ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΗΚΕ Η ΗΜΕΡΙΔΑ ΜΕ ΘΕΜΑ : « Εναλλακτικές "Θεραπείες" : «Ιατρική» της Νέας Εποχής"»

ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΗΚΕ Η ΗΜΕΡΙΔΑ ΜΕ ΘΕΜΑ :

« Εναλλακτικές "Θεραπείες" :

«Ιατρική» της Νέας Εποχής"»

 Το Σάββατο 17 Μαΐου 2014, στο Πολεμικό Μουσείο διοργανώθηκε Ημερίδα από την Εστία Πατερικών Μελετών, υπό την αιγίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Γλυφάδας Ε. Β. Β. και Β. , με τη συμμετοχή πολλών κληρικών και λαϊκών, σε ένα κατάμεστο Αμφιθέατρο.

Την προσευχή και  κήρυξη της Ημερίδας έκανε ο Σεβασμιώτατος  Μητροπολίτης Γλυφάδας Ε. Β. Β. και Β.  κ. Παύλος, ψάλλοντας το Χριστός Ανέστη και διαβάζοντας μία σύντομη εισαγωγική ομιλία.

Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος προς Παπικούς Επισκόπους: «..ἐντός ὀλίγων ἡμερῶν θά συναντηθῶμεν εἰς τήν Ἁγίαν Γῆν ὁ Ἁγιώτατος Πάπας Ρώμης Φραγκῖσκος καί ἡ ἡμετέρα Μετριότης.»

Ο Μ Ι Λ Ι Α

ΤΗΣ Α.Θ.ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΟΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ κ.κ.ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ

ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΣΥΝΑΝΤΗΣΙΝ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΜΕΛΩΝ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΩΝ ΕΝ ΓΕΡΜΑΝΙᾼ ΡΩΜΑΙΟΚΑΘΟΛΙΚΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ

(13 Μαΐου 2014)

Θεοφιλέστατε Ἐπίσκοπε Μαγδεβούργου κύριε Feige, ἐκπρόσωπε τοῦ Προέδρου τῆς Συνόδου τῶν ἐν Γερμανίᾳ Ρωμαιοκαθολικῶν Ἐπισκόπων,

Ἱερώτατε Μητροπολῖτα Γερμανίας κύριε Αὐγουστῖνε,

Ἱερώτατοι, Θεοφιλέστατοι καί πάντες οἱ παρόντες εἰς τήν συνάντησιν ταύτην,

«Φωνῇ μου πρός Κύριον ἐκέκραξα, φωνῇ μου πρός Κύριον ἐδεήθην» (Ψαλμ. ρμα΄, 2-3).

Ἐν χαρᾷ πολλῇ βιοῦντες τό μυστήριον τῆς Ἀναστάσεως ἐκ νεκρῶν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀλλά καί ἐν ἱκετηρίῳ φωνῇ πρός Αὐτόν, τόν καλέσαντα ἕκαστον ἐξ ἡμῶν εἰς τήν διακονίαν τοῦ λαοῦ αὐτοῦ, καθορῶντες δέ καί τήν διάσπασιν  ἡμῶν τῶν χριστιανῶν ἀλλά καί τήν ἀκαταστασίαν τοῦ κόσμου, Τόν παρακαλοῦμεν: «Σύ δέ Κύριε, ὁ ἐκ Παρθένου ἀφράστως σαρκωθείς, τῇ ἐκχύσει τοῦ σωτηρίου, καί ἑκουσίως ἐκ πλευρᾶς Σου, ἐκχυθέντος Αἵματος καί ὕδατος, ὡς ἔλαιον ἐπιστάξας Χριστέ ὁ Θεός, τάς οὐλάς τῶν τραυμάτων μου, τῇ μοτώσει περίσφιγξον» (Στιχηρόν ἑσπερινοῦ Ε΄ Ἑβδομάδος τῶν Νηστειῶν) καί ὁδήγησον πάντας ἡμᾶς εἰς τό ποιεῖν τό Θέλημά Σου τό ἅγιον. 

Ο Κοσμήτωρ της Θεολογικής του Α.Π.Θ. απαντά στον Ν. Δήμου

Με αφορμή τις πρόσφατες δηλώσεις του κ. Νίκου Δήμου για το Άγιο Φως, ο Κοσμήτωρ της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. καθηγητής κ. Μιχαήλ Γ. Τρίτος έστειλε στον κ. Δήμου την ακόλουθη επιστολή.

Αγαπητέ κ. Δήμου,

Με όλη την εκτίμηση που τρέφω στο πρόσωπό σας, τώρα που κόπασε ο θόρυβος από τις πρόσφατες δηλώσεις σας, επιτρέψτε μου νηφάλια και πολιτισμένα να καταθέσω και εγώ τους δικούς μου προβληματισμούς ως απάντηση στις ενστάσεις σας.

Ο αείμνηστος ακαδημαϊκός Γεώργιος Μέγας είχε γράψει κάποτε γι΄ αυτούς που αμφισβητούν το γεγονός της Αναστάσεως και γενικότερα τα θέματα υπερφυσικού χαρακτήρα του Χριστιανισμού:

«Μπορείς να πάρεις σκεπτικιστή, ψευτομορφομένε, ψευτοσοφέ, όποια στάση θέλεις αντίκρυ στο μύθο και το δόγμα. Μπορείς να πάρεις το παγερό λεπίδι της κοινής λογικής και να κρεουργήσεις όσα η πίστη με τον πυρετό του υπέρλογου έχει δημιουργήσει. Είτε νοιώθεις όμως είτε μη, είτε το θέλεις είτε όχι, βρίσκεσαι και συ μέσα σ΄ αυτές τις τρεμάμενες φλόγες, σ΄ αυτό το φωτερό πέλαγος, που χορεύει- έστω και σβησμένο το κερί σου…».

Η Ανάσταση του Χριστού, κ. Δήμου, είναι το μεγαλύτερο γεγονός στην ιστορία του κόσμου. Κάθε αλήθεια του χριστιανισμού περικλείεται στην Ανάσταση και το παν εξαρτάται από αυτή. Είναι ταυτόχρονα ιστορικό, υπαρξιακό και εσχατολογικό γεγονός, αλλά και μια πραγματικότητα που δέθηκε άμεσα με τη βιοθεωρία και την απαντοχή του ελληνικού λαού, αφού έχει αναγορευθεί στη γνησιότερη γιορτή της αντίστασης και της ελευθερίας.

Όπως γράφει ο Ελύτης «στο χώμα το στρωμένο με τα αμπελομάντιλα, κνίσες, τσουγκρίσματα και Χριστός Ανέστη με τα πρώτα σμπάρα των Ελλήνων».

Όπως όμως όλα τα γεγονότα υπερφυσικού χαρακτήρα του χριστιανισμού δεν ερμηνεύεται με τα δράμια της σκέψης και τον πήχυ της λογικής, γιατί, η λογική, που κινείται σε ορισμένα πλαίσια και μας γνωρίζει δευτερογενείς ιδιότητες των αντικειμένων, είναι τόσο αδύναμη να προσεγγίσει τον γνόφο του μυστηρίου, όσο το αυτί την όραση και το μάτι τους μουσικούς τόνους.

Το μυστήριο δεν είναι ο αντιλογικός χώρος του επέκεινα, αλλά ο πέραν της λογικής χώρος της ελευθερίας. Η παρουσία του μυστηρίου δεν αποτελεί απαίτηση για τη λογική, αλλά πρόκληση. Αποτελεί την έσχατη δοκιμασία της ανθρώπινης ελευθερίας.

Η οντολογική απαίτηση του μυστηρίου αποτελεί μια μορφή επικλήσεως στο χώρο της πείρας. Η ανθρώπινη πείρα είναι η μόνη που μπορεί να διαλεχθεί, να απαντήσει στην επίκληση, στο επώδυνο γεγονός της παραδοξότητας του μυστηρίου.

Και η Ανάσταση του Χριστού είναι πείρα. «Χαράς τα πάντα πεπλήρωται της Αναστάσεως την πείραν ειληφότα», μας βεβαιώνει ένας ύμνος της Εκκλησίας μας.

Για να αποκτήσουμε όμως αυτή την πείρα χρειάζεται η κάθαρση των αισθήσεων από τον συσκοτισμό της καθημερινότητας.

Το άδειασμα από όλες τις εγωκεντρικές και ανθρωποκεντρικές τυμπανοκρουσίες για να ακουστεί η μιλιά του Αναστάντος μέσα στη σιωπή μας. «Ἐν σιωπῇ» κατοικεί ο Αναστημένος Λόγος. Μέσα σε «αλλότριους» λόγους δεν κατοικεί, γιατί είναι ο Λόγος που περιέχει όλους τους λόγους και η παρουσία του διαλύει τους παρείσακτους.

Μόνο με αυτές τις προϋποθέσεις μπορούμε να δούμε τον Αναστάντα Κύριο «ἐξαστράπτοντα καί χαίρετε φάσκοντα» και να υπερβούμε τα εφιαλτικά σύνδρομα της ενοχής, της αγωνίας, της φθοράς και του θανάτου.

Εύχομαι ολόψυχα να κάνετε την τίμια αυτοκριτική σας και να ξαναδείτε τα μεγάλα αυτά θέματα με τη δέουσα σοβαρότητα και υπευθυνότητα, χωρίς ιδεολογικές αγκυλώσεις και ανούσιες προκαταλήψεις. Χριστός Ανέστη κ. Δήμου!

Με εκτίμηση

Καθηγητής Μιχαήλ Γ. Τρίτος

Κοσμήτωρ Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.

Ἡ συνάντησις τοῦ Πάπα μὲ τὸν Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην, Μοναχού Νικόλαου Ἁγιορείτης,

Ἡ συνάντησις τοῦ Πάπα μὲ τὸν Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην

Τοῦ Μοναχοῦ Νικολάου Ἁγιορείτου

Εἶναι ἀπορίας ἄξιον πῶς ἕνα γεγονὸς ποὺ προκάλεσε μεγάλο σάλο καὶ σύγχυση στοὺς κόλπους τὴς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας καὶ στὸ Ἅγιο Ὄρος, καὶ ὄχι μόνον, νὰ ἑορτάζεται μὲ συνάντηση μεταξὺ τοῦ Πατριάρχου καὶ τοῦ αἱρετικοῦ Πάπα!

Ἡ ἀναγγελία αὐτὴ τῆς ἐπετείου τῆς παράνομης ἄρσεως τῶν ἀναθεμάτων, μᾶς ἐνθύμησε ἡμέρας θλιβερῆς μνήμης. Ὁ ἀπολογισμὸς τῶν πενήντα χρόνων, τῆς προσέγγισης αὐτῆς δὲν ἔφερε κανένα ἀποτέλεσμα. Τὰ ἐπίθετα τῆς κοσμικῆς ἀγαπολογίας ποὺ εἰπώθηκαν τότε, μεταξὺ Ἀθηναγόρα καὶ Πάπα,

καὶ τοῦ σημερινοῦ Πάπα, γιὰ τὴν προσεχῆ συνάντησή του μὲ τὸν Πατριάρχη στὰ Ἱεροσόλυμα, τὰ ἀκούει κανεὶς εὔκολα ὅταν βρεθῆ σὲ ἕνα κοσμικὸ περιβάλλον. Ἄλλο ἡ κοσμικὴ ἀγάπη, ποὺ δὲν ἔφερε ἐπὶ πενήντα ἔτη κανένα ἀποτέλεσμα καὶ ἄλλο ἡ πνευματικὴ ἀγάπη ποὺ ἑλκύει τὸ ἔλεος, καὶ τὸ φωτισμὸ τοῦ Ἁγίου Θεοῦ. 

Τὶς ὑγιεῖς προϋποθέσεις γιὰ ἕνα καρποφόρο διάλογο, τὶς ἀναφέρει στὴν ἐπιστολὴ - καθρέπτη, γιὰ τὴ σημερινὴ ἐποχή μας ὁ μακαριστὸς Γ. Παΐσιος, «θὰ ἤθελα νὰ παρακαλέσω θερμὰ ὅλους τοὺς φιλενωτικοὺς ἀδελφούς μας: Ἐπειδὴ τὸ θέμα τῆς ἑνώσεως τῶν Ἐκκλησιῶν εἶναι κάτι τὸ πνευματικὸν καὶ ἀνάγκην ἔχομεν πνευματικῆς ἀγάπης, ἂς τὸ ἀφήσουμε σὲ αὐτοὺς ποὺ ἀγαπήσανε πολὺ τὸν Θεὸν καὶ εἶναι θεολόγοι, σὰν τοὺς Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας, καὶ ὄχι νομολόγοι, ποὺ προσφέρανε καὶ προσφέρουν ὁλόκληρο τὸν ἑαυτόν τους εἰς τὴν διακονίαν τῆς Ἐκκλησίας (ἀντὶ μεγάλης λαμπάδας), τοὺς ὁποίους ἄναψε τὸ πῦρ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ καὶ ὄχι ὁ ἀναπτήρας τοῦ νεωκόρου».

Δημήτριος Σοφιανός, Η Σκήτη της Δούπιανης στα Μετέωρα

Αναδημοσίευση από το blog Μετεωρίτικοι Αντίλαλοι
Μία μικρή αναφορά στον Ναό της Θεοτόκου της Δούπιανης που πανηγυρίζει σήμερα (25-04)...

Σκήτη Δούπιανης

Γύρω στα τέλη του ΙΑ΄ ή στις αρχές του ΙΒ΄ αι­ώ­να είχε συγκροτηθεί στα Μετέωρα υποτυπώδης μικρή ασκητική πολιτεία, η Σκήτη της Δούπιανης η των Σταγών, με κέντρο λατρείας, το ναό της Θεοτόκου, που αποτελούσε το «Κυριακό» της σκήτης˙ «εις κεφαλήν της σκήτεως Σταγών προετετίμητο, ως πρωτάτον ων», κατά το λεγόμενο «Σύγγραμμα Ιστορικόν» η «Χρονικόν των Μετεώρων». Στο ναό αυτό, ο οποίος σώζεται μέχρι σήμερα, λίγο πιο κάτω από το μοναστήρι του Αγίου Νικολάου του Αναπαυσά, συγκεντρώνονταν από τα «προσευχάδια» και τις «κέλλες» τους οι αυστηροί και απόκοσμοι ερημίτες των μετεωρίτικων βράχων κάθε Κυριακή, για να τελέσουν από κοινού την επίσημη και καθιερωμένη λατρεία στο Θεό.

Ο επικεφαλής της Σκήτης των Σταγών έφερε, κατά τα αγιορειτικά πρότυπα, τον τίτλο του «πρώτου» και καθηγουμένου της σκήτης. Ας σημειωθεί ότι «ουδείς όνομα ηγουμένου εκέκτητο ούτε εις το Μετέωρον ούτε εις άλλην μονήν˙ ότι δηλονότι, παρεκτός του πρώτου της σκήτεως του εν Δουπιάνη, ουδείς άλλος ηγούμενος ωνομάζετο εν ταις μετεώροις μοναίς απάσαις˙ ούτω γαρ η συνήθεια επεκράτει, ότι ο πρώτος της σκήτεως είχε και το της ηγουμενείας όνομα».

Επιβλητική και ηγετική μορφή, με μεγάλη δράση και ακτινοβολία είναι ο «πρώτος» της Σκήτης των Σταγών και καθηγούμενος της μονής της Θεοτόκου της Δούπιανης η Δουπιάνου Νείλος, γνωστός από κείμενα, έγγραφα και επιγραφές της εποχής. Είναι ο ιδρυτής και κτίτορας, κατά το έτος 1366/67, της Μονής της Υπαπαντής (αρχικά Αναλήψεως του Κυρίου).

Σήμερα η Σκήτη της Δούπιανης και ο Ναός της Θεοτόκου ανήκουν στη Μονή του Μεγάλου Μετεώρου.

http://meteoritikoiantilaloi.blogspot.gr/

Αρχιμ. Νήφων, Καθηγούμενος της Ι. Μονής Μεγάλου Μετεώρου: Ο χώρος των Αγίων Μετεώρων, ήταν, είναι και θα μείνει τόπος άγιος και ιερός»

(Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο ekalampaka.gr)

Οι πι­στοί - προ­σκυ­νη­τές α­πό Κα­λαμ­πά­κα, Κα­στρά­κι, Τρί­κα­λα και γει­το­νι­κά χω­ριά που πα­ρα­κο­λού­θη­σαν τον α­πο­ψι­νό Πα­νη­γυ­ρι­κό Ε­σπε­ρι­νό στον Ι.Ν. Ζω­ο­δό­χου Πη­γής – Πα­να­γιάς της Δού­πια­νης βί­ω­σαν κα­τα­νυ­κτι­κές στιγ­μές α­κού­γον­τας τους α­να­στά­σι­μους ύ­μνους στους πρό­πο­δες των Με­τε­ώ­ρων.

Ό­μως εί­χαν και την ευ­και­ρί­α στο τέ­λος της Α­κο­λου­θί­ας του Ε­σπε­ρι­νού να α­κού­σουν το συ­νο­πτι­κό, αλ­λά πο­λύ ου­σι­α­στι­κό και ε­πί­και­ρο λό­γο που εκ­φώ­νη­σε ο Κα­θη­γού­με­νος της Ι­ε­ράς Μο­νής Με­τα­μορ­φώ­σε­ως του Σω­τή­ρος - Με­γά­λου Με­τε­ώ­ρου, Αρ­χι­μαν­δρί­της Νή­φων:

«Ζού­με σε έ­ναν ευ­λο­γη­μέ­νο τό­πο που οι Με­τε­ω­ρί­τες Πα­τέ­ρες πέ­ρα­σαν και α­γί­α­σαν με τη ζω­ή τους. Κά­θε σπι­θα­μή αυ­τού του με­τε­ω­ρί­τι­κου τό­που εί­ναι φω­τι­σμέ­νη με την α­γι­ό­τη­τα, την υ­πα­κο­ή και τα δά­κρυ­α των Με­τε­ω­ρι­τών Πα­τέ­ρων που πέ­ρα­σαν και τον α­γί­α­σαν με τη ζω­ή τους πριν α­πό 900 και πλέ­ον χρό­νια.

Σή­με­ρα έρ­χον­ται ε­δώ α­πό τα πέ­ρα­τα του κό­σμου για να θαυ­μά­σουν την αρ­χι­τε­κτο­νι­κή των Μο­να­στη­ρι­ών, τους Ι­ε­ρούς Να­ούς, τα κει­μή­λια. Το έρ­γο, δη­λα­δή, των Με­τε­ω­ρι­τών Πα­τέ­ρων που έ­ζη­σαν ε­δώ τον 12ο και τον 13ο αι­ώ­να, έ­να έρ­γο που ή­ταν η κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά τους. Και μη νο­μί­σε­τε ό­τι σκέ­φθη­καν πο­τέ ό­τι 900 χρό­νια με­τά το έρ­γο τους θα α­πο­τε­λεί αν­τι­κεί­με­νο θαυ­μα­σμού, τό­πος προ­σκυ­νή­σε­ως. Ε­κεί­νοι τό­τε έ­ζη­σαν α­πλά, βί­ω­σαν την α­γά­πη τους προς το Θε­ό, και ε­μείς σή­με­ρα α­γι­α­ζό­μα­στε, παίρ­νου­με δύ­να­μη α­πό το χώ­ρο των Με­τε­ώ­ρων που ή­ταν, εί­ναι και θα μεί­νει χώ­ρος ι­ε­ρός και ά­γιος. Αυ­τή εί­ναι η με­γά­λη και βα­ριά κλη­ρο­νο­μιά μας».

Πηγή: http://www.ekalampaka.gr/portal/article.asp?ArticleId=7947&lang=gr

Επιστολή Μονής Αγίου Στεφάνου Μετεώρων προς τον Πρόεδρο του Τμήματος Θεολογίας ΑΠΘ για την ίδρυση Κατεύθυνσης Μουσουλμανικών Σπουδών

ΠΡΟΣΒΟΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΙΟΤΟΚΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ Η «ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ» ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ Α.Π.Θ.

τῆς Ὁσιολ. Μοναχῆς Χριστονύμφης, Καθηγουμένης τῆς Ἱ. Μ. Ἁγίου Στεφάνου Ἁγίων Μετεώρων*

Δημοσιεύουμε ἐδῶ τήν ἐπιστολή-παρέμβαση τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Στεφάνου Ἁγίων Μετεώρων πρός τόν Πρόεδρο τοῦ Τμήματος Θεολογίας Α.Π.Θ. γιά τό ἐπίμαχο θέμα τῆς ἵδρυσης «Εἰσαγωγικῆς Κατεύθυνσης Μουσουλμανικῶν Σπουδῶν» ἐντός τοῦ Τμήματος Θεολογίας τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (Α.Π.Θ.).

Παρόμοια ἐπιστολή κατέθεσε καί ὁ σεβαστός Προηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος (Μεγάλου Μετεώρου) Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμανδρίτης Ἀθανάσιος Ἀναστασίου. Στό σοβαρό αὐτό θέμα ἀναφερόμαστε καί σέ σχόλιό μας στίς σσ. 17-18 τῆς «Π».

Δυστυχῶς, οἱ ἐπιστολές-παρεμβάσεις καί τά ἐπιχειρήματα, πού ἀνέπτυξαν ὅσοι μίλησαν στίς 7.3.2014 στή συνέλευση τοῦ Τμήματος Θεολογίας Α.Π.Θ. ἐναντίον τῆς πολύ ἐπικίνδυνης πρότασης, δημιουργίας «Κατεύθυνσης Μουσουλμανικῶν Σπουδῶν», δέν ἔφεραν ἀποτέλεσμα. Ἐλπίζουμε ὅμως νά φέρει ἀποτέλεσμα ἡ ἀντίδραση κλήρου καί λαοῦ τῆς Θεσσαλονίκης, πού δέν θέλουν νά δοῦν τήν ἁγιοτόκο πόλη τους καί τή Θεολογική Σχολή της νά μεταλλάσσονται σέ κέντρα ἰσλαμικοῦ φονταμενταλισμοῦ.

Ἡ «Παρακαταθήκη» συγχαίρει ταπεινῶς τόσο τή Γερόντισσα τῆς Ἱ. Μ. Ἁγίου Στεφάνου, ὅσο καί τόν σεβαστό Προηγούμενο τοῦ Μεγάλου Μετεώρου π. Ἀθανάσιο, οἱ ὁποῖοι ἀκολουθώντας τήν πνευματική παρακαταθήκη τοῦ Μακρυγιάννη καί τοῦ πατρο-Κοσμᾶ δίνουν πάντοτε τό ἀγωνιστικό τους παρών στά μείζονα θέματα, πού ἔχουν σχέση μέ τήν ἐκκλησιαστική καί ἐθνική μας ταυτότητα. Εὐχόμεθα νά τούς μιμηθοῦν καί ἄλλοι.

Ἀκολουθεῖ ἡ ἐπιστολή-παρέμβαση:

Ἐλλογιμώτατε κύριε Πρόεδρε,

Πρόσφατα πληροφορηθήκα με τήν πρόθεση τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας γιά τήν ἵδρυση μιᾶς «Εἰσαγωγικῆς Κατεύθυνσης Μουσουλμανικῶν Σπουδῶν» ἐντός τοῦ Τμήματος Θεολογίας τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Α.Π.Θ. Εἶ ναι πραγ μα τι κά ἀκατανόητη μία τέτοια πρόθεση, πού μόνο θλίψη καί ἀγανάκτηση μπορεῖ νά προκαλέσει στό ὀρθόδοξο πλήρωμα.

Ὅσο καλόπιστα καί ἄν ἐπιχειρήσει κανείς νά ἀντιληφθεῖ καί νά κατανοήσει τήν ἀναγκαιότητα αὐτῆς τῆς συγκεκριμένης προθέσεως, διαπιστώνει ὅτι τό ὅλο σκεπτικό της εἶναι ἀντιφατικό καί κινεῖται πέραν πάσης λογικῆς. Κι αὐτό γιατί ὁ σκοπός τῆς νέας αὐτῆς «Εἰσαγωγικῆς Κατεύθυνσης Μουσουλμανικῶν Σπουδῶν» εἶναι διαμετρικά ἀντίθετος μέ τόν σκοπό μίας Ὀρθοδόξου Θεολογικῆς Σχολῆς.