Απαίτηση των καιρών μας η μετάνοια

ΑΠΑΙΤΗΣΗ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ ΜΑΣ 

Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ 

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία
μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου
για την ανάγκη μετανοίας
ως μήνυμα
από τη θλιβερή επέτειο
της Αλώσεως της Κωνσταντινούπολης

Στόμιο Λαρίσης, 28-5-1994 

  

  

  

  Σήμερα, αγαπητοί μου, έχουμε μια πολύ θλιβερή επέτειο, την 29η Μαΐου 1453. Άραγε τη θυμηθήκαμε; Ότι είναι πάρα πολύ σπουδαίο να έχουμε μία μνήμη ιστορική, μόλις και ανάγκη να το πει κανείς· διότι, εάν έχουμε πάντοτε αυτήν την ιστορική μνήμη, μπορούμε πάντοτε, έχοντάς τη ως βοηθό και διδάσκαλο, να αποφεύγουμε εκείνα τα οποία στο παρελθόν μάς προξένησαν ζημιά, να πράττουμε όμως εκείνα τα οποία στο παρελθόν αποδείχτηκαν σωστά. Έτσι, όπως αντιλαμβάνεστε, πάντοτε μία επέτειος, είτε χαρούμενη, είτε θλιβερή έχει πολλά να διδάξει. Αναρωτηθήκαμε γιατί χάσαμε το Βυζάντιο; Διότι σαν και σήμερα, το 1453, ἑάλω ἡ Πόλις… Κατελήφθη η Πόλις. Τη χάσαμε την Πόλη. Και η Πόλη δεν ήταν απλώς μόνο η Κωνσταντινούπολη, ήταν η πρωτεύουσα του απεράντου εκείνου βυζαντινού κράτους, το οποίο λίγο-λίγο φαγώθηκε και έμεινε μόνο μία πόλις, ως κράτος, μόνο μία πόλις, και αυτή η πόλις έπεσε αυτήν την ημερομηνία. 

  Ρωτήσαμε λοιπόν για ποιο λόγο έπεσε το Βυζάντιο; Εάν κάναμε αυτήν την αυτοκριτική και την κάναμε πάντοτε μέσα στην ιστορία, αλήθεια δεν θα κινδυνεύαμε να υποστούμε και νέες αλώσεις, και μάλιστα, αν θέλετε, και από τους ιδίους εχθρούς. Αγαπητοί μου, εκείνο που έκανε το Βυζάντιο να πέσει ήταν η αμαρτία. 

  «Οι αμαρτίες ελαττώνουν φυλές», λέει η Αγία Γραφή. Και η αμαρτία είναι εκείνη η οποία έκανε τους Ισραηλίτες να υφίστανται μέσα στην ιστορία πάρα πολλές περιπέτειες, μεγίστη των οποίων ήταν η αιχμαλωσία στη Βαβυλώνα. Και ακόμη ο χωρισμός του βασιλείου τους σε δύο βασίλεια, στο βόρειο και στο νότιο βασίλειο. Και ο Θεός πάντοτε απειλούσε τιμωρίες, μία από τις οποίες ήταν και η συρρίκνωση των συνόρων, των ορίων του εβραϊκού κράτους. Ώστε λοιπόν βλέπει κανένας ότι και η συρρίκνωση των συνόρων είναι τιμωρία. Ποιος θα φανταζόταν ότι αυτό το σχήμα πάντα θα υπάρχει; Και υπάρχει. Είναι ως εξής το σχήμα αυτό. Είμαι κοντά στον Θεό, είμαστε κοντά στον Θεό, έχουμε την προστασία Του. Κάποια φορά αρχίζουμε να μην τηρούμε τις εντολές Του. Τότε επέρχεται μία αποστασία. Έρχεται ο Θεός και τιμωρεί. Μετανοούμε και με τη μετάνοιά μας επανερχόμαστε. Και μας δικαιώνει πάλι ο Θεός. Και πάλι παρανομούμε, και αυτό διαρκώς επαναλαμβάνεται, αυτό το σχήμα όπως σας είπα, Ιστορία. 

Τό πε­ρι­ε­χό­με­νο καί οἱ συμ­βο­λι­σμοί τῆς Ἀ­πο­κα­λύ­ψε­ως (Γ΄ ΜΕΡΟΣ)

✓ Χά­ραγ­μα, Ἀ­ριθ­μός (666), ὄ­νο­μα τοῦ θη­ρί­ου 

Ἀ­να­φέ­ρει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά ἡ Ἀ­πο­κά­λυ­ψη: «Καὶ ποι­εῖ πάν­τας τοὺς μι­κροὺς καὶ τοὺς με­γά­λους, καὶ τοὺς πλου­σί­ους καὶ τοὺς πτω­χούς, καὶ τοὺς ἐ­λευ­θέ­ρους καὶ τοὺς δού­λους, ἵ­να δῶ­σιν αὐ­τοῖς χά­ραγ­μα ἐ­πὶ τῆς χει­ρὸς αὐ­τῶν τῆς δε­ξιᾶς ἢ ἐ­πὶ τῶν με­τώ­πων αὐ­τῶν, καὶ ἵ­να μή τις δύ­νη­ται ἀ­γο­ρά­σαι ἢ πω­λῆ­σαι εἰ μὴ ὁ ἔ­χων τὸ χά­ραγ­μα, τὸ ὄ­νο­μα τοῦ θη­ρί­ου ἢ τὸν ἀ­ριθ­μὸν τοῦ ὀ­νό­μα­τος αὐ­τοῦ. Ὧ­δε ἡ σο­φί­α ἐ­στίν· ὁ ἔ­χων νοῦν ψη­φι­σά­τω τόν ἀ­ριθ­μόν τοῦ θη­ρί­ου, ἀ­ριθ­μός γάρ ἀ­θρώ­που ἐ­στίν, καί ὁ ἀ­ριθ­μός αὐ­τοῦ χξҁ΄» (μτφ: «Καί ὑ­πο­χρέ­ω­σε ὅ­λους, μι­κρούς καί με­γά­λους, πλού­σιους καί φτω­χούς, ἐ­λεύ­θε­ρους καί δού­λους, νά ἔ­χουν ἕ­να ση­μά­δι χα­ραγ­μέ­νο στό δε­ξί τους χέ­ρι ἤ στό μέ­τω­πό τους, ὥ­στε νά ­μήν μπο­ρεῖ κα­νείς νά ἀ­γο­ρά­σει ἤ νά πω­λή­σει πα­ρά ἐ­κεῖ­νος πού ἔ­χει τό χα­ραγ­μέ­νο ση­μά­δι, δη­λα­δή τό ὄ­νο­μα τοῦ θη­ρί­ου ἤ τόν ἀ­ριθ­μό τοῦ ὀ­νό­μα­τός του. Ἐ­δῶ εἶ­ναι ἀ­ναγ­καί­α ἡ σο­φί­α. Ἐ­κεῖ­νος πού ἔ­χει νό­η­ση ἄς λο­γα­ριά­σει τόν ἀ­ριθμό τοῦ θη­ρί­ου· εἶ­ναι ἀ­ριθ­μός ἀν­θρώ­που καί ὁ ἀ­ριθ­μός του εἶ­ναι χξҁ΄[666]­») (Ἀ­ποκ. 13, 16-18). 

Ἀ­πό τό χω­ρί­ο αὐ­τό γί­νε­ται σα­φές πώς τό χά­ραγ­μα τοῦ Ἀν­τι­χρί­στου θά εἶ­ναι ἤ τό ὄ­νο­μά του ἤ ὁ ἀ­ριθ­μός τοῦ ὀ­νό­μα­τός του, δη­λα­δή ὁ ἀ­ριθ­μός 666, ἀ­φοῦ κα­τά τόν Καθ. Π. Μπρα­τσι­ώ­τη «Ὄ­νο­μα τοῦ θη­ρί­ου καί ἀ­ριθ­μός τοῦ ὀ­νό­μα­τος εἶ­ναι συ­νώ­νυ­μα [ἰ­σο­δύ­να­μα]» (Π. Μπρα­τσι­ώ­του, Ἡ Ἀ­πο­κά­λυ­ψις τοῦ Ἀ­πο­στό­λου Ἰ­ω­άν­νου, Χα­ράλ. Π. Συ­νο­δι­νός, ἐν Ἀ­θή­ναις, 1950, σελ. 217). 

 ✓ Ὁ οἰ­κο­νο­μι­κός ἀ­πο­κλει­σμός 

Ὁ οἰ­κο­νο­μι­κός ἀ­πο­κλει­σμός, ὡς ἱ­στο­ρι­κό φαι­νό­με­νο, δέν ἀ­να­φέ­ρε­ται σέ καμ­μί­α ἀ­πό τίς ὀ­πτα­σια­κές εἰ­κό­νες τῆς Ἀ­πο­κα­λύ­ψε­ως ὡς ση­μεῖ­ο πει­ρα­σμοῦ καί δο­κι­μα­σί­ας, πα­ρά μό­νο στό τε­λευ­ταῖ­ο στά­διο καί αὐ­τό θά εἶ­ναι κρι­τή­ριο γιά νά δι­α­κρί­νου­με τήν ἐ­πι­κεί­με­νη κυ­ρι­αρ­χί­α τοῦ Ἀν­τι­χρί­στου καί τό τέ­λος τῆς ἱ­στο­ρί­ας: («Ἵ­να μή τις δύ­νη­ται ἀ­γο­ρά­σαι ἤ πω­λῆ­σαι εἰ μή ὁ ἔ­χων τό χά­ραγ­μα» [Ἀ­ποκ. 13,17]­). 

Ἡ ἐ­πι­βο­λή τοῦ οἰ­κο­νο­μι­κοῦ ἀ­πο­κλει­σμοῦ προ­ϋ­πο­θέ­τει ἀ­νά­λο­γο σύ­στη­μα πού θά τόν ἐ­πι­βά­λει. Τό σύ­στη­μα αὐ­τό θά ἐ­λέγ­χε­ται ἀ­πό τίς ἀν­τί­θε­ες δυ­νά­μεις πού πε­ρι­γρά­φει ἡ Ἀ­πο­κά­λυ­ψη, τίς δυ­νά­μεις, δη­λα­δή, τοῦ Ἀν­τι­χρί­στου, μέ παγ­κό­σμιο κυ­ρί­αρ­χο τόν ἴ­διο. 

Ὅ­ποι­ος ἀρ­νη­θεῖ νά ὑ­πα­κού­σει σ’ αὐ­τό τό σύ­στη­μα δέν θά ἔ­χει τήν δυ­να­τό­τη­τα νά κά­νει καμ­μιά οἰ­κο­νο­μι­κή συ­ναλ­λα­γή καί ἑ­πο­μέ­νως δέν θά ἔ­χει τήν δυ­να­τό­τη­τα ἐ­ξεύ­ρε­σης πό­ρων γιά τήν συν­τή­ρη­ση καί ἐ­πι­βί­ω­σή του.