ­τοι­α ἡ ἐμ­φά­νι­ση καὶ ἡ πει­θὼ τοῦ Μ. Βα­σι­λεί­ου, ποὺ ὁ Ἔ­παρ­χος κα­τα­πρα­ΰν­θη­κε, χω­ρὶς νὰ θε­λή­σει νὰ πά­ρει τὰ δῶ­ρα. Γύ­ρι­σαν πί­σω χα­ρού­με­νοι, κι ὁ ἅ­γιος Βα­σί­λει­ος πῆ­ρε νὰ τοὺς ξα­να­δώ­σει τὰ τι­μαλ­φῆ. Ὁ χω­ρι­σμὸς ὅ­μως ἦ­το δυ­σχε­ρής, δι­ό­τι πολ­λὰ ὅ­μοι­α εἶ­χον προ­σφέ­ρει, δα­κτυ­λί­ους δη­λα­δή, νο­μί­σμα­τα κ.λπ. Ὁ Βα­σί­λει­ος τό­τε σκέ­φθη­κε ἕ­να θαυ­μα­τουρ­γὸν τρό­πο: Δι­έ­τα­ξε νὰ κα­τα­σκευ­α­σθῶ­σι τὴν ἑ­σπέ­ραν τοῦ Σαβ­βά­του πλα­κούν­τια (δηλ. μι­κρὲς πί­τες) καὶ ἐν­τὸς ἑ­νὸς ἑ­κά­στου ἔ­θη­κεν ἀ­νὰ ἓν ἀν­τι­κεί­με­νον, τὴν δ’ ἑ­πο­μέ­νην ἔ­δω­κεν ἀ­νὰ ἓν εἰς ἕ­κα­στον Χρι­στια­νόν. Ποῖ­ον θαῦ­μα! Ἐν­τός τοῦ πλα­κουν­τί­ου του εὗ­ρεν ἕ­κα­στος ὅ,τι εἶ­χε προ­σφέ­ρει! Ἀ­πὸ τό­τε, λέ­γει ἡ πα­ρά­δο­ση, κά­θε στὴ γι­ορ­τὴ τοῦ ἁγ. Βα­σι­λεί­ου κά­νου­με κι ἐ­μεῖς πί­τες καὶ βά­ζου­με μέ­σα νο­μί­σμα­τα» (Δη­μη­τρί­ου Λου­κά­του, Χρι­στου­γεν­νι­ά­τι­κα καί τῶν ἑ­ορ­τῶν).
Σε­βα­σμι­ώ­τα­τε,
Ἡ ἵ­δρυ­ση καί λει­τουρ­γί­α μί­ας νέ­ας ἐ­νο­ρί­ας, ὅ­πως ἡ τῆς τοῦ Θε­οῦ Ἁ­γί­ας Σο­φί­ας Λα­ρί­σης, εἶ­ναι ἕ­να ἐ­ξό­χως ση­μαν­τι­κό γε­γο­νός μέ πάμ­πολ­λες εὐ­ερ­γε­τι­κές δι­α­στά­σεις. Εἶ­ναι μιά ἠ­χη­ρή ἀ­πάν­τη­ση καί μιά θε­τι­κή καί ἐλ­πι­δο­φό­ρα πρό­κλη­ση στήν ἄρ­νη­ση καί τόν μη­δε­νι­σμό τῆς ἐ­πο­χῆς μας. Ἀ­κό­μη καί μέ­σα σέ αὐ­τή τήν τρα­γι­κή κα­τά­στα­ση τῶν ἡ­με­ρῶν μας, σέ πεῖ­σμα τῶν σχε­δια­σμῶν τῆς νέ­ας τά­ξε­ως πραγ­μά­των, πού ἐ­πι­βάλ­λουν τήν ἐ­θνι­κή μας συρ­ρί­κνω­ση, τήν οἰ­κο­νο­μι­κή καί κοι­νω­νι­κή ἐ­ξα­θλί­ω­ση τοῦ λα­οῦ μας, σέ πεῖ­σμα τῆς νέ­ας ἐ­πο­χῆς, πού ἀλ­λο­τρι­ώ­νει ἀν­θρώ­πους καί ἀλ­λοι­ώ­νει ἀρ­χές καί ἀ­ξί­ες, σέ πεῖ­σμα τοῦ θρη­σκευ­τι­κοῦ συγ­κρη­τι­σμοῦ, τοῦ οἰ­κου­με­νι­σμοῦ καί τῆς παν­θρη­σκεί­ας, πού νο­θεύ­ει τήν ὀρ­θό­δο­ξη πί­στη καί δι­δα­σκα­λί­α, συ­στά­θη­κε μί­α νέ­α ἐ­νο­ρί­α.
Δη­μι­ουρ­γή­θη­κε ἕ­νας νέ­ος θύ­λα­κας πνευ­μα­τι­κῆς ἀν­τι­στά­σε­ως, ἀ­νε­φο­δια­σμοῦ καί ἀ­να­τρο­φο­δο­σί­ας, μί­α ἰ­σχυ­ρή πνευ­μα­τι­κή βά­ση, ἕ­νας πυ­ρή­νας συ­νο­χῆς καί αὐ­το­συ­νει­δη­σί­ας, ἕ­να σχο­λεῖ­ο ἁ­για­σμοῦ καί γυ­μνα­στή­ριο πνευ­μα­τι­κῆς ἀ­θλή­σε­ως. Δη­μι­ουρ­γή­θη­κε ἕ­να παυ­σί­λυ­πο θλί­ψε­ων καί κέν­τρο φι­λαν­θρω­πί­ας, ἕ­να ἀ­λε­ξι­τή­ριο δαι­μό­νων καί πει­ρα­σμῶν, ὅ­λα ὅ­σα δη­λα­δή συ­να­πο­τε­λοῦν μί­α ὀρ­θό­δο­ξη ἐ­νο­ρί­α.
Ἡ ἀ­νέ­γερ­ση ἑ­νός να­οῦ ἀ­πο­τε­λεῖ ὑ­ψί­στη ὁ­μο­λο­γί­α τοῦ Ὀ­νό­μα­τος τοῦ Θε­οῦ καί πη­γή ἀ­πεί­ρων εὐ­λο­γι­ῶν γιά ὅ­λους ὅ­σους συμ­βάλ­λουν στήν οἰ­κο­δό­μη­σή του, σέ και­ρούς μά­λι­στα πού στίς χῶ­ρες τοῦ ἐ­ξω­τε­ρι­κοῦ οἱ να­οί τῶν ἑ­τε­ρο­δό­ξων αἱ­ρε­τι­κῶν κλεί­νουν ὁ ἕ­νας με­τά τόν ἄλ­λο καί με­τα­τρέ­πον­ται σέ ἑ­ται­ρεῖ­ες καί σέ χώ­ρους δι­α­σκε­δά­σε­ως καί ἀ­πο­θη­κεύ­σε­ως.
Ὁ ὅ­ρος ἐ­νο­ρί­α πα­ρά­γε­ται ἀ­πό τό ἐ­πί­θε­το ἐ­νό­ριος, πού ση­μαί­νει τόν χῶ­ρο ἐν­τός ὁ­ρί­ων, μί­α κα­θο­ρι­σμέ­νη πε­ρι­ο­χή ἤ το­πι­κή πε­ρι­φέ­ρεια. Ἐ­νο­ρί­α εἶ­ναι ἡ ἐκ­κλη­σι­α­στι­κή πε­ρι­φέ­ρεια ἑ­νός να­οῦ, ἀ­πό τόν ὁ­ποῖ­ο ἀν­τλεῖ τό ὄ­νο­μά της, κα­θώς καί τό σύ­νο­λο τῶν ὀρ­θο­δό­ξων πι­στῶν πού κα­τοι­κοῦν στήν ἴ­δια πε­ρι­φέ­ρεια καί συ­νέρ­χον­ται στίς ἐκ­κλη­σι­α­στι­κές συ­νά­ξεις.
Ἡ Ἐ­νο­ρί­α ἀ­πο­τε­λεῖ τὸ κύτ­τα­ρο τῆς ἐκ­κλη­σι­α­στι­κῆς ζω­ῆς καὶ ἐ­κεῖ ἐκ­φρά­ζε­ται ἡ ἀ­γά­πη τῶν χρι­στια­νῶν-ἐ­νο­ρι­τῶν πρὸς τὸν Θε­ὸ καὶ τοὺς συ­ναν­θρώ­πους τους. Σύμ­φω­να μέ τόν Ὁ­μό­τι­μο Κα­θη­γη­τή τῆς Θε­ο­λο­γι­κῆς Σχο­λῆς πρω­το­πρε­σβύ­τε­ρο π. Γε­ώρ­γιο Με­ταλ­λη­νό: «Ὁ πι­στὸς ζῆ τὸ μυ­στή­ριον τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας στὴν ζω­ὴ καὶ πρά­ξη τῆς Ἐ­νο­ρί­ας του, μέ­σα στὴν ὁ­ποί­α, ἀ­γω­νι­ζό­με­νος καὶ ἁ­γι­α­ζό­με­νος, ἑ­νώ­νε­ται μὲ τὸν Χρι­στόν, τὸν Κύ­ριόν της Ἐκ­κλη­σί­ας, καὶ τοὺς ἐν Χρι­στῷ ἀ­δελ­φούς του, πραγ­μα­το­ποι­ών­τας συ­νε­χῶς τὴν ἐν Χρι­στῷ ὕ­παρ­ξη καὶ ἐκ­κλη­σι­α­στι­κό­τη­τά του. Ὁ λό­γος, συ­νε­πῶς, γιὰ τὴν ἐ­νο­ρί­α καὶ τὴν ζω­ὴ της εἶ­ναι κα­τ' οὐ­σί­αν λό­γος γιὰ τὴν ἴ­δια τὴν Ἐκ­κλη­σί­α καὶ τὴν πα­ρου­σί­α της εἰς τὸν κό­σμον».
Ὁ Κα­θη­γού­με­νος τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Μο­νῆς Ὁ­σί­ου Γρη­γο­ρί­ου Ἁ­γί­ου Ὄ­ρους Ἀρ­χιμ. Π. Γε­ώρ­γιος πα­ρα­τη­ρεῖ πο­λύ εὔ­στο­χα ὅ­τι: «Ἡ ἐ­νο­ρί­α δέν πρέ­πει νά εἶ­ναι μί­α θρη­σκευ­τι­κή γρα­φει­ο­κρα­τι­κή ἀρ­χή ἤ ἕ­να ἵ­δρυ­μα ἐ­ξυ­πη­ρε­τή­σε­ως τῶν θρη­σκευ­τι­κῶν μό­νον ἀ­ναγ­κῶν κά­ποι­ων θρη­σκευ­ο­μέ­νων ἀ­τό­μων, ἀλ­λά τό ἐκ­κλη­σι­α­στι­κόν κέν­τρον ἑ­νό­τη­τος καί κοι­νω­νί­ας ὅ­λων τῶν ἐ­νο­ρι­τῶν. Στήν ἐ­νο­ρί­α με­τα­μορ­φώ­νε­ται κα­θο­λι­κά ἡ ζω­ή τους, οἱ σχέ­σεις τους, ὁ κό­σμος τους, ξε­κι­νοῦν τήν κά­θαρ­ση τῶν πα­θῶν καί μπαί­νουν σέ πο­ρεί­α πρός τήν Βα­σι­λεί­α τῶν Οὐ­ρα­νῶν».
Ἡ ἐ­νο­ρί­α -καί ἡ Ἐκ­κλη­σί­α συ­νο­λι­κά- εἶ­ναι πρω­ταρ­χι­κά νο­σο­κο­μεῖ­ο ψυ­χῶν καί θε­ρα­πευ­τή­ριο πα­θῶν. Εἶ­ναι μί­α με­γά­λη, θά λέ­γα­με, πο­λυ­κλι­νι­κή, ὅ­που ὅ­λοι –για­τροί καί νο­ση­λευ­ό­με­νοι– δέ­χον­ται τήν θε­ρα­πεί­α, τήν κά­θαρ­ση τῆς ψυ­χῆς ἀ­πό τά πά­θη γιά νά φθά­σουν στόν φω­τι­σμό τοῦ Ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος καί στόν δο­ξα­σμό, τήν θέ­ω­ση.
Ὁ ἀ­εί­μνη­στος Κα­θη­γη­τής π. Ἰ­ω­άν­νης Ρω­μα­νί­δης ἐ­πα­να­λάμ­βα­νε συ­χνά στίς ὁ­μι­λί­ες του καί στά γρα­πτά του ὅ­τι σκο­πός τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας εἶ­ναι «νά θε­ρα­πεύ­η τούς ἀν­θρώ­πους ἀ­πό τήν κα­τά­στα­ση πού βρί­σκον­ται, νά τούς πε­ρά­ση ἀ­πό τήν κά­θαρ­ση στόν φω­τι­σμό». (Ἐμ­πει­ρι­κή Δογ­μα­τι­κή, τό­μος Β΄, σελ. 275). Γι’ αὐ­τό καί πα­ρο­μοί­α­ζε τήν Ἐκ­κλη­σί­α μέ νο­σο­κο­μεῖ­ο «τό ὁ­ποῖ­ο θε­ρα­πεύ­ει τούς ἀρ­ρώ­στους. Ὁ­πό­τε ὁ ἀρ­χη­γός τοῦ νο­σο­κο­μεί­ου αὐ­τοῦ λέ­γε­ται Ἐ­πί­σκο­πος. Καί οἱ για­τροί λέ­γον­ται Πρε­σβύ­τε­ροι καί Δι­ά­κο­νοι. Οἱ δι­ά­κο­νοι καί Δι­α­κό­νισ­σες, ἄς ποῦ­με, εἶ­ναι οἱ νο­σο­κό­μες. Καί οἱ Πρε­σβύ­τε­ροι εἶ­ναι οἱ για­τροί. Καί ὁ Ἐ­πί­σκο­πος εἶ­ναι ὁ πρό­ε­δρος τοῦ Πρε­σβυ­τε­ρί­ου, δη­λα­δή τοῦ νο­σο­κο­μεί­ου, δη­λα­δή τῆς ἐ­νο­ρί­ας. Ὅ­πό­τε τό νο­σο­κο­μεί­ο εἶ­ναι ἡ ἐ­νο­ρί­α. Μέ­σα εἶ­ναι οἱ πρός θε­ρα­πεί­α καί οἱ θε­ρα­πευ­τές. Αὐ­τό εἶ­ναι τό νο­σο­κο­μεῖ­ο». (Ἐμ­πει­ρι­κή Δογ­μα­τι­κή, τό­μος Β΄, σελ. 273).
Σε­βα­σμι­ώ­τα­τε, ἀ­γα­πη­τοί ἐν Χρι­στῷ ἀ­δελ­φοί,
Ἡ εἴ­σο­δος, μέ τήν χά­ρη τοῦ Θε­οῦ, στό νέ­ο ἔ­τος ση­μα­το­δο­τεῖ γιά μᾶς τούς χρι­στια­νούς καί ἕ­να νέ­ο ξε­κί­νη­μα, μί­α ἀ­να­τρο­φο­δο­σί­α καί ἕ­ναν ἐ­πα­να­τρο­χια­σμό τῆς πνευ­μα­τι­κῆς μας πο­ρεί­ας καί τοῦ ἀ­γώ­να τῆς σω­τη­ρί­ας μας. Θά μᾶς ἐ­πι­τρέ­ψε­τε, λοι­πόν, με­τά τά εἰ­σα­γω­γι­κά, νά κα­τα­θέ­σου­με στήν ἀ­γά­πη σας καί κά­ποι­ες ἁ­πλές κα­λο­γε­ρι­κές σκέ­ψεις καί προ­τρο­πές πρός τούς ἐν Χρι­στῷ λα­ϊ­κούς ἀ­δελ­φούς μας, τούς ἐ­νο­ρί­τες τῆς Ἁ­γί­ας Σο­φί­ας. Πρό­κει­ται γιά λό­γους ἐλ­πί­δος καί πα­ρη­γο­ρί­ας, λό­γους ἀ­γά­πης καί στη­ρί­ξε­ως, λό­γους πα­ραι­νε­τι­κούς γιά ἀ­να­νέ­ω­ση τοῦ ἐν­θέ­ου ζή­λου μας καί γιά μιά νέ­α ἀρ­χή με­τα­νοί­ας σέ αὐ­τή τήν νέ­α χρο­νιά πού εἰ­σερ­χό­μα­στε.
Δι­α­νύ­σα­με ἤ­δη τήν εὐ­λο­γη­μέ­νη πε­ρί­ο­δο τοῦ Ἁ­γί­ου Δω­δε­κα­η­μέ­ρου καί με­τεί­χα­με στά ἀ­εί πα­ρόν­τα θεῖ­α, μο­να­δι­κά, ἐ­ξαί­σια καί σω­τή­ρια γε­γο­νό­τα τῆς Ἐ­ναν­θρω­πή­σε­ως, τῆς Πε­ρι­το­μῆς καί τῆς Βα­πτί­σε­ως τοῦ γλυ­κυ­τά­του Κυ­ρί­ου μας Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ, τῆς μό­νης ἀ­κα­ται­σχύν­του ἐλ­πί­δος μας, τοῦ μό­νου Ἀ­λη­θι­νοῦ Θε­οῦ καί Σω­τῆ­ρος μας· μέ τίς πα­νευ­φρό­συ­νες καί με­γα­λει­ώ­δεις ἱ­ε­ρές Ἀ­κο­λου­θί­ες, τίς Λει­τουρ­γί­ες, τίς Ἀ­γρυ­πνί­ες καί τά με­λω­δι­κώ­τα­τα ψάλ­μα­τα, πού με­ταρ­σι­ώ­νουν τίς ψυ­χές καί με­ταγ­γί­ζουν μέ­σα τους οὐ­ρα­νό καί ἄ­κτι­στη Χά­ρη, ὑ­περ­κό­σμια χα­ρά καί εἰ­ρή­νη.
Μέ ἀ­φορ­μή τίς λα­τρευ­τι­κές εὐ­και­ρί­ες τῶν Ἁ­γί­ων ἡ­με­ρῶν τῶν Ἑ­ορ­τῶν, μιά πη­γαί­α δο­ξο­λο­γί­α καί εὐ­χα­ρι­στί­α καί εὐ­γνω­μο­σύ­νη μᾶς συ­νε­παίρ­νει πρός τόν Παν­τευ­ερ­γέ­τη Τρι­α­δι­κό Θε­ό μας, πού μέ­σα στό ἄ­πει­ρο ἔ­λε­ος Του καί τήν ἀ­νε­ξι­χνί­α­στη φι­λαν­θρω­πί­α Του καί στορ­γή Του, βρί­σκε­ται πάν­τα Πα­ρών μέ­σα στήν κι­βω­τό τῆς σω­τη­ρί­ας μας, τήν Ἁ­γί­α Ἐκ­κλη­σί­α μας, διά τῆς ὁ­ποί­ας κα­τερ­γά­ζε­ται τή σω­τη­ρί­α καί τόν ἁ­για­σμό μας, μέ τή σώ­ζου­σα Ἀ­λή­θεια, τήν ὁ­ποί­α δι­α­φυ­λάσ­σει ἀ­κραιφ­νή καί ἀ­ναλ­λοί­ω­τη ἀ­νά τούς αἰ­ῶ­νες, μέ τά ἱ­ε­ρά Μυ­στή­ρια καί τό πλῆ­θος τῶν ἁ­γι­α­στι­κῶν πρά­ξε­ων καί τε­λε­τῶν.
Ἡ Ἁ­γί­α Ἐκ­κλη­σί­α μας εἶ­ναι ἡ κα­λή καί σο­φή καί στορ­γι­κή μας Μά­να. Ἡ γα­λα­κτρο­τρο­φοῦ­σα, ἡ παι­δα­γω­γοῦ­σα, ἡ εἰ­ρη­νεύ­ου­σα, ἡ ἀ­να­παύ­ου­σα, ἡ συμ­πά­σχου­σα, ἡ θε­ρα­πεύ­ου­σα, ἡ συγ­χω­ροῦ­σα, ἡ ἁ­γι­ά­ζου­σα, ἡ οὐ­ρα­νο­δρο­μοῦ­σα. Μέ­σα σ’ αὐ­τήν ἀ­να­γεν­νό­με­θα πνευ­μα­τι­κά, στήν ἀγ­κα­λιά της γα­λου­χού­με­θα καί ἀν­δρω­νό­με­θα. Στούς κόλ­πους της ἀ­γω­νι­ζό­μα­στε, ἁ­γι­α­ζό­μα­στε καί προ­γευ­ό­μα­στε τή μέλ­λου­σα εὐ­φρο­σύ­νη τῆς Βα­σι­λεί­ας τῶν Οὐ­ρα­νῶν καί μέ­σα σ’ αὐ­τή, τε­λι­κά, σω­ζό­μα­στε καί γευ­ό­μα­στε ὀν­το­λο­γι­κά τήν ἄ­κτι­στη Χά­ρη καί τήν ἄ­κτι­στη δό­ξα τοῦ Χρι­στοῦ μας.
Κι ὅ­μως αὐ­τή τή Μά­να, μέ τίς ἄ­πει­ρες εὐ­ερ­γε­σί­ες, ὄ­χι μό­νο δέν τήν εὐ­χα­ρι­στοῦ­με καί δέν τήν εὐ­γνω­μο­νοῦ­με, ἀλ­λά πολ­λές φο­ρές καί τήν ἀ­γνο­οῦ­με καί τή λη­σμο­νοῦ­με καί τήν πι­κραί­νου­με, συμ­φυ­ρό­με­νοι μέ τόν κο­σμι­κό τρό­πο ζω­ῆς καί τό ὀρ­θο­λο­γι­στι­κό φρό­νη­μα, ἀ­δι­κών­τας ὅ­μως καί τόν ἑ­αυ­τό μας στε­ρού­με­νοι τῆς σω­στι­κῆς καί ἁ­γι­α­στι­κῆς της Χά­ρι­τος.
Ἀ­γνο­ών­τας καί λη­σμο­νών­τας τήν Ἐκ­κλη­σί­α, ἀ­γνο­οῦ­με καί λη­σμο­νοῦ­με τόν ἴ­διο τό Χρι­στό, ἀ­φοῦ Αὐ­τός εἶ­ναι ἡ κε­φα­λή τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, Αὐ­τός ἐ­νερ­γεῖ μέ­σα στήν Ἐκ­κλη­σί­α, Αὐ­τός σώ­ζει καί ἁ­γιά­ζει διά τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας.
Κι ἐ­νῶ ὁ Κύ­ριός μας καί Θε­ός μας Ἰ­η­σοῦς Χρι­στός, πού τα­πει­νώ­θη­κε, σαρ­κώ­θη­κε, σταυ­ρώ­θη­κε, ἀ­να­στή­θη­κε καί ἀ­να­λή­φθη­κε γιά νά θε­ώ­σει τήν ἀν­θρώ­πι­νη φύ­ση μας, εἶ­ναι τό κέν­τρο τοῦ Οὐ­ρα­νοῦ καί τῆς γῆς, τό κέν­τρο τῆς Ἱ­στο­ρί­ας καί τῆς Πί­στε­ώς μας, τό κέν­τρο τῶν Θεί­ων Γρα­φῶν καί τῆς Θεί­ας Λα­τρεί­ας, δυ­στυ­χῶς, δέν ἀ­πο­τε­λεῖ καί τό κέν­τρο τῆς ψυ­χῆς μας, τῆς δι­α­νοί­ας μας, τῆς καρ­διᾶς μας, τό κέν­τρο τοῦ εἶ­ναι μας. Δέν εἶ­ναι ὁ σκο­πός τῆς ζω­ῆς μας, τό ἀ­γαλ­λί­α­μά μας, ὁ πό­θος μας καί ἡ λα­χτά­ρα μας. Κα­θη­με­ρι­νά ἐκ­θρο­νί­ζου­με στήν πρά­ξη τόν Χρι­στό ἀ­πό τή ζω­ή μας, ἀ­πό τίς συ­να­να­στρο­φές μας, τίς συ­ζη­τή­σεις μας καί τίς ἀ­να­ζη­τή­σεις μας, ἀ­πό τή σκέ­ψη μας καί τή γλώσ­σα μας, ἀ­κό­μα κι ἀ­π’ τήν προ­σευ­χή μας. Ἡ πρώ­τη ἐν­το­λή Του, τό «ἀ­γα­πή­σεις Κύ­ριον τὸν Θε­όν σου ἐξ ὅ­λης τῆς ψυ­χῆς σου καὶ ἐξ ὅ­λης τῆς καρ­δί­ας σου καί ἐξ ὅ­λης τῆς δι­α­νοί­ας σου» (Μάρκ. ιβ΄, 30) δέν ἀ­πο­τε­λεῖ τήν κύ­ρια μέ­ρι­μνά μας, τήν πεμ­πτου­σί­α τοῦ πνευ­μα­τι­κοῦ μας ἀ­γῶ­να.
Ἀλ­λά, πα­ρά τή δι­κή μας ἀ­μέ­λεια, τή ρα­θυ­μί­α, τή χλι­α­ρό­τη­τα καί τήν πε­ρί τά πνευ­μα­τι­κά νω­θρό­τη­τά μας, ὁ ἐ­ρά­σμιος Νυμ­φί­ος τῶν ψυ­χῶν μας, ὁ γλυ­κύ­τα­τος Χρι­στός μας, δέν παύ­ει νά κρού­ει τή θύ­ρα τῆς ψυ­χῆς μας καί νά μᾶς ἀ­πευ­θύ­νει στορ­γι­κά, ἐ­πί­μο­να, ἀλ­λά καί δι­α­κρι­τι­κά τόν πα­ρή­γο­ρο λό­γο Του. Κα­τά τόν Ἅ­γιο Ἰ­ω­άν­νη τό Χρυ­σό­στο­μο:
«Ἐ­γώ εἶ­μαι καί πα­τέ­ρας σου, μᾶς λέ­ει ὁ Χρι­στός, ἐ­γώ καί ἀ­δελ­φός σου, ἐ­γώ καί νυμ­φί­ος σου, ἐ­γώ καί σπί­τι σου, ἐ­γώ καί τρο­φή σου, ἐ­γώ καί ροῦ­χο σου, ἐ­γώ καί ρί­ζα, ἐ­γώ καί θε­μέ­λιο, ἐ­γώ τά πάν­τα γιά σέ­να, γί­νο­μαι ὅ,τι κι ἄν θε­λή­σεις, κον­τά μου τά ἔ­χεις ὅ­λα. Ἐ­γώ καί θά σέ ὑ­πη­ρε­τή­σω· για­τί ἦρ­θα γιά νά δι­α­κο­νή­σω καί ὄ­χι νά δι­α­κο­νη­θῶ. Ἐ­γώ εἶ­μαι καί φί­λος σου καί μέ­λος σου καί κε­φα­λή σου καί ἀ­δελ­φός καί ἀ­δελ­φή σου καί μη­τέ­ρα σου, ἐ­γώ εἶ­μαι τά πάν­τα, μό­νο νά τά ἔ­χεις κα­λά μα­ζί μου.
»Ἐ­γώ ἔ­γι­να φτω­χός γιά σέ­να καί ἐ­παί­της γιά σέ­να, ἀ­νέ­βη­κα στόν σταυ­ρό γιά σέ­να, τά­φη­κα γιά σέ­να, γιά χά­ρη σου πα­ρα­κα­λῶ τόν Πα­τέ­ρα μου στόν οὐ­ρα­νό καί στάλ­θη­κα στή γῆ ἀ­πό τόν Πα­τέ­ρα μου ὡς δι­κός σου με­σο­λα­βη­τής. Γιά μέ­να ἐ­σύ εἶ­σαι τά πάν­τα, καί ἀ­δελ­φός καί φί­λος καί μέ­λος. Ὅ,τι ἔ­χω εἶ­ναι καί δι­κό σου. Τί πε­ρισ­σό­τε­ρο θέ­λεις»;
Ἀ­λή­θεια, πό­σο μω­ροί, πό­σο ἀ­γνώ­μο­νες, πό­σο ἄ­σο­φοι ἀ­πο­δει­κνυ­ό­μα­στε πολ­λές φο­ρές, ὅ­ταν ὁ ἴ­διος ὁ Δη­μι­ουρ­γός τοῦ Παν­τός, ὁ Βα­σι­λεύς τῶν βα­σι­λευ­όν­των καί Κύ­ριος τῶν κυ­ρι­ευ­όν­των, ὁ ἀ­νεν­δε­ής καί Παν­το­δύ­να­μος Κύ­ριος, ὁ φο­βε­ρός Θε­ός, «Ὅν φρίσ­σει καί τρέ­μει τά Χε­ρου­βείμ», ὁ Πλά­στης καί Θε­ός μας, ἔρ­χε­ται τό­σο κον­τά μας· γί­νε­ται ὁ πο­λυ­εύ­σπλαγ­χνος Πα­τέ­ρας μας, ὁ ἀ­δελ­φός μας καί ὁ πι­στός φί­λος μας, ἕ­τοι­μος νά μᾶς προ­σφέ­ρει τά πάν­τα, θυ­σι­ά­ζον­τας τόν ἴ­διο τόν ἑ­αυ­τό Του· ἔρ­χε­ται νά μᾶς ὑ­πη­ρε­τή­σει «ὡς ὁ δι­α­κο­νῶν», νά μᾶς ἀ­παλ­λά­ξει ἀ­πό τά βά­ρη καί τίς θλί­ψεις, νά μᾶς χα­ρί­σει τά πα­ρόν­τα καί τά μέλ­λον­τα ἀ­γα­θά Του, κι ἐ­μεῖς —ὤ τῆς πα­ρα­φρο­σύ­νης!— τολ­μοῦ­με νά Τόν ἀ­γνο­οῦ­με ἤ καί ἀ­κό­μη νά Τόν πε­ρι­φρο­νοῦ­με «πε­ρί ἄλ­λα πολ­λά τυρ­βά­ζον­τες».
Ἀ­δελ­φοί, «ἰ­δοὺ νῦν (τώ­ρα, σή­με­ρα, ὄ­χι αὔ­ριο) και­ρὸς εὐ­πρόσ­δε­κτος, ἰ­δοὺ νῦν (τώ­ρα, σή­με­ρα, ὄ­χι αὔ­ριο) ἡ­μέ­ρα σω­τη­ρί­ας» (Β΄ Κο­ριν. στ΄, 2). Τώ­ρα, σ’ αὐ­τή τή ζω­ή ὑ­πάρ­χει τό ἔ­λε­ος καί ἡ φι­λαν­θρω­πί­α τοῦ Θε­οῦ. Ὁ θά­να­τος κα­ρα­δο­κεῖ ἀ­νά πᾶ­σα στιγ­μή, ἡ αὐ­λαί­α πέ­φτει ὁ­σο­νού­πω, ἡ Κρί­σις χω­ρίς ἔ­λε­ος, ἀ­κρι­βο­δί­και­η καί ἀ­δέ­κα­στη. Πο­λύ σο­φά ἡ Ἁ­γί­α μας Ἐκ­κλη­σί­α μᾶς δι­δά­σκει τή με­γά­λη αὐ­τή ἀ­λή­θεια μέ τούς συμ­βο­λι­σμούς μέ­σα στόν Ἱ­ε­ρό Να­ό. Σέ ὅ­λες τίς εἰ­κό­νες τοῦ Τέμ­πλου, δε­ξιά καί ἀ­ρι­στε­ρά τῆς Ὡ­ραί­ας Πύ­λης καί ἐμ­πρός στήν Ὡ­ραί­α Πύ­λη, οἱ ἀ­ναμ­μέ­νες καν­δῆ­λες συμ­βο­λί­ζουν τό θεῖ­ο ἔ­λε­ος πού δί­νε­ται πλου­σι­ο­πά­ρο­χα σέ ὅ­σους προ­σέρ­χον­ται ἐν με­τα­νοί­ᾳ ἐ­κεῖ, ἔμ­προ­σθεν τῆς Ἁ­γί­ας Τρα­πέ­ζης, γιά τήν Με­τά­λη­ψη τῶν Ἀ­χράν­των Μυ­στη­ρί­ων, «εἰς ἄ­φε­σιν ἁ­μαρ­τι­ῶν καὶ εἰς ζω­ὴν αἰ­ώ­νιον». Ἐ­νῶ στόν ἐ­πι­σκο­πι­κό θρό­νο μέ τήν εἰ­κό­να τοῦ Με­γά­λου Ἀρ­χι­ε­ρέ­ως Χρι­στοῦ, πού συμ­βο­λί­ζει τό βῆ­μα τοῦ Κρι­τοῦ, δέν ὑ­πάρ­χει καν­δή­λα, δι­ό­τι ἀ­κρι­βῶς ἡ Κρί­ση τό­τε θά εἶ­ναι ἀ­νέ­λε­ος.
Ἀ­δελ­φοί μας ἀ­γα­πη­τοί! «Στῶ­μεν κα­λῶς, στῶ­μεν με­τὰ φό­βου»! Εἶ­ναι φο­βε­ρή ἡ ὥ­ρα τῆς Κρί­σε­ως καί ἡ κό­λα­ση, ἡ με­γα­λύ­τε­ρη συμ­φο­ρά, τό φο­βε­ρώ­τε­ρο κα­κό. Τά δει­νά τῆς κο­λά­σε­ως, ἡ αἰ­ώ­νια, δη­λα­δή, στέ­ρη­ση τῆς πα­ρου­σί­ας τοῦ Θε­οῦ, δέν ἔ­χουν καμ­μί­α σύγ­κρι­ση μέ τίς συμ­φο­ρές τῆς πα­ρού­σης ζω­ῆς. Ἄς εὐ­χό­μα­στε κα­νείς ἄν­θρω­πος στόν κό­σμο νά μήν δο­κι­μά­σει τήν ἄ­φα­τη ὀ­δύ­νη της. Ἄς μή παί­ζου­με «ἐν οὐ παι­κτοῖς». Τό δι­α­κυ­βευ­ό­με­νο εἶ­ναι ἡ ἀ­θά­να­τη ψυ­χή μας καί τό αἰ­ώ­νιο μέλ­λον μας. Κα­λό θά ἦ­ταν καί στίς εὐ­χές μας, σέ γι­ορ­τές ἤ δι­ά­φο­ρες ἄλ­λες πε­ρι­στά­σεις, νά χρη­σι­μο­ποι­εῖ­ται κι ἀ­πό τούς λα­ϊ­κούς ἀ­δελ­φούς μας, ἡ εὐ­χή τῶν Μο­να­χῶν: «Κα­λή με­τά­νοι­α, κα­λόν Πα­ρά­δει­σο».
Ὁ δρό­μος γιά τόν Πα­ρά­δει­σο εἶ­ναι ἕ­νας. Εἶ­ναι ὁ δρό­μος πού βά­δι­σαν ὅ­λοι οἱ Ἅ­γιοι: ὁ δρό­μος τῆς με­τα­νοί­ας, τῆς ἐ­πι­στρο­φῆς στό σπί­τι τοῦ Πα­τέ­ρα μας. Ὁ δρό­μος τῆς ἐ­πι­στρο­φῆς στήν Ἐκ­κλη­σί­α μας καί στήν Ἁ­γί­α Πα­ρά­δο­σή της.
Πό­τε; Τώ­ρα, σή­με­ρα. Πῶς; Νά ἐ­πα­νέλ­θου­με στήν πα­λιά εὐ­σέ­βεια, στό φό­βο τοῦ Θε­οῦ, στήν ἁ­γί­α ἁ­πλό­τη­τα. Νά ἐ­πα­νέλ­θου­με ὅ­λοι, Κλη­ρι­κοί, Μο­να­χοί καί λα­ϊ­κοί, στήν πρα­ό­τη­τα, στήν τα­πεί­νω­ση, στήν ἀ­κα­κί­α, στήν ἀ­φε­λό­τη­τα τῆς καρ­δί­ας, στήν κα­τά Θε­όν γνώ­ση καί σο­φί­α. Καί ν’ ἀρ­χί­σου­με ἀ­πό ἁ­πλά μι­κρά καί ἴ­σως τυ­πι­κά, κα­τά τό φαι­νό­με­νο, πράγ­μα­τα· ἀλ­λά στήν πραγ­μα­τι­κό­τη­τα πο­λύ σπου­δαῖ­α καί οὐ­σι­α­στι­κά.
Νά πά­ρου­με, δη­λα­δή, καί πά­λι στά χέ­ρια μας τόν Συ­να­ξα­ρι­στή, τούς βί­ους τῶν Ἁ­γί­ων μας, τόν Εὐ­ερ­γε­τι­νό, τά Γε­ρον­τι­κά, τήν ἁ­μαρ­τω­λῶν σω­τη­ρί­α, τόν Ἅ­γιο Νι­κό­δη­μο, τόν Ἅ­γιο Κο­σμᾶ τόν Αἰ­τω­λό.­.. Καί κυ­ρί­ως καί πρω­τί­στως νά ἀρ­χί­σου­με νά με­λε­τᾶ­με τα­κτι­κά καί εὐ­λα­βι­κά τήν Ἁ­γί­α Γρα­φή, Πα­λαι­ά καί Και­νή Δι­α­θή­κη καί τά πα­τε­ρι­κά κεί­με­να, πού ἑρ­μη­νεύ­ουν καί ἀ­να­λύ­ουν τήν Ἁ­γί­α Γρα­φή.
Νά ἔ­χου­με εὐ­πρε­πι­σμέ­νο εἰ­κο­νο­στά­σι —ὄ­χι στό σα­λό­νι γιά ἐ­πί­δει­ξη—, ἀλ­λά σέ ἰ­δι­αί­τε­ρο χῶ­ρο, ἄν ὑ­πάρ­χει ἡ δυ­να­τό­τη­τα, ὅ­που θά μπο­ροῦ­με νά ἀ­πο­συρ­θοῦ­με γιά προ­σευ­χή. Εἰ­κο­νο­στά­σι μέ εἰ­κό­νες τοῦ Χρι­στοῦ καί τῆς Πα­να­γί­ας καί τῶν Ἁ­γί­ων, τῶν ὁ­ποί­ων φέ­ρου­με τά ὀ­νό­μα­τα, μέ Σταυ­ρό, μέ ἀ­ναμ­μέ­νη καν­δή­λα, μέ τή σύ­νο­ψη, τό Συ­νέκ­δη­μο, τά Προ­σευ­χη­τά­ρια. Εἰ­κο­νο­στά­σι, ὅ­που, ὅ­πως οἱ πα­λι­ές εὐ­λα­βεῖς οἰ­κο­γέ­νει­ες, θά φυ­λάσ­σου­με καί ὅ­λα τά ἁ­γι­α­στι­κά (τά βά­για, τόν βα­σι­λι­κό, λά­δι ἤ μῦ­ρο ἀ­πό προ­σκυ­νή­μα­τα, τό Με­γά­λο ἁ­για­σμό κ.λπ.­).
Νά μά­θου­με νά ἐκ­κλη­σι­α­ζό­μα­στε μέ εὐ­λά­βεια καί μέ προ­σο­χή στά τε­λού­με­να. Νά προ­ε­τοι­μα­ζό­μα­στε ἀ­πό τήν προ­η­γού­με­νη ἡ­μέ­ρα, μέ σω­μα­τι­κή καί ψυ­χι­κή κα­θα­ρι­ό­τη­τα καί προ­ε­τοι­μα­σί­α, μέ πε­ρι­συλ­λο­γή, μέ ἀ­νά­παυ­ση, μέ προ­σευ­χή καί με­λέ­τη τῶν βί­ων τῶν Ἁ­γί­ων, τῶν Εὐ­αγ­γε­λι­κῶν καί Ἀ­πο­στο­λι­κῶν Ἀ­να­γνω­σμά­των καί τῶν ὑ­πο­θέ­σων τῶν με­γά­λων Ἑ­ορ­τῶν.
Νά ἀ­πο­κτή­σου­με τήν ἐκ­κλη­σι­α­στι­κή μας βι­βλι­ο­θή­κη, ὅ­που, ἐ­κτός τῶν ἄλ­λων πα­τε­ρι­κῶν καί ψυ­χω­φε­λί­μων βι­βλί­ων, θά ὑ­πάρ­χουν καί τά λει­τουρ­γι­κά βι­βλί­α (τό Μέ­γα Ὡ­ρο­λό­γιο, ἡ Πα­ρα­κλη­τι­κή, τά Μη­ναῖ­α, τό Πεν­τη­κο­στά­ριο, τό Τρι­ώ­διο κ.λπ).
Νά ἀρ­χί­σουν οἱ νοι­κο­κυ­ρές, ὅ­σες δέν τό κά­νουν, νά ζυ­μώ­νουν πρό­σφο­ρα μέ εὐ­λά­βεια καί μέ εἰ­δι­κή προ­ε­τοι­μα­σί­α, νά προ­σφέ­ρουν τό νᾶ­μα, τό κα­θα­ρό κε­ρί καί τό θυ­μί­α­μα γιά τήν Θεί­α Λει­τουρ­γί­α, μα­ζί μέ τά ὀ­νό­μα­τα, ζών­των καί κε­κοι­μη­μέ­νων, ὑ­πο­γραμ­μί­ζον­τας κά­ποι­ο ὄ­νο­μα μέ ἰ­δι­αί­τε­ρη ἀ­νάγ­κη (κα­λό θά ἦ­ταν καί μέ τό αἴ­τη­μά του). Ἡ μνη­μό­νευ­ση τῶν ὀ­νο­μά­των καί ἡ προ­σφο­ρά τῶν δώ­ρων ἀ­πο­δί­δουν τή με­γα­λύ­τε­ρη ὠ­φέ­λεια σέ ζῶν­τες καί κε­κοι­μη­μέ­νους, ὅ­ση ὠ­φέ­λεια δέν μπο­ρεῖ νά προ­σφέ­ρει καμ­μί­α ἄλ­λη προ­σευ­χή ἐ­πί τῆς γῆς. Ἰ­δί­ως γιά τούς κε­κοι­μη­μέ­νους μας, πού δέν ἔ­χουν πλέ­ον τή δυ­να­τό­τη­τα νά βο­η­θή­σουν τόν ἑ­αυ­τό τους καί πε­ρι­μέ­νουν μό­νον ἀ­πό ἐ­μᾶς. Κα­λές οἱ δω­ρε­ές καί τά στε­φά­νια, ἀλ­λά ἡ Θεί­α Λει­τουρ­γί­α γιά τούς ἀν­θρώ­πους μας εἶ­ναι τό ἀ­ναν­τι­κα­τά­στα­το ἀ­πο­κούμ­πι τους.
Πο­λύ ὠ­φέ­λι­μο θά ἦ­ταν νά τε­λοῦ­με καί Θεῖ­ες Λει­τουρ­γί­ες (ν’ ἀ­νοί­γου­με τίς Ἐκ­κλη­σι­ές, ὅ­πως συ­νη­θί­ζει νά τό λέ­ει ὁ λα­ός μας) ὑ­πέρ τῶν οἰ­κο­γε­νει­ῶν μας, τῶν συγ­γε­νῶν μας, τῶν φί­λων μας, ἀλ­λά καί τῶν ἐ­χθρῶν μας, καί τῶν κε­κοι­μη­μέ­νων μας, μή πα­ρα­λεί­πον­τας καί ὅ­λα τά δι­α­τε­ταγ­μέ­να (κόλ­λυ­βα καί ὑ­ψώ­μα­τα γιά τούς Ἁ­γί­ους μας, ἀρ­το­κλα­σί­α, μνη­μό­συ­να, τρι­σά­για καί κόλ­λυ­βα γιά τούς κε­κοι­μη­μέ­νους μας).
Νά κα­ταρ­γή­σου­με τά πάρ­τι καί τά γε­νέ­θλια, τά ἐκ τῆς Δύ­σε­ως προ­ερ­χό­με­να καί γιά λό­γους ἐμ­πο­ρι­κούς προ­βαλ­λό­με­να καί ἐ­πι­βαλ­λό­με­να, ἀλ­λά καί γιά λό­γους οἰ­κο­γε­νεια­κῆς προ­βο­λῆς προ­τι­μώ­με­να.­.. Νά ἐ­πι­μεί­νου­με στίς Ἑ­ορ­τές τῶν Ἁ­γί­ων μας· μή κα­τα­λύ­ον­τας, τι­μών­τας τόν Ἅ­γιο καί τήν νη­στεί­α, ὅ­ταν εἶ­ναι ἡ­μέ­ρα νη­στεί­ας.
Νά μά­θου­με νά χρη­σι­μο­ποι­οῦ­με τίς εἰ­δι­κές εὐ­χές καί νά ἐ­πι­κα­λού­μα­στε τούς Ἁ­γί­ους γιά τήν κά­θε πε­ρί­στα­ση, ὅ­πως ἀ­σθέ­νεια, βα­σκα­νί­α, μα­γεί­α κ.λπ. Ἡ Ἐκ­κλη­σί­α μας ἔ­χει γιά κά­θε πε­ρί­πτω­ση, καί γιά τήν πιό ἁ­πλή, εὐ­χές καί προ­σευ­χές καί ἐ­πι­κα­λεῖ­ται τούς Ἁ­γί­ους, πού ἔ­χουν λά­βει ἀ­πό τόν Θε­ό εἰ­δι­κό χά­ρι­σμα· π.χ.: ἡ Ἁ­γί­α Πα­ρα­σκευ­ή γιά τά μά­τια, ὁ Ἅ­γιος Παρ­θέ­νιος Λαμ­ψά­κου γιά τόν καρ­κῖ­νο, ὁ Ἅ­γιος Ἀν­τί­πας γιά τά δόν­τια, ὁ Ἅ­γιος Μη­νᾶς γιά εὕ­ρε­ση ἀν­τι­κει­μέ­νων πού χά­θη­καν κ.ο.κ. Ἐ­πι­ση­μαί­νου­με στό ση­μεῖ­ο αὐ­τό καί ἐ­πι­μέ­νου­με ἰ­δι­αι­τέ­ρως: ὅ­τι ὁ Χρι­στια­νός δέν πρέ­πει πο­τέ, σέ καμ­μί­α πε­ρί­πτω­ση, νά κα­τα­φεύ­γει γιά τήν ἐ­πί­λυ­ση προ­βλη­μά­των (ἀρ­ρώ­στι­ες παι­δι­ῶν, συγ­γε­νῶν, ἀ­πο­κα­τά­στα­ση κ.λπ.) σέ μά­γους, φω­τι­σμέ­νους, φω­τι­σμέ­νες ἀ­στρο­λό­γους, χαρ­το­ρί­χτρες, μέν­τιουμ κ.λπ.) Εἶ­ναι προ­τι­μώ­τε­ρο νά πε­θά­νει τό παι­δί μέ­σα στήν Ἐκ­κλη­σί­α, ὅ­πως λέ­γει ὁ Ἅ­γιος Νι­κό­δη­μος ὁ Ἁ­γι­ο­ρεί­της, νά μήν παν­τρευ­τεῖ τό παι­δί, πα­ρά νά ζή­σει ἤ νά ἀ­πο­κα­τα­στα­θεῖ, μέ τή βο­ή­θεια τοῦ Σα­τα­νᾶ —κι αὐ­τό, βε­βαί­ως, ἀμ­φί­βο­λο— πα­ρά νά χά­σει τήν ψυ­χή του. Νά τε­λοῦ­με, κα­τά δι­α­στή­μα­τα, τόν Μι­κρό Ἁ­για­σμό καί τό Μυ­στή­ριο τοῦ Ἁ­γί­ου Εὐ­χε­λαί­ου στά σπί­τια μας, τά ὁ­ποῖ­α ἀ­πο­τε­λοῦν τά πλέ­ον ἀ­σφα­λή ἀ­λε­ξι­κέ­ραυ­να κα­τά τῆς δαι­μο­νι­κῆς ἐ­νέρ­γειας καί  ἐ­πή­ρειας καί κυ­ρί­ως νά προ­σερ­χό­μα­στε τα­κτι­κά στό μυ­στή­ριο τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Ἐ­ξο­μο­λο­γή­σε­ως καί τῆς Θεί­ας Με­τα­λή­ψε­ως. «Τό πε­τρα­χή­λι τοῦ πα­πᾶ καί­ει τήν γού­να τοῦ σα­τα­νᾶ», λέ­ει σο­φά ὁ λα­ός μας.
Νά μήν πα­ρα­λεί­που­με τό ση­μεῖ­ο τοῦ Τι­μί­ου Σταυ­ροῦ —καί μά­λι­στα σω­στά— καί τήν προ­σευ­χή πρίν καί με­τά τό φα­γη­τό. Δέν εἶ­ναι κα­θό­λου μιά τυ­πι­κή συ­νή­θεια αὐ­τό· εἶ­ναι εὐ­λο­γί­α καί προ­στα­σί­α ἀ­πό κά­θε ἐ­πή­ρεια δαι­μο­νι­κή καί βα­σκα­νί­α (πολ­λές φο­ρές φα­γη­τά ἤ γλυ­κί­σμα­τα, πού μᾶς προ­σφέρ­θη­καν, ἦ­ταν μο­λυ­σμέ­να ἀ­πό μα­γι­κά)­.­.. Ἀλ­λά εἶ­ναι καί εὐ­γνω­μο­σύ­νη καί εὐ­χα­ρι­στί­α πρός τόν δω­ρε­ο­δό­τη καί τρο­φο­δό­τη Κύ­ριό μας καί Θε­ό μας.
Νά τη­ροῦ­με τήν ἀρ­γί­α τῆς Κυ­ρια­κῆς καί τῶν με­γά­λων Ἑ­ορ­τῶν, ἀ­φι­ε­ρώ­νον­τας τίς ἡ­μέ­ρες αὐ­τές σέ πε­ρισ­σό­τε­ρη προ­σευ­χή, πνευ­μα­τι­κή με­λέ­τη, ἄ­σκη­ση φι­λαν­θρω­πί­ας, ἀ­νά­παυ­ση καί ἐ­πι­κοι­νω­νί­α μέ­σα στήν οἰ­κο­γέ­νεια.
Νά τη­ροῦ­με μέ εὐ­λά­βεια τίς κα­θι­ε­ρω­μέ­νες νη­στεῖ­ες, ἐ­κτός ἀ­σθε­νεί­ας καί μέ τήν εὐ­λο­γί­α τοῦ Πνευ­μα­τι­κοῦ, ἀ­ρε­τή καί ἄ­σκη­ση πού εἶ­ναι πο­λύ ὠ­φέ­λι­μη καί γιά τήν σω­μα­τι­κή μας ὑ­γεί­α. Μή λη­σμο­νοῦ­με τό πα­τε­ρι­κό λό­γιο «ὁ λαι­μός τῆς κοι­λί­ας εἶ­ναι ἡ πόρ­τα τῆς πορ­νεί­ας».
Νά προ­σφέ­ρου­με καί ἀ­πό τό ὑ­στέ­ρη­μά μας ἀ­κό­μη —για­τί οὕ­τως ἤ ἄλ­λως τό πε­ρίσ­σευ­μα ἀ­νή­κει στούς φτω­χούς— στούς ἀ­νήμ­πο­ρους, στούς ἔ­χον­τες ἀ­νάγ­κη, πού εἶ­ναι ἀ­δελ­φοί τοῦ Χρι­στοῦ μας. Ἡ ἀ­γά­πη ἡ διά τῆς φι­λαν­θρω­πί­ας ἐ­νερ­γου­μέ­νη, εἶ­ναι τό μέ­τρο τῆς Μελ­λού­σης Κρί­σε­ως, ὅ­πως ξε­κά­θα­ρα το­νί­ζε­ται στό Εὐ­αγ­γέ­λιο.
Νά συ­νει­σφέ­ρου­με καί στήν ἀ­νέ­γερ­ση καί τόν εὐ­πρε­πι­σμό Ἱ­ε­ρῶν Να­ῶν καί Μο­νῶν —τό λέ­ω αὐ­τό, ὄ­χι για­τί εἶ­μαι Μο­να­χός καί Πα­πᾶς— ἀλ­λά γιά νά μνη­μο­νευ­ό­μα­στε διά παν­τός ὡς κτί­το­ρες καί εὐ­ερ­γέ­τες, κι ὅ­ταν ἀ­κό­μη θά ἐ­κλεί­ψει ἡ συγ­γέ­νειά μας καί τό ὄ­νο­μά μας ἀ­πό τή γῆ αὐ­τή.
Νά προ­σπα­θοῦ­με νά δι­α­τη­ροῦ­με τή μνή­μη τοῦ Θε­οῦ καί τήν προ­σευ­χή κα­θ’ ὅ­λη τήν ἡ­μέ­ρα, μέ σύν­το­μες ἱ­κε­τευ­τι­κές καί δο­ξο­λο­γι­κές προ­σευ­χές. Ἀ­κό­μη καί μέ­σα στίς μέ­ρι­μνες, τήν πί­ε­ση καί τήν κό­πω­ση τῆς κα­θη­με­ρι­νό­τη­τος εἶ­ναι πο­λύ ἀ­πα­ραί­τη­τη καί χρή­σι­μη ἡ συ­νε­χής ἐ­πί­κλη­ση τοῦ ὀ­νό­μα­τός Του. Γι’ αὐ­τό σέ κά­θε στιγ­μή, ἀ­δελ­φοί μας, ὅ­που καί ἄν βρι­σκό­μα­στε καί μέ ὅ­ποι­α ἐρ­γα­σί­α καί ἄν ἀ­πα­σχο­λού­μα­στε (στό δρό­μο, στό αὐ­το­κί­νη­το, στό σπί­τι, παν­τοῦ), νά μήν πα­ρα­λεί­που­με νά λέ­με μέ­σα μας τήν καρ­δια­κή εὐ­χή, τήν εὐ­χή τοῦ Ἰ­η­σοῦ, ἡ ὁ­ποί­α ἐν­δυ­να­μώ­νει, εὐ­λο­γεῖ, χα­ρι­τώ­νει καί φω­τί­ζει τήν ψυ­χή τοῦ ἀν­θρώ­που. Ἡ εὐ­χή αὐ­τή εἶ­ναι: «Κύ­ρι­ε Ἰ­η­σοῦ Χρι­στέ ἐ­λέ­η­σέ με» ἤ ἁ­πλού­στε­ρα: «Χρι­στέ μου ἐ­λέ­η­σέ μας καί συγ­χώ­ρε­σέ μας, τόν ἄν­δρα μου ἤ τή γυ­ναί­κα μου, τά παι­διά μου κι ὅ­λο τόν κό­σμο». Ἄν καί οἱ πα­λι­ές γι­α­γιά­δες, πού βί­ω­ναν τήν πρα­κτι­κή θε­ο­λο­γί­α, προ­σεύ­χον­ταν πρῶ­τα γιά τή σω­τη­ρί­α τῶν ἄλ­λων καί ἔ­πει­τα γιά τή δι­κή τους καί τῆς οἰ­κο­γε­νεί­ας τους.
Νά κά­νου­με πολ­λές φο­ρές κα­τά τή διά­ρκεια τῆς ἡ­μέ­ρας καί σω­στά τό ση­μεῖ­ο τοῦ Τι­μί­ου καί Ζω­ο­ποι­οῦ Σταυ­ροῦ —εἶ­ναι ὁ­μο­λο­γί­α αὐ­τό καί πο­λύ δυ­να­τή προ­σευ­χή—, κα­τά τήν εἴ­σο­δο καί ἔ­ξο­δο ἀ­πό τό σπί­τι μας, ἀ­πό τό χῶ­ρο τῆς ἐρ­γα­σί­ας μας, ἀ­πό τό αὐ­το­κί­νη­τό μας, σέ στιγ­μές δύ­σκο­λες πού χρει­α­ζό­μα­στε πε­ρισ­σό­τε­ρο τή βο­ή­θεια τοῦ Θε­οῦ. Μήν κυ­κλο­φο­ροῦ­με πο­τέ χω­ρίς τόν ἐ­πι­στή­θιο σταυ­ρό ἐ­πά­νω μας.
Νά μά­θου­με νά βα­δί­ζου­με τόν ἴ­σιο δρό­μο καί μέ τό σταυ­ρό στό χέ­ρι καί νά εἴ­μα­στε σί­γου­ροι —πα­ρά τά λε­γό­με­να πε­ρί τοῦ ἀν­τι­θέ­του— ὅ­τι θά ἔ­χου­με σ’ αὐ­τή τή ζω­ή τή δια­ρκή εὐ­λο­γί­α καί προ­στα­σί­α τοῦ Θε­οῦ, ἀλ­λά καί στήν ἄλ­λη ζω­ή θά μᾶς ἀ­ξι­ώ­σει ὁ Θε­ός τῶν ἐ­που­ρα­νί­ων Του ἀ­γα­θῶν.
Ἀ­φή­σα­με τε­λευ­ταῖ­ο τό σπου­δαι­ό­τα­το ζή­τη­μα τῆς τα­κτι­κῆς, εἰ­λι­κρι­νοῦς καί ἐν με­τα­νοί­ᾳ Ἱ­ε­ρᾶς Ἐ­ξο­μο­λο­γή­σε­ως, χω­ρίς τήν ὁ­ποί­α δέν εἶ­ναι δυ­να­τόν νά ἔ­χου­με πνευ­μα­τι­κή ζω­ή καί, κα­τά συ­νέ­πειαν, σω­τη­ρί­α καί ἁ­για­σμό, καί τῆς Θεί­ας Κοι­νω­νί­ας, στήν ὁ­ποί­α πρέ­πει νά προ­σερ­χό­μα­στε τα­κτι­κά κι ἐ­μεῖς καί τά παι­διά μας, μέ τήν εὐ­λο­γί­α τοῦ Πνευ­μα­τι­κοῦ.
Κα­τα­κλεί­ον­τας τήν μι­κρή αὐ­τή κα­λο­γε­ρι­κή ὁ­μι­λί­α μας  ἀ­φή­νου­με γιά κά­ποι­α ἄλ­λη πνευ­μα­τι­κή εὐ­και­ρί­α καί συ­νάν­τη­ση ἀρ­κε­τές ἀ­κό­μη τέ­τοι­ες ἁ­πλές, πρα­κτι­κές, ἀλ­λά πο­λύ οὐ­σι­α­στι­κές καί σω­στι­κές ἀ­να­φο­ρές στήν πα­ρα­δο­σια­κή καί ἐμ­πει­ρι­κή κα­θη­με­ρι­νή κα­τά Χρι­στόν ζω­ή μας.

Σε­βα­σμι­ώ­τα­τε,
Εὐ­χη­θεῖ­τε νά βά­λου­με ἀρ­χή με­τα­νοί­ας ἀ­πό σή­με­ρα. Ἄς φι­λο­τι­μη­θοῦ­με, ἄς ξε­κι­νή­σου­με, ἄς πέ­σου­με, ἄς ξα­να­ση­κω­θοῦ­με —ἄλ­λω­στε, κα­τά τούς Ἁ­γί­ους Πα­τέ­ρες, ἅ­γιος εἶ­ναι ὁ συ­νε­χῶς ἀ­νι­στά­με­νος—, ἄς πα­ρα­κι­νεῖ ὁ ἕ­νας τόν ἄλ­λο, ἄς φρον­τί­ζει ὁ ἕ­νας τόν ἄλ­λο, ἄς συγ­χω­ρεῖ ὁ ἕ­νας τόν ἄλ­λο, ἄς ἀ­γα­πᾶ ὁ ἕ­νας τόν ἄλ­λο, γιά νά βρε­θοῦ­με ὅ­λοι μα­ζί, ὅ­πως ἐ­δῶ στή γῆ καί στόν Πα­ρά­δει­σο.
Ὁ ἀ­γώ­νας μας εἶ­ναι σκλη­ρός καί ἀ­νε­λέ­η­τος, για­τί οἱ κα­κές συ­νή­θει­ες καί τά πά­θη εἶ­ναι ρι­ζω­μέ­να μέ­σα μας καί φι­λε­πί­στρο­φα. Ἀλ­λά τά ἔ­πα­θλα αἰ­ώ­νια καί ἀ­τί­μη­τα. Συ­στρα­τι­ῶ­τες στή στρα­τεί­α τοῦ Χρι­στοῦ καί συ­να­θλη­τές στόν ἀ­γώ­να τῆς σω­τη­ρί­ας μας, ἀ­δελ­φοί καί φί­λοι, ἄς ἐμ­ψυ­χώ­νου­με καί ἄς στη­ρί­ζου­με ὁ ἕ­νας τόν ἄλ­λο στόν χει­μώ­να τῆς πα­ρού­σης ζω­ῆς, μέ τά λό­για πού ἄλ­λοι στρα­τι­ῶ­τες τοῦ Χρι­στοῦ, πο­λύ­α­θλοι καί Με­γα­λο­μάρ­τυ­ρες Ἅ­γιοι, φί­λοι καί ἀ­δελ­φοί, οἱ Ἅ­γιοι Τεσ­σα­ρά­κον­τα Μάρ­τυ­ρες στή λί­μνη τῆς Σε­βα­στεί­ας, ἀλ­λη­λο­ε­νι­σχύ­ον­ταν, γιά νά ὑ­πο­μεί­νουν μέ­χρι τέ­λους τό φρι­κτό μαρ­τύ­ριό τους:
«Δρι­μὺς ὁ χει­μών, ἀλ­λὰ γλυ­κὺς ὁ Πα­ρά­δει­σος· ἀλ­γει­νὴ ἡ πῆ­ξις, ἀλ­λ’ ἡ­δεῖ­α ἡ ἀ­πό­λαυ­σις. Μὴ οὖν ἐκ­κλί­νω­μεν, ὦ συ­στρα­τι­ῶ­ται· μι­κρὸν ὑ­πο­μεί­νω­μεν, ἵ­να τοὺς στε­φά­νους τῆς νί­κης ἀ­να­δη­σώ­με­θα, πα­ρὰ Χρι­στοῦ τοῦ Θε­οῦ, καὶ Σω­τῆ­ρος τῶν ψυ­χῶν ἡ­μῶν».
Σε­βα­σμι­ώ­τα­τε, εὐ­χη­θεῖ­τε νά ἔ­χου­με μί­α κα­λή καί εὐ­λο­γη­μέ­νη χρο­νιά μέ πλού­σια πνευ­μα­τι­κή καρ­πο­φο­ρί­α, μέ ὑ­γεί­α σω­μα­τι­κή καί πνευ­μα­τι­κή. Εὐ­χη­θεῖ­τε, ὁ Κύ­ριός μας Ἰ­η­σοῦς Χρι­στός νά εὐ­λο­γή­σει πλου­σι­ο­πά­ρο­χα τήν νε­ο­συ­στα­θεί­σα αὐ­τή ἐ­νο­ρί­α, ὥ­στε καί ὁ να­ός σύν­το­μα νά ἀ­πο­πε­ρα­τω­θεῖ καί νά κα­τα­στεῖ πη­γή ἁ­για­σμοῦ καί σω­τη­ρί­ας ὅ­λων τῶν ἐ­νο­ρι­τῶν της.

Οικουμενιστική βραδιά συμπροσευχής στη Θεσσαλονίκη (!)


Φωτό: Από τη διαθρησκευτική συνάντηση και συμπροσευχή στην Ασίζη υπό την αιγίδα του Βατικανού


Με το σχετικό δημοσίευμα του Αθηναϊκού Πρακτορείου αποκαλύπτεται για ακόμη μια φορά η οικουμενιστική λογική και τακτική που περιτριγυρίζει τους οικουμενιστές, καθώς επίσης προβάλλεται και η "ανωτερότητα- ανεχτικότητα" τους σε καθετί αντίθετο... 


Παραθέτουμε το δημοσίευμα του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων (ΑΠΕ-ΜΠΕ):


Θεσσαλονίκη: Ορθόδοξοι, ρωμαιοκαθολικοί, προτεστάντες και αρμένοι θα προσευχηθούν μαζί.

Τους χώρισαν διαμάχες χρόνων, αναθέματα και αντιπαραθέσεις χωρίς τέλος, πολλές από τις οποίες συνεχίζονται και σήμερα. Ωστόσο, ορθόδοξοι, καθολικοί, προτεστάντες, Αρμένιοι, αγγλικανοί και ευαγγελικοί ίσως να μην βρίσκονται τόσο μακριά όσο μπορεί κάποιοι να πιστεύουν, καθώς το κοινό τους στοιχείο είναι η χριστιανική πίστη.
Αυτό επιβεβαιώνει, άλλωστε, ένας θεσμός που ξεκίνησε πριν από περίπου 30 χρόνια, αφού είχε προηγηθεί η κοινή πρωτοβουλία του Πατριάρχη Αθηναγόρα και του Πάπα Παύλου του 6ου για την άρση των αναθεμάτων που ως τότε εμπόδιζαν τις δύο Εκκλησίες ακόμη και να συνομιλήσουν μεταξύ τους.
Με αφορμή την εβδομάδα παγκόσμιας προσευχής για τη χριστιανική ενότητα, που πραγματοποιείται κάθε χρόνο στα τέλη Ιανουαρίου, το ερχόμενο Σάββατο χριστιανοί διαφόρων ομολογιών θα συμμετάσχουν στην οικουμενική βραδιά συμπροσευχής, που θα πραγματοποιηθεί στον καθολικό καθεδρικό ναό Θεσσαλονίκης της Ασπίλου Συλλήψεως της Θεοτόκου, επί της οδού Φράγκων.
Στην τελετή αυτή, που διοργανώνεται στη Θεσσαλονίκη, την Αθήνα και άλλες πόλεις της Ελλάδας και όλου του κόσμου, διαβάζονται κείμενα από την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη, ψάλλονται ύμνοι, γίνονται ομιλίες και κοινοποιείται η συμμετοχή του κόσμου σε έναν κοινό φιλανθρωπικό σκοπό.
Στόχος της εκδήλωσης είναι να τονωθεί το αίτημα ενότητας μεταξύ των χριστιανών.

Συμβολική πράξη ενότητας υπέρ του διαλόγου
«Πρόκειται για μια συμβολική πράξη που γίνεται από την πλευρά των χριστιανών ώστε να μπορέσει να συνεχιστεί ο διάλογος μεταξύ των Εκκλησιών που πραγματοποιείται διαρκώς σε επίπεδο εκκλησιαστικών ηγεσιών.
Ο διάλογος αυτός στην πραγματικότητα δεν σταμάτησε ποτέ, αλλά επίσημα ξεκίνησε τη δεκαετία του ΄60, όταν με κοινή πρωτοβουλία του Πατριάρχη Αθηναγόρα και του Πάπα Παύλου του 6ου , που συναντήθηκαν στα Ιεροσόλυμα, ήρθησαν τα αναθέματα μεταξύ των Εκκλησιών» εξηγεί στο ΑΠΕ- ΜΠΕ ο αναπληρωτής καθηγητής Θεολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Μιλτιάδης Κωνσταντίνου.
Σύμφωνα με τον ίδιο, κανείς διάλογος δεν μπορεί να ευοδωθεί μεταξύ των Εκκλησιών, αν δεν υπάρχει μια προσέγγιση, με τα όποια σκαμπανεβάσματά της. «Αφετηρία της συμπροσευχής είναι η διαπίστωση κοινών πραγμάτων, ακόμη και αν διατυπώνονται διαφορετικά» τονίζει.
Αναφορικά δε με την πορεία του διαλόγου μεταξύ των Εκκλησιών, τη χαρακτηρίζει επίπονη διαδικασία και σχολιάζει ότι άλλοτε προχωρά με πιο μεγάλα βήματα και άλλοτε με μικρότερα ή με πισωγυρίσματα.
Οι χριστιανικές κοινότητες της Θεσσαλονίκης
Η διοργάνωση της συμπροσευχής δεν ανήκει συγκεκριμένα σε κάποιο επίσημο θεσμοθετημένο φορέα, γίνεται όμως με πρωτοβουλία της ενορίας των Καθολικών στη Θεσσαλονίκη και σε συνεργασία με μέλη των χριστιανικών κοινοτήτων της πόλης.
Και όσο και αν τα απόλυτα ποσοστά κάθε ομολογίας δεν φαίνεται κατ’ αρχήν να έχουν σημασία, αποκαλύπτουν ενδεχομένως κάποια στοιχεία για τον πληθυσμό της πόλης.
«Εκ των πραγμάτων οι ορθόδοξοι χριστιανοί είναι οι περισσότεροι στη Θεσσαλονίκη, συνεπώς συμμετέχουν αντίστοιχα και στη συμπροσευχή. Από τις υπόλοιπες ομολογίες οι προτεστάντες είναι οι πιο πολυπληθείς» τονίζει ο επίκουρος καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ Χαράλαμπος Ατματζίδης, ο οποίος θα μιλήσει στη φετινή εκδήλωση.
Σε ό,τι αφορά την παρουσία του ρωμαιοκαθολικού στοιχείου στη Θεσσαλονίκη, εκτιμάται ότι είναι μικρότερη από εκείνη των προτεσταντών, ωστόσο η έδρα της Καθολικής Εκκλησίας στη Θεσσαλονίκη εξυπηρετεί ολόκληρη τη βόρεια Ελλάδα. Αύξηση, εξάλλου, του πληθυσμού των ρωμαιοκαθολικών παρατηρείται και στην Αθήνα λόγω της έλευσης μεταναστών από τις Φιλιππίνες, την Πολωνία και την Κροατία.
Ως προς τους Αρμένιους, είναι Έλληνες που βρίσκονται εδώ και πολλά χρόνια στη Θεσσαλονίκη, αλλά και μετανάστες που έφτασαν στην περιοχή μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης.
Οι πολέμιοι της συμπροσευχής
Όπως, όμως, και άλλες μορφές συλλογικής δράσης, έτσι και η οικουμενική βραδιά συμπροσευχής έχει δεχτεί κριτική από μεμονωμένα άτομα και από διάφορους κύκλους που προβάλλουν ενστάσεις ως προς τον οικουμενικό της χαρακτήρα.
«Κάθε τέτοια εκδήλωση συναντά και αρνητικές τοποθετήσεις μερικών ανθρώπων, κάτι που δεν είναι ούτε αθέμιτο ούτε μη αποδεκτό» σχολιάζει ο κ. Ατματζίδης.

Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2012

Τά βαθύτερα αἴτια καί ὁ χαρακτήρας τῆς κρίσεως, τρόποι ἀντιμετωπίσεώς της καί ὁ ρόλος τῆς Ἐκκλησίας. Ὁμιλία (βίντεο) Ἀρχιμ. Ἀθανασίου Ἀναστασίου

Ἡ ὁμιλία (βίντεο) μὲ τίτλο «Τά βαθύτερα αἴτια καί ὁ χαρακτήρας τῆς κρίσεως, τρόποι ἀντιμετωπίσεώς της καί ὁ ρόλος τῆς Ἐκκλησίας» τοῦ Ἀρχιμ. Ἀθανασίου Ἀναστασίου, Προηγουμένου Ἱερᾶς Μονῆς Μεγάλου Μετεώρου στο Πολεμικό Μουσεῖο στὶς 14/1/2012,  ὑπό τήν αἰγίδα τῆς «Ἑστίας Πατερικῶν Μελετῶν»



Διαβάστε την ομιλία εδώ








Πορίσματα ἡμερίδος γιά τήν αἰτία καί τίς προτάσεις ὑπερβάσεως τῆς κρίσεως. (Πολεμικό Μουσεῖο 14/1/12)



Ἡ Ἑστία Πατερικῶν Μελετῶν στά πλαίσια τῶν σκοπῶν της ὀργάνωσε ἡμερίδα μέ θέμα: «Τά αἴτια τῆς «κρίσεως» στήν Ἑλλάδα καί προτάσεις γιά τήν ὑπέρβασή της» καί κατέληξε στά ἀκόλουθα πορίσματα - συμπεράσματα.
Ἡ παροῦσα κρίση εἶναι πολύπλευρη καί ἔχει βαθειές ρίζες καί αἴτια. Μιά ἐπιφανειακή θεώρησή της δέν ἀποκα­λύπτει τήν οὐσία της καί δέν βοηθεῖ σέ προτάσεις γιά ὑπέρ­βασή της. Ἡ κρίση εἶναι πολιτική, οἰκονομική, ἐθνική, πολιτι­στική, πνευματική μέ ὅ,τι σημαίνει αὐτό γιά τόν ὀρθόδοξο Ἕλληνα.
Ἐν πρώτοις ἡ Ἑλλάδα διακρίνεται γιά τόν πολιτισμό της, πού διαμορφώθηκε ὡς ἑλληνορθόδοξος μέ τήν καταλυτική συμβολή τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ Πατέρες προσέλαβαν τόν ἀρχαῖο ἑλληνικό πολιτισμό (γλῶσσα, φιλοσοφία καί τέχνη), τόν καθάρισαν ἀπό τήν παγανιστική προοπτική του. Τοῦ ἔδωσαν τή χάρη τοῦ Χριστοῦ τόν προσέφεραν στήν κοινω­νία πού ὀργανώθηκε κοινοτικά ὡς Σῶμα Χριστοῦ καί παρήγαγε πολιτισμό θεανθρώπινο πού ὁδηγεῖ τόν ἄνθρωπο στό ὑπέρ φύση, στή θέωση.  Ἡ σταδιακή ἀπομάκρυνση ἀπό τήν ἑλληνορθόδοξη νηπτική παράδοση καί ἡ διείσδυση ξένων προτύπων νόθευσε τόν πολιτισμό καί ἀλλοίωσε τίς ἀνθρώπινες σχέσεις, ὁδηγώντας τήν Ἑλλάδα σέ πολιτιστική, πνευματική καί οἰκονομική ἐξάρτηση.
Ἡ οἰκονομική κρίση, ὅπως ἐμφανίστηκε ἀκαριαῖα, εἶναι ἀναμφισβήτητα τεχνητή καί μοιάζει νά στοχεύει μετά τήν ἐγκαθίδρυση μιᾶς κοινοβουλευτικῆς δικτατορίας ὄχι στήν ἐξό­φληση τῶν δανειστῶν, ἀλλά στήν ἐξαθλίωση, τήν ἐξαχρείωση καί τήν ὑποδούλωση τῶν Ἑλλήνων σέ ξένα ἄδηλα κέντρα καί στήν ἔνταξη τῆς Ἑλλάδος καί τῶν Ἑλλήνων σέ μιά παγκόσμια κυβέρνηση, ὅπως τό ζητοῦν ὅλοι οἱ δοτοί ἡγέτες τῶν μεγάλων κρατῶν.     Ἡ πορεία πρός τήν ὑποδούλωση αὐτή ἔχει ξεκινήσει πρίν ἀκόμη ἀπό τήν ἀπελευθέρωση ἀπό τόν τουρκικό ζυγό, μέ τόν διαρκῆ δανεισμό ἀπό ξένους τοκογλύφους καί τήν κακοδιαχείριση ἀπό δοσίλογες κυβερνήσεις.  Τό Δ.Ν.Τ. εἶναι ὁ μεταλλαγμένος Διεθνής Οἰκονομικός Ἔλεγχος πού στράγγιζε κάθε δημόσιο ἔσοδο τῆς πατρίδος μας. Τό τωρινό φοβερό χρέος τοῦ Ἑλληνικοῦ κράτους πρός τίς Τράπεζες, ὅπως τονίστηκε, δέν εἶναι πραγματικό, ἀλλά ἐξογκωμένο τόσο πού εἶναι ἀδύνατο νά ἐξοφληθεῖ χωρίς τήν παραχώρηση τοῦ ἐθνικοῦ πλούτου, τῶν παραθεριστικῶν κέντρων καί τῶν μνημείων μας.
Μέσα στά πλαίσια τῆς ἀνασφάλειας καί τῆς καταθλίψεως πού δημιουργεῖ ἡ κρίση καί φέρνει τόν καθένα σέ σκοτισμό καί ἀπόγνωση ἐμφανίζονται καί ἄλλες παράμετροι - στοχεύσεις τῶν σκοτεινῶν κέντρων, ὅπως ἡ λεγόμενη ἠλεκτρονική διακυβέρνηση, πού μέ τό δέλεαρ τῆς «ἐξυπηρετήσεως» παγι­δεύει τήν θεόσδοτη ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ φυσική ἀπόληξη τῆς Η.Δ., ἡ ἐπαπειλούμενη «Κάρτα τοῦ Πολίτη» μέ τόmicrochip, ἀποτελεῖ ἕνα ἐπικίνδυνο ἐργαλεῖο ἐξανδραποδισμοῦ τοῦ ἀνθρώπου, ἐλέγχου, χειραγωγήσεως καί φυσικῆς παρακο­λουθήσεως.  Ἐκτός ἀπό αὐτή πού ἴσως ἀποτελεῖ τήν ἀπώτερη στόχευση τῶν νεοταξικῶν κέντρων, πρόκληση γιά τή ζωή καί τήν ἀξιοπρέπεια τοῦ ἀνθρώπου ἀποτελεῖ ἡ διά νόμου στανική ἀφαίρεση ζωτικῶν ὀργάνων πρός μεταμόσχευση, ἐνῷ μέ τήν ἀθρόα λαθρομετανάστευση ἐπιδιώκεται ἡ σταδιακή ἀλλοίωση τῆς πληθυσμιακῆς συνθέσεως, πού θά διευκολύνει ἀκόμη περισσότερο τήν ὑποταγή τῶν Ἑλλήνων στά κελεύσματα τῆς Νέας Τάξεως. Πρός τήν ἴδια κατεύθυνση κινεῖται καί ὁ ἐσχάτως καλλιεργούμενος νεοοθωμανισμός πού ἀναπτύσσει τήν ἰδέα φιλίας, συνεργασίας καί ἐν τέλει ὑποταγῆς στή γείτονα Τουρκία.
Ὅλα τά ἀνωτέρω καί ὅσα μεθοδεύονται μέ τά ἀλλε­πάλληλα μνημόνια, τά μεσοπρόθεσμα, τίς δανειακές συμβά­σεις καί τή φοροκαταιγίδα, μέ τίς περικοπές, τά ποικίλα «χαρά­τσια» βρίσκονται ἔξω ἀπό τή συνταγματική τάξη. Πληθώρα διατάξεων τοῦ Συντάγματος παραβιάζονται προκλητικά, κα­θώς καταλύεται ἡ ἐθνική κυριαρχία καί καταπατεῖται ἡ ὑπό τοῦ Συντάγματος προστατευόμενη «ἀξία τοῦ ἀνθρώπου» καί τῆς ζωῆς του καί ἐπίσης τά ἀνθρώπινα δικαιώματα, ὅπως τό δικαίωμα  στήν προστασία τῆς ὑγείας του, τῆς οἰκογενείας, τῆς μητρότητος καί τό δικαίωμα στήν ἐργασία. 
Περιγράφοντας τήν κρίση σέ ὅλο τό εὗρος της ἀναζη­τοῦμε τά αἴτιά της. Η κρίση μεθοδεύτηκε  ἀπό τήν πλευρά τῶν δανειστῶν λόγω τῆς ἀπύθμενης πλεονεξίας τους   μέ κακότητα καί διάθεση ἐπιβολῆς, λόγω διαφορᾶς πίστεως, νοοτροπίας καί ζωῆς ἀπ᾿ αὐτούς, ἐξ αἰτίας τῶν ἱστορικῶν καταβολῶν μας καί τῶν ἔστω ὑπολειμμάτων τοῦ ρωμαίικου πολιτισμοῦ μας.  Ἀπό τή δική μας πλευρά κυριώτερο αἴτιο κρίνεται ἡ ἀποστασία μας ἀπό τή χριστιανική ζωή,  τή λιτή ἀσκητική βιωτή, τή φιλαδελ­φία καί το φιλότιμο καί ἀπό τήν ἄλλη ἡ ἁμαρτία σέ ὅλες της τίς ἐκφάνσεις, καθώς καί ἡ ἀδιαφορία γιά τήν προώθηση τῆς ἀνομίας, τῆς ἀλλοτριωτικῆς παιδείας, τῆς ἄθρησκης ἀγωγῆς καί τῆς παραχαράξεως τῆς ἱστορίας μας.  Ὁ δουλοπρεπής θαυμασμός πρός τήν εὐρωπαϊκή κουλτούρα καί τά ξένα πρό­τυπα μᾶς ὁδήγησαν μακριά ἀπό τά ρωμαίικα ὀρθόδοξα κεκτημένα μας. Στό ἴδιο  περιβάλλον κινήθηκε καί ἡ ἑκάστοτε πολιτική ἐξουσία, τῆς ὁποίας οἱ έκπρόσωποι κατέστησαν ὑποτελῆ τή χώρα σέ ξένα κέντρα, ἐνῷ πολλοί ἐξ αὐτῶν ὠθούμενοι ἀπό διεφθαρμένα καί ἰδιοτελῆ κριτήρια φόρτωσαν μέ ὑπέρμετρο δανεισμό τήν πατρίδα μας.
Ὅσον ἀφορᾶ στήν ἀντιμετώπιση τῆς κρίσεως καί στίς προτάσεις γιά ὑπέρβασή της θεωροῦνται σημαντικά:
- Ἡ ἀντικειμενική ἐνημέρωση - ὄχι ἡ τρομοκρατική τηλεο­πτική τρομοκρατία - γιά ὅσα συμβαίνουν, χωρίς εἰ δυνα­τόν ὑπερβολική στενοχωρία πού συγχέει τήν κρίση μας.
- Ἡ ἀφύπνιση, ἡ καταπάτηση τοῦ φόβου καί ἀνάκτηση γενναίου ρωμαίικου φρονήματος. Ὁ ἀναβαπτισμός στήν ἑλλη­νική ἱστορία στή διαχρονία της καί ἡ προώθηση τῆς γνώσεώς της στό οἰκογενειακό, ἐπαγγελματικό περιβάλλον θά ἀποτε­λοῦσε ἰσχυρό βοήθημα πρός αὐτόν τόν στόχο.
- Ἡ ἐσωτερική ἀντίσταση, ὄχι ἡ ψοφοδεής ὑποταγή σέ κάθε κίνηση τῆς ἐξουσίας, πού περιλαμβάνει ὁπωσδήποτε τήν ἄρνηση παραλαβῆς τῆς ἑτοιμαζομένης κάρτας τοῦ Πολίτη καί,  γιά ὅσους δύνανται, τήν ἄρνηση πληρωμῆς τῶν χαρατσιῶν.
- Ὅλα τά ἀνωτέρω δέν μποροῦν νά πραγματοποιηθοῦν ὀρθά καί ἀποτελεσματικά χωρίς τήν πνευματική τους ἀφετηρία, πού εἶναι ἡ αὐτοεξέταση ὅλων μας καί ἡ μετά δακρύων μετάνοια ἐνώπιον τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.  Αὐτό σημαίνει ἱερά ἐξομολόγηση, ἡ ὁποία καθαίρει καί φωτίζει τόν νοῦ μας καί ἀδιάλειπτη προσευχή - ἐπίκληση τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ μέ τό κομβοσχοῖνι γιά νά ἑλκύσουμε τό θεῖο ἔλεος. Ἀπό κανένα στόμα κι ἀπό καμμιά καρδιά νά μή λείψει τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με». Συνέπεια τῆς μετανοίας πρέπει νά εἶναι ἕνας θεανθρώπινος τρόπος ζωῆς. Βέβαια γιά ὅλα τοῦτα χρειάζεται ποιμαντική καθοδήγηση. Ἡ Ἐκκλησία μας διά τῶν Μητροπόλεων, τῶν μοναστηριῶν καί τῶν ἐνοριῶν ὀφείλει νά εἶναι  θεραπευτήριο ψυχῶν, πού μέ τά πνευματικά της φάρμακα θά ἐξαλείψει τά τραύματα τῶν ἁμαρτιῶν, θά ἐπουλώσει τίς πληγές τῶν θλίψεων καί τῆς ἀπογνώσεως καί θά δώσει ἀληθινή ὀντολογική ἐλπίδα πού κανείς ντόπιος ἤ ξένος ἐπίβουλος δέν μπορεῖ νά καταργήσει. 
Παράλληλα ὀφείλουμε ὅλοι ἐνθυμούμενοι ὅτι εἴμαστε «ἀλλήλων μέλη» νά συμπαρασταθοῦμε καί ἐκ τοῦ ὑστερήματος μας τοὐλάχιστον σέ ἀνθρώπους πού βρίσκονται στά ὅρια τῆς ἐπιβιώσεως καί σέ ὅσους ἀπειλοῦνται μέ κατάσχεση τῶν σπιτιῶν τους.
Ὡς Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι ὀφείλουμε, ὅπως ἐπιτάσσει ἡ ἱστορία μας, νά κρατήσουμε ζωντανή τήν ἐλπίδα μας στόν Χριστό καί στίς πρεσβεῖες τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου καί ὅλων τῶν Ἁγίων μας. Ὄχι στήν ἀπελπισία, στήν κατάθλιψη καί τήν ἡττοπάθεια.
Ὁ παντοδύναμος Κύριος δύναται πάντα: «Κύριος διασκεδάζει βουλάς ἐθνῶν, ἀθετεῖ δέ λογισμούς λαῶν καί ἀθετεῖ βουλάς ἀρχόντων· ἡ δέ βουλή τοῦ Κυρίου εἰς τόν αἰῶνα μένει... Μακάριον τό ἔθνος, οὗ ἐστι Κύριος ὁ Θεός αὐτοῦ, λαός, ὅν ἐξελέξατο εἰς κληρονομίαν ἑαυτῷ»  (Ψαλμ. 32,10-12).

Ομιλία Ἀρχιμ. π. Σαράντη Σαράντου : Ἡ ἐν Χριστῷ πνευματική ζωή ὡς βασική προϋπόθεση ὑπέρβασης τῆς κρίσεως


(Ὁμιλία στό Πολεμικό Μουσεῖο Ἀθηνῶν, 14 Ἰανουαρίου 2012)


Σεβαστοί Πατέρες,
Ἀγαπητοί ἀδελφοί,

Ἡ Ἑστία Πατερικῶν Μελετῶν φέρει βαρέως τήν ἐκμηδένιση τῆς δημοκρατίας στήν Ἑλλάδα ἀπό τούς ἴδιους τούς κυβερνῆτες τῆς πατρίδος μας, συμφωνούσης ἐσχάτως, ὡς μή ὤφειλε, καί τῆς ἀξιωματικῆς ἀντιπολιτεύσεως καθώς καί ἄλλων κοινοβουλευτικῶν παραγόντων. 
 Ἀπορῶ καί ἐξίσταμαι βροντοφωνάζει ὁ ἑλληνικός λαός γιά τήν κατάρ­γηση τῆς δημοκρατίας, τήν ἀπατηλή κατασκευή τῆς οἰκονομικῆς κρίσεως καί τήν ἐπιβολή της σέ ὅλα τά κοινωνικά στρώματα, ὡς καί τή μεθοδευόμενη ἐπικύρωση τῆς δανειακῆς σύμβασης ἀπό τήν πλειοψηφία τοῦ ἑλληνι­κοῦ κοινοβουλίου. 

 Πρῶτος ὑπέγραψε ὁ πρωθυπουργός τῆς χώρας καί ὁ ὑπουργός Οἰκονομικῶν σ’ ἕνα δικηγορικό γραφεῖο τοῦ Λονδίνου μέ τούς τυράννους δανειστές μας.  Ἀπό τότε ἡ πρώτη ἔγνοια τῶν κυβερνώντων μας εἶναι ὄχι τό συμφέρον τοῦ λαοῦ μας, ἀλλά μέ κάθε θυσία, πῶς θά εἴμαστε συνεπεῖς στίς δόσεις μας πρός τούς δανειστές.
Γιά νά εἴμαστε συνεπεῖς μειώνονται μισθοί καί συντάξεις, ἐπιβάλλονται ἀβάσταχτοι φόροι, περικόπτονται παροχές γιά τήν ὑγεία, τήν παιδεία, τήν ἄμυνα τῆς χώρας, ἀπολύονται ἐργαζόμενοι, σταδιακά παραλύει ὅλη ἡ δραστηριότητα σέ ὅλους τούς τομεῖς τῆς ζωῆς, ἐνῷ οἱ τηλεοπτικές ἐκπομπές εὐκαίρως ἀκαίρως τρομοκρατοῦν τούς ἀδελφούς μας γιά ἐπερχόμενα δεινά, δεινά πού κατασκευάζονται ἀπό τά γνωστά ἄγνωστα κέντρα τῆς νέας Τάξεως πραγμάτων.
Τά τηλεοπτικά κανάλια ἀναλαμβά­νουν νά μεταφέ­ρουν ἀπό τούς ἀρχιτέκτονες τῆς Νέας Ἐποχῆς τίς κατάλληλες πληροφορίες μέ τόν κατάλληλο τρόπο, γιά νά καταρ­ρακωθεῖ ἡ ψυχολογία τῶν ἤδη φοβισμένων τηλεθεατῶν καί νά ἐξασθενήσει ὁλοσχερῶς ἡ βούλησή τους, ἡ δημιουργικότητά τους καί οἱ ἀποφάσεις τους.

Μετά ταῦτα ἀκυρώνονται οἱ δημοκρατικοί θεσμοί καί οἱ νόμοι, ὁ κοινωνικός ἱστός γίνεται διάτρητος ἀπό τήν κατάρρευση τοῦ κοινωνικοῦ κράτους, πού μέ πολλούς ἀγῶνες, κόπους καί θυσίες εἶχε καταφέρει νά στήσει ὁ ἔντιμος ἑλληνικός λαός.
Ἀπορεῖ καί ἐξίσταται ὁ Ἕλληνας πολίτης κάθε φορά πού μαθαίνει ὅτι καί τά ἄλλα εὐρωπαϊκά κράτη ἔχουν χρέη, καί ὅμως δέν σφυροκοποῦνται, ὅπως ἀνελέητα σφυροκοπεῖται ἡ Ἑλλάδα.
Ἡ Εὐρωπαϊκή Ἕνωση δέν ἔχει πιά τίς δυνάμεις νά ἐφαρμόσει τούς θεσμούς πού μόνη της ἐδημιούργησε.  Θεσμοθέτησε νόμους, βάσει τῶν ὁποίων δεσμεύεται, νά βοηθήσει ἕνα κράτος μέλος της πού ὑποφέρει ἀπό κάποια κρίση, μά κυρίως ὅταν κινδυνεύει ἡ ἐθνική του κυριαρχία.  Σέ μᾶς ὄχι μόνο δέν δίνεται χείρα βοηθείας, ἀλλά καί παρα­δίδεται ἡ διακυβέρνηση τῆς χώρας στό Δ.Ν.Τ., στή μονομε­ρῆ λήψη ἀποφάσεων ἀπό τά συμβούλια τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης καί τελικά στούς Γερμανούς κηδεμόνες, οἱ ὁποῖοι ἀσφαλῶς  κόπτονται γιά τά συμφέροντα τῆς πατρίδος τους καί ὄχι γιά τά συμφέροντα τῆς χώρας μας.

Οἱ περισσότεροι τῶν Ἑλλήνων πιστεύουν ὅτι τούς ἐνοχλεῖ ἡ Ὀρθοδοξία μας καί ὁ διαφορετικός ἐν γένει τρόπος ζωῆς μας ἐπηρεασμένος ἀπό τήν ἁγία Ὀρθοδοξία.  Ὁ θεοφώτιστος Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς, καθη­γητής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Βελιγραδίου, πολυταλαντοῦχος, γνώστης ὅλων τῶν Εὐρω­παϊ­κῶν γλωσ­σῶν καί πολιτισμῶν, εἶχε διαγνώσει τή βαθειά διαφορά ἀνάμεσα στό φιλόθεο καί φιλάνθρωπο Ἑλληνορ­θόδοξο πολιτισμό μας καί στόν Εὐρωπαϊκό, πού ἀνέχθηκε στά σπλάγχνα του ἀκόμα καί τά στρατόπεδα συγκέντρωσης καί τά κρεματόρια.  
Χαρακτηριστικά τονίζει τήν ἀξία τῶν θεανθρωπίνων πολιτισμῶν τῶν ὀρθοδόξων ἐθνῶν κρατῶν, σέ σχέση μέ τά αὐστηρῶς οὑμανιστικά κράτη ἄνευ τῆς ἐν Χριστῷ πίστεως καί τῆς θείας Αὐτοῦ χάριτος.  Διαβάζουμε ἀπό τό βιβλίο του «Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καί Οἰκουμενι­σμός» στίς σελ. 184-185 τά ἑξῆς:
«Εἰς τήν Δύσιν; Οὔτε γνωρίζουν τήν Ἐκκλησίαν, οὔτε γνωρίζουν τήν ὁδόν, οὔτε γνωρίζουν ἔξοδον ἀπο τά ἀδιέξοδα.  Ἐκεῖ ὅλα ἔχουν βυθισθῇ εἰς τήν ψυχοφθόρον εἰδωλολατρίαν καί φιλαυτίαν, φιληδονίαν καί σαρκολα­τρίαν.  Διά τοῦτο, Εὐρώπη ἴσον ἀναγέννησις τῆς εἰδωλο­λατρίας.  Ψευδόχριστοι καί ψευδοθεοί ἔχουν πλημμυρίσει τήν Εὐρώπην καί ἀπό ἐκεῖ ἐξάγονται εἰς ὅλας τάς ἀγοράς τῆς Οἰκουμένης, ἔχοντες ὡς κύριον ἔργον των νά φονεύσουν τόν Θεόν καί τήν ψυχήν εἰς τόν ἄνθρωπον· καί οὕτω νά στερήσουν ἀπό τόν κόσμον τήν μοναδικήν ἐλπίδα καί αὐτήν ταύτην τήν δυνατότητα τῆς ἀληθινῆς κοινωνίας.

Γράφοντες ταῦτα, δέν γράφομεν τήν ἱστορίαν τῆς Εὐρώπης, τῶν ἀρετῶν καί τῶν ἐλαττωμάτων της, οὔτε τήν ἱστορίαν τῶν ψευδοεκκλησιῶν τῆς Εὐρώπης.  Ἐκθέτομεν ἁπλῶς καί μόνον τήν ἐντελέχειαν τῆς ὀντολογίας των.  Προσπαθοῦμεν νά εἰσδύσωμεν εἰς τόν πυρῆνα τῆς εὐρωπαϊκῆς ὑψηλοφροσύνης, εἰς τά δαιμονικά ὑπόγειά της, ἀπ’ ὅπου πηγάζουν αἱ ἀκάθαρτοι πηγαί της, τά ὕδατα τῶν ὁποίων δηλητηριάζουν τήν οἰκουμένην.  Τοῦτο οὐδόλως εἶναι καταδίκη τῆς Εὐρώπης· εἶναι μόνον μία ἐκ βαθέων κραυγή καί ἐν προσευχῇ πρόκλησις εἰς τήν μοναδικήν ὁδόν τῆς σωτηρίας διά τῆς μετανοίας».
Διαφορά πίστεως, διαφορά ζωῆς.  Μήπως γι'αυτό διωκόμαστε, ὑφιστάμεθα τά πάνδεινα καί πολυβολού­μαστε;

Εἰδικότερα ἡ πατρίδα μας γιά ἀρκετούς αἰῶνες ὑπῆρξε ὑπό­δειγμα ἔθνους ἀνθρωπιστικοῦ καί πολιτισμέ­νου, μέσα στό ὁποῖο οἱ πολῖτες ἀπελάμβαναν τούς καρπούς τῆς συνεργασίας τῆς ἁγίας Ἐκκλησίας μας, τῆς Νύμφης τοῦ Χριστοῦ, μέ τήν κρατική ἐξουσία.
Τώρα μέσα στήν κρίση διαταράσσεται αὐτή ἡ ἀγαστή συνεργασία Ἐκκλησίας καί Πολιτείας.  Τώρα πού μειώ­νεται ὁ λόγος τῆς Ἐκκλησίας, ἀποθρασύνεται ἡ συμπερι­φορά τῆς κοσμικῆς ἐξουσίας μέ ὅλες τίς ἀντιλαϊκές ἐπιπλο­κές πού ἤδη ἀναφέραμε.  Πρωτοφανής ἐχθρική συμπεριφο­ρά πρός τό λαό ἀπό αὐτούς πού ἔπρεπε νά εἶναι οἱ ὄντως προστάτες του.
Τό 1940 ὁ δικτάτορας Μεταξᾶς αὐτομάτως ἀπέβαλε τή δικτατορική του διοικητική  τακτική, ταυτίστηκε μέ τό ἡρωϊκό φρόνημα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ κατά τοῦ «Ἄξονα», συνεργάσθηκε, συναγωνίσθηκε μετά τοῦ λαοῦ καί τό θαῦμα ἔγινε.  Οἱ Ἕλληνες πολέμησαν ἡρωϊκά καί ἀπό τότε ἔμεινε στήν ἱστορία αὐτῆς τῆς ἐποχῆς τό τοῦ Οὐίνστον Τσόρτσιλ, ὅτι «οἱ ἥρωες πολεμοῦν σάν Ἕλληνες».

Σήμερα οἱ «δημοκράτες» κυβερνῆτες μας ἑτοίμασαν πανδοχεῖο μόνιμης ἐξουσιαστικῆς φιλοξενίας στούς ἀπογόνους τῶν πρώην κατακτητῶν μας, πού θά ἁπλώσουν τά δίχτυα τῆς ἐξουσίας τους στά παιδιά μας, στά ἐγγόνια μας, στά δισέγγονά μας κ.ο.κ.  Οἱ ἀπόγονοί μας θά ἀναγκαστοῦν νά μείνουν στά ἀποκαΐδια καί στίς στάχτες τῆς ἐκποίησης, πιό σωστά τοῦ ξεπουλήματος τῶν πάντων στούς δυνάστες τῆς Νέας Ἐποχῆς.
Τίς τελευταῖες ἡμέρες μετά ἀπό κοινή συνέντευξη τύπου πού ἔδωσαν οἱ ὑφυπουργοί ἐσωτερικῶν κ. Κουκουλόπουλος καί διοικητικῆς μεταρρύθμισης καί ἠλε­κτρονικῆς διακυβέρνησης κ. Τζωρτζάκης ξαναπροκύπτει, ὅπως διαφαίνεται, ἡ Κάρτα τοῦ Πολίτη.  Μετά ἀπό τή μεγάλη οἰνονομική ἀφαίμαξη, τά χαράτσια, τήν ἐξαγγελία ἐπιβολῆς νέων φόρων τύπου Ε.Τ.Α.Κ. καί τήν κατ’ ἐντολή τοῦ κράτους αὐτόματη αὐθαίρετη ἀνάληψη γιά ἀκούσια πληρωμή τῶν χαρατσιῶν ἀπό τόν τραπεζικό μας λογα­ριασμό, πῶς μποροῦμε νά διανοηθοῦμε νά παραλά­βουμε τήν Κάρτα τοῦ Πολίτη;

Τώρα πιά εἴμαστε ἀπόλυτα πεπεισμένοι, ὅτι ἡ λήψη καί ἡ χρήση της θά εἶναι γιά μᾶς ἡ φυλακή μας - ἠλε­κτρονική φυλακή – καί ἐντός αὐτῆς ἁλυσσοδεμένοι χειρο­πόδαρα ἀπό τή Νέα Τάξη ἤ διάλυση πραγμάτων, τῆς Νέας Ἐποχῆς, γιά νά ἐπακολουθήσει τό χάραγμα ἤ σφράγισμα ἀφοῦ αὐτός θά εἶναι ὁ ὕστατος σκοπός, νά τσιπάρουν τούς πάντας.
Βέβαια θά πρέπει νά εἴμαστε ἀκριβεῖς, εἰλικρινεῖς, ἀληθινοί.  Οἱ βαθιές ρίζες τῆς κρίσεως βρίσκονται μέσα μας, στίς ψυχές μας, στίς νοοτροπίες μας, στήν ἀλλοτριούμενη βούλησή μας, στή μή μετάνοιά μας.  Δώσαμε καί δίνουμε χῶρο στό κακό, στό διάβολο.  Ἀπό τό 1986 ἕως τό 2002 ἕξι ἑκατομμύρια ἐκτρώσεις βαρύνουν ἀναλογικά ὅλους μας, τίς καί τούς δράστες, τούς ἐπιστήμονες ἰατρούς πού πραγμα­το­ποιοῦν τό ἔγκλημα, τούς συνυπεύ­θυ­νους ἠθικά συγγενεῖς, καθώς καί ὅλους μας πού μέ ἔνοχη σιωπή ἀποδεχθήκαμε ἀκόμα καί νά νομιμοποιηθοῦν οἱ ἀμβλώσεις καί μάλιστα νά καλύπτονται τά ἔξοδά τους ἀπό τά ἀσφαλιστικά ταμεῖα. 

Δώσα­με καί ἐξακολουθοῦμε νά δίνουμε χῶρο στούς σοδομι­στές.  Τό ἄμε­τρο θράσος τῶν ὀργανωμένων ὁμοφυ­λοφίλων μᾶς ἀφή­νει ἐγκληματικά ἀδιάφορους μέ ἀπο­τέλεσμα νά ἐπηρεάζονται, νά διαφθείρονται οἱ νεώτεροι ἤ καί μεγαλύτεροι στήν ἡλικία, μέ τό σκεπτικό τῆς ἐπιλογῆς πολλαπλῶν ἐμπειριῶν.  Μόνο ἐμεῖς οἱ ταπεινοί καί ἀνάξιοι πνευματικοί γνωρίζουμε τήν ἐνδόμυχη βαθειά δυστυχία πού καταπλακώνει τούς ἀνθρώπους αὐτούς λόγῳ τῆς σοβα­ρότητος τοῦ ἁμαρτήματος.
Αὐτές τίς ἡμέρες ἡ Ἑλληνική Κυβέρνηση προέβη ἀδίστακτα στήν  κάλυψη τῶν σαδομαζοχιστῶν, παιδοφί­λων, ἐπιδειξιομανῶν, τζογαδόρων, κλεπτομανῶν και πυρο­μανῶν.  Ἀποῦσα ἐδῶ ἤ ἐπιβάλ­λουσα ὁδηγία ἡ Εὐρωπαϊκή Ἕνωση;
Ἐπίσης οἱ πρώιμες, καί ὄχι μόνο, προγαμιαῖες σεξουα­λικές σχέσεις, οἱ ἐξωσυζυγικές, οἱ ἐλεύθερες συμβιώσεις, ἐκ τοῦ θλιβεροῦ ἀποτελέσματος μᾶς ἐπιβεβαιώνουν τή μιζέρια, τό ἀνικανοποίητο καί τήν ἀποτυχία αὐτῶν τῶν ἐπιλογῶν, πού στή γλῶσσα τῆς ἐκκλη­σίας τίς ὀνομάζουμε θανάσιμες ἁμαρτίες.
Τέλος ὁ πρότερος εὐδαιμονιστικός καί καταναλωτικός τρόπος ζωῆς μέ τά εὔκολα δάνεια, μέ τή συσσώρευση καί σπατάλη πολλῶν ἀγαθῶν, μέ τήν ἐπιλογή ρούχων τῆς πιό ὀνομαστῆς μάρκας, ἰσχυρο­ποίησαν τίς ἀτομικές μας ἀπαιτήσεις καί μᾶς χώρισαν ἀντί νά μᾶς συνδέουν ἀπό τούς ἀδελφούς Μᾶς ἐγκλώβισαν στά τείχη τά ἀδιαπέραστα τῆς αὐτονομίας μας καί τῆς ἀσταθέστατης αὐτάρ­κειας.

Σεβαστοί Πατέρες καί ἀγαπητοί ἀδελφοί,
Ἐμεῖς ὡς Ἕλληνες καί ὡς χριστιανοί ἔχουμε μιά ὑπερένδοξη μακραίωνη ἱστορία ἀγώνων πνευματικῶν καί ἀγώνων ἐθνικῶν, ἀγώνων θεανθρωπίνων.  Ἐφόσον τό δεύ­τερο πρόσωπο τῆς Πανα­γίας Τριάδος, ὁ πρώην ἄσαρκος Λόγος, σάρξ ἐγένετο καί ἐσκήνω­σεν ἐν ἡμῖν, ἐφόσον ὁ παντέλειος Θεός, ἔγινε καί τέλειος, πραγμα­τι­κός ἄνθρωπος, καταξίωσε τήν ἀνθρώπινη φύση καί στό πρόσωπό Του συνεχριστοποίησε, θεανθρωποποίησε τόν πεσόντα ἄνθρω­πο.  Τοῦ μετέδωσε ὅλα τά χαρίσματά Του καί ἀπό εἰκόνα Του θέλησε καί μέ τό δικό του ἀγώνα ὁ ἄνθρωπος νά φθάσει στό καθ’ ὁμοίωσιν, νά γίνει καί αὐτός κατά χάριν θεός, νά γίνει μέ τή Χάρη Του τέλειος, καλύτερος καί ἀπό τήν ἀρχετυπική του δημιουργία, πα­ντέ­λειος ἄνθρωπος. 

Ἑπομένως προϋπόθεση γιά τήν αἰώνια ζωή εἶναι ἡ παροῦσα, πού κατά τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας ἔχει μοναδική πιά ἀξία καί ὄχι τήν ἀπαξία πού τῆς ἀπέδιδαν καί τῆς ἀποδίδουν διάφορες φιλοσοφίες καί οἱ ἀνατολικές θρησκεῖες.  Ἐμεῖς λοιπόν οἱ Ὀρθό­δοξοι δέν εἴμαστε μονο­φυσῖτες.  Ἐνδιαφερόμαστε καί γιά τήν παροῦσα ζωή, πού ἀποτελεῖ τό προοίμιο καί τήν προϋπόθεση τῆς αἰωνίας.
Οἱ ἅγιοι μάρτυρες ἐνδιαφέρονταν νά δώσουν τήν καλή ὁμολογία ἐδῶ ἐπί τῆς γῆς, πρῶτον γιά νά μήν ἐκλείψει ἡ θεανθρώ­πινη ποιότητα ἐπιγείου ζωῆς, ὅσο καί γιά νά σφυρηλατηθοῦν οἱ προϋποθέσεις εἰσόδου στήν αἰώνια ζωή τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρα­νῶν. 
 Ἡ θυσία τῶν ἁγίων μαρτύ­ρων προκαλοῦσε τήν ἐγρήγορση τοῦ πνεύματος καί ἐξα­σφάλιζε τήν ὑψίστη μακαριότητα πού ἄρχιζε ἀπό ἐδῶ καί συνεχιζόταν στήν αἰώνια ζωή.  Οἱ ἅγιοι μάρτυρες ἄντεχαν τά ποικίλα βασανιστήρια τῶν δικτατόρων αὐτοκρατόρων, ἐπειδή εἶχαν ἀποκτήσει βαθεῖα καρδία, ἐντός τῆς ὁποίας ἄνθιζε ὁ θεῖος ἔρωτας, πού ἡ ποιότητά του εἶχε ἀσύλληπτες προεκτάσεις αἰωνίου ζωῆς.
Ἀνάλογες ἐν Χριστῷ πνευματικές ἐμπειρίες εἶχαν καί οἱ ἀγω­νιστές τοῦ ἔθνους μας.
Ὁ Κωνσταντῆς Κανάρης ἄ­ναψε ἕνα κερί μπροστά στό εἰκόνισμα τῆς Παναγιᾶς καί χωρίς νά πεῖ κάτι, μονολόγησε μπροστά Της καί εἶπε στή Μεγαλόχαρη: Κωνσταντῆ, θά πεθάνεις!  Ἡ ὑπέρβαση τῆς ζωούλας του καί ἡ Χάρη τῆς Παναγιας Μητέρας τόν ὕψωσε στή νίκη. 
 Ἄλλος λιγότερο καί ἄλλος περισσό­τε­ρο διακρί­νονταν γιά τήν ἐσώτατη ἀκμαία ἐν Χριστῷ πνευματική ἐμπειρία, πού τούς ἔδινε ἀντοχές καί θάρρος καί νίκες ἐναντίον τῶν ἐπιβού­λων τῆς πατρίδος.  Πῶς κατάφερναν νά νικήσουν ἕνας ἤ λίγοι τούς πολλούς καί νά τούς παραλύσουν μέ τά εὐτελῆ ὑλικά πολεμικά ὅπλα; Ἡ ψυχική καί σωματική θεοσθένεια, θεοδύναμη τούς ἔδινε ἀκατά­βλητη ἀντίσταση, ὥστε νά ἐπιτυγχάνουν τήν προ­στασία τῆς πατρίδος.
Οἱ ἐθνικοί μας ἀγῶνες πάντοτε ἦταν ἀμυντικοί πρός ὑπερά­σπιση τοῦ χώρου τῆς πατρώας γῆς καί ἐντεῦθεν τοῦ πολιτισμοῦ, τῶν ἑστιῶν καί βωμῶν, τῶν ἱερῶν καί τῶν ὁσίων καί κατά κορυφήν τοῦ διαμορφωθέντος Ἑλληνοχρι­στιανικοῦ πολιτισμοῦ μας.  Οἱ Ἅγιοι Πατέρες μας πολύ ἀγαποῦσαν τήν πατρίδα τους, ἐνδιαφέρονταν καί εὔχονταν δι αὐτήν.

Ὁ Μέγας Βασίλειος ἐπαινεῖ μέ ἐπιστολή του τόν Σωφρόνιο τόν Μάγιστρο, διότι εἶναι τόσον φιλότιμος, ὥστε «τήν Πατρίδα, στήν ὁποία μεγάλωσε καί ἀνετράφη, τήν τιμᾶ ἐξ ἴσου μέ τούς γονεῖς του» καί χαίρεται, διότι, στίς ἡμέρες πού εἶναι αὐτός ἄρχων «ἡ Πατρίδα μας πλούτισε, διότι ἄνδρας ἄξιος ἔχει ἀναλάβει τήν φροντίδα της».
Ὁ ἄγιος Γρηγόριος ὁ Ναζιανζηνός γράφων στό Σωφρόνιο τό Μάγιστρο, λέγει: «Εἶναι γνώρισμα τῶν εὐσεβῶν ἀνθρώπων νά τιμοῦν τή μητέρα τους. Ὅμως κάθε ἄνθρωπος ἔχει διαφορετική μητέρα. Κοινή μητέρα ὅλων εἶναι ἡ Πατρίδα» καί τόν ἐπαινεῖ διότι εἶναι ὁ κοινός προστάτης τῆς πατρίδος.
Ὁ Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος διακηρύττει ὅτι δέν ὑπάρχει τίποτε γλυκύτερο ἀπό τήν Πατρίδα.
Γιαυτό καί ἐμεῖς σήμερα στήν Ἑστία Πατερικῶν μελετῶν ἀντιδροῦμε στήν ἀμείλικτη πολεμική κατά τοῦ μακραίωνος πολιτισμοῦ μας, τοῦ πλούτου πού ἐμπεριέχει ἡ πατρίδα μας, φυσικοῦ, ὀρυκτοῦ, ὑλικοῦ καί πνευματικοῦ, θύραθεν καί χριστιανικοῦ.  Δέν διανοού­μαστε νά μένουμε ἀδρανεῖς θεατές τῆς γενικευμένης κατεδάφισης τῆς χώρας μας καί τῆς ἐκποίησής της σέ τιμή εὐκαιρίας στούς οἱουσ­δήποτε. 

Ἡ ἀποτεθησαυρισμένη ἐμπειρία τῶν ἁγίων Πατέρων, μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τῆς πίστεως καί τῶν ἡρώων τῆς πατρίδος μας μᾶς ἔχει διδάξει καί μᾶς ἔχει πείσει ὅτι, ἐάν ἐμεῖς κάνουμε τόν ἀγώνα μας, κάνουμε τό ἐφικτό, ἡ θεία παντοδυναμία τῆς Παναγίας Τριάδος μπορεῖ νά ἐπιτελέσει τό ἀσύλληπτο, τό ὑπερβατικό, τό ἀνθρωπίνως ἀνέφικτο, τό θαῦμα τῆς σωτηρίας αὐτῆς τῆς πατρίδος, αὐτῆς τῆς γῆς πού τόσα πνευματικά φῶτα χάρισε στούς ξένους.
Οἱ λαοί τῆς Εὐρώπης, οἱ ἀδελφοί Εὐρωπαῖοι θά παραδει­γματισθοῦν, θά συγκινηθοῦν ἀπό τό ἔνθεο κατά τό δυνατόν παρά­δειγμα καί ὡς διά σπινθήρων φιλελευθερίας θά μπορέσουν καί αὐτοί νά διατηρήσουν ἀφ’ ἑνός τά καλά ἐπιτεύγματα τοῦ πολιτισμοῦ τους προτοῦ σαρωθοῦν ἀπό τή λαίλαπα τῆς Ν. Ἐποχῆς, ἀλλά καί νά ἀναπτύξουν ὅ,τι καλύτερο μποροῦν, ἀφυπνιζόμενοι ἀπό ὑγιῆ ἐπαναστατικά παραδείγματα.

Σεβαστοί Πατέρες καί ἀγαπητοί ἀδελφοί,
Ἡ παροῦσα ἡμερίδα εἶναι ἔκφραση πόνου γιά τήν πτώση μας.  Πῶς ἀφήσαμε τά πράγματα νά φθάσουν σ’ αὐτό τό ἀδιέξοδο πού τώρα βρισκόμαστε!  Πῶς τόσο καιρό κοιμώμαστε τόν ὕπνο τῆς ἔνοχης ἀδιαφορίας; Πῶς τώρα μετά ἀπό τό πρῶτο σόκ πού ὑπέστημεν δέν μποροῦμε νά ἀνακαλύψουμε τήν ἄκρη, τήν ἀρχή τοῦ κουβαριοῦ, πού μᾶς ἔχει ὅλους περικυκλώσει;
Οἱ γιατροί προτοῦ ἀποφασίσουν νά δώσουν στόν ἀσθενῆ τους κάποια θεραπεία, ἐνδιαφέρονται νά κάνουν τήν ὀρθή διάγνωση.  Τά ἴδια φάρμακα δέν συνιστῶνται πά­ντοτε σέ ὅλους τούς πάσχοντας ἀπό τήν ἴδια ἀσθένεια.  Δοκιμάζουν μέ διάφορα σχήματα θεραπευτικά, ἔχοντας καί ὁλόκληρη τήν εἰκόνα τοῦ ἀσθενοῦς, μέχρι νά καταλήξουν στό συγκεκριμένο σχῆμα, εἴτε πάλι ἐναλλάσσοντας θερα­πεία. Σέ κάποιες μάλιστα ἀσθένειες προτείνουν θεραπεία ἐφόδου μέ διπλῆ δόση φαρμάκου.

Τώρα καί ἐμεῖς, κληρικοί καί λαϊκοί, χρειαζόμαστε θεραπεία ἐφόδου γιά νά ἀντιμετωπίσουμε τόν ὕψιστο κίνδυνο τῆς κρίσεως.  Γιαυτό καί ἀπό τήν ἀρχή τῆς κρίσεως συστήσαμε τήν πρωϊνή προσευχή μέ τό κομποσχοίνι, ταπεινῶς πιστεύοντας ὅτι ὅλοι μας ὡς διωκόμενος Ἑλλη­νικός λαός χρειαζόμαστε ἄνωθεν καί ἀθρόα τή βοήθεια τοῦ ἐν Τριάδι Θεοῦ.  
Θεραπεία ἐφόδου συστήσαμε, παίρνοντας παράδειγμα ἀπό τούς ἁγίους μοναχούς καί τίς ἅγιες μονα­χές πού ζοῦν ἀφιερωμένοι στόν Κύριο, ἀλλά καί παραλ­λήλως ἀσκοῦν τήν ἐν Χριστῷ φιλαδελφία.  Φιλοξενία καί φιλαδελφία ἦταν πάντοτε τά πρῶτα διακονήματα τῶν μοναχῶν ὅλων τῶν Ἱερῶν Μονῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους.  
Ἕνα περι­ποιημένο ἁπλό κελάκι, μέ ἕνα κρεβάτι καί ἕνα πιάτο φαγητό ἤ καί περισσότερο εἶναι αὐτό τό αὐτονόητο γι’ αὐτούς.  Ἐνδεικτικά ἡ μονή Βατοπαιδίου τοῦ Ἁγίου Ὅρους καθημερινά παρασκευάζει ἐκτός ἀπό τίς μερίδες τῶν ἑκατόν εἴκοσι μοναχῶν της κατά μέσον ὅρο ἄλλες ἑκατό ἤ διακόσιες μερίδες γιά τούς ἐπισκέπτες τῆς Μονῆς, πρᾶγμα πού ἐμεῖς οἱ ἐν τῷ κόσμῳ δέν ἔχουμε συνηθίσει νά κάνουμε.  Σπανίως καί κατ’ ἐξαίρεση θέλουμε καί προ­σφέ­ρουμε.
Οἱ μοναχοί θεσμικά καί μέσα στόν μοναχικό τους κανόνα, στό πρόγραμμά τους, ἔχουν ἐντάξει τή φιλοξενία τῶν ἐπισκεπτῶν, ἐπειδή τούς θεωροῦν ἐν Χριστῷ ἀδελφούς καί εἰκόνες Χριστοῦ γιαυτό καί τούς τιμοῦν ὅπως τίς ἅγιες Εἰκόνες.  Παραλλή­λως προσφέρεται καί ἡ ἐν Χριστῷ πνευ­ματική φιλοξενία, γιατί ἡ πλειονότητα τῶν ἐπισκεπτῶν ζητοῦν πνευματική ἐνίσχυση διά τῆς ἱερᾶς ἐξομολογήσεως καί συμβουλές γιά τή σωστή καλλιέργεια τῆς Νοερᾶς προσευχῆς πού πολύ ἀναπαύει τήν ἀθάνατη ψυχή μας.

Τώρα ὁ π. Ἐφραίμ μετατέθηκε, προήχθη ἀπό τό κελλί τῆς Ἱερᾶς Μονῆς στό κελλί τῆς φυλακῆς τοῦ Κορυδαλλοῦ.  Ὁ π. Παΐσιος ἔλεγε ὅτι ὁ ἄδολος ἄνθρωπος, ὁ ἄνθρωπος τοῦ θεοῦ καί στήν κόλαση ἄν κατά λάθος πεταχθεῖ, μεταβάλλει καί τήν κόλαση σέ παράδεισο, γιατί τό ἔνδοθεν, λάμπον φῶς τοῦ Χριστοῦ καταυγάζει ὅλο τό γύρω περιβάλλον.
Ταπεινῶς φρονοῦμε ὅτι ἡ παροῦσα κατά­σταση ἀντιμετω­πί­ζεται μέ ἔκτακτα πνευματικά μέτρα, μέ ἐξέγερση πνευματική καί μέ ἀντίδραση λαϊκή καί προτείνουμε:
Ἀναλογιζόμενοι τό σοβαρό μερίδιο τῆς προσωπι­κῆς μας εὐθύνης καί τοῦ σκληροῦ πολέμου πού διεξάγεται ἀπό τούς δανειστές μας καί τούς δικούς μας κυβερνῆτες, αἰσθανόμαστε τόν ἔσχατο κίνδυνο πρωτοφανοῦς ἁλώσεως.  
Ἀντί νά μαραίνεται ὅλη ἡ ψυχολογία μας ἀπό ἐλλείμματα πίστεως, πρώτη μας, αὐτόματη πνευματική κίνηση νά εἶναι ἡ προσευχή.  Ἄν καταφέρουμε νά κυλήσει ἕνα δάκρυ μετα­νοίας ἀπό κάθε μάτι μας, θά ἀνακουφισθεῖ ἡ ψυχή μας.  Ἄν οὔτε ἕνα δάκρυ δέν διαθέτουμε προσευ­χόμενοι, εὐκολότε­ρος εἶναι ἕνας στεναγμός.  
Ἕνας τε­λωνικός στεναγμός μέ προσευχή αὐτομεμψίας ἔγινε δεκτός ἀπό τόν Κύριο, ὅπως φαίνεται ὁλοκάθαρα στήν παραβολή τοῦ Τελώνου καί Φαρισαίου.  Μετά ἀπ’ ὅλα τά παραπάνω προσπαθοῦμε νά κρατᾶμε τό λογισμό μας ἀταλάντευτο στόν Σωτήρα μας Ἰησοῦ Χριστό κάτω ἀπό τά ὄμματα καί τή θεία πρόνοια τοῦ Ὁποίου διαδραματίζονται ὅλα τά τῆς Κρίσεως.  
Ὁ Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος, θέτει ὅλους μας μπροστά στίς εὐθῦνες μας γιά τήν κρίση πού διερχόμαστε.  Ἕκαστος ἐξ ἡμῶν στή μέλλουσα Κρίση, ἐνώ­πιον τοῦ φιλανθρώπου καί ἀδεκάστου Κριτή θά δώσει λόγο γιά ὅσα πῆρε καί γιά ὅσα ἔδωσε ἤ ἔχασε κατά τή διάρκεια τῆς παρούσης κρίσεως.

Μιά ἀπόφαση γιά θεανθρωπινότερο τρόπον ζωῆς θά προστεθεῖ στίς προκλήσεις μας πρός τόν Ὕψιστο γιά νά ἐκδηλωθεῖ ἡ ἄμεση θεϊκή ἐπέμβαση καί οἱ πρῶτες βοήθειες.  Εἶναι πιά καιρός, μέ τήν εὐλογημένη εὐκαιρία τῆς κρίσεως, νά ἀνοίξουμε τά μάτια μας καί τίς καρδιές μας στούς «πλησίον» μας, νά τούς δώσουμε τό τό ἀδελφικό καί χριστιανικό χέρι καί ἡ ἐν Χριστῷ ἐν θεωρίᾳ ἀδελφική ἀγάπη, νά γίνει ἁπτή καί καρδιακή πράξη.  
Ἡ Ὀρθοδοξία μας νά γίνει ἐδῶ καί τώρα Ὀρθοπραξία.  Ἀδέλφός ὑπ’ ἀδελφοῦ βασταζόμενος ὡς πόλις ὀχυρά, λέγει ἡ Ἁγία Γραφή.  Στήν Ἑστία Πατερικῶν μελετῶν φτάνουν περιστα­τικά  ἀνθρώπων, πού χάνουν τό σπίτι τους μετά ἀπό πλει­στη­ριασμό τῆς τράπεζας καί ἀπόφαση κατάσχεσης.  
Δύο ἤ τρεῖς ἀπό ἐμᾶς πού ὁριακά μποροῦμε νά πληρώσουμε, ἀντί νά πληρώσουμε τά δικά μας χαράτσια, μποροῦμε νά προ­τεί­νουμε νά συνεννοηθοῦμε γιά τήν διακοπή τῆς κατάσχε­σης καί νά ἀποτρέψουμε τήν ἔξωση οἰκογένειας ἀπό τό σπίτι τους.  
Νά στείλουμε ὅλα τά παραστατικά  στόν Ὑπουργό οἰκονομικῶν καί στήν Ἐφορία ζητώντας ἐξαίρε­ση τοῦ χρέους τους.  Ἄν τούς ἔχει ἀπομείνει λίγη ἀνθρωπιά, μιά καί προέρχονται ἀπό δημοκρατικό κόμμα, μπορεῖ νά συγκινηθοῦν, νά προβληματισθοῦν καί νά κάνουν κάτι.  Ὅλα αὐτά τά παραστατικά μερι­κῶν περι­πτώσεων μποροῦ­με νά τά κοινοποιήσουμε στό Εὐρωκοι­νο­βούλιο, Μέρκελ, Ὀμπάμα κ.τ.λ. γιά νά ἔχουν δεῖγμα τῶν ἀντιδράσεων καί τῆς χριστιανικῆς Ἕλληνι­κῆς φιλαλληλίας.

Ὅσοι ἐκ τῶν ἀδελφῶν δέν ἔχουν ἐξομολογηθεῖ ποτέ τους, πρέπει νά προσέλθουν σ’ ἕνα πνευματικό, νά ἐξαγορευθοῦν ὅσα καταλαβαίνουν πώς βαραίνουν τήν ψυχή τους.  Ἐκ τοῦ ἀποτελέσματος, ἐκ τῆς προσωπικῆς τους ἐμπειρίας θά κατανοήσουν πόση εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Κυρίου μας.  Μᾶς ἀνακουφίζει τήν ψυχή, μᾶς χαρίζει ἀντοχές καί δυνάμεις γιά νά ἀντιμετωπίζουμε τήν καθημε­ρινότητα καί πέρα αὐτῆς νά ἔχουμε ἀπέραντες ἐλπίδες αἰω­νίου ζωῆς.  
Μά τι σχέση ἔχει, θά μοῦ πεῖτε, ἡ κρίση, τά χαράτσια, ἡ ἀνέχεια, μέ τήν ἱερά ἐξομολό­γηση;  Ὅπως ἀχώριστα ἑνωμένη εἶναι ἡ ψυχή μας μέ τό σῶμα μας, ἔτσι ἑνωμένα εἶναι καί τά θέματα τά βιοτικά μέ τά πνευματικά.  Ἡ ἱερά ἐξομολόγηση φωτίζει τό νοῦ μας καί μᾶς βοηθάει νά παίρνουμε τίς καλύτερες ἀποφάσεις καί μέ τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ να΄ἔχουμε ἀνάπαυση στήν ψυχή μας.

Ἄς μή ξεχνᾶμε ὅτι ὅλα τά πετεινά τρέφονται χωρίς νά ἔχουν ἄγχος καί ἀγωνία.  Πρωί πρωΐ χαλᾶνε τόν κόσμο μέ τά τιτιβίσματά τους.  Εἶναι μέσα στήν ἀρχετυπική δημιουργία τους, μέσα στό DNA τους νά τραγουδοῦν δοξολογικά πρός τόν Ὕψιστο καί νά διαλαλοῦν μέ ὅλο τό εἶναι τους ὅτι δέ νοιάζονται γιά τίποτα ἀφοῦ ἔχουν τέτοιας ἀπέραντης μεγαλωσύνης καί φροντίδας δημιουργό Θεό.
Καί ἐπιβεβαιώνει τήν ἀφρόντιδα κατάστασή τους καί ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, ὅταν λέγει: «ἐμβλέψατε εἰς τά πετεινά τοῦ οὐρανοῦ, ὅτι οὐ σπείρουσιν οὐδέ θερίζουσιν οὐδέ συνάγουσιν εἰς ἀποθήκας καί ὁ πατήρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος τρέφει αὐτά·» (Ματθ. στ΄ 26).  Νά μιά εὐκαιρία πέρα ἀπό τίς δικές μας προσπάθειες πέρα ἀπό τή δική μας λογική, πέρα ἀπό τήν εὐλογημένη ἀγωνιστικότητα, νά ἀφήνουμε περιθώρια στίς ἐπιλογές τοῦ Θεοῦ γιά μᾶς.  Πόσο ἀσφαλῶς καλύτερος θά ἦταν ὅλος ὁ κόσμος μας, ἴσως νά ἤγγιζε σέ ὀμορφιά,  σέ ἀσφάλεια καί σέ ἀδελφικότητα τόν παράδεισο, ἄν διαθέταμε καί προσωπικά καί συνολικά αὐτή τήν ἐμπιστοσύνη στόν Πατέρα ἡμῶν τόν ἐν τοῖς οὐρα­νοῖς.  Μᾶς δίδεται μιά ἄλλη ἐξαιρετική εὐκαιρία παραχω­ρημένη καί ἐπιτρεπόμενη ἀπό τή θεία δικαιοσύνη καί τή ἐσταυρωμένη καί ἀναστημένη ἀγάπη Του νά μάθουμε ἑκόντες ἄκοντες νά Τοῦ μιλᾶμε, νά Τόν ἐμπιστευόμα­στε, νά συνεργαζό­μαστε ὅπως θέλει καί ὁ Ἴδιος, μαζί Του.
Τό «Πάτερ ἡμῶν» πού εἶναι δική Του προσευχή γιά μᾶς πρός Αὐτόν καί ἡ συνοπτικότερη καί συντομότερη «Κύριε, Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με» ὅπως καί ἄν λέγονται καί ὁπουδήποτε καί ἀπό ὁποιονδήποτε καί ἄν ψιθυρί­ζονται, φτάνουν στά ὦτα τῆς μεγαλωσύνης Του καί τῆς ἀπέραντης ὡς ὠκεανοῦ Ἀγάπης Του.  
Αὐτή ἡ εὐχή ἀλληλοπεριχω­ρού­μενη μέ τήν ἀγάπη Του μπορεῖ νά προκαλέσει, λύσεις, ἀπα­ντήσεις, διεξό­δους πού δέν μποροῦμε κἄν νά φαντασθοῦμε μέσα στήν ἄκρως στενάχωρη διαμορφούμενη καθημερινό­τητα.  Ἡ εὐχή καί ἡ ἀγάπη μποροῦν νά ἐξυγιάνουν καί νά καθαρίσουν τίς ὀργισμένες ψυχές μας καί νά φθάσουν στούς κυβερνῆτες μας ὡς κύματα θαυματουρ­γοῦ ἀγάπης.  
Ἄν μεταβληθεῖ τό φθονερό μῖσος σέ ἄμισον μῖσος κατά τόν ἅγιο Ἰωάννη τό Σιναΐτη μπορεῖ νά φθάσει μυστικῷ τό τρόπῳ καί μέ μυστικές κινήσεις στούς «μεγάλους» τῆς γῆς καί νά ἀνατραποῦν τά χειρότερα καί νά ὑποψιασθοῦν ὅτι ὄντως ὁ Μεσσίας ἦλθε καί δέν ὑπάρχει λόγος νά ἀναστα­τώνουμε ἅπασαν τήν Οἰκουμένην γιά νά ἐγκαταστήσουμε τό δικό μας «Μεσσία» τό δικό μας παγκόσμιο κυβερνήτη.
Τέλος κάθε Κυριακή ἤ καθημερινές ὅταν βρισκόμαστε στή θεία Λειτουργία ἐκ βαθέων νά προσευχόμαστε νά μᾶς ἐλεήσει ὁ Θεός.  Μαζί μέ τόν ἑαυτούλη μας νά βάζουμε στήν προσευχή μας, σάν νά εἶναι καί ἐκεῖνοι παρόντες, τούς γύρω μας, τούς δικούς μας ἀνθρώπους καί ὅσους μποροῦμε νά θυμηθοῦμε ἀπό αὐτούς πού ἔχουν ἀνάγκη καί μυστικῶς ζητοῦν τίς εὐχές μας, καθώς καί τούς τυράννους μας, γιά νά «μή στήσῃ Κύριος αὐτοῖς τήν ἀνομίαν ταύτην».  




πηγή: Αναβάσεις 
* -Υπογράψτε την Ομολογία Πίστεως Εδώ - Διαβάστε τα πορίσματα της Ημερίδας « ‘’Πρωτεῖο’’, Συνοδικότης καί Ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας» - Δείτε το χαιρετισμό του Αρχ. Αναστασίου Μετεωτίτου

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails