Νά μή μπλέξουμε στά “γρανάζια” τῶν σχεδίων τῶν ἀνθρώπων. Ἐμεῖς νά δοῦμε τί σχέδια ἔχει ὁ Θεός.

ΛΟΓΟΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΙ 

ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΚΑΙ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΗΜΩΝ ΑΡΧΙΜ. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ 

ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ 

ΤΗΣ Ι. ΜΟΝΗΣ ΟΣΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΑΓ. ΟΡΟΥΣ 

ΕΠΙ ΤΗ ΕΟΡΤΗι ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ (2020)

Ἀδελφοί καί Πατέρες, 

Εὐχαριστοῦμε πάνω ἀπό ὅλα τόν ἅγιο Θεό πού μᾶς ἀξίωσε νά φθάσουμε στήν ΣΤ΄ Ἑβδομάδα τῶν Νηστειῶν καί νά ἑορτάσουμε καί τόν Εὐαγγελισμό τῆς Παναγίας μας, πού εἶναι μία σωτήριος ἡμέρα γιά ὅλους τούς ἀνθρώπους. Ὁ Εὐαγγελισμός τῆς Παναγίας μας φανερώνει τήν ἄπειρη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιά τόν ἄνθρωπο. Βλέπουμε ὅτι ὁ Θεός κυνηγάει τόν ἄνθρωπο γιά νά τόν σώσῃ. Καί τό σχέδιό του ἦταν νά γίνῃ καί ὁ Ἴδιος ἄνθρωπος γιά τήν δική μας σωτηρία. Ἀλλά φανερώνει, ὅπως ἀκούσαμε καί στήν ἀνάγνωσι ἀπό τόν λόγο τοῦ ἁγίου Νικολάου Καβάσιλα στόν Εὐαγγελισμό τῆς Θεοτόκου, τόν θησαυρό πού εἶχε μέσα στήν καρδιά της ἡ Παναγία μας, τήν ἀγάπη, τήν θυσία, τήν ὑπακοή, τήν ταπείνωσι, καί πρό παντός τήν πίστι καί τήν ἐμπιστοσύνη της στόν Θεό. Φανερώνει ἀκόμη καί τόν σεβασμό πού ἔχει ὁ Θεός στόν ἄνθρωπο. Δέν ἤθελε νἀ ἐπέμβῃ δυναμικά στήν Παναγία μας καί νά κατοικήσῃ μέσα της, προτοῦ νά πάρῃ καί τήν δική της συγκατάθεσι. Γι’ αὐτό μέχρι νά πῇ ἡ Παναγία μας τό «ἰδού ἡ δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατά τό ρῆμά σου» (Λουκ. α΄ 38) ὁ Θεός περίμενε. Καί ὅταν ἡ Παναγία μας παρεδόθη ἐξ ὁλοκλήρου στόν Θεό, τότε ἔγινε καί τό μέγα μυστήριο τῆς σωτηρίας μας καί ἀρχίζει ἀπό ἐκείνη τήν στιγμή τό ἔργο τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου μέ τήν σάρκωσι τοῦ Θεοῦ Λόγου μέσα της. 

Γι’ αὐτό καί εὐχαριστοῦμε τήν Παναγία μας. Καί νά ξέρουμε, ὅτι κάθε φορά πού καί ἐμεῖς παραδιδόμαστε στόν Θεό καί λέμε: «ἰδού, Κύριε, ὁ δοῦλός σου· γένοιτό μοι κατά τό ρῆμά σου», τότε ἔρχεται καί σέ μᾶς μέσα καί κατοικεῖ τό Ἅγιο Πνεῦμα, ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ, καί γινόμαστε ἄνθρωποι χαριτωμένοι. Ὁσάκις ὅμως ἐμεῖς παραβαίνουμε τόν νόμο τοῦ Θεοῦ, τότε φεύγει καί ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ. Εἶναι παράδειγμα γιά μᾶς ἡ Παναγία. 

Βλέπουμε ὅτι ἡ Παναγία πάντοτε εἶχε μία ἀνάπαυσι μέσα της, μία εἰρήνη. Καί μετά, ὅταν πῆγε στήν Βηθλεέμ γιά νά γεννήσῃ τόν Χριστό, δέν στενοχωριόταν πού δέν εὕρισκε τόπο γιά νά γεννήσῃ καί ὅτι χρειάσθηκε νά πάῃ σέ ἕνα σπήλαιο. 

Διότι ἤξερε ὅτι ἦταν στά χέρια τοῦ Θεοῦ. Εἶχε τόν Θεό προστάτη. Γι’ αὐτό πάντοτε εἶχε μία εἰρήνη, μία ἀγαλλίασι μέσα της, μία ἀνάπαυσι. Καί ὅταν ἔφυγε στήν Αἴγυπτο, τό ἴδιο. Καί ὅταν ἐπέστρεψαν πάλι πίσω στήν Ναζαρέτ, εἶχε ἡ Παναγία μας αὐτήν τήν εἰρήνη καί τήν ἀνάπαυσι μέσα της, διότι εἶχε τήν πίστι καί τήν ἐμπιστοσύνη της στόν Θεό. 

Ἔτσι καί ἐμεῖς, πού γινόμαστε μοναχοί καί ἀφιερωνόμαστε στόν Θεό,πρέπει νά ἔχουμε αὐτή τήν ἐμπιστοσύνη καί αὐτή τήν πίστι στόν Θεό. Φέτος μέ τήν Χάρι τοῦ Θεοῦ κάναμε καί πέντε Μεγαλοσχήμους Μοναχούς καί ἀκούσαμε τίς ὑποσχέσεις πού δίνει ὁ μοναχός, ὅτι πρέπει τά πάντα νά ἐγκαταλείψῃ γιά νά ἀγαπήσῃ τόν Θεό. Ὁ σκοπός μας εἶναι νά ἀγαπήσουμε τόν Θεό. Καί ἄν τό πετύχουμε αὐτό καί ἔχουμε ἐμπιστοσύνη στόν Θεό καί δέν κλονίζεται ἡ πίστις μας καί ἡ ἐμπιστοσύνη μας σ’ Αὐτόν –ἐξ ἄλλου γι’ αὐτό ἐρχόμαστε στό μοναστήρι, ἐπειδή ἔχουμε ἐμπιστοσύνη στόν Θεό–, τότε πάντοτε θά εἴμαστε ἀναπαυμένοι. Ὅ,τι καί νά συμβαίνῃ στήν ζωή μας, θά εἶναι γιά μᾶς μία ἀνάπαυσις, γιατί ξέρουμε ὅτι μέ ὅλα τά γεγονότα τῆς ζωῆς μας ὁ Θεός ἑτοιμάζει τήν σωτηρία μας. Διότι αὐτός εἶναι ὁ σκοπός τοῦ Θεοῦ: Νά σώσῃ τόν ἄνθρωπο. 

Τώρα, βλέπετε, ἔχουμε καί αὐτή τήν περίπτωσι μέ τόν κορονοϊό, ἐξ αἰτίας τοῦ ὁποίου ὑπάρχει μία ταραχή σ’ ὅλο τόν κόσμο. Ἐμεῖς ὀφείλουμε νά ἔχουμε ἐμπιστοσύνη στόν Θεό. Ἀκούονται πολλά σενάρια. Ὅμως νά μή ἐμπιστεύεστε στό κάθε τί πού ἀκοῦτε, διότι ὁ κόσμος ἔχει τά σχέδιά του. Ἀλλά καί ὁ Θεός ἔχει τά δικά Του σχέδια. Πάνω ἀπό ὅλα εἶναι ὁ Χριστός. Ὁ Κύριος τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου εἶναι ὁ Χριστός. Ὁ Κύριος τῆς ἱστορίας εἶναι ὁ Θεός· δέν εἶναι οἱ ἄνθρωποι. Μποροῦν οἱ ἄνθρωποι νά λένε ὅ,τι θέλουν, νά προγραμματίζουν ὅ,τι θέλουν. Καί δέν θά μᾶς σώσῃ οὔτε ἡ Ἀμερική οὔτε ἡ Ρωσία οὔτε ἡ Κίνα… οὔτε ἄλλο τίποτε ἀπό τά τοῦ κόσμου· θά μᾶς σώσῃ μόνο ὁ Θεός. Νά μή μπλέξουμε σ’ αὐτά τά “γρανάζια” τῶν σχεδίων τῶν ἀνθρώπων. Ἐμεῖς νά δοῦμε τί σχέδια ἔχει ὁ Θεός. Σ’ ἐκεῖνα νά ἐμπλακοῦμε, νά ἀνακατευτοῦμε, σ’ ἐκεῖνα πού ὁ Θεός θέλει γιά μᾶς. Καί τί θέλει ὁ Θεός ἀπό μᾶς; Ὁ Θεός θέλει τήν μετάνοιά μας!

Τό πε­ρι­ε­χό­με­νο καί οἱ συμ­βο­λι­σμοί τῆς Ἀ­πο­κα­λύ­ψε­ως

     Πα­ρα­τη­ρών­τας τίς σύγ­χρο­νες θρη­σκευ­τι­κές, κοι­νω­νι­κές, πο­λι­τι­κές καί οἰ­κο­νο­μι­κές ἐ­ξε­λί­ξεις καί ὅ­λα ὅ­σα δι­α­δρα­μα­τί­ζον­ται τό­σο σέ ἐ­θνι­κό ὅ­σο καί σέ παγ­κό­σμιο ἐ­πί­πε­δο, δι­α­πι­στώ­νουμε ὅ­τι δι­α­μορ­φώ­νε­ται καί ἰ­σχυ­ρο­ποι­εῖ­ται μί­α παγ­κό­σμια πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, ἡ ὁ­ποί­α δέν εἶ­ναι κα­τά Θε­όν, ἀλ­λά ἀν­τί­θε­τα ἐ­πι­δι­ώ­κει νά ἀλ­λοι­ώ­σει καί νά ἐ­ξο­βε­λί­σει κά­θε τι χρι­στι­α­νι­κό καί ἀ­λη­θι­νό ἀ­πό τήν ζω­ή τῶν ἀν­θρώ­πων. 

    Αὐτή ἡ ὁλοένα καί περισσότερο καί ἐμφανέστερα διαμορφούμενη ἀντίθεη παγκόσμια κυριαρχία, καθώς καί τό μέγεθος τῆς ἀποστασίας τῆς ἐποχῆς μας, παίρνει ἔντονες ἀποκαλυπτικές καί ἐσχατολογικές διαστάσεις καί μᾶς ἀνάγει ἄμεσα στά γεγονότα τῆς Ἀποκαλύψεως. 

   Γιά τό λόγο αὐτό κρίναμε σκόπιμο νά ἀναδημοσιεύσουμε τμηματικά σχετικά ἀποσπάσματα τοῦ περιοδικοῦ «Ἡ ἄρνηση τῆς Κάρτας τοῦ Πολίτη ὡς Ὁμολογία Πίστεως» τοῦ ἀρχιμ. Ἀθανασίου Ἀναστασίου, ἐκδ. Σύναξη Ρωμηῶν «ΦΩΤΗΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ», Ἰανουάριος 2016.

Τό πε­ρι­ε­χό­με­νο καί  οἱ συμ­βο­λι­σμοί τῆς  Ἀ­πο­κα­λύ­ψε­ως

(Α΄ΜΕΡΟΣ)

 ✓ Εἰσαγωγικά 

  Τό ἱερό Βι­βλί­ο τῆς Ἀ­πο­κα­λύ­ψε­ως εἶ­ναι τό τε­λευ­ταῖ­ο βι­βλί­ο τῆς Και­νῆς Δι­α­θή­κης. Γρά­φη­κε στό νη­σί τῆς Πά­τμου, ἀ­πό τόν Εὐ­αγ­γε­λι­στή Ἰ­ω­άν­νη πρίν ἀ­πό 1900 χρό­νια. Ἀ­πο­τε­λεῖ τήν κα­τα­κλεί­δα τῆς Ἁ­γί­ας Γρα­φῆς καί ἔ­χει ἀν­τι­στοι­χί­α μέ τό πρῶ­το Βι­βλί­ο, τήν Γέ­νε­ση. 

  Με­τα­ξύ Γε­νέ­σε­ως καί Ἱ­ε­ρᾶς Ἀ­πο­κα­λύ­ψε­ως δη­μι­ουρ­γεῖ­ται ὁ ἄ­ξο­νας Πτώ­ση-Σω­τη­ρί­α. Ἡ Γέ­νε­ση ἀ­να­φέ­ρε­ται στήν Δη­μι­ουρ­γί­α τοῦ κό­σμου, τοῦ Ἀν­θρώ­που καί τήν πτώ­ση του. Ἡ Ἀ­πο­κά­λυ­ψη πε­ρι­γρά­φει μέ προ­φη­τι­κό τρό­πο τήν πο­ρεί­α τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας καί τῆς Δη­μι­ουρ­γί­ας μέ­σα στήν ἱ­στο­ρί­α, τήν ἀ­να­γέν­νη­ση τοῦ ἀν­θρώ­που, τήν ἀ­να­δη­μι­ουρ­γί­α τοῦ κτι­στοῦ κό­σμου καί τήν αἰ­ώ­νια δό­ξα τους. 

  Ἡ ἱ­στο­ρί­α τῆς Ἀ­πο­κα­λύ­ψε­ως πε­ρι­έ­χει, σέ συν­το­μί­α, τό Μυ­στή­ριο τῆς Θεί­ας Οἰ­κο­νο­μί­ας, ἀ­πό τήν Ἐ­ναν­θρώ­πηση τοῦ Θε­οῦ Λό­γου μέ­χρι τήν ἔν­δο­ξη Δευ­τέ­ρα τοῦ Χρι­στοῦ Πα­ρου­σί­α. Ἡ ἀ­να­φο­ρά αὐ­τή ἀ­πο­τε­λεῖ καί τήν κεν­τρι­κή ἰ­δέ­α τοῦ Ἱ­ε­ροῦ Βι­βλί­ου. 

  Ἡ Ἀ­πο­κά­λυ­ψη δέν εἶ­ναι ἕ­να ἁ­πλό προ­φη­τι­κό βι­βλί­ο μέ τήν στε­νή ἔν­νοι­α τοῦ ὅ­ρου. Ἀν­τί­θε­τα, τά ὅ­σα ἀ­να­φέ­ρον­ται σ’ αὐ­τή ἔ­χουν σκο­πό τήν ἐ­νί­σχυ­ση τοῦ θρη­σκευ­τι­κοῦ φρο­νή­μα­τος τῶν πι­στῶν καί μά­λι­στα σέ μιά ἐ­πο­χή ὑ­πο­βάθ­μι­σης καί δι­ά­βρω­σής του, ὅ­πως ἡ ση­με­ρι­νή. Δέν εἶναι, ἐπίσης, ἕνα βιβλίο πού πε­ρι­γρά­φει τήν ἔ­λευ­ση τοῦ Ἀν­τι­χρί­στου, ὅ­πως λαν­θα­σμέ­να πι­στεύ­ουν οἱ πε­ρισ­σό­τε­ροι. Κεν­τρι­κό ση­μεῖ­ο ἀ­να­φο­ρᾶς της ἀ­πο­τε­λεῖ ἡ πο­ρεί­α τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας τοῦ Χρι­στοῦ μέ­σα στήν ἱ­στο­ρί­α καί ἡ ἔν­δο­ξη Δευ­τέ­ρα ἔ­λευ­σή Του. Γι’ αὐτό καί κυριαρχεῖται ἀπό ἕνα καθαρό χρι­στο­κεν­τρι­κό καί ἐλ­πι­δο­φό­ρο πνεῦ­μα. 

  Ἡ ὅ­λη ἀ­να­φο­ρά στίς δο­κι­μα­σί­ες καί τά δει­νά πού θά πλή­ξουν τούς πι­στούς τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας καί τήν παγ­κό­σμια κυ­ρι­αρ­χί­α τοῦ Ἀν­τι­χρί­στου, δέν ἔ­χει σκο­πό τόν πα­νι­κό καί τήν τρο­μο­κρά­τη­ση τῶν πι­στῶν. Ἀν­τί­θε­τα, ἐ­πι­θυ­μεῖ νά τούς προ­ει­δο­ποι­ή­σει γιά τούς ἐ­περ­χό­με­νους πει­ρα­σμούς, ὥ­στε νά ἀ­πο­φευ­χθεῖ ὁ πι­θα­νός σκαν­δα­λι­σμός τους καί ἡ ἀ­δυ­να­μί­α τους στίς κρί­σι­μες ὧ­ρες τῆς θλί­ψης καί τοῦ δι­ωγ­μοῦ τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, κα­θώς, ἐ­πί­σης καί νά τούς δι­α­βε­βαι­ώ­σει γιά τήν τε­λι­κή νί­κη τοῦ Χρι­στοῦ καί τήν συν­τρι­βή τοῦ Ἀν­τι­χρί­στου. 

  Τό γε­νι­κό­τε­ρο νό­η­μα πού προ­βάλ­λε­ται ἀ­πό τήν ἀ­νά­γνω­ση τοῦ ἱ­ε­ροῦ κει­μέ­νου εἶ­ναι ἡ ἀ­νάγ­κη γιά πνευ­μα­τι­κή ἐ­γρή­γορ­ση καί ἑ­τοι­μό­τη­τα τῶν πι­στῶν, ἡ ἐν­δυ­νά­μω­ση τῆς σχέ­σης τους μέ τόν Θε­ό καί ἡ καλ­λι­έρ­γεια ὁ­μο­λο­για­κοῦ καί μαρ­τυ­ρι­κοῦ φρο­νή­μα­τος. Εἶ­ναι τό πνεῦ­μα ἐ­γρη­γόρ­σε­ως, νή­ψε­ως καί ἀ­φυ­πνί­σε­ως πού πρέ­πει νά ἔ­χου­με ὡς χρι­στια­νοί καί ἡ ἀν­τί­θε­σή μας στίς δυ­νά­μεις τῆς ἀ­πο­στα­σί­ας καί ἡ ἄρ­νη­ση συ­σχη­μα­τι­σμοῦ μας μέ αὐ­τές. 

  Ἡ μά­χη αὐ­τή τῶν πι­στῶν μέ τίς ἀν­τί­θε­ες δυ­νά­μεις δέν ἀ­φο­ρᾶ ἀ­πο­κλει­στι­κά καί μό­νον τόν ἴ­διο τόν Ἀν­τί­χρι­στο ὡς ἱ­στο­ρι­κό πρό­σω­πο, ὅ­ταν αὐ­τός θά ἔρ­θει καί θά ζή­σει μέ­σα στήν ἱ­στο­ρί­α. Εἶ­ναι ἡ μά­χη ἐ­νάν­τια καί σέ ὅ­λες τίς ἀν­τί­χρι­στες δυ­νά­μεις, τίς προ­δρο­μι­κές τοῦ Ἀν­τι­χρί­στου. 

  Κύ­ριο θέ­μα τῆς Ἀ­πο­κα­λύ­ψε­ως ἀ­πο­τε­λεῖ ὁ ἀ­γώ­νας τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας καί ἡ τε­λι­κή νί­κη Της κα­τά τῶν ἀν­τι­θέ­ων δυ­νά­με­ων, τῶν δυ­νά­με­ων δη­λα­δή τοῦ Ἀν­τι­χρί­στου, ἐ­νῶ σκο­πός της εἶ­ναι ἡ προ­πα­ρα­σκευ­ή τῶν πι­στῶν γιά τίς θλί­ψεις πού θά ἀ­κο­λου­θή­σουν καί ἡ πα­ρη­γο­ρί­α τους γιά τήν θε­τι­κή ἔκ­βα­ση τοῦ ἀ­γώ­να. 

  Κύ­ρια χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά τοῦ Βι­βλι­κοῦ κει­μέ­νου εἶ­ναι ὁ προ­φη­τι­κός λό­γος, ὁ συμ­βο­λι­κός χα­ρα­κτή­ρας καί ὁ ἀ­πο­κα­λυ­πτι­κός τρό­πος μέ τόν ὁ­ποῖ­ο γί­νον­ται γνω­στά αὐ­τά τά ὁ­ποῖ­α θά συμ­βοῦν. Τά ἐ­ξι­στο­ρού­με­να γε­γο­νό­τα πε­ρι­γρά­φον­ται μέ­σα ἀ­πό ὁ­ρά­μα­τα, πα­ρα­στά­σεις καί εἰ­κό­νες.

 ✓ Ἡ πο­ρεί­α τῶν γε­γο­νό­των πρός τά ἔ­σχα­τα

  Ἡ πε­ρι­γρα­φή τῶν γε­γο­νό­των τῆς Ἀ­πο­κα­λύ­ψε­ως γί­νε­ται μέ­σα ἀ­πό τρεῖς κύ­κλους ὀ­πτα­σια­κῶν εἰ­κό­νων, τίς ἀ­πει­κο­νί­σεις τῶν ἑ­πτά σφρα­γί­δων, τῶν ἑ­πτά σαλ­πι­σμά­των καί τῶν ἑ­πτά φια­λῶν.

  Ἔ­χουν δι­α­τυ­πω­θεῖ δι­ά­φο­ρες θε­ω­ρί­ες γιά τήν ἑρ­μη­νεί­α τῆς χρο­νι­κῆς σχέ­σης τῶν γε­γο­νό­των αὐ­τῶν. Ἡ πρώ­τη, ἡ κυ­κλι­κή θε­ω­ρί­α, ὑ­πο­στη­ρί­ζει τήν πα­ράλ­λη­λη ἐ­πα­νά­λη­ψη τῶν ἴ­δι­ων γε­γο­νό­των μέ­σα στόν ἱ­στο­ρι­κό χρό­νο. Ἡ δεύ­τε­ρη, ἡ χρο­νο­λο­γι­κή, ὑ­πο­στη­ρί­ζει τήν εὐ­θύ­γραμ­μη ἤ πε­ρι­ο­δι­κή ἐ­ξέ­λι­ξη τῶν γε­γο­νό­των, δη­λα­δή τό κά­θε γε­γο­νός προ­ϋ­πο­θέ­τει τήν ὁ­λο­κλή­ρω­ση τοῦ προ­η­γου­μέ­νου.

  Σύμ­φω­να μέ τόν Καθ. Π. Μπρα­τσι­ώ­τη «Ἡ πι­θα­νω­τέ­ρα .­.. γνώ­μη εἶ­ναι ἡ συν­δυ­ά­ζου­σα ἀμ­φο­τέ­ρας τάς μνη­μο­νευ­θεί­σας θε­ω­ρί­ας καί πα­ρα­δε­χο­μέ­νη τήν ἐν δι­α­φό­ροις πα­ραλ­λή­λοις κύ­κλοις ἐ­πα­νά­λη­ψιν τῶν αὐ­τῶν γε­γο­νό­των, ἀλ­λά με­τά προ­ϊ­ού­σης εὐ­ρύ­τη­τος καί σα­φη­νεί­ας» (Π. Μπρα­τσι­ώ­του, Ἡ  Ἀ­πο­κά­λυ­ψις τοῦ Ἀ­πο­στό­λου Ἰ­ω­άν­νου, Ἀ­θή­να 1950, σελ. 9-10). 

  Ὁ  Σεβ. Μη­τρο­πο­λί­της Γόρ­τυ­νος καί Κα­θη­γη­τής τῆς Εἰ­σα­γω­γῆς καί Ἑρ­μη­νεί­ας τῆς Πα­λαι­ᾶς Δι­α­θή­κης στή Θε­ο­λο­γι­κή Σχο­λή τοῦ Πα­νε­πι­στη­μί­ου Ἀ­θη­νῶν, κ. Ἰ­ε­ρε­μί­ας, πα­ρα­τη­ρεῖ σχε­τι­κά: «Σέ μί­α ἐ­πο­χή συμ­βαί­νουν τά γε­γο­νό­τα τῆς Ἀ­πο­κά­λυ­ψης κα­τά ἕ­να μι­κρό κύ­κλο, κα­τά κά­ποι­α ἔν­τα­ση. Ἀλ­λά καί σὲ ἄλ­λη ἐ­πο­χὴ θὰ συμ­βοῦν τὰ ἴ­δια γε­γο­νό­τα κα­τὰ με­γα­λύ­τε­ρο κύ­κλο, κα­τὰ με­γα­λύ­τε­ρη ἔν­τα­ση. Καὶ τε­λι­κά, σὲ μί­α ἄλ­λη ἐ­πο­χὴ θὰ συμ­βοῦν τὰ γε­γο­νό­τα αὐ­τά, τὰ ση­μεῖ­α αὐ­τὰ τῆς Ἀ­πο­κά­λυ­ψης, κα­τὰ πο­λὺ ἰ­σχυ­ρὴ ἔν­τα­ση, σὲ πο­λὺ-πο­λὺ εὐ­ρύ­τε­ρο κύ­κλο, ὁ­πό­τε εἴ­μα­στε στὶς πα­ρα­μο­νὲς τῆς δεύ­τε­ρης πα­ρου­σί­ας τοῦ Χρι­στοῦ» (h­t­tp:­//w­ww.a­g­i­a­z­o­ni.gr/­).

Ένας πρωτοφανής και ιδιότυπος διωγμός εναντίον της Εκκλησίας

Ένας Πρωτοφανής Ιδιότυπος Δ... by EpomeniToisAgPatrasi on Scribd

Επιστολή Μητροπολίτη Μεσογαίας κ. Νικολάου προς την Υπουργό Παιδείας κ. Κεραμέως

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ & ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ

    Πρωτ. 452
Ἀριθμ.                                                                                                               Σπάτα, 30 Μαρτίου 2020
    Διεκπ. 205

Αξιότιμη

κα Νίκη Κεραμέως

Υπουργό Παιδείας & Θρησκευμάτων

Αξιότιμη κα Υπουργέ,

Αφορμή για την επιστολή αυτήν, την οποία αποστέλλω και στον κ. Υπουργό Υγείας, αποτελεί η νέα Κοινή Υπουργική Απόφαση που υπογρά­ψατε στις 28.3.2020 (Δ1α/ΓΠ.οικ. 21285 ΚΥΑ).

Ευθύς εξ αρχής, θα ήθελα να σας καταστήσω σαφές ότι δεν εκ­προσω­πώ κανέναν άλλον παρά τον εαυτό μου και μόνον, νομίζω όμως ότι οι σκέ­ψεις που ακολουθούν εκφράζουν την κοινή λογική και φυσικά τα αισθήματα πολλών συμπολιτών μας, μάλιστα και κατοίκων της Νότιας Αττικής και μεγάλου τμήματος της Ανατολικής, την εκκλησια­στική ευθύνη της οποίας έχω ως Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής.

Δεν αποτελεί κολακεία ούτε υποκρύπτει σκοπιμότητα το να εκφρά­σω τις ευχαριστίες μου και προς εσάς προσωπικά και προς την Κυβέρνηση για όσα πολλά και με περισσή σύνεση και τόλμη κάνετε για την προστασία και την ευημερία του λαού μας, κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες.

Παρά ταύτα, επιτρέψτε μου με όλον  το σεβασμό στο πρόσωπο και στη θέση ευθύνης που κατέχετε να μοιραστώ κάποιες σκέψεις και ερωτή­ματά μου, όχι με διάθεση να σας ελέγξω, αλλά να συμβάλω κι εγώ στην καλύτερη ρύθμιση των θεμάτων που αφορούν τη λειτουργία της Εκκλησίας μας, μάλι­στα ύστερα και από την χθεσινή σας Απόφαση (ΚΥΑ) και κάτω από τα δεδομένα των ημερών.

Σύμφωνα με αυτήν, συνεχίζεται η απαγόρευση όχι μόνο των θρησκευ­τικών συναθροίσεων, αλλά αυστηρώς και της τέλεσης ακολουθιών και της θείας λειτουργίας εντός των ιερών ναών.

1. Θεωρώ ότι η Απόφαση αυτή της Κυβέρνησης, η οποία όμως φέρει τη δική σας υπογραφή, παραβιάζει τα όσα διακηρύττονται περί των διακρι­τών ρόλων μεταξύ Εκκλησίας και Πολιτείας. Ρόλος της πολιτείας ασφαλώς και είναι, στα μέτρα ευθύνης της για την προστασία του αγαθού της δημό­σιας υγείας, εφόσον έτσι κρίνει, να απαγορεύσει μεταξύ άλλων και τις θρη­σκευ­τικές συναθροίσεις. Η τέλεση όμως της θείας λατρείας για μας τους Ορθο­δόξους είναι αποκλειστικά «ρόλος», εμείς το ονομάζουμε αποστολή, και ευθύνη της Εκκλησίας. Συνε­πώς, μια απόφαση περιορισμού της θείας λα­τρείας δεν μπορεί να λαμβά­νεται μονομερώς από την πολιτεία, ή τουλά­χιστον χωρίς την σύμφωνη γνώ­μη της επίσημης Εκκλησίας ή πολύ περισσό­τερο με παράκαμψη ή και περιφρόνηση της Ιεράς Συνόδου. Βγήκαν δύο Αποφάσεις αγνοώντας παντε­λώς επίσημες Συνο­δικές Θέσεις και Αιτήματα χωρίς τη στοιχει­ώδη εκ προτέρων ενημέρωση ή συνεννόηση. Δεν είναι η Εκκλησία ένα άτακτο κοριτσάκι που του τραβάμε τα μαλλιά ή το χαστου­κίζουμε για να συμμορφωθεί. Ο θεσμικός σεβασμός τραυματίστηκε καίρια. Η Εκκλησία είχε και έχει πολύ λογικές λύσεις και προτάσεις στα πλαίσια της αποκλει­στικής αρμοδιότητάς της για να βοηθήσει την πολιτεία στον αγώνα της.

2. Απαγόρευση της θείας λατρείας δεν έχει γίνει ποτέ, ακόμη και από τα επισήμως ταυτιζόμενα με τον αθεϊσμό καθεστώτα, πλην του Εμβέρ Χότζα στην Αλβανία. Το σοβιετικό καθεστώς πολέμησε τη θρησκευτικό­τητα, εδίωξε την Εκκλησία, γκρέμισε ναούς, εξόντωσε κληρικούς, δεν απα­γό­ρευσε όμως τη λατρεία κεκλεισμένων των θυρών. Η Κυβέρνησή μας το έκανε!

3. Στις μέρες μας, κάτω από το καθεστώς της απειλής εξάπλωσης του κορωνοϊού, σε καμία άλλη χώρα πλην της Ελλάδας δεν έχει απαγο­ρευθεί η τέλεση της θείας λατρείας, ούτε στην Κύπρο, ούτε στις σλαβικές χώρες, ούτε στην Κορέα, ούτε στις εκκλησίες του Οικουμενικού Θρόνου. Εκεί το θέμα το ρύθμισαν οι αρμόδιες εκκλησίες μόνες τους, σεβόμενες ασφαλώς τις αποφά­σεις των κυβερνήσεων τους. Οι συναθροίσεις πάσης φύσεως, και οι θρησκευ­τικές, απαγορεύτηκαν, την λατρεία όμως κανείς δεν την ακούμπησε.  

4. Με τη νέα Απόφαση (ΚΥΑ), ενώ επιτρέπεται η τέλεση θείων λειτουρ­γιών σε ναούς από όπου γίνεται αναμετάδοση μέσω τηλεοπτικού ή ραδιο­φωνικού σταθμού, ρητά απαγορεύεται η τέλεση σε ναούς με αναμετάδοση μέσω διαδικτύου. Γιατί αυτό; Το internet δημιουργεί μικρόβια και ιούς και η τηλεόραση όχι; Πού παραβιάζονται οι όροι υγιεινής προστασίας; Κάποιοι ναοί είναι ασφαλείς και οι υπόλοιποι όχι; Η διαδικτυακή αναμετάδοση δεν θα βοηθούσε να ελεγχθεί και η παρουσία κόσμου στους ναούς;

5. Το όλο πλαίσιο ως έχει προκαλεί για παράνομες υπεκφυγές με τέλεση λειτουργιών «κρυφά» ή εκεί που δεν περιλαμβάνει η ΚΥΑ, με συνέπειες που δύσκολα θα ελεγχθούν και τότε θα δημιουργηθεί πρόβλημα με τη δημόσια υγεία. Αν οι ιερείς τελούν λειτουργίες στα σπίτια τους, σε αποθήκες, σε σαλόνια, σε ουδέτερους χώρους, σε ξωκλήσια που η πολιτεία τα μετέτρεψε σε μουσεία και δεν είναι πλέον χώροι θρησκευτικών συνα­θροίσεων, με πολύ περισσότερα άτομα, αυτό δεν προκαλεί ανησυχία στην Κυβέρ­νηση; Θα ήταν πιο ασφαλές σε λίγα τετραγωνικά να συγκεντρώνονται κρυφά άτομα ανεξέλεγκτα σε αριθμό (μέλη οικογένειας, συχνά πολύτεκνης κ.λπ.) από το να τελεσθεί η λειτουργία παρουσία 3 ή 5 ή 10 ατόμων σε ένα χώρο 200 ή 400 ή και περισσότερων τετραγωνικών; Αυτές τις παρεκκλίσεις θα μπορούσε να τις απαγορεύσει η Εκκλησία, πώς όμως θα τις ελέγξει η πολι­τεία, αν δεν συνεργαστεί μαζί της;

6. Τα μέτρα αυτά πληγώνουν βαθιά τους εχέφρονες πιστούς και θα εξαγριώσουν αυτούς από τους οποίους θέλουμε να προστατευθούμε και τους οποίους δύσκολα ελέγχουμε. Πώς θα ελεγχθεί ο φανατισμός, η παρα­νοϊκή εμπάθεια, ο εξαγριωμένος παραλογισμός; Επιπλέον, διχάζεται και  ο λαός και προκαλείται σύγχυση, όταν δεν υπάρχουν αιτιολογημένες απα­ντή­σεις και λογικά επιχειρήματα και εξηγήσεις. Ποιος να καταλάβει ότι 5 άτομα σε ένα χώρο 300 τετραγωνικών, όταν λειτουργούνται, απειλείται η δημόσια υγεία;

7. Από τα μέτρα δεν εξαιρούνται τα μοναστήρια. Εκεί γιατί επιτρέ­πεται η κοινή ζωή, η κοινή τράπεζα και ρητά απαγορεύεται η θεία λατρεία, τη στιγμή που οι συνήθως λίγες μοναχές ή μοναχοί θα μπορούσαν να δια­σκορπιστούν μέσα στον ναό; Τους αναγνωρίζονται όλα πλην της λατρείας που είναι το κέντρο της ζωής τους. Γιατί να μη γίνονται οι ακολουθίες κεκλει­σμένων των θυρών αποκλειστικά για τα μέλη της μοναστικής αδελφότητος;

8. Σας προτείνουμε να ερωτηθεί ο κ. Τσιόδρας και να αποφανθεί για το αν η τέλεση της θείας λατρείας από τους ιερείς με πέντε ή δέκα ανθρώ­πους στις μεγάλες γιορτές, υπό την προϋπόθεση της αυστηρής τήρησης των όρων της Κυβέρνησης, ενέχει κίνδυνο μετάδοσης του ιού ή κάπως παραβιάζει το πνεύμα των μέτρων. Ας απαντήσει ο ίδιος και η ομάδα του με καθαρά επιστημονικά κριτήρια, όχι με βάση την ιδεολογία τους (τι πιστεύουν), αλλά αυστηρά στη βάση της επιστημονικής ειδικότητας τους (τι γνωρίζουν).

9. Έχει δημιουργηθεί το αίσθημα μιας εχθρικότητας και παράλογης πολε­μικής από την πλευρά της Κυβέρνησης προς την Εκκλησία ή ακόμη ότι έτσι υποθάλπεται η ύβρις, που κατά κόρον εκφράστηκε για το ιερότερο στοιχείο της πίστης των Ορθοδόξων, που είναι η Θεία Ευχαριστία. Πώς αυτό θα εξαλειφθεί;

10. Την Εκκλησία φαίνεται πως δεν την έχει καταλάβει η Κυβέρνηση. Ίσως να φταίμε κι εμείς. Η πίστη είναι πολύ βαθύ στοιχείο υπαρξιακής δύναμης στην ψυχή μας. Χωρίς αυτήν δεν μπορούμε να ζήσουμε, πολύ δε περισσότερο δεν υπάρχουμε. Αυτό έχει καίρια χτυπηθεί. Μας πνίγηκε η ζωή, μας κόπηκε η αναπνοή, μας απειλείται η ταυτότητα. Αυτό είναι η λειτουργία.

11. Αναγνωρίζουμε ότι τα μέτρα είναι προσωρινά, η κατάσταση εξαιρετικά δύσκολη, ότι στην ουσία το πρόβλημα είναι σε μία Κυριακή (5/4), στον Ακάθιστο Ύμνο (Παρασκευή 3/4) και στο Σάββατο του Λαζάρου (11/4). Ακολουθεί όμως η Μεγάλη Εβδομάδα και το Πάσχα. Και καταλαβαίνετε αυτό τι σημαίνει. Χωρίς τη συνεργασία της Εκκλησίας, με τραυματισμένη την εμπιστοσύνη και τον αμοιβαίο σεβασμό, πώς είναι δυνατόν να ρυθμι­σθεί το όλο θέμα;

Κα Υπουργέ, σας ζητώ συγγνώμη αλλά ο σκοπός της επιστολής μου δεν είναι να σας ελέγξει, αλλά να βοηθήσει στην εξεύρεση μιας πιο ορθο­λογικής Απόφασης, πολιτικά συνετότερης και εκκλησιαστικά δικαιότερης. Η συνεννόηση με την Εκκλησία, η συνεργασία μαζί της και ο αμοιβαίος σεβα­σμός και εμπιστοσύνη είναι μονόδρομος. 

Επίσης η επιστολή μου θα δημοσιευθεί όχι για να ασκήσει μικρο­νοϊκά κάποια πίεση ή να εκβιάσει με κοσμική αντίληψη, αλλά για να κριθεί δημό­σια ως προς τη λογική της και το φρόνημά της, γιατί τα μέτρα που πήρε η Κυβέρνηση αφορούν τον δημόσιο βίο.

Η ισχύς της ΚΥΑ λήγει στις 11/4. Τί θα γίνει μετά; Είναι δυνατόν την Μεγάλη Πέμπτη που τιμούμε τον Μυστικό Δείπνο να μην τελέσουμε τη θεία Ευχαριστία; Είναι δυνατόν την Κυριακή των Βαΐων να μην ακουστεί το Ωσαννά στους ναούς μας, όπως έχουμε μάθει; Είναι δυνατόν τη Μεγάλη Παρασκευή να μη γίνει περιφορά του Επιταφίου μέσα στους ναούς; την Κυριακή του Πάσχα να απαγορεύσουμε το «Χριστός Ανέστη»; Είναι σαν να βάζουμε τον Χριστό μέσα στον τάφο πασχαλιάτικα και να Τον εμποδίζουμε να βγει. Εμείς πάντως πιστεύουμε με όλη τη δύναμη της ψυχής μας ότι ο Κύριος εξέρχεται και «ἐσφραγισμένου τοῦ μνήματος» και «εἰσέρχεται τῶν θυρῶν κεκλεισμένων». Και το κάνει πάντοτε. Και φέτος.

Το «Χριστός Ανέστη» πρέπει να ακουστεί, όχι μόνο στις καρδιές μας αλλά και σε όλους τους ναούς μας.

Περιμένουμε την κατανόηση σας και πριν πάρετε τις όποιες αποφά­σεις να συνεργαστείτε με τη Σύνοδό μας. Τα λάθη που έγιναν πρέπει να διορ­θωθούν, για να μην ακολουθήσουν τα μεγαλύτερα που δεν θεραπεύονται.

Με τιμή και σεβασμό

† Ο Μεσογαίας & Λαυρεωτικής Νικόλαος

Ἀνοιχτή ἐπιστολή ἱερέως πρός τόν Πρωθυπουργό

Ἀνοιχτή ἐπιστολή π. Σαράντη πρός τόν κ. Πρωθυπουργό 

γιά τό θέμα τῆς ἀπαγόρευσης τοῦ Ἐκκλησιασμοῦ λόγω τοῦ κορωνοϊοῦ

Ἀμαρούσιον 23 Μαρτίου 2020 

    Ἐξοχώτατε κ. Πρωθυπουργέ τῆς Ἑλλάδος 

    κ. Μητσοτάκη 

   Ἀπευθυνόμαστε στήν ἐξοχότητά Σας, γιατί εἶσθε Ἐσεῖς πού ἀπαγορεύσατε τήν τέλεση τῆς Θείας καί Ἱερᾶς ὀρθοδόξου Λειτουργίας στούς ναούς τῆς φιλτάτης πατρίδος μας. 

Δέν ἀπευθυνθήκαμε πρός τό Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπό μας καί τούς κατά τόπους Μητροπολῖτες μας διότι καί αὐτοί ἔκαναν ἀπόλυτη ὑπακοή στό δικαιολογημένο κέλευσμά Σας. Ἔχετε ὡς ὑπεύθυνος ἀρχηγός τοῦ κράτους μας τήν πρώτη εὐθύνη γιά τήν ὑγεία ὅλων τῶν Ἑλλήνων καί λοιπῶν ἐν Ἑλλάδι πολιτῶν. Ἤδη μετά ἀπό τά ἐπιβληθέντα μέτρα Σας, τά ὁποῖα ὅλοι οἱ ἱερωμένοι καί οἱ πιστοί ἀγογγύστως συμμεριστήκαμε, ἡ πατρίδα μας ἔχει τούς λιγότερους νοσούντας καί ἐλάχιστους νεκρούς μέ τή βοήθεια τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τίς πρεσβεῖες τῆς Κυρίας Θεοτόκου Παναγίας Μητέρας Του. 

   Ταπεινά ἐπιθυμῶ νά Σᾶς συστηθῶ καί εἰλικρινά νά σᾶς πῶ, ὅτι δέν εἶμαι οὔτε ὁ καλύτερος, οὔτε ὁ εὐλαβέστερος τῶν κληρικῶν τῆς ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Θρηνῶ καί ὀδύρομαι γιά τίς ἀδιακρισίες μου, τά λάθη μου, τήν ἀμετανοησία μου, τίς ἁμαρτίες μου. Τόσο οἱ δικές μου ἁμαρτίες, ὅσο καί τῶν συνανθρώπων μου, πού ἐξομολογοῦνται σέ μένα, ἤ δέν ἐξομολογοῦνται, ἔχουν διαποτίσει τά στρώματα τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, γιαυτό καί ἐπιτρέπει ὁ Πανάγαθος Θεός τόσο οἱ ἀρχιερεῖς μας, ὅσο καί μεῖς νά φυλακιζόμαστε μέσα στά σπίτια μας και νά κλειδώνονται οἱ ἱεροί Ναοί μας. Ὅλοι μας ἀναγκαστήκαμε μέ πόνο ψυχῆς νά μήν ἀναπέμψουμε τίς ἀπαραίτητες ἱερές Ἀκολουθίες τῶν Χαιρετισμῶν τῆς Παναγίας, τῆς μεγάλης ἐπίσης ἑορτῆς τῆς Σταυροπροσκυνήσεως, τῆς τρίτης Κυριακῆς τῶν Νηστειῶν. Ἡ δέ ἐθνική καί ἄκρως ἐκκλησιαστική ἑορτή τῆς 25ης Μαρτίου γιά πρώτη φορά στά χρονικά τῆς πατρίδος μας χάνεται κάτω ἀπό τόν πανικό τῆς ἐπιδημίας. 

 Ὑπηρετῶ πενήντα χρόνια στόν ἱερό ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Ἀμαρουσίου καί συνδέομαι πνευματικῶς μέ ἑκατοντάδες ἱερέων ἀνά τήν πατρίδα μας ὡς «δάσκαλός» τους στή Ριζάρειο ἐκκλησιαστική Σχολή. Ταπεινῶς φρονῶ, ὅτι ἐκφράζω τή μυστική φωνή πού βγαίνει ἀπό τίς ψυχές πάντων τῶν ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, οἱ ὁποῖοι χάρηκαν πού σᾶς εἶδαν νά ὁρκίζεσθε μπροστά στό ἱερό Εὐαγγέλιο καί νά κάνετε ὀρθόδοξα τό Σταυρό Σας. Τόσο οἱ ὡς ἄνω λειτουργοί, καθώς καί τά ὀκτώ τέκνα μου καί τά δέκα ἐννέα ἐγγόνια μου καί οἱ πολυπληθεῖς ἐνορῖτες μας, πού ἅπαντες σεβάστηκαν καί τήρησαν τίς δίκαιες ἐντολές σας, ἐναγωνίως ἐρωτοῦν: Εἶναι δυνατόν νά μήν τιμήσουμε λατρευτικά στούς ἁγιασμένους ὀρθοδόξους ἱερούς ναούς μας τή Μεγάλη Ἑβδομάδα καί τήν ἀνώτατη Ἑορτή τῶν ἑορτῶν καί Πανήγυρη τῶν πανηγύρεων, τήν Ἀνάσταση τοῦ Σωτῆρος μας; 

  Ἀκόμα καί ὁ Σουλτάνος ἀμέσως μετά τήν ἅλωση τῆς Βασιλευούσης, ἔδωσε τήν ἐλευθερία τελέσεως ὅλων τῶν ἱερῶν ἀκολουθιῶν στόν Πατριάρχη πρόγονό μας, καταλαβαίνοντας, ἔστω καί γνωσιολογικά, ὅτι γιά τούς ὀρθοδόξους χριστιανούς ἡ λατρεία τους, ἡ θεόπνευστη λατρεία μας, μέ κορυφαία τή θεία Κοινωνία εἶναι ἀδιαπραγμάτευτη. Πῶς θά συγκρατήσουμε τούς πιστούς μας, πῶς θά τούς πείσουμε νά συνεχίσουν τήν ὑπακοή πρός τόν ἀνώτατο ἄρχοντα, τόν πρωθυπουργό μας, ἄν δέν ἄρετε τήν ἀπαγόρευση γι’ αὐτές τίς μεγάλες ἡμέρες τῶν Ἑορτῶν; Ἄν συνεχισθεῖ ἡ ἀπαγόρευση τῆς Θείας Λειτουργίας καί τῶν μοναδικῶν σέ κάλλος καί σέ θεραπευτική δύναμη ἱερῶν ἀκολουθιῶν τῆς Μ. Ἑβδομάδος, ὁ λαός μας θά καταρρακωθεῖ. Πῶς θά μπορέστε καί σεῖς ἀλλά καί ὅλοι ἐμεῖς, κλῆρος καί λαός, νά ψάλουμε θριαμβευτικά τό Χριστός Ἀνέστη ἐκ νεκρῶν… 

  Οἱ πιστοί μας μικροί καί μεγάλοι ξέρουν καί ψάλλουν μελωδικότατα καί ἐκ καρδίας τό Χριστός Ἀνέστη. Γνωρίζουν ὅτι ὁ Χριστός μας, τό δεύτερο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἔκλινεν οὐρανούς καί κατέβη γιά τή δική μας σωτηρία, ὑπέστη τά φρικτά μαρτύρια, ὁ ἀναμάρτητος, γιά χάρη μας, διά τοῦ θεϊκοῦ θανάτου Του ἐπάτησε τό θάνατο καί τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωήν ἐχαρίσατο. Ὁ Χριστός Ἀνέστη φωνάζουν ὅλες οἱ γενεές τῶν ἀνθρώπων. Στά σύγχρονα ἀθεϊστικά καθεστῶτα, ἐκεῖ πού γινόταν ἡ πλύση ἐγκεφάλου ἀπό τούς πληρωμένους δασκάλους τῆς μισοθεΐας καί μισανθρωπίας, ἕνας ἄν φώναζε τό Χριστός Ἀνέστη μέσα στίς αἴθουσες ἀθεϊστικῆς διδασκαλίας, ὅλοι ἀπαντοῦσαν Ἀληθῶς Ἀνέστη. Στό Ἅγιον Ὄρος οἱ κάρες τῶν κεκοιμημένων μοναχῶν κινοῦνται καταφατικά καί ἑορταστικά ὅταν ἀκοῦνε τό Χριστός Ἀνέστη. Ὁ γέροντας τῶν Δανιηλαίων ἔδωσε ἐντολή σέ ἕνα ἐκ τῶν ὑποτακτικῶν του τήν ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεως νά ἐπισκεφθεῖ τό ὀστεοφυλάκιο τῆς μονῆς τους καί νά ἀναφωνήσει τό Χριστός Ἀνέστη. Ὅλες οἱ εὐωδιάζουσες κάρες μαζί ἀνεφώνησαν τό Ἀληθῶς Ἀνέστη! 

   Ἐξοχώτατε κ. Πρωθυπουργέ, 

  Σέ ὁλόκληρη τήν ἱστορία τοῦ ἔθνους μας θεομηνίες, ἐπιδημίες, φυσικές καταστροφές καί ἄπειρες ἄλλες ἀτομικές καί πάνδημες δοκιμασίες ἀντιμετωπίζονταν μέ καταφυγή τοῦ λαοῦ καί τῶν ἐπωνύμων ἀρχόντων στήν ἐκκλησία, στίς παρακλήσεις, στίς λιτανεῖες καί στά ἱερά Μυστήρια. Ἡ κραταιά προστασία καί θεραπεία τοῦ λαοῦ ἦταν ἀποτέλεσμα τῆς εἰς Χριστόν πίστεως καί ὄχι μόνο τοῦ ἀναγκαστικοῦ ἀτομικοῦ ἐγκλεισμοῦ στό σπίτι.

   Θερμότατα, Σᾶς παρακαλοῦμε, κάνετε ἄλλο ἕνα Σταυρό, πέστε δύο λόγια στόν Πατέρα, τόν Υἱό καί τό Ἅγιο Πνεῦμα καί στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο Μητέρα μας. 

  Ταπεινῶς πιστεύουμε, ὅτι θά μᾶς ἐλευθερώσετε ἀπό τήν ἀπαγόρευση τελέσεως τῆς θείας Λειτουργίας. Μή στιγματίσετε τήν πρωθυπουργία Σας μέ μιά ἀσέβεια διαστάσεων. Διά τῆς εἰς Χριστόν πίστεως θά γραφθεῖτε στήν Ἱστορία ὡς φιλόστοργος, φιλάνθρωπος, φιλόθεος πρωθυπουργός τῆς Ἑλλάδος, ἀρεστός δηλαδή καί στόν ἐν Τριάδι Θεό καί σέ ὅλους τούς Ἕλληνες. 

Ἐλάχιστος ἐν πρεσβυτέροις, ἀρχιμ. Σαράντης Σαράντος 

ἐφημέριος Ἱ.Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Ἀμαρουσίου. 

Κοινοποίηση: 
1. Μακαριώτατον Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Ἰερώνυμον.
2. Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Κηφισίας, Ἀμαρουσίου καί Ὠρωποῦ κ. Κύριλλον.
3. Ὑπουργόν Παιδείας καί Θρησκευμάτων κ. Νίκην Κεραμέως
4. Ὑπουργόν Ὑγείας κ. Βασίλειον Κικίλια.

ΕΓΚΛΕΙΣΜΟΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ;

Του Ανδρέα Χριστοφόρου

Ώρα για Προσευχή

Πράγματι!

Η κατάσταση του κορονοϊού, μας οδηγεί στον Χριστό!

Τι θα γίνει τώρα που δεν θα μπορούμε ούτε στο Ναό να πάμε ούτε να Κοινωνάμε, όσο θα κρατούν οι απαγορεύσεις που μας συνιστά η Εκκλησία της Ελλάδος;

Τι θα κάνουμε χωρίς Ακολουθίες, χωρίς τα Μυστήρια της Εκκλησίας μας;

Όλα μας προτρέπουν να μείνουμε σπίτι!

Τι θα κάνουμε χωρίς Θεία Κοινωνία;

Εκεί στο δωμάτιο μας θα μείνουμε να προσευχηθούμε, αυτό μας έμεινε.

Οι Άγιοι μας στα Μοναστήρια που όλη μέρα στο Ναό είναι διδάσκουν τους Μοναχούς και όλους μας: ΚΛΕΙΣΟΥ ΣΤΟ ΚΕΛΛΙ ΣΟΥ και εκεί θα μάθεις τα πάντα!

Στο Ευαγγέλιο ο Χριστός μας διδάσκει πως να προσευχόμαστε, στο ταμείο μας δηλαδή με την καρδιά μας, μυστικά, και ο Θεός θα μας αποδώσει φανερά.

Μας διδάσκει στο Πάτερ Ημών ακριβώς ποιό πρέπει να είναι το περιεχόμενο της Προσευχής , που αρχίζει με την καρδιακή αίσθηση της Αγιότητός Του, τον πόθο της Βασιλείας του και την υποταγή μας στο Θέλημά Του.

Συνεχίζει με την απόθεση όλης της Βιοτικής μας Ζωής στην Πατρική Αγάπη Του.

Φτάνει στο επίκεντρο της Προσευχής που είναι η καρδιακή αίσθηση Μετανοίας μας προς τoν Θεό και τους ανθρώπους που βλάψαμε και βλάπτουμε με τον εγωκεντρισμό μας.

«Άφες ημίν τα οφειλήματα (αμαρτήματα) ημών....

Αφού βγάλουμε με συντριβή καρδίας το δοκάρι μας δηλαδή τις αμαρτίες μας, θα νιώσουμε καρδιακά ξαλαφρωμένοι από το βάρος της αμαρτίας μας, το Μυστήριο της Άφεση αμαρτιών από τον Χριστό.

Αυτό ένιωθε ο Τελώνης. Χωρίς αυτό, μέσα μας ζει ο Φαρισαίος. Ας μην αποκάμουμε, ας Μετανοούμε για τον Φαρισαίο που ζει μέσα μας. Θα νικηθεί από τον Χριστό.

Με την Άφεση το δοκάρι της Αμαρτίας βγαίνει διότι ο Χριστός μπαίνει στην καρδιά μας.

Εάν πράγματι μπαίνει ο Χριστός στην καρδιά μας ποθούμε όπως εμείς ελευθερωθήκαμε από την αμαρτία , να ελευθερώσουμε αυτούς που μας έβλαψαν και μας βλάπτουν.

Μόνο αφού μετανοήσαμε μπορούμε να συγχωρούμε διότι μπαίνει μέσα μας ο Χριστός και μόνο με τον Χριστό μέσα μας μπορούμε να συγχωρούμε.

«Ως και ημείς αφίεμεν τοίς οφειλέταις ημών!»

Η Άφεση Αμαρτιών που προσφέρουμε με τον Χριστό μέσα μας στους άλλους ολοκληρώνει την δική μας Άφεση από τον Χριστό.

Τότε γεμίζουμε με την Χάρη του Θεού , τότε ζούμε τη Δόξα του Θεού γι αυτό καρδιακά και αβίαστα λέμε αυτό που ζούμε στον Θεό:

“Ότι Σου εστίν η Βασιλεία και η δύναμις και η Δόξα, του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος !»

Αυτή η Πορεία της Μετανοίας μας στο Πάτερ Ημών, είναι ο προσωπικός μας Όρθρος διότι ο Όρθρος είναι η Ακολουθία της Μετάνοιας στο Ναό.

Αυτή η Δοξολογία που ζούμε στο τέλος της Προσευχής είναι η προσωπική μας είσοδος στη Βασιλεία των Ουρανών που στο Ναό γίνεται από τον Ιερέα όταν λέει:

«Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος!»

Αυτό που συμβαίνει στο Ναό, Όρθρος Μετανοίας και Ευλογημένη Βασιλεία, συμβαίνει και στην Προσευχή μας όπως μας διδάσκει ο Χριστός στο Πάτερ Ημών.

Εκεί ο Ναός του Θεού σαν κτίσμα, εδώ ο Ναός του Θεού σαν καρδία!

Δεν είδατε ότι είστε Ναός του Αγίου Πνεύματος; Λέει ο Χριστός.

Αυτό είναι το βίωμα των Αγίων: αυτό που ζούν στον Ναό, Μετάνοια και Ευλογημένη Βασιλεία, ζουν και μέσα στην καρδιά τους, Μετάνοια και Βασιλεία του Θεού!

Είναι οι δύο Ναοί αλληλένδετοι, χωρίς βίωση στην Καρδία δεν βιώνουμε στο Ναό και χωρίς βίωση στο Ναό δεν βιώνουμε στην καρδιά.

Η παρουσία μας στο Ναό τώρα λείπει.....

Αυτό εξ άλλου δεν το παραλείπαμε.

Αυτό που ίσως παραλείπαμε είναι η Βίωση στην Καρδιά μας με την Μετάνοια, τον Όρθρο και με την Δοξολογία, την ευλογημένη Βασιλεία της Θείας Λειτουργίας.

Ο Θεός ζητά πρώτα την Μετάνοια και Συγχώρεση και μετά την παρουσία μας στο Ναό, γι αυτό το Τριώδιο ανοίγει με την παραβολή του Τελώνη δηλαδή του Μετανοούντος.

Ζητά πρώτα να συγχωρεθούμε με τον αδελφό μας και μετά να μπούμε στην Θεία Λειτουργία;

Μήπως αυτά τα περιφρονήσαμε και μείναμε στην χωρίς Μετάνοια και Συγχωρητικότητα συμμετοχή μας στη Θεία Λειτουργία και Θεία Κοινωνία;

Μήπως προσερχόμαστε στην εξομολόγηση χωρίς η Ζωή μας να είναι μια διαρκής Μετάνοια;

Εάν αυτά δεν κάναμε πριν τον μικρό ιό, τον κορονοϊό, καιρός είναι τώρα, αμέριμνοι, αφού τίποτε δεν μπορούμε να κάνουμε, αισθανόμενοι την αδυναμία μας, να βλέπουμε την αμαρτωλότητά μας όπως ο Τελώνης και να Μετανοούμε.

Να γευόμαστε την Άφεση αμαρτιών και να Συγχωρούμε.

Καιρός Κορονοϊού, καιρός Μετανοίας και Συγχώρεσης!

ΠΗΓΗ

ΣΤΩΜΕΝ ΚΑΛΩΣ, ΣΤΩΜΕΝ ΜΕΤΑ ΦΟΒΟΥ, ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗΣ

Κείμενο του Καθηγητή Δημητρίου Τσελεγγίδη, που αναδεικνύει την μετάνοια ως την μόνη και αναγκαία λύση για την υπέρβαση και αντιμετώπιση των σύγχρονων δεινών.

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΤΣΕΛΕΓΓΙΔΗΣ τ. ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΤΟΥ ΑΠΘ

 Θεσσαλονίκη 19-3-2020

ΣΤΩΜΕΝ ΚΑΛΩΣ, ΣΤΩΜΕΝ ΜΕΤΑ ΦΟΒΟΥ, ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗΣ

Βρισκόμαστε μπροστά σέ γεγονότα μέ «ἀποκαλυπτική» σημασία γιά ὅλους μας. Γι’ αὐτό καί τά μέτρα, πού ἀνακοινώθηκαν, θά πρέπει νά γίνουν ἀποδεκτά ὡς κοινό «ἐπιτίμιο τῆς δυσσεβείας» ὅλων μας, ὡς κάποιο δηλαδή φιλάνθρωπο παιδαγωγικό μέσο, πού παραχώρησε ὁ μακρόθυμος καί πολυεύσπλαγχνος Θεός μας, μέ τήν ἀγαπητική πρόνοιά Του, προκειμένου νά ὁδηγηθοῦμε ὅλοι μας, κλῆρος καί λαός, στήν σωτήρια μετάνοια, πού νοεῖται ὡς στροφή τοῦ νοῦ μας στό Θεό.

            Νά προσλάβουμε τό «ἐπιτίμιο» αὐτό ταπεινά, μέ εὐχαριστία καί νά τό ὑπομείνουμε μέ πνεῦμα βαθιᾶς μετανοίας, ὡς πικρό ἀλλά καθαρτικό φάρμακο γιά τήν θεραπεία μας. Ἔτσι, ἡ μετάνοιά μας θά γίνει ἡ ἀποτρεπτική ἀσπίδα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐντός μας. Θά γίνει ἡ ἀόρατη καί ἀλεξίκακη ὀμπρέλα γιά τήν ἀσφαλῆ προστασία μας.

            Ἡ θλίψη, πού διερχόμαστε, ἐλέγχει ἀλαθήτως τήν κλίση τῆς προαιρέσεώς μας. Διαπιστώνουμε δηλαδή ποῦ κλίνει τό θέλημά μας, στόν Θεό ἤ στόν κόσμο.

            Ἄς ἀποδεχθοῦμε μέ πνεῦμα συνέσεως τό πικρό καί σωτήριο φάρμακο τῆς σωτηρίας μας. «Νῦν καιρός εὐπρόσδεκτος, νῦν ἡμέρα (τῆς ἐν μετανοίᾳ) σωτηρίας» μας. Ὅλες οἱ «ἐπιφορές» καί τά «ἐπιτίμια» τοῦ Θεοῦ ἀναιροῦνται μέ τήν εἰλικρινῆ μετάνοια, ὅταν μάλιστα αὐτή ἀκολουθεῖται ἀπό τό κατά Θεόν πένθος καί τήν νηστεία.

            Ἡ μετάνοια ἀποτελεῖ τό πνευματικό «κλειδί» γιά τήν ἐπανασύνδεση τῆς ἀγαπητικῆς σχέσεως τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Θεό. Αὐτό πιστοποιεῖται ἀπό τό γράμμα καί τό πνεῦμα τόσο τῆς Παλαιᾶς καί τῆς Καινῆς Διαθήκης ὅσο καί ἀπό τήν κατατεθειμένη ἁγιοπνευματική ἐμπειρία, διαχρονικῶς, μέχρι καί τῶν προσφάτως ἁγιοκαταταχθέντων Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας.

            Ἡ βαθιά βιωμένη μετάνοιά μας, σέ συνδυασμό μέ τήν εὐσπλαγχνία μας πρός τόν πάσχοντα πλησίον, θά λειτουργήσουν καταλυτικά γιά τήν ἀπελευθέρωσή μας ἀπό τό πικρό «ἐπιτίμιό» μας. Κανείς ἄς μή νομίσει πώς ἐξαιρεῖται ἀπό τά παραπάνω ἐκτεθέντα.

Ἄν ζούσαμε μέ τό φρόνημα τοῦ Τελώνη καί τοῦ μετανοημένου ἀσώτου τῆς Παραβολῆς τοῦ Εὐαγγελίου ἤ ἔστω τοῦ εὐγνώμονα ληστῆ ἐπί τοῦ Σταυροῦ, δέν θά στερούμασταν τώρα τήν Θεία Εὐχαριστία.

            Ἄν λάβουμε ὑπόψη ὅτι γιά πρώτη φορά στήν Ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας μας διακόπτεται ἡ τέλεση τῆς Θείας Λειτουργίας, τοῦτο σημαίνει πώς δέν εἴμαστε πλέον ἄξιοι νά μετέχουμε σ’ αὐτήν. Καί οὐσιαστικά, ὁ Χριστός παραχώρησε τήν ὀδυνηρή αὐτή δοκιμασία, ὡς «ἐπιτίμιο», ἐπειδή ἀναξίως κοινωνοῦμε ὅλοι μας.

            Γιά τούς παραπάνω λόγους, περιμένουμε ἀπό τούς Ἀρχιερεῖς καί τούς Ἱερεῖς μας νά ὁμολογήσουν δημόσια καί ταπεινά -πρῶτα ἀπ’ ὅλους μας αὐτοί- τήν ἀποξένωσή τους ἀπό τό πνεῦμα καί τή ζωή τοῦ Χριστοῦ -πρᾶγμα πού ἔκαναν ἤδη κάποιοι- καί νά ζητήσουν τόσο γιά τόν ἑαυτό τους ὅσο καί γιά τόν λαό τοῦ Θεοῦ ἔλεος γιά τό δικαίως ἐπιβληθέν «ἐπιτίμιο». Ἄλλωστε, καί βιβλικῶς ὁμολογοῦμε πρός τόν Κύριο, ὅτι «δίκαιος εἶ ἐπί πᾶσι, οἷς ἐποίησας ἡμῖν» (Δανιήλ, 3). Ἀλλά καί κατά τήν τέλεση τῆς Θείας Εὐχαριστίας οἱ λειτουργοί (Ἀρχιερεῖς ἤ Ἱερεῖς) ζητοῦν ἀπό τόν Χριστό τήν ἄφεση τῶν δικῶν τους ἁμαρτημάτων καί τῶν ἀγνοημάτων τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ («προσπεσεῖν τοῖς οἰκτιρμοῖς σου ὑπέρ τῶν ἡμετέρων ἁμαρτημάτων καί τῶν τοῦ λαοῦ ἀγνοημάτων», Α΄ Εὐχή τῶν Πιστῶν, Λειτουργία  Ἰωάννου Χρυσοστόμου, Ἱερατικόν, σελ. 116, Ἔκδοσις Ἀποστολικῆς Διακονίας, Ἀθήνα 1995⁵).

Μόνο μέ τήν θερμή προσευχή μας, τήν ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι αὐτοεπίσκεψή μας, τήν ἀποκαλυπτική (ἄνωθεν) αὐτοδιάγνωση καί τήν γνήσια αὐτογνωσία μας, πού ἀκολουθεῖ, θά δοῦμε τό προσωπικό «δοκάρι» στόν πνευματικό ὀφθαλμό μας, ὡς τήν πρωτογενῆ καί κύρια αἰτία τοῦ κοινοῦ «ἐπιτιμίου» μας.

Μόνο μέ τήν βαθιά βιωμένη -ὑπαρξιακῶς- μετάνοιά μας καί τήν ἄφεση ἁμαρτιῶν πού θά βιώσουμε ἀπό τόν παρόντα κατ’ αὐτήν Χριστό, θά ζήσουμε χαρισματικῶς τήν γνήσια κοινωνία μας μέ τόν Θεό, στήν καρδιά μας. Καί μετά τήν ἄρση τοῦ «ἐπιτιμίου», θά τήν ζήσουμε καί μυστηριακῶς μέ πληρότητα στόν Ναό τοῦ Θεοῦ -ἐν συνάξει καί ἐν ἀγαλλιάσει- καί μέ τά ἄλλα μέλη τοῦ μυστηριακοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ.

Μέχρι τότε, θά τηροῦμε ἐπιμελέστερα τίς θεῖες ἐντολές, γιά νά ἐκφράζουμε μέ τόν τρόπο αὐτό ἐμπράκτως τήν μετάνοια καί τήν ἀγάπη μας πρός τόν Χριστό, ὥστε νά ἐπανενεργοποιηθεῖ ἡ ἐν ἡμῖν βασιλεία τοῦ Θεοῦ στήν καρδιά μας.

Ἡ ἔμπονη συντριβή τῆς καρδιᾶς μας θά ἐνεργοποιήσει τήν ἐντός μας ἀπενεργοποιημένη παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί θά μᾶς κάνει χωρητικούς τῆς ἐνεργοῦ παρουσίας Του. Θά μᾶς παρηγορήσει, ὡς Παράκλητος, παρέχοντάς μας τόν πολυβιταμινοῦχο «καρπό» τῆς ἐνεργοῦ πλέον παρουσίας Του, δηλαδή τήν «ἀγάπη, τήν χαρά, τήν εἰρήνη…», πού θά βιώνεται ἐντός μας «ἐν πάσῃ αἰσθήσει». Αὐτή ἡ γεύση ἀποτελεῖ καί τό ἀδιάψευστο κριτήριο γιά τήν γνησιότητα τῆς μετανοίας μας. Ἀντίθετα, ἄν δέν διαπιστώνονται βιωματικῶς τά παραπάνω ἐντός μας, σημαίνει ὅτι ἡ ἁμαρτία καί κυρίως ἡ αἰτία της -δηλαδή ἡ κακή ἐπιθυμία τῆς προαιρέσεώς μας- παραμένει ἀγαπητικῶς καί ἐνηδόνως ἐντός μας, ἀμετανόητη καί ἀνεξομολόγητη.

Ἄς ἠχήσουν ἀνησυχητικῶς στά αὐτιά μας τά λόγια τοῦ Θεοῦ, ἀπό τό στόμα τοῦ Προφήτη καί Βασιλιᾶ Δαϋίδ: «Ὁ Θεός ἐκ τοῦ οὐρανοῦ διέκυψεν ἐπί τούς υἱούς τῶν ἀνθρώπων τοῦ ἰδεῖν εἰ ἔστι συνιών ἤ ἐκζητῶν τόν Θεόν. Πάντες ἐξέκλιναν, ἅμα ἠχρειώθησαν, οὐκ ἔστι ποιῶν ἀγαθόν, οὐκ ἔστιν ἕως ἑνός» (Ψαλμ. 52, 3-4).

Κλείνουμε, τέλος, ρεαλιστικῶς αἰσιόδοξα, ἐνθυμούμενοι τήν σωτηρία τῆς Νινευΐ, μετά τήν ὁλοπρόθυμη ἀνταπόκριση ὅλων τῶν κατοίκων της (ἀπό τόν Βασιλέα καί τούς μεγιστάνες μέχρι καί τά ζῶα) στό κήρυγμα μετανοίας τοῦ Προφήτη Ἰωνᾶ. Ὅπως χαρακτηριστικά σημειώνεται: «Καὶ εἶδεν ὁ Θεὸς τὰ ἔργα αὐτῶν, ὅτι ἀπέστρεψαν ἀπὸ τῶν ὁδῶν αὐτῶν τῶν πονηρῶν, καὶ μετενόησεν (!) ὁ Θεὸς ἐπὶ τῇ κακίᾳ, ᾗ ἐλάλησε τοῦ ποιῆσαι αὐτοῖς, καὶ οὐκ ἐποίησε» (Ἰωνᾶ, 3,10).

Ὁ δέ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, θαυμάζοντας τήν μετάνοια τῶν Νινευϊτῶν, ἀναφωνεῖ: «Ἴδωμεν τόν Θεόν διά φιλανθρωπίαν ψευδόμενον... Μετενόησαν Νινευΐται καί μετενόησεν ὁ Θεός. Ἔσχισεν ἡ μετάνοια τῆς ἀπωλείας τό πρόσταγμα... Ὤ πάντα δυναμένης μετανοίας! Ἐπί γῆς τελεῖται καί τά ἐν οὐρανοῖς ἀναστρέφει» (PG 64, 424-433 καί ΕΠΕ 8Α, 510-520).

Τσελεγγίδης_Μετάνοια by EpomeniToisAgPatrasi on Scribd