Θὰ εἶναι δυσδιάκριτη ἡ ἀλήθεια γιὰ τοὺς ἐκκοσμικευμένους χριστιανοὺς

 "Γενικὰ θὰ ἐπικρατεῖ ἡ πλάνη
καὶ θὰ εἶναι δυσδιάκριτη ἡ ἀλήθεια γιὰ τοὺς ἐκκοσμικευμένους χριστιανοὺς"

Ἀπόσπασμα ὁμιλίας τοῦ π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου πού ἀναφέρεται
στὰ γεγονότα τῶν ἐσχάτων, στὸν ἐμβολιασμὸ
καὶ στὴν πλάνη τῶν ἐκκοσμικευμένων χριστιανῶν.

(Τὴν περίοδο) τῶν διωγμῶν ἀγαπητοί μου, ἦταν βέβαια ἕνα βασανισμὸς τοῦ σώματος φρικώδης, ὅμως δὲν ὑπῆρχε ἐπηρεασμὸς τοῦ νοῦ καὶ τῆς ψυχῆς. Ἐνῶ στὰ μαρτύρια τῶν ἐσχάτων θὰ ἔχουμε ἐπηρεασμὸ καὶ τῆς ψυχῆς καὶ αἱ μέθοδοι θὰ εἶναι σατανικότερες. Γιατί; Διότι θὰ σοῦ βάζει χημικὰ πράγματα μέσα σου καὶ θὰ σοῦ παραλύει τὸ νοῦ, τὴ βούληση, θὰ σοῦ παραμορφώνει τὸ συναίσθημα καὶ θὰ σοῦ ἀποπροσανατολίζει τὸ νοῦ. Αὐτὰ ἐδοκιμάστηκαν στὴν ἐποχή μας, εἶναι πασίγνωστα αὐτά.

Συνεπῶς, πῶς θὰ μπορέσεις νὰ ὁμολογήσεις Χριστὸν καὶ νὰ μὴν προσκυνήσεις τὸν ἀντίχριστον; Φοβερὸν τὸ μαρτύριον! Γι' αὐτὸ εἶναι ἀνάγκη ἡ φυγή! Θὰ τὸ πῶ ἄλλη μία φορά. Εἶναι ἀνάγκη ἡ φυγή! Διότι σὲ αὐτὸ τὸ μαρτύριο δὲν ξέρουμε ἂν μπορέσουμε, ὄχι νὰ αντέξουμε, ἀλλὰ πὼς θὰ τεθοῦμε, ποιὰ θὰ εἶναι ἡ διάθεσή μας, ὅταν μᾶς βάλουν χημικὰ πράγματα μέσα μας.

Ἕνα τέταρτο στοιχεῖο εἶναι ἡ πλάνη. Ὁ ἀρχαῖος μάρτυς γνώριζε σαφῶς τί εἶναι ὁ χριστιανισμὸς καὶ τί εἶναι ἡ εἰδωλολατρία. Ἤξερε λοιπὸν ὅτι ἐγὼ εἶμαι χριστιανὸς· ἀπέναντί μοῦ ἔχω νὰ πολεμήσω τὴν εἰδωλολατρία. Ἐφόσον ὅμως ἐκκοσμικεύθηκε καὶ ὁ χριστιανισμὸς, τὰ πράγματα εἶναι ἀσαφῆ. Ἡ πίστις εἶναι ἀσαφής!

Καὶ τὸ σπουδαῖον εἶναι ὅτι θὰ ὑπάρχει τὸ θαῦμα ὡς δαιμονικὸ στοιχεῖο. Θαύματα θὰ κάνει ὁ ἀντίχριστος. Οἱ εἰδωλολάτρες δὲν ἔκαναν θαύματα. Γενικὰ θὰ ἐπικρατεῖ ἡ πλάνη καὶ θὰ εἶναι δυσδιάκριτη ἡ ἀλήθεια γιὰ τοὺς ἐκκοσμικευμένους χριστιανούς. Γι' αὐτὸ λέει ὁ Κύριος: "...ἐγερθήσονται γὰρ ψευδόχριστοι καὶ ψευδοπροφήται καὶ δώσουσιν σημεῖα μεγάλα καὶ τέρατα ὥστε πλανῆσαι εί δυνατὸν καὶ τοὺς ἐκλεκτούς."

Πηγή

Απαίτηση των καιρών μας η μετάνοια

ΑΠΑΙΤΗΣΗ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ ΜΑΣ 

Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ 

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία
μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου
για την ανάγκη μετανοίας
ως μήνυμα
από τη θλιβερή επέτειο
της Αλώσεως της Κωνσταντινούπολης

Στόμιο Λαρίσης, 28-5-1994 

  

  

  

  Σήμερα, αγαπητοί μου, έχουμε μια πολύ θλιβερή επέτειο, την 29η Μαΐου 1453. Άραγε τη θυμηθήκαμε; Ότι είναι πάρα πολύ σπουδαίο να έχουμε μία μνήμη ιστορική, μόλις και ανάγκη να το πει κανείς· διότι, εάν έχουμε πάντοτε αυτήν την ιστορική μνήμη, μπορούμε πάντοτε, έχοντάς τη ως βοηθό και διδάσκαλο, να αποφεύγουμε εκείνα τα οποία στο παρελθόν μάς προξένησαν ζημιά, να πράττουμε όμως εκείνα τα οποία στο παρελθόν αποδείχτηκαν σωστά. Έτσι, όπως αντιλαμβάνεστε, πάντοτε μία επέτειος, είτε χαρούμενη, είτε θλιβερή έχει πολλά να διδάξει. Αναρωτηθήκαμε γιατί χάσαμε το Βυζάντιο; Διότι σαν και σήμερα, το 1453, ἑάλω ἡ Πόλις… Κατελήφθη η Πόλις. Τη χάσαμε την Πόλη. Και η Πόλη δεν ήταν απλώς μόνο η Κωνσταντινούπολη, ήταν η πρωτεύουσα του απεράντου εκείνου βυζαντινού κράτους, το οποίο λίγο-λίγο φαγώθηκε και έμεινε μόνο μία πόλις, ως κράτος, μόνο μία πόλις, και αυτή η πόλις έπεσε αυτήν την ημερομηνία. 

  Ρωτήσαμε λοιπόν για ποιο λόγο έπεσε το Βυζάντιο; Εάν κάναμε αυτήν την αυτοκριτική και την κάναμε πάντοτε μέσα στην ιστορία, αλήθεια δεν θα κινδυνεύαμε να υποστούμε και νέες αλώσεις, και μάλιστα, αν θέλετε, και από τους ιδίους εχθρούς. Αγαπητοί μου, εκείνο που έκανε το Βυζάντιο να πέσει ήταν η αμαρτία. 

  «Οι αμαρτίες ελαττώνουν φυλές», λέει η Αγία Γραφή. Και η αμαρτία είναι εκείνη η οποία έκανε τους Ισραηλίτες να υφίστανται μέσα στην ιστορία πάρα πολλές περιπέτειες, μεγίστη των οποίων ήταν η αιχμαλωσία στη Βαβυλώνα. Και ακόμη ο χωρισμός του βασιλείου τους σε δύο βασίλεια, στο βόρειο και στο νότιο βασίλειο. Και ο Θεός πάντοτε απειλούσε τιμωρίες, μία από τις οποίες ήταν και η συρρίκνωση των συνόρων, των ορίων του εβραϊκού κράτους. Ώστε λοιπόν βλέπει κανένας ότι και η συρρίκνωση των συνόρων είναι τιμωρία. Ποιος θα φανταζόταν ότι αυτό το σχήμα πάντα θα υπάρχει; Και υπάρχει. Είναι ως εξής το σχήμα αυτό. Είμαι κοντά στον Θεό, είμαστε κοντά στον Θεό, έχουμε την προστασία Του. Κάποια φορά αρχίζουμε να μην τηρούμε τις εντολές Του. Τότε επέρχεται μία αποστασία. Έρχεται ο Θεός και τιμωρεί. Μετανοούμε και με τη μετάνοιά μας επανερχόμαστε. Και μας δικαιώνει πάλι ο Θεός. Και πάλι παρανομούμε, και αυτό διαρκώς επαναλαμβάνεται, αυτό το σχήμα όπως σας είπα, Ιστορία.