Συμπροσευχές Ορθοδόξων Μητροπολιτών με Παπικούς και όχι μόνο...

Στα πλαίσια της Εβδομάδας Προσευχής για τη Χριστιανική Ενότητα πραγματοποιήθηκε με την συμμετοχή του Μητροπολίτη Γαλλίας Εμμανουήλ (Πρόεδρος Ορθοδόξων Επισκόπων Γαλλίας) συμπροσευχή στο Λουθηρανικό ναό. (Παρίσι - 17 Ιανουαρίου)

Έλαβαν μέρος αντιπροσωπείες Ορθοδόξων, Ρωμαιοκαθολικοί με τον Καρδινάλιο André Vingt-Trois , Μονοφυσίτες και Προτεστάντες.

Ἡ ἐκδημία τῆς μακαριστῆς μοναχῆς Ἰουστίνας τῆς Ἱ. Μ. Ἁγίου Στεφάνου

Ἐκοιμήθη τό πρωί τῆς πρωτοχρονιᾶς ἡ μοναχή Ἰουστίνα, διακεκριμένο μέλος τῆς ἀδελφότητος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Στεφάνου, πού τά δύο τελευταῖα χρόνια δοκιμάστηκε ἀπό τήν ἀσθένεια τοῦ καρκίνου, χωρίς γογγυσμό, δοξάζοντας μέχρι καί τήν τελευταία στιγμή τόν Θεό, τόν ποθητό Νυμφίο τῆς ψυχῆς της, Τόν ὁποῖο συνάντησε.

Ἡ ἐξόδιος ἀκολουθία τελέστηκε στίς 2 Ἰανουαρίου στήν Ἱερά Μονή Ἁγίου Στεφάνου ἀπό τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Σταγῶν καί Μετεώρων κ.κ. Σεραφείμ καί τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Λαρίσης κ.κ. Ἰγνάτιο, μέ τήν συμμετοχή πλήθους ἱερέων, μοναχῶν καί λαϊκῶν.

Τόν ἐπικήδειο ἐκφώνησε ὁ Πνευματικός τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἀγίου Στεφάνου, Ἀρχιμ. Ἀθανάσιος Ἀναστασίου, Προηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μεγάλου Μετεώρου

"Σε­βα­σμι­ώ­τα­τοι Ἅ­γιοι Ἀρ­χι­ε­ρεῖς,

Συ­νη­θί­ζε­ται σέ ἀ­νά­λο­γες πε­ρι­πτώ­σεις, οἱ ἐ­πι­κή­δει­οι λό­γοι νά πλέ­κουν τό ἐγ­κώ­μιο καί νά μι­λοῦν γιά τήν ἀ­ξί­α καί τίς ἀ­ρε­τές τοῦ ἐ­κλι­πόν­τος, ὡ­ραι­ο­ποι­ών­τας κά­ποι­ες φο­ρές κα­τα­στά­σεις καί γε­γο­νό­τα.

Στήν πε­ρί­πτω­ση, ὅ­μως, τῆς προ­σφι­λέ­στα­της ἀ­δελ­φῆς μας μο­να­χῆς Ἰ­ου­στί­νας, δέν μπο­ρεῖ κα­νείς πα­ρά νά μι­λή­σει μέ τήν γλώσ­σα τῆς κα­θα­ρῆς ἀ­λή­θειας, τήν γλώσ­σα τῆς ντομ­προ­σύ­νης καί τῆς ἀ­νε­πι­τή­δευ­της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας. Θά πρέ­πει νά χρη­σι­μο­ποι­ή­σει μό­νο στα­ρά­τα λό­για καί εὐ­θεῖ­ες κου­βέν­τες, ὅ­πως στα­ρά­τη, εὐ­θεί­α καί ἀ­λη­θι­νή ὑ­πῆρ­ξε πάν­το­τε ἡ ζω­ή καί ἡ δρα­στη­ρι­ό­τη­τά της.

Μιά ζω­ή, πού ἀ­πό τό ξε­κί­νη­μά της ἀ­κό­μη, τῆς ἐ­πε­φύ­λα­ξε πολ­λές δυ­σκο­λί­ες καί ἀν­τι­ξο­ό­τη­τες, οἱ ὁ­ποῖ­ες τήν ἔ­κα­ναν πάν­το­τε πιό γεν­ναί­α καί πιό ἀ­πο­φα­σι­στι­κή.

Γεν­νη­μέ­νη τό 1956 σέ ἕ­να ἀ­πό τά πλέ­ον δυ­σπρό­σι­τα καί ὀ­ρει­νά χω­ριά τῶν Ἀ­γρά­φων, τήν Στε­φα­νιά­δα Καρ­δί­τσης, κον­τά στήν Πα­να­γί­α τήν Σπη­λι­ώ­τισ­σα, στά ὅ­ρια τῶν νο­μῶν Καρ­δί­τσης, Αἰ­τω­λο­α­καρ­να­νί­ας καί Ἄρ­της, στό σύ­νο­ρο με­τα­ξύ οὐ­ρα­νοῦ καί δυ­σθε­ώ­ρη­των βου­νο­κορ­φῶν, ἔ­φε­ρε ἔν­το­νο τό ἀ­πο­τύ­πω­μα τῆς ὀ­ρε­σί­βιας κα­τα­γω­γῆς της.

Γυ­ναί­κα λε­βέν­τισ­σα, πε­ρή­φα­νη, σκλη­ρο­τρά­χη­λη, ἀ­τρό­μη­τη καί δυ­να­μι­κή, μέ κο­φτε­ρο μυα­λό καί ἀ­ε­τή­σιο μά­τι, πού ἀν­τι­λαμ­βά­νε­ται καί πα­ρα­κο­λου­θεῖ τά πάν­τα. Σκλη­ρα­γω­γη­μέ­νη καί ἐρ­γα­τι­κή ἀ­πό τά παι­δι­κά της ἀ­κό­μη χρό­νια, ὅ­ταν δού­λευ­ε χει­ρω­να­κτι­κά στίς ἀ­γρο­τι­κές καί κτη­νο­τρο­φι­κές ἐρ­γα­σί­ες τοῦ χω­ριοῦ της. Λά­τρης τῆς ὑ­παί­θρου καί τῆς φύ­σε­ως δέν ἔ­παυ­ε νά τήν ἀ­να­κα­λύ­πτει, νά τήν ἀ­πο­λαμ­βά­νει καί νά ταυ­τί­ζε­ται μα­ζί της.

Βγαλ­μέ­νη θαρ­ρεῖς ἀ­πό τό πα­ρελ­θόν, πα­ρό­τι σύγ­χρο­νη καί μέ ἀ­να­ζη­τή­σεις, θύ­μι­ζε τίς ἄλ­λες γεν­ναῖ­ες, ἐ­πί­σης, ὀ­ρε­σί­βι­ες ἑλ­λη­νί­δες γυ­ναῖ­κες τοῦ 40, τίς ἠ­πει­ρώ­τισ­σες, ἔ­τσι ὅ­πως μᾶς τίς πα­ρου­σιά­ζει ἀ­πα­ρά­μιλ­λα ὁ Ἄγ­γε­λος Τερ­ζά­κης πε­ρι­γρά­φον­τας τήν ἡ­ρω­ι­κή ἠ­πει­ρώ­τισ­σα γυ­ναί­κα: «Τό ἀν­θρώ­πι­νο αὐ­τό πλά­σμα, γρά­φει, ἔ­χει πά­ρει ἀ­πά­νω του κά­τι ἀ­πό τήν στέ­γνα τοῦ το­πί­ου, τοῦ κα­τά­γυ­μνου βρά­χου, πού τόν σκουν­τᾶς μέ τό πό­δι σου καί τσακ­μα­κί­ζει. Σοῦ λέ­ει κα­λη­μέ­ρα ἡ Ἠ­πει­ρώ­τισ­σα [καί ἡ Ἀ­γρα­φι­ώ­τισ­σα προ­σθέ­του­με ἐ­μεῖς] καί ἡ κου­βέν­τα της εἶ­ναι κο­φτή, σάν πρό­σταγ­μα. Ἔ­χει μιά παρ­θε­νιά ἀ­προ­σπέ­λα­στη, ὅ­πως ἡ ζω­ή της εἶ­ναι σκλη­ρή κι’ ἀ­μί­λη­τη».

Σέ ἠ­λι­κί­α μό­λις 12 ἐ­τῶν βι­ώ­νει τήν τρα­γι­κή ἀ­πώ­λεια τοῦ πα­τέ­ρα της. Στήν δύ­σκο­λη αὐ­τή φά­ση τῆς ζω­ῆς της τήν βο­η­θᾶ ἀ­πο­φα­σι­στι­κά ὁ δά­σκα­λός της στό χω­ριό Ἀρ­γύ­ρης Πα­παρ­γύ­ρης, ὁ με­τέ­πει­τα π. Μάρ­κελ­λος Κα­ρα­καλ­λι­νός, γνω­στός καί ἐ­νά­ρε­τος μο­να­χός, ἐρ­γά­της τῆς νο­ε­ρᾶς εὐ­χῆς, πού ἐ­κοι­μή­θη πρό ἐ­τῶν, ἐ­πί­σης, ἀ­πό καρ­κί­νο.

Αὐ­τός φρον­τί­ζει γιά τήν με­τά­βα­ση καί τήν πα­ρα­μο­νή της, μα­ζί μέ τήν ἀ­δελ­φή της Θε­ο­δο­σί­α, στήν Θεσ­σα­λο­νί­κη καί στό σπί­τι τῆς εὐ­σε­βοῦς οἰ­κο­γε­νεί­ας τοῦ ἀ­εί­μνη­στου πα­νε­πι­στη­μια­κοῦ κα­θη­γη­τοῦ τῆς ἰ­α­τρι­κῆς Σπυ­ρί­δω­νος Μα­κρῆ, ὁ ὁ­ποῖ­ος στά­θη­κε γι’ αὐ­τήν ἀ­λη­θι­νός πα­τέ­ρας στήν θέ­ση τοῦ τό­σο πρό­ω­ρα ἐ­κλι­πόν­τος. Ἐ­κεῖ ἔ­ζη­σε καί ἐρ­γά­στη­κε γιά δέ­κα καί πλέ­ον ἔ­τη ἀ­σχο­λού­με­νη κυ­ρί­ως μέ τήν ἀ­να­τρο­φή τῶν ἕ­ξι εὐ­λο­γη­μέ­νων παι­δι­ῶν τῆς οἰ­κο­γε­νεί­ας τοῦ Σπυρίδωνος καί τῆς Ἐλευθερίας Μακρῆ, προ­σφέ­ρον­τάς τους πη­γαί­α καί ἀ­νε­ξάν­τλη­τη στορ­γή καί φρον­τί­δα γιά τήν ὁ­ποί­α τῆς ἐκ­δή­λω­ναν τήν εὐ­γνω­μο­σύ­νη τους μέ­χρι καί τίς τε­λευ­ταῖ­ες ἡ­μέ­ρες, πού τήν ἐ­πι­σκέ­πτον­ταν ἤ ἐ­πι­κοι­νω­νοῦ­σαν μα­ζί της στό νο­σο­κο­μεῖ­ο.

Ἕ­να χρό­νο πρίν τήν ἀ­να­χώ­ρη­σή της γιά τό μο­να­στή­ρι βί­ω­σε γιά μί­α ἀ­κό­μη φο­ρά τήν τρα­γι­κή ἀ­πώ­λεια καί τοῦ δεύ­τε­ρου πα­τέ­ρα της μέ τήν ἐκ­δη­μί­α τοῦ ἀ­εί­μνη­στου Σπυ­ρί­δω­νος Μα­κρῆ.

Στήν Ἱ­ε­ρά Μο­νή Ἁ­γί­ου Στε­φά­νου προσῆλ­θε ὡς δό­κι­μη μο­να­χή τό 1979, ἐ­πί μα­κα­ρι­στῆς Γε­ρον­τίσ­σης Ἀ­γα­θο­κλή­της, ἡ ὁ­ποί­α καί τήν εἰ­σή­γα­γε στήν μα­θη­τεί­α τῆς μο­να­χι­κῆς ζω­ῆς. Ἐ­νῶ ἦ­ταν νε­α­ρή δό­κι­μη ἀ­κό­μη, ἡ Ἱ­ε­ρά Μο­νή, ἐ­κτι­μών­τας τά πλού­σια καί πο­λυ­ποί­κι­λα χα­ρί­σμα­τά της, τήν ἀ­γά­πη της γιά τόν Θε­ό, τόν ἁ­γι­α­σμέ­νο με­τε­ω­ρί­τι­κο χῶ­ρο καί τό μο­να­στή­ρι της, τήν ἰ­δι­αί­τε­ρη εὐ­φυί­α της καί τήν ἀ­πα­ρά­μιλ­λη ἐρ­γα­τι­κό­τη­τά της, τῆς ἀ­νέ­θε­σε πολ­λά, δύ­σκο­λα καί ση­μαν­τι­κά δι­α­κο­νή­μα­τα, στά ὁ­ποί­α πάν­το­τε ἀν­τα­πο­κρι­νό­ταν μέ συ­νέ­πεια καί ἐ­πι­τυ­χί­α.

Με­τά τήν ἐκ­δη­μί­α τῆς μα­κα­ρι­στῆς Γε­ρόν­τισ­σας Ἀ­γα­θο­κλή­της καί τήν ἐ­κλο­γή τῆς μα­κα­ρι­στῆς Γε­ρόν­τισ­σας Χρι­στο­νύμ­φης ὡς ἡ­γου­μέ­νης, συν­δέ­θη­κε μα­ζί της μέ ἰ­δι­αί­τε­ρα με­γά­λη ἀ­γά­πη καί προ­σή­λω­ση καί τήν δι­ε­κό­νη­σε μέ πε­ρισ­σή φρον­τί­δα καί ἀ­φο­σί­ω­ση στήν ἑξα­ε­τή ἐ­πώ­δυ­νη ἀ­σθέ­νειά της μέ­χρι τήν ἐκ­δη­μί­α της.

Ἡ ἀ­νά­δει­ξη τῆς μα­κα­ρι­στῆς Γε­ρόν­τισ­σας Ἀ­γά­θης στήν ἡ­γου­με­νί­α τῆς Μο­νῆς βρῆ­κε τήν ἀ­δελ­φή Ἰ­ου­στί­να ὤ­ρι­μη πνευ­μα­τι­κά καί στε­ρι­ω­μέ­νη πιά μέ­σα στό μο­να­στή­ρι, ἕ­τοι­μη νά συ­νε­χί­σει ἀ­κό­μη πιό ἐ­νερ­γη­τι­κά τόν ἀ­πο­φα­σι­στι­κό καί ἐ­ξέ­χον­τα ρό­λο της στήν πο­ρεί­α τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Μο­νῆς.

Πα­ρό­τι οὐ­δείς ἀ­ναν­τι­κα­τά­στα­τος, κα­τά τό κοι­νῶς λε­γό­με­νο, δέν παύ­ουν κά­ποι­οι ἄν­θρω­ποι νά ξε­χω­ρί­ζουν καί νά δι­α­κρί­νον­ται στό βί­ο τους μέ τρό­πο τέ­τοι­ο πού νά ση­μα­δεύ­ουν καί νά σφρα­γί­ζουν μο­να­δι­κά καί ἀ­νε­ξί­τη­λα τήν πο­ρεί­α καί τό ἔρ­γο τους. Εἶ­ναι αὐ­τοί πού λέ­με ὅ­τι χα­ράσ­σουν δρό­μο, δί­νουν βη­μα­τι­σμό, γρά­φουν ἱ­στο­ρί­α, ἀ­νοί­γουν δι­κό τους κε­φά­λαι­ο.

Ἕ­να τέ­τοι­ο σπου­δαῖ­ο κε­φά­λαι­ο ἔ­κλει­σε σή­με­ρα. Ἕ­νας στύ­λος κα­τέρ­ρευ­σε, μί­α δρῦς ἔ­πε­σε, μιά ἱ­στο­ρί­α λαμ­πρή συμ­πλή­ρω­σε τόν κύ­κλο της. Καί εἶ­ναι πραγ­μα­τι­κά ἕ­να ση­μεῖ­ο το­μῆς, γιά τήν σύγ­χρο­νη ἱ­στο­ρί­α τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Μο­νῆς Ἁ­γί­ου Στε­φά­νου, ἡ ἐκ­δη­μί­α τῆς ἀ­δελ­φῆς μας Ἰ­ου­στί­νας, σέ συ­νέ­χεια καί μέ τήν ἐκ­δη­μί­α τῆς μα­κα­ρι­στῆς Γε­ρόν­τισ­σας Ἀ­γά­θης, πού προ­η­γή­θη­κε.

Τέ­μνε­ται σή­με­ρα ἐ­δῶ ἡ ἀ­να­δη­μι­ουρ­γι­κή πο­ρεί­α τρι­ῶν καί πλέ­ον δε­κα­ε­τι­ῶν, πού χά­ρη στήν στε­νή καί ἀ­γα­στή συ­νερ­γα­σί­α τῆς μα­κα­ρι­στῆς Γε­ρόν­τισ­σας Ἀ­γά­θης, ὡς ἡ­γου­μέ­νης, καί τῆς μα­κα­ρι­στῆς ἀ­δελ­φῆς Ἰ­ου­στί­νας, ὡς ἡ­γου­με­νο­συμ­βού­λου, ἀ­πέ­φε­ρε, μέ τήν χά­ρη τοῦ Θε­οῦ, τήν εὐ­λο­γη­μέ­νη ἀ­να­συγ­κρό­τη­ση τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Μο­νῆς σέ ὅ­λους τούς το­μεῖς, πνευ­μα­τι­κό, λει­τουρ­γι­κό, δι­οι­κη­τι­κό, δι­α­χει­ρι­στι­κό καί κτι­ρια­κό.

Στό ἐ­πί­πε­δο αὐ­τό ὑ­πῆρ­ξε συ­νο­δοι­πό­ρος καί συμ­μέ­το­χος καί ἡ νέ­α Κα­θη­γου­μέ­νη τῆς Μο­νῆς, Γε­ρόν­τισ­σα Χρι­στο­νύμ­φη, πού τήν τε­λευ­ταί­α ὁ­κτα­ε­τί­α δι­α­κο­νοῦ­σε ὡς ἡ­γου­με­νο­σύμ­βου­λος στήν Μο­νή ἀ­πό κοι­νοῦ μέ τήν ἀ­δελ­φή Ἰ­ου­στί­να, τήν ὁ­ποί­α ἀ­πό τά νε­α­νι­κά της χρό­νια εἶ­χε ὡς πρό­τυ­πο μο­να­χῆς καί τήν ἀ­κο­λου­θοῦ­σε στήν αὐ­τα­πάρ­νη­ση καί τήν ὁ­λο­κλη­ρω­τι­κή ἀ­φι­έ­ρω­ση στήν δι­α­κο­νί­α τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Μο­νῆς καί τοῦ ἁ­γι­ο­με­τε­ω­ρί­τι­κου χώ­ρου.

Στό ση­μεῖ­ο αὐ­τό ἀ­πο­τυ­πώ­νε­ται ἡ πνευ­μα­τι­κή ἐρ­γα­σί­α πού ἐ­πί τό­σα χρό­νια ἐ­πι­τε­λεῖ­το στήν Ἱ­ε­ρά Μο­νή ἀ­πό τά ὡς ἄ­νω συγ­κε­κρι­μέ­να πρό­σω­πα. Ὅ­τι δη­λα­δή ἡ ἀ­δελ­φό­τη­τα τῆς Μο­νῆς κα­τά­φε­ρε, ὄ­χι μό­νο νά ἀν­τέ­ξει, χω­ρίς κλυ­δω­νι­σμούς, τό με­γά­λο πλήγ­μα τῆς δι­πλῆς ἀ­πώ­λειας σέ πο­λύ μι­κρό χρο­νι­κό δι­ά­στη­μα, τό­σο τῆς ἁ­γι­α­σμέ­νης μα­κα­ρι­στῆς γε­ρόν­τισ­σας Ἀ­γά­θης, ὅ­σο καί τῆς δυ­να­μι­κῆς μα­κα­ρι­στῆς ἀ­δελ­φῆς Ἰ­ου­στί­νας, ἀλ­λά συ­νε­χί­ζει μέ ἀ­κό­μη με­γα­λύ­τε­ρη θέρ­μη τήν ἀ­να­γεν­νη­τι­κή πνευ­μα­τι­κή της πο­ρεί­α, ὑ­πό τήν κα­θο­δή­γη­ση τῆς νέ­ας σε­μνῆς καί δι­α­κρι­τι­κῆς ἡ­γου­μέ­νης Χρι­στο­νύμ­φης δι­α­τη­ρών­τας στό ἀ­κέ­ραι­ο τήν συ­νε­κτι­κό­τη­τα καί τήν ἀ­δι­α­τά­ρα­κτη ἑ­νό­τη­τά της.

Θά θέ­λα­με νά στα­θοῦ­με ἰ­δι­αι­τέ­ρως στόν ρό­λο καί τήν συμ­βο­λή τῆς μα­κα­ρι­στῆς ἀ­δελ­φῆς Ἰ­ου­στί­νας, πού λό­γῳ καί τῆς ἐ­πι­βα­ρυ­μέ­νης ὑ­γεί­ας τῆς Γε­ρόν­τισ­σας Ἀ­γά­θης, ἦ­ταν αὐ­τή πού λει­τουρ­γοῦ­σε ὡς κα­τα­λύ­της, πού συμ­πλή­ρω­νε τό κά­θε κε­νό, πού ἦ­ταν καί ὑ­πο­τα­κτι­κή καί σύμ­βου­λος καί πα­ρα­μά­να, ἦ­ταν ὁ ἀ­τσα­λέ­νιος βρά­χος, ὁ ἀ­κοί­μη­τος φρου­ρός, ὁ ἀ­νύ­στα­κτος φύ­λα­κας.

Ὑ­πῆρ­ξε στήν κυ­ρι­ο­λε­ξί­α ὁ ἄν­θρω­πος γιά ὅ­λες τίς δου­λει­ές. Τά ἐ­ξαι­ρε­τι­κά προ­σόν­τα της, ὁ ζῆ­λος, ἡ ἀν­το­χή της, ἡ ἐκ­πλη­κτι­κή ἐρ­γα­τι­κό­τη­τά της καί ἡ συγ­κι­νη­τι­κή αὐ­το­θυ­σί­α της τήν εἶ­χαν ἀ­να­δεί­ξει σέ ἕ­να πο­λύ­τι­μο πο­λυ­ερ­γα­λεῖ­ο τῆς Μο­νῆς, κα­θώς ἀ­πό τά χέ­ρια της περ­νοῦ­σαν τά πάν­τα.

Ἔ­βα­ζε πλά­τη παν­τοῦ καί κυ­ρί­ως στά δύ­σκο­λα. Δέν τήν φό­βι­ζαν οἱ εὐ­θύ­νες καί δέν ἀρ­νι­ό­ταν πο­τέ νά τίς ἐ­πω­μι­σθεῖ καί νά τίς ἀ­να­λά­βει. Ἦ­ταν ἄν­θρω­πος τῆς ἀ­πό­λυ­της συ­νέ­πειας, τῆς πρω­το­βου­λί­ας καί τῆς πρω­το­πο­ρί­ας. Δι­έ­θε­τε ὀ­ξυ­δέρ­κεια, εὐ­στρο­φί­α καί δι­ο­ρα­τι­κό­τη­τα. Ἔ­βλε­πε μπρο­στά, ὀ­ρα­μα­τι­ζό­ταν καί σχε­δί­α­ζε. Συ­νέ­βα­λε τά μέ­γι­στα στήν ἀ­ξι­ο­ποί­η­ση τοῦ ἔμ­ψυ­χου δυ­να­μι­κοῦ τῆς Μο­νῆς, ἀ­να­δει­κνύ­ον­τας στό ἔ­πα­κρο τά χα­ρί­σμα­τα καί τίς δυ­να­τό­τη­τες ὅ­λων τῶν ἀ­δελ­φῶν. Τήν συ­νεῖ­χε πραγ­μα­τι­κά ἡ φρον­τί­δα καί ἡ ἀ­γω­νί­α της γιά τήν κα­λή λει­τουρ­γί­α τῆς Μο­νῆς καί γιά τήν ἐ­ξυ­πη­ρέ­τη­ση τῶν ἀ­δελ­φῶν καί φρόν­τι­ζε νά προ­λά­βει καί νά ἀν­τι­με­τω­πί­σει τόν κά­θε κίν­δυ­νο καί τήν κά­θε δυ­σκο­λί­α.

Ἦ­ταν ἰ­δι­αί­τε­ρα σκλη­ρή καί αὐ­στη­ρή μέ τόν ἑ­αυ­τό της, πο­λύ ἀν­θε­κτι­κή στόν πό­νο καί τόν σω­μα­τι­κό κό­πο, μέ ἀ­νε­ξάν­τλη­τα ἀ­πο­θέ­μα­τα ψυ­χι­κῆς καί σω­μα­τι­κῆς ἀν­το­χῆς, φτι­αγ­μέ­νη θά 'λε­γε κα­νείς ἀ­πό σί­δε­ρο.

Πα­ρά τήν πλη­θώ­ρα τῶν εὐ­θυ­νῶν καί τῶν δρα­στη­ρι­ο­τή­των της, δέν ἔ­παυ­ε νά δί­νει προ­τε­ραι­ό­τη­τα στήν προ­σευ­χή καί τήν με­λέ­τη καί ἦ­ταν ἄ­κρως φι­λα­κό­λου­θη. Ἀ­κό­μη καί με­τά ἀ­πό ἐ­ξαν­τλη­τι­κές ἤ καί ὁ­λο­νύ­κτι­ες ἐρ­γα­σί­ες ἔ­δι­νε πάν­το­τε ἀ­πό τήν ἀρ­χή τό πα­ρόν στήν πρω­ι­νή ἀ­κο­λου­θί­α ὄν­τας ἰ­δι­αί­τε­ρα αὐ­στη­ρή στό ζή­τη­μα τῆς κα­θυ­στε­ρή­σε­ως στήν προ­σέ­λευ­ση σ’ αὐ­τήν.

Ἐ­πε­δεί­κνυ­ε ἰ­δι­αί­τε­ρο ζῆ­λο καί ἐν­θου­σια­σμό στούς ἀ­γῶ­νες γιά τήν προ­ά­σπι­ση τῆς ὀρ­θο­δό­ξου πί­στε­ώς μας καί τῶν ἐ­θνι­κῶν μας δι­καί­ων καί συμ­με­τεῖ­χε ἐ­νερ­γά καί μέ ὅ­λη της τήν καρ­διά σέ κά­θε ἀ­νά­λο­γη πρω­το­βου­λί­α καί προ­σπά­θεια. Ὑ­πῆρ­ξε μιά αὐθεντική ἑλ­λη­νί­δα ὀρ­θό­δο­ξη μο­να­χή μέ ἀκ­μαῖ­ο ὀρ­θό­δο­ξο ὁ­μο­λο­για­κό καί ἐ­θνι­κό φρό­νη­μα.

Ἡ πο­λυ­σχι­δής καί πο­λυ­ε­τής δρα­στη­ρι­ό­τη­τά της, τήν ὁ­ποί­α πε­ρι­γρά­ψα­με, ὁρ­μώ­με­νη βε­βαί­ως πάν­το­τε ἀ­πό τόν ζῆ­λο καί τήν ἀ­γά­πη της γιά τήν Μο­νή τῆς με­τα­νοί­ας της, δέν ἔ­παυ­ε νά τῆς στε­ρεῖ τό ὁ­λο­κλη­ρω­τι­κό δό­σι­μο τῆς καρ­διᾶς της καί ὅ­λου τοῦ ἑ­αυ­τοῦ της στόν πο­λυ­πό­θη­το Νυμ­φί­ο της.

Λί­γους μό­λις μῆ­νες πρίν τήν δι­ά­γνω­ση τῆς σο­βα­ρό­τα­της ἀ­σθέ­νειάς της αἰ­σθα­νό­ταν πο­λύ ἔν­το­να μέ­σα της τήν κό­πω­ση καί τόν κο­ρε­σμό τῆς πο­λυ­ε­τοῦς προ­σφο­ρᾶς της. Ἐ­πι­θυ­μοῦ­σε δι­α­κα­ῶς νά ἀ­πεγ­κλω­βι­σθεῖ ἀ­πό τίς δι­οι­κη­τι­κές μέ­ρι­μνες καί τίς φρον­τί­δες, ἀ­πό τίς ποι­κί­λες πι­έ­σεις καί τίς δο­κι­μα­σί­ες τίς ὁ­ποῖ­ες ὑ­φί­στα­το.

Καί ὁ καρ­δι­ο­γνώ­στης Κύ­ριος τῆς χά­ρι­σε αὐ­τό πού τό­σο πο­θοῦ­σε προ­σφέ­ρον­τάς της τό με­γά­λο δῶ­ρο τῆς ἀ­σθε­νεί­ας της, τόν ἅ­γιο καρ­κί­νο, ὅ­πως χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά τό­νι­ζε ὁ μα­κα­ρι­στός ἅ­γιος Γέ­ρον­τας Πα­ΐ­σιος.

Τήν εἴ­δη­ση τῆς ἀ­σθε­νεί­ας της, πα­ρά τήν δυ­σμε­νέ­στα­τη πρό­γνω­σή της, τήν ἀν­τι­με­τώ­πι­σε μέ ἀ­πα­ρά­μιλ­λη ψυ­χραι­μί­α, θάρ­ρος, καί ἀ­πό­λυ­τη ἐμ­πι­στο­σύ­νη στόν Θε­ό. Τήν θε­ω­ροῦ­σε δῶ­ρο καί εὐ­έρ­γε­τη­μα ἀ­πό τόν Θε­ό καί πραγ­μα­τι­κά ἔ­τσι λει­τούρ­γη­σε γιά τήν πνευ­μα­τι­κή της πο­ρεί­α.

Ἡ ἀ­σθέ­νειά της στά­θη­κε ἡ ἀ­φορ­μή τῆς πλή­ρους καί ρι­ζι­κῆς καί ἐν­συ­νεί­δη­της με­τα­στρο­φῆς της. Θε­ω­ροῦ­με ἰ­δι­αί­τε­ρα εὐ­τυ­χή καί εὐ­ερ­γε­τη­μέ­νο τόν ἑ­αυ­τό μας, πού εἴ­χα­με τήν εὐ­και­ρί­α νά ζή­σου­με ἀ­πό πο­λύ κον­τά ὅ­λη τήν δι­ε­τή δο­κι­μα­σί­α τῆς ἀ­σθε­νεί­ας της. Γί­να­με ἔ­τσι μάρ­τυ­ρες τῆς γνή­σιας καί συν­τρι­πτι­κῆς με­τά­νοι­άς της, πού συ­νο­δεύ­τη­κε μέ γε­νι­κή καί συ­νε­χή ἐ­ξο­μο­λό­γη­ση, ἀλ­λά καί συ­νει­δη­τή ἀ­πο­κο­πή ἀ­πό κά­θε τί πού τήν ἀ­πο­σποῦ­σε ἀ­πό τήν ὁ­λο­κλη­ρω­τι­κή ἀ­φι­έ­ρω­σή της στόν Νυμ­φί­ο της Χρι­στό.

Σέ μιά σει­ρά πνευ­μα­τι­κῶν συ­ζη­τή­σε­ων μα­ζί της, κα­θώς καί λα­τρευ­τι­κῶν εὐ­και­ρι­ῶν, Θεῖ­ες Λει­τουρ­γί­ες, εὐ­χέ­λαι­α, ἁ­για­σμούς, πα­ρα­κλή­σεις, δι­α­πι­στώ­να­με συ­νε­χῶς τήν ἀ­νο­δι­κή της πο­ρεί­α, τήν δια­ρκή ἐ­πα­φή της μέ τόν οὐ­ρα­νό, μέ τούς Ἁ­γί­ους. Ἡ ζω­ή της ἔ­γι­νε μιά συ­νε­χής προ­σευ­χή, μί­α ἀ­τέ­λει­ω­τη πύ­ρι­νη δο­ξο­λο­γί­α στόν Ἅ­γιο Τρι­α­δι­κό Θε­ό. Εἶ­χε συ­νε­χῶς στό στό­μα της καί στήν καρ­διά της τό «δό­ξα Σοι ὁ Θε­ός», τό «δό­ξα τῶ Πα­τρί καί τῶ Υἱ­ῶ καί τῶ Ἁ­γί­ω Πνεύ­μα­τι». Ἀ­κό­μη καί τήν πα­ρα­μο­νή τῆς ἐκ­δη­μί­ας της, τήν Δευ­τέ­ρα τό πρω­ί, πού τήν ἐ­πι­σκε­φθή­κα­με στό νο­σο­κο­μεῖ­ο καί με­τέ­λα­βε γιά τε­λευ­ταί­α φο­ρά τῶν Ἀ­χράν­των Μυ­στη­ρί­ων, κα­θώς τῆς λέ­γα­με «δό­ξα τῶ Θε­ῶ» ἀν­τα­παν­τοῦ­σε, μέ τήν ἐ­λά­χι­στη φυ­σι­κή δύ­να­μη πού τῆς ἀ­πέ­με­νε, «δό­ξα τῶ Θε­ῶ», χί­λι­ες δό­ξες τῆς λέ­γα­με, χί­λι­ες δό­ξες ἀν­τα­παν­τοῦ­σε!

Σέ ὅ­λα τά νο­σο­κο­μεῖ­α πού νο­ση­λεύ­τη­κε ἄ­φη­σε μέ τήν εὐ­γέ­νεια καί τήν καρ­τε­ρι­κό­τη­τά της, ἄ­ρι­στες ἐν­τυ­πώ­σεις στούς για­τρούς, στίς νο­ση­λεύ­τρι­ες καί τούς συ­να­σθε­νεῖς της. Θά θέ­λα­με στό ση­μεῖ­ο αὐ­τό νά εὐ­χα­ρι­στή­σου­με ἐκ καρ­δί­ας τούς Δι­ευ­θυν­τές τῆς Χει­ρουρ­γι­κῆς καί τῆς Ὀγ­κο­λο­γι­κῆς Κλι­νι­κῆς τοῦ Νο­σο­κο­μεί­ου Metropolitan Πει­ραι­ῶς, τούς κυ­ρί­ους Γρη­γό­ριο Τσι­ῶ­το καί Χρί­στο Χρι­στο­δού­λου, πού ἀ­φι­λο­κερ­δῶς, μέ ἄ­ρι­στη ἐ­πι­στη­μο­νι­κή φρον­τί­δα, ἀλ­λά καί μέ πλού­σια καί πη­γαί­α ἀ­γά­πη καί στορ­γή, στά­θη­καν δί­πλα της καί τῆς προ­σέ­φε­ραν, μέ τήν χά­ρη τοῦ Θε­οῦ, μί­α δι­ε­τή πα­ρά­τα­ση μέ ποι­ό­τη­τα ζω­ῆς καί τήν δυ­να­τό­τη­τα συμ­με­το­χῆς στό πρό­γραμ­μα τῆς Μο­νῆς, ὥ­στε νά δο­ξά­ζει τόν Θε­ό, νά προ­σφέ­ρει καί νά δέ­χε­ται τήν ἀ­γά­πη τῆς Γε­ρόν­τισ­σας καί τῶν ἀ­δελ­φῶν.  

Ἄς εἶ­ναι δο­ξα­σμέ­νο τό ὄ­νο­μα τοῦ Ἁ­γί­ου Τρι­α­δι­κοῦ Θε­οῦ μας, πού γνω­ρί­ζει καί με­τέρ­χε­ται ἀ­πεί­ρους καί θαυ­μα­στούς τρό­πους γιά τήν σω­τη­ρί­α τῶν ψυ­χῶν μας. Λυ­πού­μα­στε μέν γιά τόν ἀ­πο­χω­ρι­σμό μας, ἀλ­λά ταυ­τό­χρο­να χαι­ρό­μα­στε ἰ­δι­αί­τε­ρα καί δο­ξά­ζου­με τόν Θε­ό, πού ἔ­φυ­γε τό­σο κα­λά προ­ε­τοι­μα­σμέ­νη γιά τήν οὐ­ρά­νια πα­τρί­δα μας. Δό­ξα τῶ Πα­τρί καί τῶ Υἱ­ῶ καί τῶ Ἁ­γί­ω Πνεύ­μα­τι!

Εὐ­χό­μα­στε τήν πα­ρά Κυ­ρί­ου πα­ρη­γο­ρί­α, στήν Γε­ρόν­τισ­σα καί τίς ἀ­δελ­φές τῆς Μο­νῆς, κα­θώς καί στούς κα­τά σάρ­κα συγ­γε­νεῖς τῆς μα­κα­ρι­στῆς ἀ­δελ­φῆς Ἰ­ου­στί­νας, τήν κα­λή της μη­τέ­ρα, τήν κυ­ρά Μα­ρί­α, τήν σε­μνή καί πι­στή ἀ­δελ­φή της Θε­ο­δο­σί­α καί τά ἀγαπημένα της ἀ­νή­ψια.

Τέ­λος στήν προ­σφι­λέ­στα­τη μα­κα­ρι­στή ἀ­δελ­φή μας Ἱ­ου­στί­να εὐ­χό­μα­στε ὁ­λό­ψυ­χα ὁ Θε­ός νά ἀ­να­παύ­σει, διά πρε­σβει­ῶν τῶν προ­στα­τῶν τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Μο­νῆς, Ἁ­γί­ου Πρω­το­μάρ­τυ­ρος καί Ἀρ­χι­δι­α­κό­νου Στε­φά­νου καί τοῦ Ἁ­γί­ου Ἱ­ε­ρο­μάρ­τυ­ρος Χα­ρα­λάμ­πους τοῦ θαυ­μα­τουρ­γοῦ, κα­θώς καί τῶν κτι­τό­ρων, ὁ­σί­ων Ἀν­τω­νί­ου καί Φι­λο­θέ­ου τῶν Με­τε­ω­ρι­τῶν, τήν εὐλογημένη ψυ­χή της «ἐν χώ­ρᾳ ζών­των καί ἐν σκη­ναῖς δι­καί­ων».

Αἰ­ω­νί­α της ἡ μνή­μη". 

Όλη η αλήθεια για τα γεγονότα στην Ιερά Μητρόπολη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου

Η Ιερά Μητρόπολη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου με αφορμή  δημοσίευμά του pentapostagma.gr, το οποίο μπορείτε να δείτε εδώ , έστειλε την παρακάτω ανακοίνωση, διαψεύδοντας τα άσχημα γεγονότα τα οποία παρουσιάζονται σε αυτή. 

Ναύπακτος, 22 Δεκεμβρίου 2012

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Με αφορμή ανεύθυνα σχόλια, που αναρτήθηκαν σε «εκκλησιαστικού» ενδιαφέροντος ιστοσελίδες, αναφορικά με την εκδίκαση της υποθέσεως του Ιερομονάχου Ιγνατίου Σταυροπούλου υπό του Επισκοπικού Δικαστηρίου, η Ιερά Μητρόπολη ανακοινώνει τα ακόλουθα:

1. Ο Ιερομόναχος Ιγνάτιος Σταυρόπουλος στον οποίο επεβλήθη από την Ιερά Σύνοδο το 2007 το επιτίμιο της ακοινωνησίας, εσχάτως άρχισε να «λειτουργή» στην Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως, παρά την περί του αντιθέτου απόφαση της Ιεράς Συνόδου, η οποία σημειωτέον κρίθηκε νόμιμη με την υπ' αριθ. 686/2011 απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, επιδεικνύοντας έτσι, για ακόμα μία φορά ανυπακοή στην Ανωτάτη Εκκλησιαστική Αρχή αλλά και στις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου της χώρας.

2. Κατόπιν τούτου η Ιερά Μητρόπολη, όπως ήταν υποχρεωμένη, εκκίνησε την διαδικασία των ανακρίσεων βάσει του Ν. 5383/1932 «Περί των Εκκλησιαστικών Δικαστηρίων και της προ Αυτών διαδικασίας» καί, μετά την νομότυπη περάτωση αυτών, όρισε ημέρα συνεδρίασης του αρμοδίου Επισκοπικού Δικαστηρίου την Παρασκευή 21 Δεκεμβρίου ώρα 16.00.

3. Ο κατηγορούμενος Ιερομόναχος Ιγν. Σταυρόπουλος προσήλθε μεν ενώπιον του Δικαστηρίου, μετά του πληρεξουσίου Δικηγόρου του, με πρόθεση, όπως κατεδείχθη εκ των υστέρων, όχι να σεβασθή την διαδικασία και να αντικρούση την κατ' αυτού κατηγορία αλλά την δημιουργία εντυπώσεων και μόνο. Συγκεκριμένα, αφού προέβαλε προφανώς μη νόμιμες και αβάσιμες ενστάσεις και αιτήματα, απεχώρησε, υπεκφεύγοντας την βάσανο της ζώσης διαδικασίας και την αντίκρουση της κατηγορίας.

4. Κατά την διάρκεια της συνεδρίασης του Δικαστηρίου συγκεντρώθηκαν ολιγάριθμοι «οπαδοί» του, προερχόμενοι εν πολλοίς από άλλες πόλεις, από αυτούς που ο ίδιος τις προηγούμενες ημέρες παρακινούσε να προσέλθουν προς συμπαράστασή του, και φώναζαν διάφορα συνθήματα έξω από τα Γραφεία της Ιεράς Μητροπόλεως, επιχείρησαν δε να εισέλθουν και στον χώρο συνεδρίασης του Δικαστηρίου, παρά τον νόμον, που στις συνεδριάσεις των Εκκλησιαστικών Δικαστηρίων επιτρέπει την παρουσία μόνο κληρικών και μοναχών, οπότε, όπως είναι φυσικό απετράπησαν κατ' αρχήν από τους πατέρες Καλλίνικο και Θεμιστοκλή και στην συνέχεια από τα εντόπια αστυνομικά όργανα, που προσήλθαν να επιβάλλουν την τάξη και να εξασφαλίσουν την απρόσκοπτη συνεδρίαση του Δικαστηρίου, όπως άλλωστε συμβαίνει και στα κοσμικά Δικαστήρια.

5. Ουδέποτε έλαβαν χώρα τα αναφερόμενα στα δημοσιεύματα, που κυκλοφόρησαν, ότι δηλ. το πλήθος «άρπαξε από τα γένια» τον π. Θεμιστοκλή, πετώντας τον στο έδαφος, ότι ο π. Καλλίνικος ετράπη σε φυγή και ότι ζητήθηκαν ενισχύσεις από την Αστυνομία του Μεσολογγίου για να προστατέψουν τον Μητροπολίτη και τους κληρικούς της Ι. Μητροπόλεως.

6. Το Επισκοπικό Δικαστήριο, εφαρμόζοντας τον νόμο, και μετά την αποχώρηση του κατηγορουμένου, συνέχισε την συνεδρίασή του και απεφάνθη ότι ο Ιερομόναχος είναι ένοχος της κατηγορίας ότι «λειτούργησε» κατά συρροήν ενώ είναι ακοινώνητος, ενόψει δε του ότι για την κατηγορία αυτή προβλέπεται η ποινή της καθαίρεσης, την οποία και δεν έχει την αρμοδιότητα να επιβάλλη, εθεώρησε εαυτό αναρμόδιο και παρέπεμψε την υπόθεση να δικασθή πρωτοδίκως στο αρμόδιο Πρωτοβάθμιο Συνοδικό Δικαστήριο.

7. Για μία ακόμα φορά ο Ιερομόναχος Ιγνάτιος Σταυρόπουλος κατέδειξε την ανυπακοή και καταφρόνησή του στους θεσμούς της Εκκλησίας και του Κράτους (η συγκρότηση, δικαιοδοσία και αρμοδιότητα των Εκκλησιαστικών Δικαστηρίων προβλέπεται από πολιτειακό νόμο, ήτοι τον Ν. 5383/1983) και προφανώς αδυνατώντας να αποκρούση την κατηγορία, την οποία εν πολλοίς συνομολόγησε με το απολογητικό του υπόμνημα, αρκέστηκε στην δημιουργία εντυπώσεων, με την συνδρομή των «φίλων και οπαδών», που έχει δημιουργήσει με την καθημερινή ενασχόλησή του με ανακοινώσεις, σχόλια και ανταλλαγή απόψεων σε ιστοσελίδες, Blogs και στο facebook, που ο ίδιος διατηρεί, καταδεικνύοντας έτσι το εκκοσμικευμένο και νόθο μοναχικό και εκκλησιολογικό του φρόνημα.

8. Είναι λυπηρό το γεγονός Ιερομόναχοι να απειθαρχούν στους ιερούς Κανόνες και την Ιερά Σύνοδο αλλά και στους θεσμούς και νόμους της πολιτείας, να προκαλούν τον λαό σε εχθροπάθεια εναντίον των κανονικών Επισκόπων, να δημιουργούν οπαδούς και να παρουσιάζωνται ως «ήρωες». Η Εκκλησία δεν μπορεί να ανεχθή τέτοιες αντικανονικές και φατριαστικές ενέργειες, καταδικάζει την απόπειρα υπονόμευσης των θεσμών της με απειλές βίας και την συνδρομή φανατισμένων «οπαδών» και θα συνεχίση απρόσκοπτα την ορθόδοξη διδασκαλία της και την διακονία της στους ανθρώπους.

Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως

 pentapostagma.gr

O @pontifex ...

                                         Ο Πάπας και στο twitter...                                                            

Από την επόμενη εβδομάδα οι πιστοί καθολικοί και όχι μόνο θα μπορούν να ακολουθούν κατά πόδας τον πάπα Βενέδικτο ΙΣΤ' στο twitter.

Από τις 12 Δεκεμβρίου την ημέρα εορτασμού της Παναγίας της Γουαδελούπης ο @pontifex θα επικοινωνεί τα μηνύματα της Καθολικής Εκκλησίας από το λογαριασμό του. Σύμφωνα με τον Γκρεγκ Μπερκ, ανώτερο σύμβουλο επικοινωνίας του Βατικανού: «Ο πάπας επιθυμεί να απευθυνθεί σε όλους». Τα πρώτα μηνύματα του πάπα μέσω twitter θα απαντούν σε ερωτήσεις πιστών που έχουν αποσταλεί στον #askpontifex.

Τα tweets του πάπα θα είναι στα Αγγλικά, τα Ισπανικά, τα Ιταλικά, τα Πορτογαλικά, τα Γερμανικά, τα Πολωνικά, τα Αραβικά και τα Γαλλικά, ενώ στο μέλλον θα προστεθούν και άλλες γλώσσες.

Το πρώτο tweet θα είναι του @pontifex ενώ στην συνέχεια θα αναλάβουν δράση κυρίως οι βοηθοί του. Σύμφωνα με τον υπεύθυνο τύπου της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, ο Πάπας θα πατήσει ο ίδιος το enter για το πρώτο tweet, αλλά όπως διευκρινίστηκε, ο 85χρονος προκαθήμενος, δεν είναι ο τύπος που θα περιφέρεται με ένα i-pad και θα στέλνει συνέχεια ο ίδιος. Όπως διαβεβαίωσε πάντως ο υπεύθυνος τύπου: «θα είναι τα δικά Του λόγια. Όχι τόσο διδασκαλίες όσο «μικρά διαμαντάκια σοφίας» το έθεσε ο ίδιος ο Πάπας».  Αξίζει τέλος να σημειωθεί ότι ο Πάπας ως Αλάνθαστος δεν θα ακολουθεί κανέναν !!!

Υποκλίνονται και στον Aμπντουλάχ οι Οικουμενιστές χάριν του διαθρησκειακού διαλόγου (!)

Δημοσιεύουμε φωτογραφίες αλλά και ένα εύστοχο σχόλιο τουΑντίβαρου σχετικά με την συμμετοχή του Πατριάρχη Βαρθολομαίου και του Μητροπολίτου Γαλλίας Εμμανουήλ στην τελετή έναρξης της λειτουργίας του Διεθνούς Κέντρου «Βασιλιάς Αμπντουλάχ Μπιν Αμπντουλασίζ για το Διαθρησκευτικό και Διαπολιτισμικό Διάλογο» (KAICIID).

Σαούδ-διάλογος!

Την Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου, εγκαινιάστηκε στην Βιέννη το Διεθνές Κέντρο του Βασιλιά Αμπντάλλα για τον Διαθρησκειακό και Διαπολιτισμικό Διάλογο. Το Κέντρο ιδρύθηκε με μια διεθνή συμφωνία που υπογράφηκε από την Σαουδική Αραβία, την Ισπανία και την Αυστρία.

Η Αγία Έδρα είναι ιδρυτικός παρατηρητής (sic) και στο Δ.Σ. συμμετέχει ο Μητροπολίτης Γαλλίας κ. Εμμανουήλ! Το Κέντρο σκοπό έχει να διευκολύνει τον διαθρησκειακό και διαπολιτισμικό Διάλογο, και να προωθήσει τα ανθρώπινα δικαιώματα, την δικαιοσύνη και την ειρήνη, με βάση την Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Είναι εξάλλου γνωστές σε όλο τον κόσμο οι λαμπρές επιδόσεις του σαουδαραβικού καθεστώτος σε όλους αυτούς τους τομείς, τόσο στο εσωτερικό της Σαουδικής Αραβίας όσο και σε άλλες χώρες, όπως αυτή την εποχή στην Συρία! Το κέντρο ιδρύθηκε με χρηματοδότηση από την Σαουδική Αραβία με την πολιτική υποστήριξη των Η.Π.Α. κατόπιν … της ενθαρρύνσεως του Ισραήλ, όλες χώρες του διαλόγου, της ειρήνης και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων! Για αυτό τον λόγο εξάλλου, στα εγκαίνια κύριοι ομιλητές ήταν και ο Γ.Γ. των Η.Ε. κ. Μπαν Κι-Μουν, αλλά και ο προκαθήμενος της Μεγάλης Εκκλησίας εν τη αιχμαλωσία, μέγας αιχμάλωτος, ο Οικ. Πατριάρχης κκ. Βαρθολομαίος! Με κομμένη την ανάσα, η παγκόσμια κοινότητα παρακολουθεί την εξάπλωση του σαουδαραβικού μοντέλου διαλόγου (Σαούδ-διαλόγου), ανεκτικότητας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο! Θεός φυλάξοι!

Ἀ­πό­ψεις καί δι­ευ­κρι­νί­σεις γιά τό ζή­τη­μα τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Μο­νῆς Με­τα­μορ­φώ­σε­ως Σκά­λας Ναυ­πά­κτου

Ἀρ­χιμ. Ἀ­θα­να­σί­ου Ἀ­να­στα­σί­ου

Προ­η­γου­μέ­νου Ἱ­ε­ρᾶς Μο­νῆς Με­γά­λου Με­τε­ώ­ρου

Τό τε­λευ­ταῖ­ο δι­ά­στη­μα γι­νό­μα­στε μάρ­τυ­ρες μί­ας συν­το­νι­σμέ­νης προ­σπά­θειας συ­κο­φαν­τή­σε­ως τοῦ Σε­βα­σμι­ω­τά­του Μη­τρο­πο­λί­τη Ναυ­πά­κτου καί Ἁ­γί­ου Βλα­σί­ου κ. Ἱ­ε­ρο­θέ­ου μέ ἀ­φορ­μή τό χρό­νιο πρό­βλη­μα τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Μο­νῆς Με­τα­μορ­φώ­σε­ως Σκά­λας Ναυ­πά­κτου.

Στήν ἀ­πό­φα­σή μας νά πα­ρέμ­βου­με δη­μό­σια στό ὅ­λο ζή­τη­μα μᾶς ὁ­δη­γεῖ ἡ ἀ­κλό­νη­τη πε­ποί­θη­σή μας καί ἡ με­τά γνώ­σε­ως βε­βαι­ό­τη­τά μας ὅ­τι ὅ­λα, ὅ­σα ἀ­πρε­πῆ καί κα­κο­ή­θη ἀ­να­φέ­ρον­ται εἰς βά­ρος τοῦ Σε­βα­σμι­ω­τά­του τό­σο ἀ­πό τούς ἴ­διους τούς μο­να­χούς τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Μο­νῆς Με­τα­μορ­φώ­σε­ως ὅ­σο καί ἀ­πό ποι­κί­λους ὑ­πε­ρα­σπι­στές της, ἀ­πο­τε­λοῦν ἀ­σύ­στο­λα ψεύ­δη καί συ­νι­στοῦν κα­τά­φω­ρη ἀ­δι­κί­α εἰς βά­ρος του.

Καί τό βε­βαι­ώ­νου­με αὐ­τό μέ ἀ­πό­λυ­τη κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κό­τη­τα καί ἐν πλή­ρει συ­νει­δή­σει, ἐ­νώ­πιον Θε­οῦ καί ἀν­θρώ­πων, κα­θώς ἀ­φε­νός μέν γνω­ρί­ζου­με πο­λύ κα­λά, ἐ­δῶ καί σα­ράν­τα χρό­νια, τόν Σε­βα­σμι­ώ­τα­το, ἀ­φε­τέ­ρου δέ ἔ­χου­με ἀ­σχο­λη­θεῖ ἐ­πι­στα­μέ­νως καί ἐ­πι­σή­μως μέ τό ζή­τη­μα τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Μο­νῆς Με­τα­μορ­φώ­σε­ως ἀ­πό τίς ἀρ­χές ἀ­κό­μη τῆς δε­κα­ε­τί­ας τοῦ 2000, ὡς μέ­λος σχε­τι­κῆς συ­νο­δι­κῆς ἐ­πι­τρο­πῆς καί ἔ­χου­με ἔλ­θει σέ ἐ­πα­φές τό­σο μέ τούς μο­να­χούς ὅ­σο καί μέ τόν Μη­τρο­πο­λί­τη.

Θά ἦ­ταν, βε­βαί­ως, πε­ριτ­τός πλε­ο­να­σμός νά ἀ­να­φερ­θοῦ­με στήν προ­σω­πι­κό­τη­τα καί τίς ἀ­ρε­τές τοῦ Σε­βα­σμι­ω­τά­του κ. Ἱ­ε­ρο­θέ­ου. Πρό­κει­ται γιά ἕ­ναν ἀ­πό τούς κο­ρυ­φαί­ους σύγ­χρο­νους θε­ο­λό­γους μέ δι­ε­θνή ἀ­να­γνώ­ρι­ση καί κύ­ρος, συγ­γρα­φέ­α ἀ­να­ρίθ­μη­των βι­βλί­ων καί πο­νη­μά­των, πού κυ­κλο­φο­ροῦν σέ ἀλ­λε­πάλ­λη­λες ἐκ­δό­σεις καί σέ πολ­λές γλῶσ­σες. Ἡ θε­ο­λο­γί­α του βα­θειά ρι­ζω­μέ­νη στήν ἁ­γι­ο­πα­τε­ρι­κή πα­ρά­δο­ση ὀρ­θο­το­μεῖ τόν λό­γο τῆς ἀ­λη­θεί­ας καί προ­βάλ­λει τό γνή­σιο ὀρ­θό­δο­ξο φρό­νη­μα σέ ἀν­τί­θε­ση μέ κά­θε λο­γῆς και­νο­το­μί­ες καί νε­ω­τε­ρι­σμούς.

Ὁ Σε­βα­σμι­ώ­τα­τος Μη­τρο­πο­λί­της Ναυ­πά­κτου κ. Ἱ­ε­ρό­θε­ος χα­ρα­κτη­ρί­ζε­ται ἀ­πό τήν σε­μνό­τη­τα τοῦ βί­ου του, τήν ἁ­πλό­τη­τά του, τήν πλή­ρη ἀ­φι­λαρ­γυ­ρί­α του καί τήν ἀ­σκη­τι­κό­τη­τά του. Εἶ­ναι ἰ­δι­αί­τε­ρα φι­λο­μό­να­χος καί ἔ­χει ἀ­φι­ε­ρώ­σει ἕ­να με­γά­λο μέ­ρος τοῦ θε­ο­λο­γι­κοῦ του ἔρ­γου στόν ἀ­να­το­λι­κό ὀρ­θό­δο­ξο, ἀ­πο­στο­λο­πα­ρά­δο­το, ἁ­γι­ο­πα­τε­ρι­κό, νη­πτι­κό, ἡ­συ­χα­στι­κό μο­να­χι­σμό, τόν ὁ­ποῖ­ο καί ὁ ἴ­διος ἀ­κο­λου­θεῖ στήν βι­ο­τή του.

Ἔ­χει ἀ­σχο­λη­θεῖ ἰ­δι­αί­τε­ρα καί ἔ­χει ἐν­τρυ­φή­σει στήν θε­ο­λο­γί­α τοῦ Ἁ­γί­ου Γρη­γο­ρί­ου τοῦ Πα­λα­μᾶ, τήν θε­ο­λο­γί­α τοῦ ἀ­κτί­στου φω­τός καί τῆς θε­ώ­σε­ως καί τῶν τρι­ῶν στα­δί­ων στήν πο­ρεί­α τῶν πι­στῶν πρός τήν θέ­ω­ση: τήν κά­θαρ­ση ἀ­πό τά πά­θη, τόν φω­τι­σμό τοῦ νοῦ καί τήν θέ­ω­ση, τόν δο­ξα­σμό.

Εἶ­ναι ἀ­πό τήν ἵ­δρυ­σή της πνευ­μα­τι­κός πα­τέ­ρας τῆς ἀ­ξι­ό­λο­γης γυ­ναι­κεί­ας Ἱ­ε­ρᾶς Μο­νῆς Γε­νε­σί­ου τῆς Θε­ο­τό­κου Πε­λα­γί­ας, ἡ ὁ­ποί­α ἐκ­δί­δει τά ἔρ­γα του καί προ­σφέ­ρει σ’ αὐ­τή ὅ­λα τά ἔ­σο­δα ἀ­πό τίς ἐκ­δό­σεις αὐ­τές, χω­ρίς ὁ ἴ­διος νά καρ­ποῦ­ται τό πα­ρα­μι­κρό οἰ­κο­νο­μι­κό ὄ­φε­λος.

Τό κλα­σι­κό στό εἶ­δος του βι­βλί­ο του πού ἀ­να­φέ­ρε­ται στήν μο­νο­λό­γι­στη εὐ­χή τοῦ Ἰ­η­σοῦ «Μιά βρα­δυ­ά στήν ἔ­ρη­μο τοῦ ῾Α­γί­ου Ὄ­ρους» κυ­κλο­φο­ρεῖ ἤ­δη στήν 22^η ἔκ­δο­ση! Ἔ­χουν κυ­κλο­φο­ρή­σει ἐ­πί­σης: Τό Μυ­στή­ριο τῆς παι­δε­ί­ας τοῦ Θε­οῦ, Ὁ ἅ­γιος Γρη­γό­ριος ὁ Πα­λα­μᾶς ὡς ἁ­γι­ο­ρε­ί­της, Ὁ ὀρ­θό­δο­ξος μο­να­χι­σμός, ὡς προ­φη­τι­κή, ἀ­πο­στο­λι­κή καί μαρ­τυ­ρι­κή ζωή, Ἡ Ἡ­συ­χί­α καί Θε­ο­λο­γί­α, «Οἶ­δα ἄν­θρω­πον ἐν Χρι­στῷ», Βί­ος καί πο­λι­τεί­α τοῦ Γέ­ρον­τος Σω­φρο­νί­ου τοῦ ἡ­συ­χα­στοῦ καί θε­ο­λό­γου, «Ἡ ἰ­α­τρι­κή ἐν Πνεύ­μα­τι ἐ­πι­στή­μη», Ἡ πρά­ξη τῆς ὀρ­θό­δο­ξης ψυ­χο­θε­ρα­πεί­ας, Ἐμ­πει­ρι­κή δογ­μα­τι­κή τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου Κα­θο­λι­κῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, κα­τά τίς προ­φο­ρι­κές πα­ρα­δό­σεις τοῦ π. Ἰ­ω­άν­νου Ρω­μα­νί­δη τόμ. Α΄ καί Β΄ καί πλεῖ­στα ἄλ­λα.

Εἶ­ναι, λοι­πόν, πραγ­μα­τι­κά ὀ­ξύ­μω­ρο νά κα­τη­γο­ρεῖ­ται ὁ Μη­τρο­πο­λί­της Ναυ­πά­κτου ὡς δι­ώ­κτης τοῦ μο­να­χι­σμοῦ, καί μά­λι­στα τῆς μη­τρο­πο­λι­τι­κῆς του πε­ρι­φέ­ρειας, γιά ἕ­να ζή­τη­μα πού δέν τό προ­κά­λε­σε αὐ­τός, ἀλ­λά προ­ϋ­πῆρ­χε χρό­νια πρίν τήν ἐγ­κα­τά­στα­σή του ὡς Μη­τρο­πο­λί­τη στήν Ναύ­πα­κτο καί τα­λαι­πώ­ρη­σε καί τούς προ­κα­τό­χους του.

Καί εἶ­ναι, ἐ­πί­σης, ὀ­ξύ­μω­ρο, ἀ­πα­ρά­δε­κτο, ἄ­η­θες καί ἀ­πρε­πές νά κα­τη­γο­ρεῖ­ται γιά φι­λο­χρη­μα­τί­α καί οἰ­κο­νο­μι­κή ἐ­πι­βου­λή εἰς βά­ρος τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Μο­νῆς Με­τα­μορ­φώ­σε­ως ὁ Μη­τρο­πο­λί­της Ναυ­πά­κτου, πού δέν ἔ­λα­βε πο­τέ του τό πα­ρα­μι­κρό πο­σό ἀ­πό ὁ­ποι­α­δή­πο­τε ἱ­ε­ρο­πρα­ξί­α, του­ναν­τί­ον δέ προ­σφέ­ρει ἕ­να μέ­ρος τοῦ μι­σθοῦ του γιά τήν λει­τουρ­γί­α τοῦ Μη­τρο­πο­λι­τι­κοῦ γρα­φεί­ου.

Ἀ­πο­τε­λεῖ δέ ἀ­σύ­στο­λο ψεῦ­δος ἡ κα­τα­συ­κο­φάν­τη­ση, πού ἐ­πί σει­ρά ἐ­τῶν καλ­λι­ερ­γεῖ­ται ἐκ μέ­ρους τῆς Μο­νῆς καί μέ κά­θε μέ­σο (ἔν­τυ­πο καί προ­φο­ρι­κό) εἰς βά­ρος τοῦ Μη­τρο­πο­λί­τη, ὅ­τι ἐ­πι­θυ­μοῦ­σε δῆ­θεν νά καρ­πω­θεῖ μέ­ρος τῶν ἐ­σό­δων τῆς Μο­νῆς, ἐ­νῶ ὑ­πῆρ­χε ρη­τή δι­α­βε­βαί­ω­ση καί δέ­σμευ­σή του, γρα­πτή καί προ­φο­ρι­κή, ὅ­τι δέν ἐ­πι­θυ­μεῖ κα­μί­α οἰ­κο­νο­μι­κή εἰ­σφο­ρά, ὄ­χι μό­νον ἀ­πό τήν Ἱ­ε­ρά Μο­νή Με­τα­μορ­φώ­σε­ως, ἀλ­λά ἀ­πό κα­μί­α Ἱ­ε­ρά Μο­νή τῆς πε­ρι­φέ­ρειάς του.

Ὡς μέ­λος τῆς συ­νο­δι­κῆς ἐ­πι­τρο­πῆς (ἀ­πο­τε­λού­με­νης ἀ­πό τρεῖς Ἡ­γου­μέ­νους) γιά τήν δι­ευ­θέ­τη­ση τοῦ ὅ­λου ζη­τή­μα­τος, ὑ­πῆρ­ξα­με οἱ ἴ­διοι αὐ­τή­κο­οι μάρ­τυ­ρες τῶν δι­α­βε­βαι­ώ­σε­ων αὐ­τῶν τοῦ Μη­τρο­πο­λί­τη, πού δό­θη­καν στό γρα­φεῖ­ο του στίς 25 Ἰ­ου­λί­ου 2000 (ἄν δέν μᾶς ἀ­πα­τᾶ ἡ μνή­μη μας) ἐ­νώ­πιον τῶν με­λῶν τῆς ἐ­πι­τρο­πῆς καί τῶν ἐκ­προ­σώ­πων τῆς Μο­νῆς.

Οἱ ἐ­πί­μο­νες καί πρός ὅ­λες τίς κα­τευ­θύν­σεις συ­κο­φαν­τι­κές δι­α­δό­σεις ὅ­τι τό κύ­ριο ση­μεῖ­ο τρι­βῆς, δι­α­φο­ρᾶς καί ἀν­τι­δρά­σε­ως τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Μο­νῆς εἶ­ναι οἱ δῆ­θεν ἄ­νο­μες εἰ­σπρα­κτι­κές δι­α­θέ­σεις τοῦ Μη­τρο­πο­λί­τη κ. Ἱ­ε­ρο­θέ­ου εἰς βά­ρος της εἶ­ναι παν­τε­λῶς ἀ­να­λη­θεῖς καί ἀ­στή­ρι­κτες καί γιά τόν πρό­σθε­το λό­γο ὅ­τι ἀ­κό­μη καί στήν πε­ρί­πτω­ση πού ὁ Μη­τρο­πο­λί­της ἐ­πι­θυ­μοῦ­σε τήν ἀ­πο­κό­μι­ση οἰ­κο­νο­μι­κοῦ ὀ­φέ­λους ἀ­πό τήν Μο­νή, αὐ­τό δέν ἦ­ταν δυ­να­τόν νά πραγ­μα­το­ποι­η­θεῖ, ἀ­φοῦ θά ἦ­ταν κα­τά βά­ση πα­ρά­νο­μο καί αὐ­τό τό γνώ­ρι­ζε ἡ Ἱ­ε­ρά Μο­νή.

Ὅ­πως ἡ ἴ­δια ἡ Ἱ­ε­ρά Μο­νή πλη­ρο­φό­ρη­σε τήν ὁ­ρι­σθεί­σα ἀ­πό τήν Ἱ­ε­ρά Σύ­νο­δο ἐ­πι­τρο­πή τῶν ἡ­γου­μέ­νων, γνώ­ρι­ζε ὅ­τι ἡ εἰ­σφο­ρά τοῦ 10% εἰς βά­ρος τῶν ἐ­σό­δων τῶν Μο­νῶν δέν προ­βλέ­πε­ται ἀ­πό κα­μί­α δι­ά­τα­ξη τοῦ νό­μου. Γνώ­ρι­ζε, ἐ­πί­σης, ἡ Μο­νή ὅ­τι ἐ­π’ αὐ­τοῦ εἶ­χε λά­βει σα­φή θέ­ση τό­σο ἡ Οἰ­κο­νο­μι­κή Ὑ­πη­ρε­σί­α τοῦ ΟΔΕΠ (4701/310/30-1-1986) ὅ­σο καί τό Ὑ­πουρ­γεῖ­ο Οἰ­κο­νο­μι­κῶν (Φ. 031/503/Α1 176/31-3-1986). Γνώ­ρι­ζε ὅ­τι ἡ ἐγ­κύ­κλιος τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Συ­νό­δου (3684/20-12-1988) ἦ­ταν ἀ­νε­φάρ­μο­στη, ἐ­πει­δή τε­λοῦ­σε ὑ­πό μή νό­μι­μες προ­ϋ­πο­θέ­σεις, γι’ αὐ­τό καί ἀ­να­κλή­θη­κε ἀ­πό τήν Ἱ­ε­ρά Σύ­νο­δο μέ τήν ὑ­π’ ἀ­ριθμ. 2448/19-5-2000 νέ­α ἐγ­κύ­κλιό της.

Ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος "τίμησε" τήν ἐπέτειο τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου!

Ἡ ἐπίσκεψις τοῦ Πατριάρχου εἰς τό Βατικανόν 

Ἀνταποκρινόμενος εἰς ἀδελφικήν πρόσκλησιν τῆς Αὐτοῦ Ἁγιότητος τοῦ Πάπα Βενεδίκτου ΙϚ' ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης μετέβη τήν 10ην Ὀκτωβρίου 2012 εἰς Ρώμην προκειμένου νά συμμετάσχῃ εἰς τόν ἑορτασμόν τῆς συμπληρώσεως 50 ἐτῶν ἀπό τῆς ἐνάρξεως τῶν ἐργασιῶν τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου (11 Ὀκτωβρίου 1962) ἐπί τοῦ μακαριστοῦ Πάπα Ἰωάννου ΚΓ΄. Συνοδοί τοῦ Πατριάρχου κατά τήν ἐπίσκεψιν ταύτην ἦσαν οἱ Σεβ. Μητροπολῖται Ἰταλίας καί Μελίτης κ. Γεννάδιος καί Γαλλίας κ. Ἐμμανουήλ μετά τοῦ Ἀρχικλητῆρος Ἐντιμ. κ. Συμεών Φραντζελᾶ. 

Τόν Πατριάρχην ὑπεδέχθη ἐν τῷ ἀεροδρομίῳ Fiumicino Παπική Ἀντιπροσωπεία ἥτις καί συνώδευσεν Αὐτόν εἰς τό κατάλυμά Του ἐν τῷ ἐν τῷ Βατικανῷ "Οἴκῳ τῆς Ἁγίας Μάρθας". 

Τό ἑσπέρας ἡ Α. Θ. Παναγιότης καί οἱ συνοδοί Αὐτῆς παρεκάθησαν εἰς δεῖπνον παρατεθέν ὑπό τοῦ ἐν Ἰταλίᾳ Πρέσβεως τῆς Ἑλλάδος Ἐξοχ. κ. Μιχαήλ Καμπάνη. 

Τήν ἑπομένην, Πέμπτην, ὁ Πατριάρχης καί οἱ σύν Αὐτῷ παρέστησαν εἰς τήν λειτουργίαν τήν ὁποίαν ἐτέλεσεν ἐπί τῆς Πλατείας τοῦ Ἁγίου Πέτρου ἡ Α. Ἁγιότης, ἥτις ἐν ἀρχῇ τῆς ὁμιλίας αὐτῆς ἀπηύθυνεν ἰδιαίτερον χαιρετισμόν καί εὐχαριστίας εἰς τόν Οἰκουμενικόν Πατριάρχην καί εἰς τόν Ἀρχιεπίσκοπον Καντουαρίας διά τήν τιμητικήν παρουσίαν αὐτῶν εἰς τό ἑορταστικόν αὐτό γεγονός τῆς ΡΚαθολικῆς Ἐκκλησίας. Εἰς τό τέλος τῆς λειτουργίας κατά τό πρόγραμμα ὁ Πατριάρχης ἐξεφώνησεν ἰταλιστί τήν ὁμιλίαν Αὐτοῦ ἀναφερθείς εἰς τήν Β΄ Βατικανήν Σύνοδον καί τάς μεταρρυθμίσεις αὐτῆς, ἰδιαιτέρως εἰς τόν χῶρον τῆς οἰκουμενικῆς κινήσεως. 

Σημειωτέον, ὅτι εἰς τήν θείαν λειτουργίαν ταύτην μετέσχον ὡς συλλειτουργοί τοῦ Πάπα ἤ παρέστησαν ἐν συμπροσευχῇ τά μέλη τῆς Συνόδου τῶν ἐπισκόπων τῆς ΡΚαθολικῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία συνεδριάζει τάς ἡμέρας αὐτάς (ἐπί τρεῖς ἑβδομάδας) ἐν Ρώμῃ καί εἰς τήν ὁποίαν τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον ἐκπροσωπεῖ ὁ Σεβ. Ἀρχιεπίσκοπος Καρελίας καί πάσης Φιλλανδίας κ. Λέων. 

Τήν μεσημβρίαν ὁ Παναγιώτατος καί οἱ συνοδοί Του προσκληθέντες παρεκάθησαν εἰς γεῦμα, τό ὁποῖον παρέθεσε πρός τιμήν των ὁ παρά τῷ Βατικανῷ Πρέσβυς τῆς Τουρκίας Ἐξοχ. κ. Kenan Gürsoy. Καί ἐνταῦθα, ὡς καί ἐν τῇ Πρεσβείᾳ τῆς Ἑλλάδος, ἀντηλλάγησαν θερμαί προπόσεις μεταξύ τῶν ἀμφιτρυόνων καί τῆς Α. Θ. Παναγιότητος. 

Τό ἑσπέρας ὁ Σεβ. Καρδινάλιος κ. Kurt Koch, Πρόεδρος τοῦ Ποντιφικοῦ Συμβουλίου ἐπί τῆς προωθήσεως τῆς Ἑνότητος τῶν Χριστιανῶν, παρέθεσεν ἔν τινι Ἑστιατορίῳ τῆς Ρώμης ἐπίσημον δεῖπνον πρός τιμήν τῆς Α. Θ. Παναγιότητος καί τῆς Α. Χάριτος τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Καντουαρίας Δρος Rowan Williams καί τῶν συνοδῶν αὐτῶν.

Τήν Παρασκευήν, 12ην ἰδίου, ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης καί ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Καντουαρίας εἶχον ἰδιαιτέραν συνάντησιν καί συνεργασίαν κατά τήν διάρκειαν τοῦ προγεύματός των ἐν τῷ Οἴκῳ τῆς Ἁγίας Μάρθας, ἐνῷ ἀργότερον καί ὥραν 12.00 μεσημβρινήν ἐπραγματοποιήθη ἰδιαιτέρα συνάντησις καί συνομιλία Πάπα-Πατριάρχου ἐν τῇ Βιβλιοθήκῃ τοῦ πρώτου, μεθ᾿ ἥν ἐκλήθησαν καί τά μέλη τῆς Πατριαρχικῆς συνοδείας, ἀντηλλάγησαν δῶρα καί ἐλήφθησαν ἀναμνηστικαί φωτογραφίαι, τῆς ὅλης συναντήσεως μαγνητοσκοπηθείσης. 

Ἀκολούθως ὁ Πάπας καί ὁ Πατριάρχης παρεκάθησαν εἰς γεῦμα ἐν τῇ "Αἰθούσῃ Παῦλος ὁ Ϛ΄", ὁμοῦ μετά τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Καντουαρίας καί τῶν περίπου 300 μελῶν τῆς Συνόδου τῶν Ἐπισκόπων, ἐκπροσωπούντων ὅλας τάς ἐν τῷ κόσμῳ Ἐπισκοπικάς Συνελεύσεις τῆς ΡΚαθολικῆς Ἐκκλησίας. 

Τό ἀπόγευμα ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης ἐπέστρεψεν εἰς τήν Πόλιν δι᾿ ἀεροσκάφους τῶν Τουρκικῶν Ἀερογραμμῶν, ὡς καί κατά τήν μετάβασιν εἰς Ρώμην, προπεμφθείς τιμητικῶς καί ὑπαντηθείς κατά τήν ἄφιξιν ὑπό τοῦ Ἐπιτρόπου Αὐτοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Γέροντος Δέρκων κ. Ἀποστόλου.

Πηγή: http://fanarion.blogspot.gr/2012/10/blog-post_3280.html