Ανακοινωθέν Μητρ. Πειραιῶς Σεραφείμ σχετικά με τήν Ἀπόφαση χειροτονίας γυναικῶν στήν Ἀγγλικανική Κοινωνία

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν από τον Μητροπολίτη Πειραιώς για τήν Ἀπόφαση χειροτονίας γυναικῶν στήν Ἀγγλικανική Κο...

Μήνυμα Δεκαπενταυγούστου από τον Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφειμ

* * * * * * 

Τέκνα μου ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά καί περιπόθητα,

Ἀτενίζοντας τὴν εἰκόνα τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, ἔτσι ὅπως ἡ ἐκκλησιαστικὴ παράδοση ἐξιστορεῖ καὶ φιλοτεχνεῖ, αἰσθανόμαστε πὼς εἴμαστε παρόντες, ὄχι ἁπλὰ σὲ μία ἐξόδιο ἀκολουθία, ἀλλὰ σὲ μία μεγάλη Ἑορτὴ καὶ Πανήγυρη. Δυνάμεις ἀγγελικές, ὁ χορὸς τῶν ἐνδόξων Ἀποστόλων, Πατέρες ἀποστολικοί, Ὑμνογράφοι ἐκκλησιαστικοί, πιστοί, μὰ καὶ δύσπιστοι, πλαισιώνουν τὸ σεπτὸ σκήνωμα τῆς Παναγίας Παρθένου. Καὶ στὸ κέντρο τῆς ἱερᾶς εἰκόνος ὁ ἴδιος ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, κρατώντας στὰ χέρια του τὴν ψυχὴ τῆς Μητρός Του. Ναί, βρισκόμαστε ἐνώπιον μίας σπουδαίας Ἑορτῆς, τῆς Ἑορτῆς τῆς «ἑνότητος».

Τὸ ἀνθρώπινο γένος μετὰ τὴν πτώση, μετὰ τὴν ἀπομάκρυνσή του ἀπὸ τὸν Δημιουργό του, ἀπώλεσε πολλὰ ἀπὸ ἐκεῖνα τὰ δωρήματα ποὺ ὁ Θεὸς τοῦ προσέφερε. Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ τὰ χαρίσματα τοῦ Θεοῦ, ἦταν καὶ ἐκεῖνο τῆς «ἑνότητος». Ὁ Ἀδὰμ καὶ ἡ Εὕα, τὰ δύο πρῶτα ἀνθρώπινα πρόσωπα, στὰ μάτια τοῦ Θεοῦ ἀποτελοῦν τὸν ἕναν ἄνθρωπο. Δημιουργήθηκαν γιὰ νὰ ὑπάρχουν μὲ τὸν τρόπο τῆς Τριάδος. Ἕνας Θεός, τρεῖς ὑποστάσεις. Ἕνας  ἄνθρωπος, δύο πρόσωπα ἀρχικά, καὶ μετὰ τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ «αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε καὶ κατακυριεύσατε τὴ γῆ», μύρια στὴν ἐξέλιξη τοῦ ἀνθρωπίνου γένους.

Ὅμως αὐτὴ ἡ προοπτική τῆς ἑνότητας διαρρηγνύεται  μὲ τρόπο τραγικό. Ὁ ἄνθρωπος δὲν θέλησε νὰ ὁμοιάσει στὸ Θεό. Ἐπιλέγει τὸν τρόπο τῆς ἰδιώτευσης, τῆς αὐτονομημένης πορείας, ὅπου ἡ ἀτομικότητα τοῦ καθενὸς νοεῖται ὡς τὸ κέντρο τῆς δημιουργίας. Στὴν προοπτικὴ αὐτὴ ἡ πλάση ὑπάρχει γιὰ νὰ τὴν κατακτήσεις καὶ νὰ τὴν ἐκμεταλλευτεῖς, οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι εἶναι ξένοι ἢ ἀκόμα καὶ ἐχθροί, καὶ ὁ Θεὸς δὲν ὑπάρχει, ἀλλὰ καὶ ἂν ἀκόμα ὑπῆρξε ποτέ, ἀνακηρύσσεται νεκρός, ἔτσι ὥστε ὁ ἄνθρωπος νὰ ἀπελευθερωθεῖ ὁριστικὰ ἀπὸ τὴν ἀγάπη Του.

Ἔτσι ὁ κάθε ἄνθρωπος γίνεται ἕνα κομμάτι, ἕνα σπάραγμα, ἕνα θλιβερὸ ὑπόλειμμα τῆς ἀρχαίας ἐκείνης ἑνότητος γιὰ τὴν ὁποία ἦταν πλασμένος. Ζεῖ καὶ πεθαίνει μὲ τὴν ψευδαίσθηση πὼς εἶναι ἀκέραιος καὶ ὁλόκληρος. Μὰ τὸ κενὸ ποὺ νιώθει μέσα του, δὲν μπορεῖ νὰ τὸ γεμίσει οὔτε μὲ τὰ ὑλικὰ ἀγαθά, οὔτε μὲ τὰ ἐπιτεύγματά του, οὔτε μὲ τὴν ἀναγνώρισή του ἀπὸ τοὺς ἄλλους οὔτε ἀπό τόν δῆθεν ἀνθρωποκεντρισμό τῆς ἀριστερᾶς ἤ τόν δῆθεν κοινωνικοκεντρισμό τῆς φιλοσοφίας. Κάτι του λείπει, ἢ καλύτερα, κάποιος ἀπουσιάζει ἀπὸ τὴ ζωή του. Τοῦτος δὲν εἶναι ἄλλος ἀπὸ τὸν Θεό. Εἶναι Ἐκεῖνος στόν ὁποῖο ἐναντιώθηκε, Ἐκεῖνος ποὺ ἀπέρριψε, Ἐκεῖνος ποὺ λησμόνησε καὶ Ἐκεῖνος ποὺ λαχταρᾶ, ὅσο τίποτε ἄλλο στὴ μίζερη ζωή του, ἀκόμα κι ἂν δὲν τὸ ξέρει, ἀκόμα κι ἂν δὲν τολμᾶ νὰ τὸ συνειδητοποιήσει.

Σ’ αὐτὴ τὴν κεκρυμμένη λαχτάρα τοῦ ἀνθρωπίνου γένους ὁ Θεὸς ἀνταποκρίθηκε στέλνοντας τὸν Υἱό του τὸν μονογενὴ στὸν κόσμο, νὰ προσλάβει τὴν ἀνθρώπινη φύση, νὰ γίνει ἄνθρωπος ἀληθινός. Στὸ σχέδιο τῆς Θείας οἰκονομίας ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ γίνεται ἕνας νέος Ἀδάμ, ποὺ ἀποκαθιστᾶ τὴν σχέση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Θεό καί καταδεικνύει τόν ἀληθινόν ἄνθρωπον.

Μὲ τὸ σωτήριο ἔργο τοῦ Κυρίου, κάθε πρόσωπο μπορεῖ νὰ ξαναγίνει ἀκέραιο μετέχοντας στὸ ἐκκλησιαστικὸ γεγονός. Ὅποιος βαπτίζεται στὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος καὶ μετέχει τῆς Μυστηριακῆς Ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς, ἑνώνεται μὲ τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἑνώνεται μὲ τὴν Ἐκκλησία. Συσωματώνεται, ὁλοκληρώνεται καὶ ἁγιάζεται καὶ τοῦτο τὸ γεγονὸς ἔχει ἐπιπτώσεις σὲ ὅλο του τὸ βίο, ἀγγίζει ὅλη του τὴν ὕπαρξη. Ἡ χαμένη ἑνότητα τοῦ ἀνθρώπου ἐπαναβρίσκεται καὶ ἐπισφραγίζεται στὸ Σῶμα καὶ στὸ Αἷμα τοῦ Λυτρωτοῦ καὶ Σωτῆρος Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Παρακώλυση του Θεολογικού Διαλόγου με τους Ορθοδόξους η απόφαση των Αγγλικανών...

 Σύμφωνα με πρόσφατη δήλωση του τμήματος Εξωτερικών και Εκκλησιαστικών υποθέσεων του Πατριαρχείου της Μόσχας, η απόφαση της Γενικής Συνόδου της Εκκλησίας της Αγγλίας για την χειροτονία των γυναικών ως Επισκόπων, έχει προκαλέσει μεγάλη απογοήτευση στη Ρωσική Εκκλησία.




Στην εν λόγω δήλωση επισημαίνεται ότι οι σχέσεις των δυο Εκκλησιών από τον 19ο αιώνα μέχρι σήμερα ήταν σε πολύ καλό επίπεδο.

Η απόφαση όμως να χειροτονούν γυναίκες στην Εκκλησία της Αγγλίας ήδη από το 1992, έχει παγώσει τις σχέσεις μεταξύ των δύο Εκκλησιών και η αποδοχή της ψηφοφορίας για χειροτονία των γυναικών ως Επισκόπους «εξαλείφει μια ακόμη θεωρητική δυνατότητα από πλευράς των Ορθοδόξων για να αναγνωρίσει την ύπαρξη της αποστολικής διαδοχής στην Αγγλικανική Ιεραρχία. 

Η απόφαση αυτή επίσης, αναφέρει η Δήλωση:
1. Έρχεται σε αντίθεση με την μακραίωνη εκκλησιαστική παράδοση, όπου οι επίσκοποι ήταν από ανέκαθεν άμεσοι πνευματικοί διάδοχοι των αποστόλων, από τους οποίους έλαβαν και την ειδική χάρη,
2. Έρχεται σε αντίθεση με τον τρόπο ζωής του Χριστού και των Αποστόλων και της πράξεως της πρώτης Εκκλησίας.

Επιπλέον υπογραμμίζεται ότι η απόφαση δεν αποτελεί μια θεολογική αναγκαιότητα ή ζητημάτων της λειτουργικής πράξεως της Εκκλησίας για να αποφασίσει η Γενική Σύνοδος, αλλά μια προσπάθεια συμμόρφωσης στα κοσμικά δεδομένα περί της ισότητας των δυο φύλων, σε όλους τους τομείς της ζωής και ενός αυξανόμενου ενεργού ρόλου που έχουν πλέον οι γυναίκες στην βρετανική κοινωνία.

Τέλος, εκφράζεται η βαθύτατη λύπη της Ρωσικής Εκκλησίας που παρακωλύει τον θεολογικό διάλογο μεταξύ Ορθοδόξων και Αγγλικανών σε σημαντικό βαθμό, που συμβάλλει ταυτόχρονα στην περαιτέρω εμβάθυνση των διαιρέσεων του Χριστιανικού κόσμου εν συνόλω.

Πηγή: Δόγμα 

Η Αγγλικανική Εκκλησία ενέκρινε τη χειροτονία γυναικών επισκόπων (!)

Η Γενική Σύνοδος που συγκλήθηκε στο Γιορκ, στη βόρεια Αγγλία, τάχθηκε υπέρ μιας μεταρρύθμισης που δίχαζε εδώ και δεκαετίες την Αγγλικανική Εκκλησία. Την πρόταση αυτή προωθούσε ο αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρι Τζάστιν Ουέλμπι, ο πνευματικός ηγέτης των 80 εκατομμυρίων Αγγλικανών σε όλο τον κόσμο.

Η Αγγλικανική Εκκλησία ενέκρινε την πρόταση με βάση την οποία θα επιτρέπεται στο εξής να χειροτονούνται και γυναίκες επίσκοποι, μια μεταρρύθμιση που θεωρείται ιστορικής σημασίας.

Η Γενική Σύνοδος που συγκλήθηκε στο Γιορκ, στη βόρεια Αγγλία, τάχθηκε υπέρ μιας μεταρρύθμισης που δίχαζε εδώ και δεκαετίες την Αγγλικανική Εκκλησία. Την πρόταση αυτή προωθούσε ο αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρι Τζάστιν Ουέλμπι, ο πνευματικός ηγέτης των 80 εκατομμυρίων Αγγλικανών σε όλο τον κόσμο.

Για την έγκριση της πρότασης απαιτείτο πλειοψηφία των δύο τρίτων και στα τρία σώματα —Επισκόπους, Κληρικούς και Λαϊκούς— της Γενικής Συνόδου που αριθμεί συνολικά 467 μέλη. Τον Νοέμβριο του 2012 η ίδια πρόταση είχε απορριφθεί μόλις για 6 ψήφους από το σώμα των Λαϊκών. Σήμερα όμως 152 μέλη του σώματος αυτού ψήφισαν υπέρ, 45 την καταψήφισαν και 5 απείχαν, γεγονός που σημαίνει ότι οι πρώτες γυναίκες επίσκοποι μπορεί να χειροτονηθούν εντός του 2015.

Η ανακοίνωση του αποτελέσματος της ψηφοφορίας έγινε δεκτή με επιφωνήματα επιδοκιμασίας.

Η Αγγλικανική Εκκλησία επέτρεπε τη χειροτονία γυναικών ιερέων, όχι όμως και επισκόπων, από το 1992.

Η μεταρρύθμιση αυτή θα πρέπει να εγκριθεί επίσης από το βρετανικό κοινοβούλιο ενώ απαιτείται και η συναίνεση της βασίλισσας Ελισάβετ η οποία είναι η επικεφαλής της Αγγλικανικής Εκκλησίας. Κατόπιν η πρόταση θα ξανασυζητηθεί στη Γενική Σύνοδο του Νοεμβρίου για να επικυρωθεί οριστικά.

Στην Ιρλανδία, την Ουαλία και τη Σκωτία επιτρέπεται ήδη να χειροτονούνται γυναίκες επίσκοποι. Μάλιστα πέρσι η Πατ Στόρεϊ έγινε η πρώτη γυναίκα επίσκοπος στη Βρετανία και την Ιρλανδία, όταν η Αγγλικανική Εκκλησία της Ιρλανδίας την διόρισε επίσκοπο του Μιθ και Κιλντέιρ. Η Εκκλησία της Ιρλανδίας περιλαμβάνει τόσο την Ιρλανδία όσο και τη Βόρεια Ιρλανδία, η οποία ανήκει στο Ηνωμένο Βασίλειο. Στην Ουαλία και τη Σκωτία δεν υπάρχουν ακόμη γυναίκες επίσκοποι.

ΑΓΙΑ ΜΕΤΕΩΡΑ: Χώρος της προσωπικής μας συνάντησης με τον Θεό και τον συνάνθρωπο

της Δήμητρας Πάλλα

Εσωτερική άποψη του Καθολικού της Ιεράς Μονής Αγίου Στεφάνου

Πριν από λίγες μέρες διάβασα το εξαιρετικό κείμενο του αγαπητού φίλου και αδελφού Δημήτρη Λάσκου στο οποίο εκθέτει με ενάργεια τους λόγους συμμετοχής του στο νεοσυσταθέντα σύλλογο "Μετεώρων Λιθόπολις", δηλώνοντας "ειλικρινά" και "αβίαστα" τι είναι γι΄ αυτόν τα Μετέωρα κι εκφράζοντας απόλυτα κι όλους εμάς που επίσης μετέχουμε σ΄ αυτόν.

Έτσι, "αβίαστα" κι απλά θα ήθελα κι εγώ να καταθέσω για τα Μετέωρα αυτό που αυθόρμητα ξεπήδησε μέσα μου, ως ένα από τα "τόσα άλλα που δεν επισημαίνονται εδώ".

Τα Μετέωρα λοιπόν πέρα απ' όλα αυτά που έχουν αναφερθεί είναι κι ο χώρος όπου ο καθένας μας βίωσε και βιώνει την προσωπική του συνάντηση με τον Θεό‧ είναι ο χώρος στον οποίο εναποθέτουμε τις χαρές και τις λύπες μας, τα καθημερινά προβλήματα και τις αγωνίες μας, με τη βεβαιότητα ότι οι αποδέκτες όλων αυτών, ψυχές αφιερωμένες ολοκληρωτικά στον Θεό που ξέρουν να συμπάσχουν με τον πάσχοντα και να συγχαίρουν με τον χαίροντα, είναι οι πιο θερμοί ευχέτες στον Θεό.

Τα Μετέωρα είναι ο χώρος απ' όπου αντλούμε τα πρότυπα της θυσιαστικής αγάπης προς το Θεό και τον συνάνθρωπο, της αγωνιστικότητας και της πνευματικής επαγρύπνισης, πρότυπα που τόσο λείπουν στις μέρες μας και είναι πολύτιμος οδηγός στην προσωπική αλλά και εθνική μας πορεία.

Η διαφύλαξη λοιπόν της ιερότητας και της ιδιαίτερης φυσιογνωμίας αυτού του χώρου προβάλει επιτακτική, όχι μόνο γιατί αποτελεί αξία αυτή καθαυτή, αλλά γιατί είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για τη διατήρηση και την απρόσκοπτη λειτουργία και προσφορά της υπάρχουσας μοναστικής πολιτείας καθώς και η εγγύηση για την επαύξηση και συνέχισή της με την προσέλευση νέων ψυχών εραστών της ισάγγελης πολιτείας.

Γιατί ο αγιομετεωρίτικος μοναχισμός ήκμασε, ακμάζει και πρέπει να συνεχίσει να ακμάζει έως της συντελείας για να προσφέρει στις επόμενες γενιές τα απαραίτητα ηθικά και πνευματικά ερείσματα για την διάσωση και διάδοση των ιερών και αξιών του έθνους μας.

ΒΑ­ΣΙ­ΚΕΣ ΑΡΧΕΣ, ΣΚΟΠΟΙ ΚΑΙ ΣΤΟΧΟΙ του Συλλόγου διαφύλαξης και ανάδειξης αγιομετεωρίτικης κληρονομιάς «ΜΕΤΕΩΡΩΝ ΛΙΘΟΠΟΛΙΣ»

ΒΑ­ΣΙ­ΚΕΣ ΑΡΧΕΣ, ΣΚΟΠΟΙ ΚΑΙ ΣΤΟΧΟΙ

του Συλλόγου διαφύλαξης και ανάδειξης αγιομετεωρίτικης κληρονομιάς

«ΜΕΤΕΩΡΩΝ ΛΙΘΟΠΟΛΙΣ»

Τα Ά­για Με­τέ­ω­ρα, ως γνω­στό, εί­ναι έ­να μο­να­δι­κής ο­μορ­φιάς και αρ­μο­νί­ας γε­ω­φυ­σι­κό φαι­νό­με­νο, έ­νας χώ­ρος ζώ­σας προ­σευ­χής και λα­τρεί­ας και ταυ­τό­χρο­να έ­νας ι­στο­ρι­κός, πο­λι­τι­σμι­κός, καλ­λι­τε­χνι­κός, αρ­χι­τε­κτο­νι­κός και πνευ­μα­τι­κός πλού­τος α­νε­κτί­μη­της α­ξί­ας, που συ­νυ­φαί­νει μα­ζί με ό­λα τα άλ­λα, τα μείλια και τα τι­μαλ­φή του Έ­θνους μας.

Η ι­δι­αι­τε­ρό­τη­τα και η μο­να­δι­κό­τη­τα των Α­γί­ων Με­τε­ώ­ρων έγ­κει­ται στην α­πα­ρά­μιλ­λη σύ­ζευ­ξη του μο­να­δι­κού φυ­σι­κού το­πί­ου με την υ­ψη­λή αν­θρώ­πι­νη καλ­λι­τε­χνι­κή αι­σθη­τι­κή και την η­συ­χα­στι­κή πα­ρά­δο­ση του ορ­θό­δο­ξου μο­να­χι­σμού, η ο­ποί­α συν­τε­λεί­ται α­δι­α­λεί­πτως ε­πί αι­ώ­νες στις κορ­φές, στα κοι­λώ­μα­τα και στα α­πό­σκια των βρά­χων. Αυ­τή η άρ­ρη­κτη φυ­σι­κή, καλ­λι­τε­χνι­κή, θρη­σκευ­τι­κή και πο­λι­τι­σμι­κή ε­νό­τη­τα α­πο­τε­λεί το αν­τι­κεί­με­νο του παγ­κό­σμιου εν­δι­α­φέ­ρον­τος και θαυ­μα­σμού.

Ως έ­να μο­να­δι­κό ζων­τα­νό μνη­μεί­ο παγ­κό­σμιας κλη­ρο­νο­μιάς με δι­ε­θνή α­κτι­νο­βο­λί­α και τε­ρά­στια πλα­νη­τι­κή α­να­γνω­ρι­σι­μό­τη­τα τα Ά­για Με­τέ­ω­ρα α­πο­τε­λούν για την πε­ρι­ο­χή της Κα­λαμ­πά­κας, την Ελ­λά­δα και ο­λό­κλη­ρο τον κό­σμο μια υ­περ­πο­λύ­τι­μη πα­ρα­κα­τα­θή­κη, την ο­ποί­α ο­φεί­λου­με να προ­στα­τεύ­σου­με, να με­λε­τή­σου­με και να α­να­δεί­ξου­με.

Και εί­ναι αυ­τή α­κρι­βώς η πα­ρα­κα­τα­θή­κη, που γί­νε­ται αν­τι­κεί­με­νο ε­κτί­μη­σης και σε­βα­σμού α­πό αν­θρώ­πους σε ό­λα τα μή­κη και τα πλά­τη της γης. Για  τού­το και τα Με­τέ­ω­ρα α­πο­τε­λούν έ­να παγ­κό­σμιο πο­λι­τι­στι­κό α­γα­θό, ή­δη α­πό ε­τών α­να­γνω­ρι­σμέ­νο και εγ­γε­γραμ­μέ­νο στον κα­τά­λο­γο της Παγ­κό­σμιας Πο­λι­τι­στι­κής και Φυ­σι­κής Κλη­ρο­νο­μιάς της U­N­E­S­CO.

Στο πρώ­το κρι­τή­ριο έν­τα­ξης των Με­τε­ώ­ρων στον κα­τά­λο­γο της U­N­E­S­CO α­να­φέ­ρε­ται χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά: «“Αι­ω­ρού­με­να στον α­έ­ρα” (ό­πως εί­ναι και η ση­μα­σί­α της λέ­ξης στα Ελ­λη­νι­κά) τα μο­να­στή­ρια των Με­τε­ώ­ρων α­πο­τε­λούν έ­να μο­να­δι­κό αρ­χι­τε­κτο­νι­κό ε­πί­τευγ­μα και έ­να α­πό τα πιο δυ­να­μι­κά πα­ρα­δείγ­μα­τα της αρ­χι­τε­κτο­νι­κής με­τα­τρο­πής του χώ­ρου σε θέ­ση εγ­κα­τά­στα­σης, πε­ρι­συλ­λο­γής και προ­σευ­χής των μο­να­χών. Ει­δι­κά, αν σκε­φτού­με τις δύ­σκο­λες συν­θή­κες κα­τα­σκευ­ής τους, αν­τι­λαμ­βα­νό­μα­στε ό­τι α­ναμ­φι­σβή­τη­τα πρό­κει­ται για έ­να α­ρι­στούρ­γη­μα της αν­θρώ­πι­νης δι­ά­νοι­ας και μια “θε­ϊ­κή κα­τα­σκευ­ή”» (Κρι­τή­ριο i).

Η Ελ­λη­νι­κή Πο­λι­τεί­α α­να­γνω­ρί­ζον­τας τη σπου­δαι­ό­τη­τα των Με­τε­ώ­ρων ως πο­λι­τι­στι­κού μνη­μεί­ου τα α­να­κή­ρυ­ξε αρ­χαι­ο­λο­γι­κό χώ­ρο και προσ­δι­ό­ρι­σε τα ό­ρια των ζω­νών προ­στα­σί­ας του. Ε­πί­σης, α­να­γνω­ρί­ζον­τας τον ι­δι­αί­τε­ρο θρη­σκευ­τι­κό χα­ρα­κτή­ρα τους ως μο­να­στι­κής πο­λι­τεί­ας, α­να­κή­ρυ­ξε την πε­ρι­ο­χή με το ν. 2351/1995 ως Ι­ε­ρό Χώ­ρο, ε­πι­βάλ­λον­τας συγ­χρό­νως πε­ρι­ο­ρι­σμούς εν­τός αυ­τού για την προ­στα­σί­α του θρη­σκευ­τι­κού χα­ρα­κτή­ρα του.

Τις τε­λευ­ταί­ες δε­κα­ε­τί­ες η Μο­να­στι­κή Πο­λι­τεί­α των Α­γί­ων Με­τε­ώ­ρων γνω­ρί­ζει μί­α α­να­δη­μι­ουρ­γί­α σε ό­λα τα ε­πί­πε­δα, τό­σο στην εγ­κα­τα­βί­ω­ση νέ­ων μο­να­χών και στην κοι­νο­βια­κή ζω­ή και ορ­γά­νω­ση των Ι­ε­ρών Μο­νών ό­σο και στην κτι­ρια­κή τους α­να­συγ­κρό­τη­ση.

Η Α­γι­ο­με­τε­ω­ρί­τι­κη Μο­να­στι­κή Κοι­νό­τη­τα και γε­νι­κό­τε­ρα το πε­ρι­ε­χό­με­νο της Α­γι­ο­με­τε­ω­ρίτι­κης κλη­ρο­νο­μιάς γί­νον­ται πρε­σβευ­τές ορ­θο­δο­ξί­ας, ελ­λη­νι­σμού, παι­δεί­ας, ι­δα­νι­κών και πο­λι­τι­σμού σε ό­λο τον κό­σμο. Εί­ναι αυ­τός ο μι­κρό­κο­σμος που ο κά­θε ε­πι­σκέ­πτης θα πά­ρει μα­ζί του σαν μια ζων­τα­νή γεύ­ση και α­νε­ξί­τη­λη εν­θύ­μη­ση α­πό την χώ­ρα μας, αλ­λά πα­ράλ­λη­λα και σαν έ­να νό­η­μα ζω­ής, που ως έ­θνος και ως λα­ός βι­ώ­νου­με και αν­τι­προ­σω­πεύ­ου­με.

Η ση­μαν­τι­κή αυ­τή μαρ­τυ­ρί­α της Μο­να­στι­κής Πο­λι­τεί­ας τι­μά­ται και προ­στα­τεύ­ε­ται και α­πό την U­N­E­S­CO η ο­ποί­α α­να­γνω­ρί­ζει ό­τι «τα Με­τέ­ω­ρα α­πο­τε­λούν ση­μαν­τι­κό πα­ρά­δειγ­μα αν­ταλ­λα­γής αν­θρώ­πι­νων α­ξι­ών, γε­γο­νός το ο­ποί­ο ο­φεί­λε­ται στις χι­λιά­δες των αν­θρώ­πων που ε­πι­σκέ­πτον­ται α­πό ό­λον τον κό­σμο και θαυ­μά­ζουν τη μο­να­δι­κή μο­να­στη­ρια­κή αρ­χι­τε­κτο­νι­κή, ει­κο­νο­γρα­φί­α και κει­μή­λια, αλ­λά και τον α­ξι­ό­λο­γο μνη­μεια­κό χα­ρα­κτή­ρα του αρ­χαι­ο­λο­γι­κού χώ­ρου και του φυ­σι­κού το­πί­ου» (Κρι­τή­ριο ii).

Εί­ναι προ­φα­νές ό­τι τα κυ­ρί­αρ­χα συ­στα­τι­κά του χώ­ρου, η μο­να­χι­κή πα­ρά­δο­ση, ο πο­λι­τι­σμός, η αρ­χι­τε­κτο­νι­κή, η φυ­σι­κή ο­μορ­φιά και πολ­λά άλ­λα α­κό­μη εί­ναι αυ­τά που α­να­βι­βά­ζουν την του­ρι­στι­κή α­ξί­α της πε­ρι­ο­χής και την κα­θι­στούν έ­ναν α­πό τους ση­μαν­τι­κό­τε­ρους προ­ο­ρι­σμούς της πα­τρί­δας μας με τε­ρά­στια συμ­βο­λή στην α­νά­πτυ­ξη του δή­μου μας, του νο­μού μας και ό­λης της χώ­ρας.

Α­πα­ραί­τη­τος ό­ρος για την δι­α­τή­ρη­ση αυ­τού του ευ­ερ­γε­τή­μα­τος εί­ναι η προ­στα­σί­α του με­τε­ω­ρί­τι­κου χώ­ρου και η δι­α­φύ­λα­ξη του ι­δι­αί­τε­ρου χα­ρα­κτή­ρα του και της υ­ψη­λής αι­σθη­τι­κής του.

 Η α­πο­φυ­γή της υ­πο­βάθ­μι­σης του με­τε­ω­ρί­τι­κου χώ­ρου λει­τουρ­γεί α­πο­τρε­πτι­κά και για την υ­πο­βάθ­μι­ση της ευ­ρύ­τε­ρης πε­ρι­ο­χής μας. Ο υ­πο­βι­βα­σμός και ευ­τε­λι­σμός ε­νός τό­σο υ­ψη­λού και ποι­ο­τι­κού θρη­σκευ­τι­κού, πο­λι­τι­σμι­κού και του­ρι­στι­κού α­γα­θού, η αλ­λοί­ω­ση του χα­ρα­κτή­ρα του και η με­τα­τρο­πή του σε έ­να εκ­κο­σμι­κευ­μέ­νο κέν­τρο πολ­λα­πλών χρή­σε­ων και δρα­στη­ρι­ο­τή­των πι­στεύ­ου­με ό­τι θα πλή­ξει καί­ρια την ει­κό­να και την δι­ε­θνή α­κτι­νο­βο­λί­α και των Με­τε­ώ­ρων αλ­λά και της πε­ρι­ο­χής μας γε­νι­κό­τε­ρα, κα­θώς θα χά­σει αυ­τή την μο­να­δι­κό­τη­τά του. Θα α­πο­τε­λέ­σει δε πλή­ρη α­να­σταλ­τι­κό πα­ρά­γον­τα στην α­νά­πτυ­ξη του θρη­σκευ­τι­κού και πο­λι­τι­στι­κού του­ρι­σμού, που κα­τε­ξο­χήν α­να­πτύσ­σε­ται στην πε­ρι­ο­χή μας.

Εί­ναι σα­φές ό­τι τα Ά­για Με­τέ­ω­ρα α­πο­τε­λούν το α­νε­κτί­μη­το συγ­κρι­τι­κό πλε­ο­νέ­κτη­μα και την πο­λύ­τι­μη πα­ρα­κα­τα­θή­κη για την πε­ρι­ο­χή μας, την ο­ποί­α δεν έ­χου­με δι­καί­ω­μα να α­πεμ­πο­λού­με, να κα­τα­σπα­τα­λού­με ή, πο­λύ πε­ρισ­σό­τε­ρο, να εκ­ποι­ού­με. Α­λί­μο­νο αν πε­τά­ξου­με τα ά­για τοις  κυ­σί («μη δό­τε τα ά­για τοις κυ­σί μη­δέ βά­λη­τε τους μαρ­γα­ρί­τας υ­μών έμ­προ­σθεν των χοί­ρων»­).

Για τους λό­γους αυ­τούς δεν αρ­κεί μό­νο να γνω­ρί­ζου­με τι εί­ναι τα Με­τέ­ω­ρα, αλ­λά κυ­ρί­ως να με­λε­τή­σου­με το πλού­σιο πε­ρι­ε­χό­με­νό τους, το ο­ποί­ο πέ­ραν ό­λων των άλ­λων, κυ­ρί­ως μπο­ρεί να μας κα­θο­δη­γή­σει στο α­λη­θι­νό νό­η­μα της ζω­ής στο ε­πέ­κει­να, να μας δώ­σει α­παν­τή­σεις στις αμ­φι­βο­λί­ες μας, στις α­να­ζη­τή­σεις μας, στις α­γω­νί­ες μας, στα α­δι­έ­ξο­δά μας. Να συμ­βάλλει στην πρό­ο­δο και την ευ­η­με­ρί­α του τό­που μας, χω­ρίς να θυ­σι­ά­ζε­ται στον βω­μό του ό­ποι­ου ευ­και­ρια­κού κέρ­δους.

Για να με­λε­τή­σου­με ό­μως ό­λο αυ­τό το α­πό­θε­μα πρέ­πει να το προ­σεγ­γί­σου­με κι’ αυ­τό πρέ­πει να εί­ναι η κα­θη­με­ρι­νή μας έν­νοι­α. Να με­λε­τή­σου­με τον πνευ­μα­τι­κό πλού­το, τα κει­μή­λια, τα α­ρι­στουρ­γη­μα­τι­κά καλ­λι­τε­χνή­μα­τα, τα έρ­γα τέ­χνης, τα αρ­χι­τε­κτο­νή­μα­τα, για­τί μέ­σα α­πό αυ­τά θα γνω­ρί­σου­με με­γά­λες στιγ­μές του πνεύ­μα­τος, των χει­ρών, του μό­χθου και του ι­δρώ­τα των οι­κι­στών του με­τε­ω­ρί­τι­κου χώ­ρου, που α­γω­νί­στη­καν να οι­κο­δο­μή­σουν στις α­πό­κρη­μνες κορ­φές των βρά­χων και στα σκι­ε­ρά κοι­λώ­μα­τά τους. Να με­λε­τή­σου­με την πα­ρά­δο­ση που μας δι­έ­σω­σαν, τα πι­στεύ­μα­τά τους, τις αρ­χές και τις α­ξί­ες του βί­ου τους, τους στό­χους, τις ε­πι­λο­γές και τις προ­τε­ραι­ό­τη­τές τους και πώς ό­λα αυ­τά με­τα­φρά­ζον­ται ως νό­η­μα και ως πνευ­μα­τι­κή πα­ρα­κα­τα­θή­κη στην σύγ­χρο­νη κοι­νω­νί­α μας.

Εί­ναι σα­φές πως προ­σεγ­γί­ζον­τας με έ­να τέ­τοι­ο τρό­πο τα Με­τέ­ω­ρα θα α­να­δει­χθεί και θα κα­τα­νο­η­θεί ο α­νε­κτί­μη­τος πλού­τος που αυ­τά πε­ρι­κλεί­ουν και θα α­πο­δο­θεί η δέ­ου­σα προ­σο­χή α­πέ­ναν­τι σε ό­λα ε­κεί­να που τεί­νουν να αλ­λοι­ώ­σουν τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά τους, τα ο­ποί­α η φύ­ση και η μο­να­χι­κή πα­ρά­δο­ση τούς προ­σέ­δω­σαν. Αυ­τά τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά θα πρέ­πει να προ­στα­τευ­θούν ως κό­ρη ο­φθαλ­μού για να κλη­ρο­δο­τη­θούν α­λώ­βη­τα και α­ναλ­λοί­ω­τα στις ε­πό­με­νες γε­νι­ές.

Στό­χος της πρω­το­βου­λί­ας μας εί­ναι να συμ­βά­λου­με στη δι­α­φύ­λα­ξη και προ­βο­λή της ταυ­τό­τη­τας των Α­γί­ων Με­τε­ώ­ρων, του πνευ­μα­τι­κού χα­ρα­κτή­ρα τους, κα­θώς και γε­νι­κό­τε­ρα της ε­θνι­κής και πο­λι­τι­στι­κής μας κλη­ρο­νο­μιάς. Τα Με­τέ­ω­ρα, άλ­λω­στε, ό­πως και ό­λα τα ορ­θό­δο­ξα μο­να­στή­ρια, α­πο­τε­λούν δι­α­χρο­νι­κά τους θε­μα­το­φύ­λα­κες των πλέ­ον ου­σι­ω­δών συ­στα­τι­κών της ι­στο­ρί­ας μας και του λα­ού μας. Εί­ναι οι θε­μα­το­φύ­λα­κες της ορ­θο­δο­ξί­ας μας, της ε­λευ­θε­ρί­ας μας, της πα­ρά­δο­σής μας, της γλώσ­σας μας, της παι­δεί­ας μας, των κοι­νω­νι­κών α­ξι­ών μας και ό­λων αυ­τών, που τό­σο βάλ­λον­ται και αμ­φι­σβη­τούν­ται στην σύγ­χρο­νη ε­πο­χή της παγ­κο­σμι­ο­ποί­η­σης, αλ­λά εί­ναι αυ­τά στα ο­ποί­α πρέ­πει να στη­ρι­χθού­με για να ε­ξέλ­θου­με α­πό την τρα­γι­κή κα­τά­στα­ση και την δει­νή κρί­ση που βι­ώ­νου­με.

Η α­φύ­πνι­σή μας, η ε­πι­στρο­φή μας στι­ς α­γνές και α­λη­θι­νές ε­θνι­κές μας πα­ρα­κα­τα­θή­κες και α­ξί­ες, στην ξε­χα­σμέ­νη μας πα­ρά­δο­ση, στην Ορ­θο­δο­ξί­α μας, στα μο­να­στή­ρια μας, στην γλώσ­σα και την ι­στο­ρί­α μας, εί­ναι ου­σι­α­στι­κά η μό­νη ορ­γα­νω­μέ­νη αν­τί­στα­σή μας στην α­πό­πει­ρα της νέ­ας ά­λω­σης του Ελ­λη­νι­σμού και στην ορ­γα­νω­μέ­νη προ­σπά­θεια αλ­λοί­ω­σης ό­λω­ν ό­σων συν­δι­α­μορ­φώ­νουν την ε­θνι­κή, θρη­σκευ­τι­κή και πο­λι­τι­σμι­κή μας ταυ­τό­τη­τα.

Οι και­ροί ου με­νε­τοί!

Μέ­σα σε ό­σα προ­ε­τοι­μά­ζει και υ­φαί­νει για το μέλ­λον του κό­σμου το σύ­στη­μα της παγ­κο­σμι­ο­ποί­η­σης, ό­λοι ό­σοι με­τέ­χου­με στην πρω­το­βου­λί­α αυ­τή ξε­κα­θα­ρί­ζου­με ό­τι δεν ε­ξαρ­τώ­μα­στε και δεν με­τέ­χου­με σε κα­νέ­ναν πο­λι­τι­κό μη­χα­νι­σμό, πα­ρά­τα­ξη ή ορ­γά­νω­ση. Φι­λο­δο­ξού­με να γί­νου­με μια ζων­τα­νή κυ­ψέ­λη δη­μι­ουρ­γι­κό­τη­τας και προ­σφο­ράς, που θέ­λει να μοι­ρα­στεί την α­γά­πη, το εν­δι­α­φέ­ρον και την φρον­τί­δα για την με­τε­ω­ρί­τι­κη και την εν γέ­νει ε­θνι­κή, θρη­σκευ­τι­κή και πο­λι­τι­σμι­κή κλη­ρο­νο­μιά της πα­τρί­δας μας.

Για την εκ­πλή­ρω­ση αυ­τών των αρ­χών και των στό­χων προ­χω­ρή­σα­με στην σύ­στα­ση ε­νός πα­νελ­λή­νιου φο­ρέ­α με την ε­πω­νυ­μί­α «ΣΥΛ­ΛΟ­ΓΟΣ ΔΙ­Α­ΦΥ­ΛΑ­ΞΗΣ ΚΑΙ Α­ΝΑ­ΔΕΙ­ΞΗΣ ΑΓΙΟΜΕ­ΤΕ­Ω­ΡΙ­ΤΙ­ΚΗΣ ΚΛΗ­ΡΟ­ΝΟ­ΜΙΑΣ» με τον δι­α­κρι­τι­κό τί­τλο «ΜΕ­ΤΕ­Ω­ΡΩΝ ΛΙ­ΘΟ­ΠΟ­ΛΙΣ» και  έ­δρα την Κα­λαμ­πά­κα. Γι’ αυ­τό, η Ε­πι­τρο­πή Πρω­το­βου­λί­ας για την ί­δρυ­ση αυ­τού του «Συλ­λό­γου» σας προ­σκα­λεί, αν συμ­φω­νεί­τε με τις πα­ρα­πά­νω το­πο­θε­τή­σεις και δι­α­πι­στώ­σεις, να προ­σέλ­θε­τε, α­πευ­θυ­νό­με­νοι σε κά­ποι­ον α­πό την Ε­πι­τρο­πή, και να γί­νε­τε μέ­λη του.

Επικοινωνία: info@meteoronlithopolis.gr

τηλ. 6944145784, 6972556950 και 6978881058

Τα μέλη της Επιτροπής

Καλύβας Γρηγόριος

Μπουλογεώργος Ευάγγελος

Λάσκος Δημήτριος

Καρανίκας Απόστολος

Δημητρούλης Βασίλειος

Αθανασούλα Βασιλική-Μαρία

Αδάμος Κων/νος

Ὀρθοδοξία καὶ Ρωμαιοκαθολικισμός (Παπισμός) (Κύριαι Διαφοραί)

Ἀρχιμανδρίτης Γεώργιος Γρηγοριάτης - Ἐξέχων κοινοβιάρχης, προσηνὴς πνευματικός, σημαίνων θεολόγος

---

Ένα επίκαιρο άρθρο του μακαριστού γέροντα Γεωργίου Καψάνη,του μεγάλου αυτού ομολογητή της ορθοδόξου πίστεώς μας που εξεδήμησε εις Κύριον ανήμερα της μεγίστης εορτής της Πεντηκοστής. Την ημέρα που η Εκκλησία μας εορτάζει την αποκάλυψη της μοναδικής και σώζουσας αλήθειας, την ημέρα που δυστυχώς ο Οικουμενικός Πατριάρχης επέλεξε να συμπροσευχηθεί με τους αρνητές και υβριστές της Αποκεκαλυμμένης Αλήθειας..... Αιωνία η μνήμη του μακαριστού Γέροντα Γεωργίου. Να έχουμε όλοι την αγία ευχή του!

Ὀρθοδοξία καὶ Ρωμαιοκαθολικισμός (Παπισμός) (Κύριαι Διαφοραί)

τοῦ Πανοσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου π. Γεωργίου,
Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους
Ἅγιον Ὄρος, 24 Μαρτίου 2006. Κυκλοφορεῖ ἀπό: Ἐκδ. Ἀθ. Σταμούλης, 2006
Προέλευση κειμένου www.alopsis.gr

---

Μετὰ τὴν ἀνάρρησι τοῦ νέου Πάπα, Βενεδίκτου ΙΣΤ´, στὸν θρόνο τῆς Ρώμης ἀναγγέλθηκε ἡ ἐπανέναρξις τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου Ὀρθοδόξων καὶ Ρωμαιοκαθολικῶν, ποὺ εἶχε διακοπῆ λόγω τοῦ προβλήματος τῆς Οὐνίας τὸν Ἰούλιο τοῦ 2000. Ἔχουν γίνει διάφορες ἐκτιμήσεις γύρω ἀπὸ τὴν στάσι ποὺ θὰ κρατήσῃ ὁ νέος Ποντίφηκας ἀπέναντι στὰ σοβαρὰ θεολογικὰ προβλήματα ποὺ ὑπάρχουν καὶ δυσχεραίνουν τὴν ἀποκατάστασι τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητος.

Ἀνεξάρτητα ἀπὸ αὐτὲς τὶς ἐκτιμήσεις, οἱ Ὀρθόδοξοι βλέπουμε τὴν ἀποκατάστασι τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητος ὡς ἐπιστροφὴ τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν στὴν «ἅπαξ παραδοθεῖσαν τοῖς ἁγίοις πίστιν», ἀπὸ τὴν ὁποία παρεξέκλιναν μὲ τὰ αἱρετικὰ δόγματα τοῦ παπικοῦ πρωτείου ἐξουσίας, τοῦ ἀλαθήτου, τοῦ Filioque, τῆς κτιστῆς Χάριτος καὶ ἄλλων.

Γιὰ νὰ συνειδητοποιηθῇ τί προσδοκοῦμε ἀπὸ τὸν Διάλογο, ποὺ φαίνεται πῶς θὰ ἀρχίση πάλι, δημοσιεύουμε μὲ κάποιες τροποποιήσεις ὁμιλία ποὺ εἴχαμε κάνει τὸ 1998, μὲ θέμα τὶς βασικὲς διαφορὲς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καὶ Ρωμαιοκαθολικισμοῦ, σὲ ἐπαρχιακὴ πόλι κατόπιν προσκλήσεως τοῦ οἰκείου Μητροπολίτου, ἐπειδὴ εἶχαν παρουσιασθὴ κρούσματα προσηλυτισμοῦ εἰς βάρος τῶν Ὀρθοδόξων ἐκ μέρους τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν (*).

(*) Βλέπε περιοδ. ΜΑΡΤΥΡΙΑ, Ἱ. Μητροπόλεως Κυδωνίας καὶ Ἀποκορώνου, τεῦχος 192, Ἰανουάριος-Φεβρουάριος 1998, Χανιὰ Κρήτης.

*
* *

Ἕνα ἀπὸ τὰ χαρακτηριστικὰ τῆς πλουραλιστικῆς ἐποχῆς μας εἶναι ἡ προσπάθεια προσεγγίσεως τῶν διαφόρων λαῶν καὶ πολιτισμῶν. Πρὸς τὴν κατεύθυνσι αὐτὴ κινούμενοι ἐκπρόσωποι τῶν διαφόρων χριστιανικῶν ὁμολογιῶν ἡ θρησκειῶν συνέρχονται κατὰ διαστήματα πρὸς διενέργειαν ἐπισήμων ἢ ἀνεπισήμων διαλόγων. Γιὰ νὰ γίνῃ δυνατὴ ἡ πραγματοποίησις τῶν διαλόγων αὐτῶν, ἐπιδιώκεται κατ᾿ ἀρχὴν ἡ ἐξεύρεσις κάποιων κοινῶν σημείων μεταξὺ τῶν διαλεγομένων μερῶν. Γι᾿ αὐτὸ στὴν παροῦσα ἱστορικὴ συγκυρία ἴσως νὰ θεωρηθῇ παράδοξη ἡ ἀπαρίθμησις τῶν διαφορῶν μεταξὺ τῆς ἁγίας Ὀρθοδόξου πίστεώς μας καὶ τοῦ Ρωμαιοκαθολικισμοῦ.

Ὅμως ἕνας ἐπιπόλαιος οἰκουμενισμός, ποὺ παραγνωρίζει τὶς διαφορές, ἀπομακρύνει ἀντὶ νὰ φέρῃ πλησιέστερα τὴν ἕνωσι. Γι᾿ αὐτὸν τὸν ἐπιπόλαιο οἰκουμενισμὸ γράφει ὁ π. Δημήτριος Στανιλοάε: «Δημιουργεῖται κάθε τόσο, ἀπὸ τὴν μεγάλη ἐπιθυμία γιὰ ἕνωση, ἕνας εὔκολος ἐνθουσιασμός, ποὺ πιστεύει πῶς μπορεῖ μὲ τὴν συναισθηματική του θερμότητα νὰ ρευστοποίηση τὴν πραγματικότητα καὶ νὰ τὴν ξαναπλάση χωρὶς δυσκολία. Δημιουργεῖται ἀκόμα καὶ μία διπλωματικὴ συμβιβαστικὴ νοοτροπία, ποὺ νομίζει πῶς μπορεῖ νὰ συμφιλιώση μὲ ἀμοιβαῖες ὑποχωρήσεις δογματικὲς θέσεις ἢ γενικώτερες καταστάσεις, ποὺ κρατοῦν τὶς ἐκκλησίες χωρισμένες. Οἱ δυὸ αὐτοὶ τρόποι, μὲ τοὺς ὁποίους ἀντιμετωπίζεται -ἢ παραθεωρεῖται- ἡ πραγματικότητα, φανερώνουν μία κάποια ἐλαστικότητα ἢ κάποια σχετικοποίηση τῆς ἀξίας ποὺ ἀποδίδεται σ᾿ ὡρισμένα ἄρθρα πίστεως τῶν ἐκκλησιῶν. Ἡ σχετικοποίηση αὐτὴ ἀντικαθρεφτίζει ἴσως τὴν πολὺ χαμηλὴ σημασία, ποὺ ὡρισμένες χριστιανικὲς ὁμάδες -στὸ σύνολό τους ἢ σ᾿ ὡρισμένους ἀπὸ τοὺς κύκλους τους- δίνουν σ᾿ αὐτὰ τὰ ἄρθρα τῆς πίστεως. Προτείνουν πάνω σ᾿ αὐτά, ἀπὸ ἐνθουσιασμὸ ἢ διπλωματικὴ νοοτροπία, συναλλαγὲς καὶ συμβιβασμούς, ἀκριβῶς γιατὶ δὲν ἔχουν τίποτα νὰ χάσουν μὲ αὐτὰ ποὺ προτείνουν. Οἱ συμβιβασμοὶ ὅμως αὐτοὶ παρουσιάζουν μεγάλο κίνδυνο γιὰ Ἐκκλησίες, ὅπου τὰ ἀντίστοιχα ἄρθρα ἔχουν σπουδαιότητα πρώτης γραμμῆς. Γιὰ τὶς Ἐκκλησίες αὐτὲς παρόμοιες προτάσεις συναλλαγῆς καὶ συμβιβασμοῦ ἰσοδυναμοῦν μὲ ἀπροκάλυπτες ἐπιθέσεις» [1].

Ὑπάρχει καὶ ἄλλος λόγος ποὺ πρέπει νὰ γνωρίζουμε τὶς διαφορές. Ἡ διατήρησις σὲ κατάστασι ἐγρηγόρσεως τῆς δογματικῆς συνειδήσεως τῶν Ὀρθοδόξων.

Ζοῦμε σὲ ἐποχὴ συγχύσεως, διαχριστιανικοῦ καὶ διαθρησκειακοῦ συγκρητισμοῦ (ἀναμείξεως), προωθήσεως τῆς λεγομένης «Νέας Ἐποχῆς». Τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας μας ἐπηρεάζεται.

Πρόσφατα Καθηγητὴς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν ἔγραφε ὅτι ἠμπορεῖ νὰ ἀνάψη κερὶ μπροστὰ στὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας, ὅπως καὶ μπροστὰ στὸ ἄγαλμα μιᾶς ἀπὸ τὶς θεὲς τοῦ Ἰνδουισμοῦ.

Εἶναι ἐπιτακτικὸ ποιμαντικὸ καθῆκον τῶν Ποιμένων τῆς Ἐκκλησίας μας νὰ ὁμολογοῦν τὴν Ὀρθόδοξο Πίστι χωρὶς συμβιβασμούς, ὅταν διαλέγωνται μὲ τοὺς ἑτεροδόξους, ἀλλὰ καὶ νὰ τὴν διδάσκουν στὸν Ὀρθόδοξο λαό, καὶ μάλιστα ἐκεῖ ποὺ αὐτὴ συγχέεται λόγω ἀγνοίας τῶν διαφορῶν μὲ τὰ ἄλλα δόγματα καὶ τὶς ἄλλες θρησκεῖες. Πολὺ περισσότερο νὰ τὴν διδάσκουν καὶ νὰ δείχνουν τὶς διαφορὲς σὲ περιοχὲς ὅπου ἄμεσα ἢ ἔμμεσα ἀσκεῖται προσηλυτισμός. Ἡ συμβουλὴ τοῦ μεγάλου Ἀποστόλου Παύλου πρὸς τοὺς ἐπισκόπους καὶ πρεσβυτέρους τῆς Ἐκκλησίας ἀντηχεῖ καὶ σήμερα: «Προσέχετε οὖν ἑαυτοῖς καὶ παντὶ τῷ ποιμνίῳ, ἐν ᾧ ὑμᾶς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἔθετο ἐπισκόπους, ποιμαίνειν τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ, ἣν περιεποιήσατο διὰ τοῦ ἰδίου αἵματος» [2].

Ἂς ἐξετάσουμε τὶς σπουδαιότερες διαφορές.

α) Τὸ Κράτος τοῦ Βατικανοῦ

Βατικανὸ εἶναι τὸ κέντρο τοῦ διοικητικοῦ μηχανισμοῦ-συστήματος τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς-Παπικῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Παπικοῦ κράτους. Ὁ Πάπας εἶναι ἀρχηγὸς τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας καὶ συγχρόνως ἀρχηγὸς τοῦ κράτους τοῦ Βατικανοῦ, ποὺ διαθέτει ὑπουργούς, οἰκονομία, παλαιότερα στρατὸ καὶ σήμερα ἀστυνομία, διπλωματία καὶ ὅ,τι ἄλλο συνιστᾷ ἕνα κράτος.

Γνωρίζουμε ὅλοι πόσοι αἱματηροὶ καὶ μακροχρόνιοι πόλεμοι ἔγιναν στὸ παρελθὸν ἀπὸ τοὺς Πάπες, καὶ μάλιστα κατὰ τὸν «περὶ περιβολῆς ἀγῶνα» ποὺ ἤρχισε ἐπὶ Πάπα Γρηγορίου τοῦ Ζ´ τὸ 1075 καὶ διήρκεσε 200 ἔτη. Σκοπὸς τῶν πολέμων αὐτῶν ἦτο ἡ ἐξασφάλισις ἀλλὰ καὶ ἡ ἐπέκτασις τοῦ κράτους τοῦ