H ΧΑΡΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ

Του Φώτη Κόντογλου

Η Πα­να­γί­α εί­ναι το πνευ­μα­τι­κό στό­λι­σμα της ορ­θο­δο­ξί­ας. Για μας τους Έλ­λη­νες εί­ναι η πο­νε­μέ­νη μη­τέ­ρα, η πα­ρη­γο­ρή­τρια κ’ η προ­στά­τρια που μας πα­ρα­στέ­κε­ται σε κά­θε πε­ρί­στα­ση. Σε κά­θε μέ­ρος της Ελ­λά­δας εί­ναι χτι­σμέ­νες α­μέ­τρη­τες εκ­κλη­σι­ές και μο­να­στή­ρια, πα­λά­τια αυ­τη­νής της τα­πει­νής βα­σί­λισ­σας, κι έ­να σω­ρό ρη­μοκ­κλή­σια, μέ­σα στα βου­νά, στους κάμ­πους και στα νη­σιά, μο­σκο­βο­λη­μέ­να α­πό τη παρ­θε­νι­κή και πνευ­μα­τι­κή ευ­ω­δί­α της. Μέ­σα στο κα­θέ­να α­π’ αυ­τά βρί­σκε­ται το πα­λη­ό και σε­βά­σμιο ει­κό­νι­σμά της με το με­λα­χροι­νό και χρυ­σο­κέ­ρι­νο πρό­σω­πό της, που το βρέ­χου­νε ο­λο­έ­να τα δά­κρυ­α του βα­σα­νι­σμέ­νου λα­ού μας, για­τί δεν έ­χου­με άλ­λη να μας βο­η­θή­σει, πα­ρε­κτός α­πό υ­ήν Πα­να­γί­α, «άλ­λην γαρ ουκ έ­χο­μεν α­μαρ­τω­λοί προς Θε­όν εν κιν­δύ­νοις και θλί­ψε­σιν α­εί με­σι­τεί­αν, οι κα­τα­καμ­πτό­με­νοι υ­πό πται­σμά­των πολ­λών». Το κάλ­λος της Πα­να­γί­ας δεν εί­ναι κάλ­λος σαρ­κι­κό, αλ­λά πνευ­μα­τι­κό, για­τί ε­κεί που υ­πάρ­χει ο πό­νος κ’ η α­γι­ό­τη­τα, υ­πάρ­χει μο­να­χά κάλ­λος πνευ­μα­τι­κό. Το σαρ­κι­κό κάλ­λος φέρ­νει σαρ­κι­κή έ­ξα­ψη, ε­νώ το πνευ­μα­τι­κό κάλ­λος φέρ­νει κα­τά­νυ­ξη, σε­βα­σμό κι α­γνή α­γά­πη. Αυ­τό το κάλ­λος έ­χει η Πα­να­γί­α. Κι αυ­τό το κάλ­λος εί­ναι α­πο­τυ­πω­μέ­νο στα ελ­λη­νι­κά ει­κο­νί­σμα­τά της που τα κά­να­νε άν­θρω­ποι ευ­σε­βείς ο­πού νη­στεύ­α­νε και ψέλ­να­νε και βρι­σκόν­τα­νε σε συν­τρι­βή καρ­δί­ας και σε πνευ­μα­τι­κή κα­θα­ρό­τη­τα. Στην ό­ψη της Πα­να­γί­ας έ­χει τυ­πω­θεί αυ­τό το μυ­στι­κό κάλ­λος που τρα­βά σαν μα­γνή­της τις ευ­σε­βείς ψυ­χές και τις η­συ­χά­ζει και τις πα­ρη­γο­ρά. Κι αυ­τή η πνευ­μα­τι­κή ευ­ω­δί­α εί­ναι το λε­γό­με­νο Χα­ρο­ποι­όν Πέν­θος που μας χα­ρί­ζει η θρη­σκεί­α του Χρι­στού, έ­να βό­τα­νο ά­γνω­στο στους αν­θρώ­πους που δεν πή­γα­νε κον­τά σ’ αυ­τόν τον κα­λόν ποι­μέ­να. Τού­τη τη χα­ρο­ποι­ά λύ­πη την έ­χου­νε ό­λα ό­σα έ­κα­νε η ορ­θό­δο­ξη τέ­χνη, και τα ευ­ω­διά­ζει σαν σμύρ­να και σαν α­λό­η, καν ει­κό­νι­σμα εί­ναι, καν υ­μνω­δί­α, καν ψαλ­μω­δί­α, καν χει­ρό­γρα­φο, καν άμ­φια, καν λό­γος, καν κί­νη­μα, καν ευ­λο­γί­α, καν χαι­ρε­τι­σμός, καν μο­να­στή­ρι, καν κελ­λί, καν σκα­λι­στό ξύ­λο, καν κέν­τη­μα, καν καν­τή­λι καν α­να­λό­γι, καν μα­νουά­λι, ό­τι και νά­ναι α­γι­ω­τι­κό.

Α­πό τα ο­νό­μα­τα και μό­νο που έ­δω­σε η Ορ­θο­δο­ξί­α στην Πα­να­γί­α, και που μ’ αυ­τά την κα­τα­στό­λι­σε, ό­χι σαν εί­δω­λο θε­α­τρι­κό, ό­πως γί­νη­κε αλ­λού που φορ­τώ­σα­νε μια κού­κλα με δα­χτυ­λί­δια και με σκου­λα­ρί­κια και με έ­να σω­ρό άλ­λα α­νί­ε­ρα και α­νό­η­τα πράγ­μα­τα, λοι­πόν α­’­πό τα ο­νό­μα­τα αυ­τά μο­να­χά, λέ­γω, φαί­νε­ται πό­σο πνευ­μα­τι­κή α­λη­θι­νά εί­ναι η λα­τρεί­α της Πα­να­γί­ας στην ελ­λη­νι­κή ορ­θο­δο­ξί­α. Πρώ­τα-πρώ­τα το έ­να α­γι­ώ­τα­το ό­νο­μά της: Πα­να­γί­α. Ύ­στε­ρα τα άλ­λα: Υ­πε­ρευ­λο­γη­μέ­νη, Θε­ο­τό­κος, Πα­να­μώ­μη­τος, Τι­μι­ω­τέ­ρα των Χε­ρου­βίμ και εν­δο­ξο­τέ­ρα α­συγ­κρί­τως των Σε­ρα­φείμ, Ζώ­σα και Ά­φθο­νος Πη­γή, Έμ­ψυ­χος Κι­βω­τός, Ά­χραν­τος, Α­μό­λυν­τος, Κε­χα­ρι­τω­μέ­νη, Α­ει­μα­κά­ρι­στος και πα­να­μώ­μη­τος, Προ­στα­σί­α, Ε­πα­κού­ου­σα, Γρη­γο­ρού­σα, Γορ­γο­ε­πή­κο­ος, Η­γι­α­σμέ­νος Να­ός, πα­ρά­δει­σος λο­γι­κός, Πό­δον το Α­μά­ραν­τον, Χρυ­σούν Θυ­μι­α­τή­ριον, Χρυ­ςή Λυ­χνί­α, Μα­να­δό­χος Στά­μνος, Κλί­μαξ Ε­που­ρά­νιος, Πρε­σβεί­α θερ­μή, Τεί­χος α­προ­σμά­χη­τον, Ε­λέ­ους Πη­γή, τπυ Κό­σμου Κα­τα­φύ­γιον, Βα­σι­λέ­ως Κα­θέ­δρα, Χρυ­σο­πλο­κώ­τα­τος Πύρ­γος και Δω­δε­κά­τει­χος Πό­λις, Η­λι­ο­στά­λα­κτος Θρό­νος, Σκέ­πη του Κό­σμου, Δέν­δρον α­γλα­ό­καρ­πον, Ξύ­λον ευ­σκι­ό­φυλ­λον, Α­κτίς νο­η­τού η­λί­ου, Σι­ών α­γί­α, Θε­ού κα­τοι­κη­τή­ριον, Ε­που­ρά­νιος Πύ­λη, Α­δι­κου­μέ­νων προ­στά­τις, Βα­κτη­ρί­α τυ­φλών, Θλι­βο­μέ­νων η χα­ρά, και χί­λια δυ­ό άλ­λα, που βρί­σκον­ται μέ­σα στα βι­βλί­α της εκ­κλη­σί­ας. Κον­τά σ’ αυ­τά εί­ναι και τα ο­νό­μα­τα που γρά­φου­νε α­πά­νω στα ά­για ει­κο­νί­σμα­τά της οι α­γι­ο­γρά­φοι: Ο­δη­γή­τρια, Γλυ­κο­φι­λού­σα, Πλα­τυ­τέ­ρα των Ου­ρα­νών, η Ελ­πίς των α­πελ­πι­σμέ­νων, η Τα­χεί­α Ε­πί­σκε­ψις, «Α­μό­λυν­τος, η Ελ­πίς των Χρι­στια­νών, η Πα­ρα­μυ­θί­α, η Ε­λε­ού­σα κι .αλ­λα πολ­λά, που γρά­φουν­ται α­πό κά­τω α­πό τη συν­το­μο­γρα­φί­α: ΜΗΡ ΘΥ, που θα πει Μή­τηρ Θε­ού. Πό­ση α­γά­πη, πό­σο σέ­βας και πό­σα κα­τα­νυ­κτι­κά δά­κρυ­α φα­νε­ρώ­νου­νε μο­να­χά αυ­τά τα ο­νό­μα­τα, που δεν ει­πω­θή­κα­νε σαν τα λό­για ο­πού βγαί­νου­νε εύ­κο­λα α­πό το στό­μα, αλ­λά που χα­ρα­χτή­κα­νε στις ψυ­χές με πό­νο και με τα­πεί­νω­ση και με πί­στη.

Α­μή οι ύ­μνοι της πού­ναι α­μέ­τρη­τοι σαν τ’ ά­στρα τ’ ου­ρα­νού κ’ ε­ξαί­σιοι στο κάλ­λος, και που τους συν­θέ­σα­νε οι ά­γιοι υ­μνο­λό­γοι, «θί­α­σον συγ­κρο­τή­σαν­τες πνευ­μα­τι­κόν»! Σ’ αυ­τό το ευ­ω­δι­α­σμέ­νο πε­ρι­βό­λι βρί­σκουν­ται ό­λα τα α­μά­ραν­τα άν­θη και τα ευ­ω­δι­α­σμέ­να βό­τα­να του λό­γου. Α­λη­θι­νά προ­φή­τε­ψε η ί­δια η Πα­να­γί­α για τον ε­αυ­τό της, τό­τε που πή­γε στο σπί­τι του Ζα­χα­ρί­α και την α­σπά­σθη­κε η Ε­λι­σά­βετ, πως θα τη μα­κα­ρί­ζου­νε ό­λες οι γε­νε­ές: «Ε­κεί­νες τις μέ­ρες ση­κώ­θη­κε η Μα­ριάμ και πή­γε στη Ο­ρει­νή με σπου­δή, στην πο­λι­τεί­α του Ι­ού­δα και μπή­κε στο σπί­τι του Ζα­χα­ρί­α και χαι­ρέ­τη­σε την Ε­λι­σά­βετ. Και σαν ά­κου­σε η Ε­λι­σά­βετ τον χαι­ρε­τι­σμό της Μα­ρί­ας πή­δη­ξε το παι­δί μέ­σα στην κοι­λιά της (σ.σ.: Το παι­δί ή­τα­νε ο Πρό­δρο­μος).

Και γέ­μι­σε Πνεύ­μα Ά­γιο η Ε­λι­σά­βετ και φώ­να­ξε με φω­νή με­γά­λη κ’ εί­πε: Βλο­γη­μέ­νη εί­σαι ε­σύ α­νά­με­σα στις γυ­ναί­κες και βλο­γη­μέ­νος ο καρ­πός της κοι­λί­ας σου. Κι α­πό που μου ήρ­θε αυ­τό το κα­λό, νάρ­θει η μη­τέ­ρα του κυ­ρί­ου μου προς ε­μέ­να; Για­τί μό­λις ήρ­θε η φω­νή του χαι­ρε­τι­σμού σου στ’ αυ­τιά μου, ξε­πέ­τα­ξε το παι­δί στην κοι­λιά μου, κι εί­ναι μα­κά­ρια ε­κεί­νη που πί­στε­ψε σε ό­σα της εί­πεν ο Κύ­ριος (σ.σ.: Δη­λα­δή σε ό­σα εί­πε στην Πα­να­γί­α ο αρ­χάγ­γελς Γα­βρι­ήλ κα­τά τον Ευ­αγ­γε­λι­σμό). Κ’ εί­πε η Μα­ριάμ: «Δο­ξο­λο­γά η ψυ­χή μου τον Κύ­ριο κι α­να­γάλ­λια­σε το πνεύ­μα μου, για­τί κα­τα­δέ­χτη­κε να κοι­τά­ξει την τα­πει­νή τη δού­λα του. Για­τί, να, α­πό τώ­ρα κ’ ύ­στε­ρα θα με μα­κα­ρί­ζου­νε ό­λες οι γε­νε­ές, ε­πει­δή έ­κα­νε σε μέ­να με­γα­λεί­α ο Δυ­να­τός, κ’ εί­ναι α­γι­α­σμέ­νο τ’ ό­νο­μά του, και το έ­λε­ός του πη­γαί­νει α­πό γε­νε­ά σε γε­νε­ά σε κεί­νους που έ­χου­νε τον φό­βο του».

Α­μέ­τρη­τες εί­ναι οι υ­μνω­δί­ες της Πα­να­γί­ας, μα α­μέ­τρη­τα εί­ναι και τα σε­μνό­χρω­μα ει­κο­νί­σμα­τά της, που κα­τα­στο­λί­ζου­νε τι εκ­κλη­σι­ές­μας, ζω­γρα­φι­σμέ­να στο σα­νί­δι εί­τε στον τοί­χο. Σε κά­θε ορ­θό­δο­ξη εκ­κλη­σιά στέ­κε­ται το ε­ο­κό­νι­σμά της στο τέμ­πλο α­πό τα δε­ξιά της α­γί­ας Πόρ­τας. Σε άλ­λες ει­κό­νες ζω­γρα­φί­ζε­ται και μο­να­χή, μα στα ει­κο­νί­σμα­τα του τέμ­πλου κρα­τά πάν­τα τον Χρι­στό στην αγ­κα­λιά της α­π’ τ’ α­ρι­στε­ρά, σπά­νια α­π’ τα δε­ξιά (τό­τε λέ­γε­ται Δε­ξι­ο­κρα­τού­σα). Το κε­φά­λι της εί­ναι σκε­πα­σμέ­νο σε­μνά και σο­βα­ρά με το μα­φό­ριο, έ­να φό­ρε­μα φαρ­δύ κι ι­ε­ρα­τι­κό σκού­ρο βυσ­σι­νί, που πέ­φτει στον ώ­μο της α­πλό­χω­ρο, α­φή­νον­τας να φαί­νε­ται μο­να­χά το μα­κρου­λό πρό­σω­πό της και τα χέ­ρια της. Α­πό μέ­σα α­πό το σκέ­πα­σμα φαί­νε­ται μια στε­νή λου­ρί­δα α­πό το δέ­σι­μο του κε­φα­λιού της που σφίγ­γει το μέ­τω­πό της και α­φή­νει να φα­νού­νε μο­νά­χα οι ά­κρες των αυ­τι­ών της. Το μέ­τω­πό της εί­ναι σαν με­λα­χροι­νό φίλ­ντι­σι, α­γνό, α­πλό και κα­τα­κά­θα­ρο. Τα μα­τό­φρυ­δά της εί­ναι κα­μα­ρω­τά, ζω­η­ρά και μα­κρυ­ά, φτά­νον­τας ί­σα­με κον­τά στ’ αυ­τιά της, τα μά­τια της α­μυ­γδα­λω­τά, ι­σκι­ω­μέ­να, κα­στα­νά, βα­θειά, σο­βα­ρά μα γλυ­κύ­τα­τα, με τ’ α­σπρά­δι κα­θα­ρό μα ι­σκι­ω­μέ­νο. Το βλέμ­μα της εί­ναι με­λαγ­χο­λι­κό, α­πλό, ί­σιο, ή­συ­χο, συμ­πα­θη­τι­κό, α­γα­πη­τό, θλιμ­μέ­νο μα και μα­ζί χα­ρο­ποι­ό, αυ­στη­ρό μα και μα­ζί συμ­πο­νε­τι­κό, α­γι­ώ­τα­το, πνευ­μα­τι­κό, α­θώ­ο, σκε­φτι­κό, ά­μω­μο, ελ­πι­δο­φό­ρο, υ­πο­μο­νη­τι­κό, πρά­ο, σε­μνό­τα­το, μα­κρυ­ά α­πό κά­θε σαρ­κι­κόν λο­γι­σμό, κα­θρέ­φτι­σμα μυ­στι­κό του πα­ρα­δεί­σου, βα­σι­λι­κό και τα­πει­νό, αν­θρω­πι­νό και θε­Ι­κό, ά­κα­κο, α­δελ­φι­κό, ευ­γε­νι­κό, ε­λεγ­κτι­κό, ά­γρυ­πνο, γα­λη­νό, φι­λάν­θρω­πο, μη­τρι­κό, παρ­θε­νι­κό, δρο­σε­ρό, καυ­τε­ρό για ό­σους έ­χου­νε πο­νη­ρούς λο­γι­σμούς, τρυ­φε­ρό, δι­α­πε­ρα­στι­κό, ε­ρευ­νη­τι­κό, α­προ­σποί­η­το, η­γε­μο­νι­κό, συγ­κα­τα­βα­τι­κό, πα­ρα­κα­λε­στι­κό, α­με­τα­σά­λευ­το. Η μύ­τη της εί­ναι μα­κρυ­ά και στε­νή, με μέ­τρο, ι­ου­δα­Ι­κή, ά­σαρ­κη, με λε­πτά ρου­θού­νια, λί­γο γυ­ρι­στή, σε­μνή. Το στό­μα της μι­κρό, ντρο­πα­λό, φρό­νι­μο, κλει­στό, κα­θα­ρό, ι­σκι­ω­μέ­νο κα­τά το μά­γου­λο, σαν να χα­μο­γε­λά ε­λα­φρά. Το πη­γού­νι της γυ­ρι­στό, σε­βα­στό, α­νε­πι­τή­δευ­το, τα­πει­νό. Το μά­γου­λό της, παρ­θε­νι­κό, κα­θα­ρό, χνου­δω­τό, ευ­ω­δι­α­σμέ­νο, ντρο­πα­λό, χλω­μό με μιαν ε­λα­φρό­τα­τη ρο­δο­κοκ­κι­νά­δα. Ο λαι­μός της γυρ­τός τα­πει­νά, σμί­γει με το πη­γού­νι μ’ έ­να α­πα­λό ί­σκια­σμα που το λέ­γα­νε οι πα­λαι­οί γλυ­κα­σμό. Το ό­λο πρό­σω­πό της εί­ναι ι­ε­ρα­τι­κό και θρη­σκευ­τι­κό, και μαρ­τυ­ρά αρ­χαί­α φυ­λή. Τα ά­χραν­τα χέ­ρια της εί­ναι μι­κρά, στε­νά,μα­κρο­δά­χτυ­λα, λε­πτό­νυ­χα. Με το α­ρι­στε­ρό βα­στά τον Χρι­στό, και το δε­ξί το ’­χει α­κουμ­πι­σμέ­νο σε­μνά α­πά­νω στο στή­θος της, σε στά­ση πα­ρα­κα­λε­στι­κή, με το με­γά­λο δά­χτυ­λο μα­κρυ­ά α­πό τ’ άλ­λα. Στα πιο αρ­χαί­α ει­κο­νί­σμα­τα αυ­τό το χέ­ρι εί­ναι πιο όρ­θιο και πιο ψη­λά, κον­τά στο λαι­μό.

Ο πιο αυ­στη­ρός τύ­πος της Πα­να­γί­ας εί­ναι η λε­γό­με­νη Ο­δη­γή­τρια, που έ­χει όρ­θια την κε­φα­λή της, έκ­φρα­ση α­πα­θέ­στε­ρη και το ό­λο σχή­μα της εί­ναι πιο ι­ε­ρα­τι­κό. Ε­νώ η Γλυ­κο­φι­λού­σα έ­χει το κε­φά­λι της γυρ­τό κα­τά το παι­δί της, που τ’ αγ­κα­λιά­ζει σφι­χτό­τε­ρα, κ’ η έκ­φρα­σή της εί­ναι πιο αι­σθη­μα­τι­κή. Η Πλα­τυ­τέ­ρα πα­ρι­στά­νε­ται κα­θι­σμέ­νη α­πά­νω στο θρό­νο, αυ­στη­ρή κι α­λύ­γι­στη, και βα­στά τον Χρι­στό στα γό­να­τά της, α­κουμ­πών­τας το ’­να χέ­ρι της στον ώ­μο του και με τ’ .αλ­λο βα­στών­τας το πό­δι του η έ­να μαν­τή­λι.

Στην Ελ­λά­δα, οι πε­ρισ­σό­τε­ρες εκ­κλη­σι­ές της Πα­να­γί­ας γι­ορ­τά­ζου­νε κα­τά την Κοί­μη­ση της Θε­ο­τό­κου, δη­λα­δή στις 15 Αυ­γού­στου. Τα τρο­πά­ρια που ψέλ­νου­νε σ’ αυ­τή τη γι­ορ­τή εί­ναι α­πό τα πιο ε­ξαί­σια. Το δο­ξα­στι­κό του Ε­σπε­ρι­νού εί­ναι το μο­νά­χο τρο­πά­ρι που ψέλ­νε­ται με τους ο­χτώ ή­χους, κά­θε φρά­ση κι άλ­λος ή­χος. Αρ­χί­ζει α­πό τον πρώ­τον ή­χον και τε­λει­ώ­νει πά­λι στον πρώ­τον.

Μα ο­λά­κε­ρη «Ελ­λά­δα δεν υ­μνο­λο­γά την Πα­να­γί­α μο­νά­χα με τους ψαλ­τά­δες και με τους πα­πά­δες στις εκ­κλη­σι­ές, αλ­λά και με το κά­θε τι της, με τα χω­ριά, με τα βου­νά, με τα νη­σιά, πού­χου­νε τ’ α­γι­α­σμέ­νο τ’ ό­νο­μά της. Τα κα­ρά­βια βολ­τα­τζά­ρου­νε στη δρο­σε­ρή θά­λασ­σα, α­νοι­χτά α­πό τους κά­βους πού­ναι χτι­σμέ­να τα μο­να­στή­ρια της, έ­χον­τας στην πρύ­μνη σκα­λι­σμέ­νο τ’ α­γα­πη­μέ­νο και προ­σκυ­νη­τό ό­νο­μά της. Ό­ποι­ος τα­ξι­δεύ­ει στα ελ­λη­νι­κά νε­ρά, σ’ ό­ποι­ο μέ­ρος κι αν βρε­θεί τη μέ­ρα της Πα­να­γί­ας, θαν α­κού­σει α­π’ α­νοι­χτά τις καμ­πά­νες α­πά­νω α­πό το πέ­λα­γο. Άλ­λες έρ­χουν­ται α­πό τ’ Ά­γιον Ό­ρος που το λέ­νε Πε­ρι­βό­λι της Πα­να­γί­ας, άλ­λες α­πό την Τή­νο πού­χει το ξα­κου­στό πα­λά­τι της, άλ­λες α­πό την Σα­λα­μί­να που γι­ορ­τά­ζει η Φα­νε­ρω­μέ­νη, άλ­λες α­πό τη Μυ­τι­λή­νη, α­πό την Πα­να­γιά της Α­γιά­σσος και της Πέ­τρας, άλ­λες α­πό το Μο­να­στή­ρι της Σίφ­νου, άλ­λες α­πό τη Σκιά­θο, άλ­λες α­πό τη Νά­ξο, α­πό κά­θε νη­σί, α­πό κά­θε κά­βο, α­πό κά­θε στε­ριά.

Ο Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρυ "ευλογεί" τους γάμους ομοφυλοφίλων

Σαν ένα "σύστημα πολλαπλών επιλογών" φαίνεται να φαντάζεται την "εκκλησία" του ο Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρυ Rowan Williams, όπου θα μπορεί κανείς να αποδέχεται και να επιτελεί ή όχι γάμους μεταξύ ομοφυλοφίλών.

Το όλο ζήτημα προκαλεί διχασμό στους κόλπους των Αγγλικανών και απειλείται ακόμη και σχίσμα.

Η είδηση για την απόφαση του Rowan Williams έκανε τον γύρο του κόσμου και αναδημοσιεύθηκε σε έγκριτες εφημερίδες και ιστοτόπους. Μεταφέρουμε εδώ την είδηση από την εφημερίδα Καθημερινή:

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΓΛΙΚΑΝΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Ναι σε γάμους μεταξύ γκέι

ΛΟΝΔΙΝΟ. Ενα σύστημα «δύο ταχυτήτων» θα πρέπει να αποδεχθεί διεθνώς η Αγγλικανική Εκκλησία για να μπορέσει να συστεγάσει τις διαφορετικές απόψεις σχετικά με τους γκέι κληρικούς και τους γάμους ομοφυλοφίλων. Τη δήλωση έκανε χθες ο Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρι, σε μια προσπάθεια να κρατήσει ενωμένο το ποίμνιο. Ο Ρόουαν Ουίλιαμς περιέγραψε στην ιστοσελίδα του τις σκέψεις του για το διχασμένο σώμα των πιστών. Κατά την πρόσφατη σύγκληση της ιεράς συνόδου της Επισκοπικής Εκκλησίας, της αμερικανικής πτέρυγας της Εκκλησίας, αποφασίστηκε να δοθεί το «πράσινο φως» στους γάμους των γκέι, γεγονός που εξόργισε τους πιο παραδοσιακούς αγγλικανούς πιστούς.

Ο Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρυ στην Πατριαρχική λειτουργία με τον Οικουμενικό Πατριάρχη κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στο Φανάρι

(διαβάστε σχετικά)

π. Γεώργιος Μεταλληνός: κάθε αιρετική παρέκκλιση είναι βλασφημία κατά του Θεού

Η Ι­ε­ρά Μο­νή Με­γά­λου Με­τε­ώ­ρου προ­έ­βη προ­σφά­τως στην έκ­δο­ση ε­νός νέ­ου ο­μο­λο­για­κού κει­μέ­νου του γνω­στού Πα­νε­πι­στη­μια­κού και μα­χη­τι­κού κλη­ρι­κού π. Γε­ωρ­γί­ου Με­ταλ­λη­νού. Ο τί­τλος της εκ­δό­σε­ως εί­ναι: Ο Ά­γιος Γρη­γό­ριος ο Πα­λα­μάς, Πα­τέ­ρας της Θ΄ Οι­κου­με­νι­κής Συ­νό­δου.

Πρό­κει­ται γιά έ­να πραγ­μα­τι­κά ο­μο­λο­για­κό, μα­χη­τι­κό και βα­θει­ά­θε­ο­λο­γι­κό κεί­με­νο, που πε­ρι­γρά­φει τον ρό­λο των Οι­κου­με­νι­κών Συ­νό­δων στην Εκ­κλη­σί­α και α­να­δει­κνύ­ει την προ­σω­πι­κό­τη­τα και την σω­τη­ρι­ώ­δη θε­ο­λο­γί­α του θε­ό­πτη Α­γί­ου Γρη­γο­ρί­ου, ο ο­ποί­ος ο­ρι­ο­θε­τεί την ορ­θό­δο­ξη δι­δα­σκα­λί­α α­πό την πα­πι­κή πλά­νη. Έ­να κεί­με­νο καυ­στι­κό για τα τε­κται­νό­με­να στον χώ­ρο της Εκ­κλη­σί­ας μας, που σχο­λιά­ζει και κα­ταγ­γέ­λει την σύγ­χρο­νη εκ­κλη­σι­α­στι­κή μας ε­πι­και­ρό­τη­τα.

Α­να­φέ­ρει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά ο συγ­γρα­φέ­ας σχο­λι­ά­ζον­τας τον δι­ά­λο­γο με τους πα­πι­κούς:

"Κά­πο­τε έ­νας κα­θη­γη­τής στο Πα­νε­πι­στή­μιο της Θεσ­σα­λο­νί­κης, το 1981 σε έ­να συ­νέ­δριο (αι­ω­νί­α του η μνή­μη) μου λέ­ει: «Μα εί­ναι δυ­να­τόν να ε­ρί­ζου­με, να φι­λο­νι­κού­με με τους Δυ­τι­κούς χρι­στια­νούς για μί­α λε­ξού­λα; (για το F­i­l­i­o­q­ue). Και τό­τε ο πα­πα-Γι­ώρ­γης –ο Θε­ός φώ­τι­σε– του εί­πα έ­να ε­πι­χεί­ρη­μα, που το κη­ρύσ­σω μέ­χρι σή­με­ρα. Λέ­ω, πως υ­πάρ­χει μί­α φρα­σού­λα που λέ­γε­ται βλα­σφη­μί­α. Βλα­σφη­μού­με τον Θε­όν, τον Χρι­στόν μας, την Πα­να­γί­α και πολ­λά άλ­λα πρό­σω­πα της εκ­κλη­σι­α­στι­κής μας πί­στε­ως. Ο αι­ρε­τι­κός, έ­στω και με μί­α φρά­ση, ε­κτο­ξεύ­ει συ­νε­χώς βλα­σφη­μί­α κα­τά του Θε­ού. Πώς εί­ναι δυ­να­τόν, λοι­πόν, έ­στω και σε α­τε­λείς Θ. Λει­τουρ­γί­ες να με­τέ­χου­με με τους αι­ρε­τι­κούς, ό­ταν αυ­τό που λέ­γουν, αυ­τό που δι­δά­σκουν, ο πα­πι­σμός, το πρω­τεί­ον, το α­λά­θη­τον, εί­ναι ε­κτό­ξευ­ση «κα­τά ρι­πάς» βλα­σφη­μι­ών ε­ναν­τί­ον του Θε­ού;

Ε­μείς με τους λό­γους των Α­γί­ων μας, χω­ρίς να ι­σχυ­ρί­ζο­μαι ό­τι ε­μείς εί­μα­στε κα­λύ­τε­ροι ως άν­θρω­ποι, αλ­λά με τους λό­γους των Α­γί­ων μας υ­μνού­με θε­α­ρέ­στως τον Θε­όν. Ε­κεί­νοι με τα λό­για των Πα­πών και των ψευ­δο­συ­νό­δων τους βλα­σφη­μούν συ­νε­χώς τον Θε­ό. Πώς εί­ναι δυ­να­τόν, λοιπόν, να υ­πάρ­ξει κοι­νω­νί­α; Κα­τα­λα­βαί­νε­τε τη ση­μα­σί­α και μιας μι­κρής λέ­ξε­ως α­κό­μη. Αν το σκε­φθεί­τε έ­τσι, ό­τι κά­θε αι­ρε­τι­κή πα­ρέκ­κλι­ση εί­ναι βλα­σφη­μί­α κα­τά του Θε­ού, θα κα­τα­λά­βε­τε, για­τί οι Ά­γιοι Πα­τέ­ρες τρέ­μουν κυ­ρι­ο­λε­κτι­κά, ό­ταν α­κού­νε τα λό­για των αι­ρε­τι­κών. Ε­μείς έ­χου­με φθά­σει, μι­λώ για τον ε­αυ­τό μου, σε τέ­τοι­α α­ναι­σθη­σί­α, ώ­στε α­κού­με συ­νε­χώς να βλα­σφη­μεί­ται ο Θε­ός και δε μας εν­δι­α­φέ­ρει κα­θό­λου. Εί­ναι θά­να­τος πνευ­μα­τι­κός, νάρ­κω­ση πνευ­μα­τι­κή!"

Ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Μεγάλου Μετεώρου Αρχιμ. Αθανάσιος Αναστασίου τονίζει στον πρόλογό του:

"Ο Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Μεταλληνός, Ομότιμος Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, είναι από αυτούς που δεν χρειάζονται συστάσεις. Το εγνωσμένο ήθος του, το ομολογιακό ορθόδοξο φρόνημά του, η εμπνευσμένη αγιοπατερική θεολογία του, η θαρραλέα τοποθέτησή του σε φλέγοντα εκκλησιαστικά, εθνικά και κοινωνικά ζητήματα τον έχουν καταξιώσει και τον έχουν καταστήσει σημείο αναφοράς στην συνείδηση του λαού μας.

Αποτελεί, λοιπόν, ιδιαίτερη τιμή και ευλογία για την Ιερά Μονή μας η έκδοση ενός ακόμη ομολογιακού κειμένου του πατρός Γεωργίου. Πρόκειται για την ομιλία που πραγματοποίησε στην Λάρισα, κατόπιν προσκλήσεως του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λαρίσης κ. Ιγνατίου, την Β΄ Κυ­ρια­κή των Νηστειών, ημέρα που η Εκκλησία μας τιμά την μνήμη του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά. Ένα κείμενο ιδιαίτερα επίκαιρο στις μέρες μας, που η Εκκλησία μας βάλλεται από την αίρεση του Οικουμενισμού.

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς συνοψίζει την διδασκαλία των προγενεστέρων Πατέρων και είναι προσωπικά γνώστης του θαβωρείου φωτός, οπότε μιλά για τη δόξα και τη Χάρη του Τριαδικού Θεού αυθεντικώς και εξ ιδίας βιωματικής εμπειρίας. Η αντιμετώπιση από τον Άγιο Γρηγόριο της παπικής αιρέσεως του Βαρλαάμ περί κτιστών ενεργειών του Θεού και κτιστής θείας χάριτος (που αποτελεί μέχρι σήμερα κύριο παπικό δόγμα και αγεφύρωτο εμπόδιο στην προοπτική της «ενώσεως») αποτελεί το ασφαλές πρότυπο της ορθοδόξου στάσεως έναντι των παπικών. Για τον λόγο αυτό και είναι ο οδοδείκτης, που χαράσσει διαχρονικά την πορεία και οριοθετεί την ορθόδοξη στάση έναντι των ετεροδόξων και των οικουμενικών διαλόγων συνολικά.

Πώς είναι δυνατόν, λοιπόν, έστω και σε ατελείς Θ. Λειτουργίες να μετέχουμε με τους αιρετικούς, όταν αυτό που λέγουν, αυτό που διδάσκουν, ο παπισμός, το πρωτείον, το αλάθητον, είναι εκτόξευση «κατά ριπάς» βλασφημιών εναντίον του Θεού;

Η ορθόδοξη πατερική διδασκαλία για τις άκτιστες ενέργειες του Θεού, που εκφράστηκε από τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, κατοχυρώθηκε συνοδικά με την ενάτη Οικουμενική Σύνοδο (1341-1343) στην Κωνσταντινούπολη. Στην ομιλία του ο π. Γεώργιος παρουσιάζει εμπεριστατωμένα την μεγάλη δογματική και θεολογική σημασία και τον οικουμενικό χαρακτήρα της ογδόης (επί Αγίου Φωτίου, 879) και της ενάτης Οικουμενικής Συνόδου ανασκευάζοντας την δυτικής προελεύσεως θεολογική αντίληψη, που έχει επικρατήσει και που αναγνωρίζει μόνον τις πρώτες επτά Οικουμενικές Συνόδους.

Θα θέλαμε και από την θέση αυτή να ευχαριστήσουμε για μία ακόμη φορά τον π. Γεώργιο Μεταλληνό για την ευγενική προσφορά του κειμένου του και για την ανεκτίμητη προσφορά του στο χώρο της ομολογιακής θεολογίας και όχι μόνο. Τον ευχαριστούμε θερμά για τις τεκμηριωμένες θεολογικές μελέτες του, την πληθώρα των άρθρων, των δημοσιευμάτων, των ομιλιών και των εισηγήσεών του, για την σταθερή, διακριτική, αγωνιστική και πνευματική παρουσία και μαρτυρία του, που επί σειρά ετών συντηρούν και ενισχύουν την ορθόδοξη δογματική συνείδηση του λαού μας. Είναι αυτά που μας στηρίζουν, μας παρηγορούν, μας ενδυναμώνουν και μας καθοδηγούν.

Ευχόμεθα ο Θεός να του ανταποδίδει με ουράνια χαρίσματα τους κόπους και τους αγώνες του για την διαφύλαξη της Ορθοδόξου Πίστεώς μας".

Έλλειμα αξιοπιστίας στην ημερίδα του Α.Π.Θ.

Η διάψευση εκ μέρους του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου κ. Ιερωνύμου της εκπροσωπήσεως του από τον π. Παύλο Κουμαριανό στην ημερίδα για τον θεολογικό διάλογο Ορθοδόξων-Ρωμαιοκαθολικών που οργάνωσε η Θεολογική Σχολή του Α.Π.Θ. στις 20 Μαΐου στην Θεσσαλονίκη εγείρει τεράστιο ζήτημα αξιοπιστίας των διοργανωτών της.

Προφανώς οι Καθηγητές κ.κ. Μαρτζέλος, Βασιλειάδης και Σταμούλης, οι οποίοι είχαν και την γενική ευθύνη της ημερίδος οφείλουν να δώσουν κάποιες εξηγήσεις για το πώς δέχθηκαν τόσο ανυποψίαστα κάπιον τυχαίο ιερέα ο οποίος απλά τους δήλωσε ότι εκπροσωπεί τον Μακαριώτατο!

Ανάγκη επισήμου τοποθετήσεως εκ μέρους του Αρχιεπισκόπου

Στιγμιότυπο από την ημερίδα στο Α.Π.Θ.

Αίσθηση προκάλεσε το γεγονός της διαψεύσεως εκ μέρους του Αρχιεπισκόπου Αθηνών της παρουσίας του π. Παύλου Κουμαριανού στην ημερίδα Α.Π.Θ. για τον οικουμενικό διάλογο ως εκπροσώπου του Αρχιεπισκόπου κ. Ιερώνυμου.

Ο π. Παύλος παρέσθει στην ημερίδα που οργάνωσε η Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης με θέμα το θεολογικό διάλογο Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών, όπου και ανέγνωσε χαιρετισμό και μετέφερε τις ευχές του Μακαριωτάτου.

Στα πλαίσια μάλιστα της συζητήσεως ο κ. Κουμαριανός διετύπωσε ακραίες οικουμενιστικές απόψεις που προκάλεσαν την έντονη αντίδραση πολλών από τους παρεβρισκομένους. Παραθέτουμε την παράκληση από τον προεδρεύοντα της Ημερίδας κ. Πέτρο Βασιλειάδη προς τον π. Παύλο, να ανέβη στο βήμα και να εκφωνήσει το «ανύπαρκτο» μήνυμα του Αρχιεπισκόπου: κ. Βασιλειάδης: «Μόλις έφτασε ένα σημείωμα από την Ι. Αρχιεπισκοπή της Εκκλησίας της Ελλάδος. Εκ μέρους του Αρχιεπισκόπου θα παρακαλέσω τον π. Παύλο Κουμαριανό να πει ένα σύντομο χαιρετισμό». κ. Κουμαριανός (π. Παύλος): «Υπήρξε κάποιο πρακτικό πρόβλημα και μόλις χθες ο Μακαριώτατος έλαβε την πρόσκληση και τώρα πήρα αυτή την (είδηση) από το ιδιαίτερο γραφείο του.Σεβ/τε καρδινάλιε Βάλτερ Κάσπερ, Σεβ/τε Μητροπολίτη κ. Σπιτέρη (Παπικός Μητροπολίτης), Σεβ/τε Μητροπολίτη κ. Δημήτριε (ο Ουνίτης Επίσκοπος Αθηνών Δημ. Σαλάχας)[2] , Σεβ/τε Μητροπολίτη Περγάμου Ιωάννη, Σεβ/τε Μητροπολίτη Μεσσηνίας Χρυσόστομε…Ο Αρχιεπίσκοπος, ο Μακαριώτατος χαιρετίζει αυτήν την Ημερίδα, εύχεται ολόψυχα την επιτυχή εξέλιξη των εργασιών και αυτή η ευχή εντάσσεται σε μία γενικότερη ευχή και προσευχή του Μακαριωτάτου για την κατευόδωση του Διαλόγου μεταξύ της Ορθοδόξου και της Καθολικής Εκκλησίας, με απώτερο όραμα και σκοπό την εκπλήρωση της πλήρους ενότητας και εν Χριστώ κοινωνία της Ανατολικής και Δυτικής Εκκλησίας».

Στο τελευταίο φύλλο της εφημερίδας Ορθόδοξος Τύπος, φ. 1793, 24 Ιουλίου 2009 δημοσιεύεται επιστολή-διάψευση απο το ιδιαίτερο γραφείο του Αρχιεπισκόπου.

Δεν ήτο εκπρόσωπός του κληρικός εις Θεσσαλονίκην
Υπό του Πρωτοσυγκέλλου έγιναν αι δέουσαι συστάσεις

Πραγματική βόμβα εἰς τήν πορείαν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί τῶν προσεγγιστικῶν βημάτων Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν ἀποτελεῖ ἡ γραπτή δήλωσις τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν κ. Ἱερωνύμου πρός τόν "ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΤΥΠΟΝ", διά τῆς ὁποίας ἐπισημαίνει ὅτι οὐδένα ἐξουσιοδότησε νά παραστῆ καί νά ὁμιλήση εἰς τήν ἐπιστημονικήν ἡμερίδα τῆς Θεσσαλονίκης, ἡ ὁποία ἔγινε διά νά ἐξετασθῆ ἡ πορεία τοῦ Θεολογικοῦ διαλόγου μεταξύ Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν. Εἰς αὐτήν τήν ἡμερίδα εἶχε ἐμφανισθῆ κληρικός, ὁ ὁποῖος ὡμίλησεν ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ Ἀρχιεπισκόπου. Καί εἶχεν εἴπει πολλά καί ἀπαράδεκτα. Μεταξύ ἄλλων εἶχεν εἴπει: "Λοιπόν, σάν κληρικός καί σάν ὀρθόδοξος χριστιανός, σκέπτομαι μερικές φορές μήπως θά ἤτανε φρόνιμο, ἡ ἑπόμενη φάση τοῦ Διαλόγου νά εἶναι ἀφοῦ ἀποκατασταθεῖ ἡ ἑνότητα καί ὄχι πλέον στό χῶρο τοῦ χωρισμοῦ. Μήπως δηλαδή, θάχουνε κι οἱ δύο Ἐκκλησίες, ἀφοῦ ἀναγνωρίσανε ἡ μία τήν ἐκκλησιαστική καί εὐχαριστιακή ὑπόσταση τῆς ἄλλης, καί τήν πραγματικότητα τῆς ἄλλης, ὅτι ἀποτελοῦμε δύο κακῶς χωρισμένα κομμάτια τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, νά προχωρούσαμε στήν ἀποκατάσταση τῆς ἑνότητας καί νά συνεχίζαμε τόν Διάλογο μετά. Θάτανε πιό γόνιμο. Ἄλλωστε διαφορές ἔχουμε καί μεταξύ μας οἱ Ὀρθόδοξοι"!Αἱ θέσεις αὐταί προεκάλεσαν πολλάς ἀντιδράσεις μεταξύ τῶν θεολόγων καί τοῦ πιστοῦ λαοῦ. Ὁ"Ο.Τ." ἔγινε ἀποδέκτης πολλῶν σχολίων καί ἄρθρων. Ἕν ἄρθρον ἦτο καί αὐτό τοῦ θεολόγου κ. Σημάτη, τό ὁποῖον καί ἐδημοσιεύσαμεν εἰς τόν " Ο.Τ.". Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος προφανῶς ἐθορυβήθη καί μᾶς ἀπέστειλε τήν ἀκόλουθον ἐπιστολήν:

«Ἀριθμ. Πρωτ./Χ/ΕΞ. 2278/2009,Ἐν Ἀθήναις τῇ 8ῃ Ἰουλίου 2009.Πρός τόν κ. Γεώργιον Ζερβόν,Διευθυντήν Συντάξεως Ἐφημερίδος «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ», Κάνιγγος 10, 10677 ΑΘΗΝΑΣἈξιότιμε Κύριε Ζερβέ,Ἐπί τοῦ δημοσιευθέντος εἰς τό ὑπ᾽ ἀριθμ. 1788/ 19-06-2009 φύλλο τῆς ἐφημερίδος σας ἄρθρου τοῦ κ. Παν. Σημάτη ὑπό τόν τίτλον “Ἀπέτυχον εἰς Θεσσαλονίκην νά περάσουν τούς περί πρωτείου στόχους τῆς Ραβέννης”, σᾶς διευκρινίζουμε σεπτῇ ἐντολῇ τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ Β´, ὅτι ὁ ἀναφερόμενος (κληρικός) στό παραπάνω ἄρθρον οὔτε παρέστη ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ Ἀρχιεπισκόπου οὔτε καμμία ἐντολήν ἐκφωνήσεως κάποιου μηνύματος τοῦ Μακαριωτάτου εἶχε. Ὅπως καί ὁ ἀρθρογράφος σας ἄλλωστε σημειώνει, ὁ κληρικός ἐξ ἰδίας πρωτοβουλίας παρέστη καί ὡμίλησε ἐκφράζοντας ἴδιες απόψεις. Ὁ ἐν λόγω κληρικός ἐκλήθη ὑπό τοῦ Πρωτοσυγκέλλου καί τοῦ ἔγιναν οἱ δέουσες συστάσεις.Σᾶς μεταφέρουμε τίς εὐχές τοῦ Μακαριωτάτου.Μέ τήν ἐν Κυρίῳ ἀγάπηἘκ τοῦ Ἰδιαιτέρου Γραφείου τοῦ Μακαριωτάτου ἈρχιεπισκόπουἈρχιμ. Ἀθηναγόρας Δικαιάκος».Μέ τήν ἀνωτέρω ἐπιστολήν ὁ Ἀρχιεπίσκοπος οὐσιαστικῶς διαφωνεῖ μέ τάς θέσεις τοῦ κληρικοῦπ. Παύλου Κουμαριανοῦ. Καί εἶναι παρήγορον εἰς μίαν ἐποχήν, κατά τήν ὁποίαν ὁ Οἰκουμενισμός "καλπάζει", ὁ Ἀρχιεπίσκοπος νά ἀποστασιοποιῆται ἀπό παρομοίας θέσεις ὡς αὐτάς, τάς ὁποίας διετύπωσεν ὁ ἀνωτέρω κληρικός. Γνωρίζομεν ὅτι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος εἶναι ὑπέρ τοῦ διαλόγου. Γνωρίζομεν ἐπίσης ὄτι ἔχει προλογίσει ἀντιπαπικά βιβλία, ὡς εἶναι αὐτό διά τόν ἐγκληματίαν Ἀρχιεπίσκοπον τῶν Παπικῶν Στέπινατς. Ἀπομένει νά τόν ἀκούσωμεν νά τοποθετῆται καί δημοσίως διά τήν ὑπόθεσιν τῶν θεολογικῶν διαλόγων καί τοῦ Οικουμενισμού.

Γίνεται λοιπόν φανερή η ανάγκη επισήμου ενημερώσεως από τον Μακαριώτατο και την Ιερά Σύνοδο για το ζήτημα των θεολογικών διαλόγων με τους ετεροδόξους.

Σχετική με το όλο θέμα είναι και η αναφορά του περιοδικού "Εν Συνειδησει" από το οποίο μεταφέρουμε και το σχετικό απόσπασμα.

....Την πορεία αυτή του Οικουμενικού Πατριαρχείου φαίνεται να ακολουθεί υπάκουα και πιστά και η Διοικούσα Ελλαδική Εκκλησία. «Πάντα μαζί. Σε όλα μαζί» (εφημ. Ελεύθερος Τύπος 14/5/2008, σελ. 8) είναι η νέα γραμμή που διέπει τις σχέσεις των δύο Εκκλησιών μας (του Οικουμενικού Πατριαρχείου και της Ελλαδικής Εκκλησίας), όπως τονίστηκε στην συνέντευξη του Οικουμενικού Πατριάρχου στην Αθήνα μετά την συνάντησή του με τον Μακαριώτατο κ. Ιερώνυμο στο Φανάρι. Το διαβεβαιώνει, επίσης, και ο υπέρμαχος του Οικουμενισμού, Καθηγητής και Πρόεδρος της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. κ. Πέτρος Βασιλειάδης μιλώντας στην εφημερίδα Μακεδονία: «Η Εκκλησία της Ελλάδας δια του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου σαφώς συντάσσεται με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, αλλά υστερεί σε πρωτοβουλίες, ώστε να διαφωτιστεί ο λαός σε σχέση με το διάλογο» (Μακεδονία, 24-5-2009, σελ. 55).Σε πρόσφατη συνέντευξή του, στην επίσημη εφημερίδα του Βατικανού Avenire (15-4-2009) ο Μακαριώτατος χαρακτήρισε το Κείμενο της Ραβέννας ως «ένα θετικό βήμα το οποίο περιμένει την συνέχειά του». Σε σχετική ερώτηση μάλιστα που χαρακτήριζε ως «αντικαθολικές προκαταλήψεις» και «διακρίσεις» την μη αποδοχή των μυστηρίων των Ρωμαιοκαθολικών, ο Μακαριώτατος, ταυτιζόμενος με το πνεύμα της ερωτήσεως, απήντησε ότι «οι όποιες μεμονωμένες απόψεις η ακραίες αντιδράσεις δεν εκφράζουν τις επίσημες τοποθετήσεις της Εκκλησίας»Και διερωτώμεθα ποιές είναι «οι επίσημες τοποθετήσεις της Εκκλησίας» για το συγκεκριμένο ζήτημα; Υπάρχει επίσημη απόφαση της Εκκλησίας της Ελλάδος, που αναγνωρίζει τα μυστήρια των Ρωμαιοκαθολικών; Πότε ελήφθη τέτοια απόφαση;

Ποιές θεωρεί «μεμονωμένες απόψεις η ακραίες αντιδράσεις» ο Μακαριώτατος;

Την απόφαση της Ιεράς Συνόδου να μην αποδεχθεί και να ασκήσει δριμεία κριτική στó Κείμενο του Balamand, το οποίο ανεγνώριζε αποστολική πίστη, αποστολική διαδοχή και έγκυρα μυστήρια στους Ρωμαιοκαθολικούς; (Εκκλησιαστική Αλήθεια, 393/16-1-1994).

Την άποψη του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιεροθέου ότι «στον Παπισμό, ουσιαστικά, δεν υπάρχει αποστολική παράδοση και αποστολική διαδοχή... δὲν μπορούμε να κάνουμε λόγο για Ιερωσύνη... Ἡ μόνη και αληθινή Εκκλησία είναι η Ορθόδοξη. Έξω από αυτήν δεν υπάρχουν Εκκλησίες, αλλά αιρετικές συναθροίσεις και αιρετικά διδασκαλεία. Η Εκκλησία δεν είναι χωρισμένη και, φυσικά, δεν μπορούμε να μιλούμε για ένωση ‘Εκκλησιών’. Ο σύγχρονος Παπισμός, που ταυτίζεται με την φραγκική κυριαρχία, είναι στην πραγματικότητα μία πολιτικοοικονομική οργάνωση που αποβλέπει σε άλλους σκοπούς, στην κοσμική κυριαρχία και, φυσικά, πάνω από όλα στην διάλυση της Ορθοδόξου Εκκλησίας και της Ρωμηοσύνης»; (Μητροπολίτου Ναυπάκτου κ. Ιεροθέου, Γέννημα και θρέμμα Ρωμηοί, σελ. 106-112).

Την άποψη του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς, ο οποίος θεωρεί τους Ρωμαιοκαθολικούς «θρησκευτική κοινότητα» που «απώλεσε την χάριν του Ζώντος Θεού και εξέπεσεν από αιρέσεως εις αίρεσιν» και που χαρακτηρίζει «επαίσχυντο» από ορθοδόξου πλευράς το Κείμενο της Ραβέννας; (Ορθόδοξος Τύπος, τ. 1737).

Την άποψη του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως ο οποίος σε συνέντευξή του στο Ρ/Σ της Εκκλησίας της Ελλάδος δήλωσε ευθαρσώς και κατηγορηματικά ότι ο Ρωμαιοκαθολικισμός δεν είναι Εκκλησία;

Είναι «ακραίοι» και «μεμονωμένες περιπτώσεις» οι Ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος, που σε πλείστες δημόσιες αναφορές τους, αλλά και κατ’ ιδίαν συζητήσεις τους, καταδικάζουν την αίρεση του παπισμού, όπως και πολλοί σεβαστοί Γέροντες, κληρικοί, μοναχοί, έγκριτοι και καταξιωμένοι Καθηγητές των Θεολογικών μας Σχολών, που φρονούν επίσης και διατυπώνουν στα συγγράμματά τους, ότι ο ρωμαιοκαθολικισμός δεν είναι Εκκλησία, δεν έχει αποστολική πίστη και διαδοχή και κατά συνέπεια δεν έχει ιερωσύνη και μυστήρια;

Υπάρχει Συνοδική έγκριση του Κειμένου της Ραβέννας η ο Μακαριώτατος εξέφρασε την προσωπική του εκτίμηση στην συνέντευξή του στο Avenire;

Προκαλεί μάλιστα απορία το γεγονός ότι, ενώ δεν υπάρχει καμμία απολύτως ενημέρωση του ορθοδόξου ποιμνίου για την πορεία του επισήμου διαλόγου με τους Ρωμαιοκαθολικούς, επιλέγεται η επίσημη εφημερίδα του Βατικανού για την προβολή των σχετικών απόψεων.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος στους εορτασμούς για τα 50 χρόνια του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Εκκλησιών

Στους εορτασμούς για τα 50 χρόνια από την ίδρυση του Συμβουλίου των Εκκλησίων της Ευρώπης (KEK) παρεβρέθηκε την Κυριακή,19 Ιουλίου 2009 ο Οικ. Πατριαάρχης κ. Βαρθολομαίος. «Μια καλύτερα οργανωμένη και δομημένη μέθοδο συνεργασίας» μεταξύ της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και περίπου 120 Ορθοδόξων, Παλαιοκαθολικών, Αγγλικανικών και Προτεσταντικών Εκκλησιών που είναι μέλη του Συμβουλίου Ευρωπαϊκών Εκκλησιών πρότεινε, από την Λυών, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος. Ακόμη, στην ομιλία του τόνισε για ακόμη μια φορά τη σταθερή του θέση, ότι η Ορθοδοξία οφείλει «να επιζητά την Χριστιανική ενότητα στην πίστη» καθώς και κατά τον κ. Βαρθολομαίο,«ο Κύριος, επιθυμεί από εμάς να κάνουμε ότι είναι δυνατό για την αποκατάσταση της πλήρους Κοινωνίας μεταξύ των Χριστιανικών Εκκλησιών στην Ευρώπη». Απευθυνόμενος, το απόγευμα της Κυριακής, στην 13η Διάσκεψη Ευρωπαϊκών Εκκλησιών που πραγματοποιείται στην γαλλική πόλη, ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος επισήμανε ότι «αναβολές δεν μπορούν να δικαιολογηθούν. Αντιθέτως, η συνεργασία μεταξύ των Εκκλησιών μας καθώς επίσης και η συνεργασία τους με τους Ευρωπαίους ηγέτες στο πεδίο της πολιτικής, της οικονομίας και της Κοινωνίας είναι ουσιώδης και επείγουσα”. Χωρίς μια κοινή μαρτυρία, συνέχισε, οι Ευρωπαίοι θα βρεθούν αντιμέτωποι «χωρίς Χριστιανικές πνευματικές αξίες οι οποίες συνδέονται με οτιδήποτε αφορά την υποστήριξη και την προστασία του ανθρωπίνου προσώπου και της ταυτότητας του” Ο Οικουμενικός Πατριάρχης υπενθύμισε ότι ο προκάτοχος του ενθάρρυνε, ήδη από το 1979, δημοσίως την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία να ενταχθεί στο Συμβούλιο Ευρωπαϊκών Εκκλησιών. Παραδεχόμενος ότι «ένα τέτοιο βήμα δεν είναι ένα απλό ζήτημα», έκανε λόγο για «ένα συμβούλιο όλων των Ευρωπαϊκών Εκκλησιών».Μιλώντας αρκετές φορές εκτός κειμένου, ο Οικουμενικός Πατριάρχης χαιρέτησε την παρουσία του Καρδιναλίου Φιλίπ Μπαρμπαρίν, του Ρωμαιοκαθολικού Αρχιεπισκόπου της Λυών, και του ζήτησε να μεταφέρει τις προτάσεις του σε εκείνα τα πρόσωπα που θα τις μελετήσουν και θα εργαστούν πάνω σε αυτές.Επαίνεσε τις προσπάθειες του Συμβουλίου Ευρωπαϊκών Εκκλησιών και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου των Καθολικών Επισκόπων για την υιοθέτηση της Οικουμενικής Χάρτας (Charta Oecumenica), μια συμφωνία στην βάση της συνεργασίας μεταξύ όλων των Εκκλησιών.

Η ομιλία του Οικουμενικού Πατριάρχη πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο των εορτασμών για την συμπλήρωση 50 χρόνων από την ίδρυση του Συμβουλίου Ευρωπαϊκών Εκκλησιών.

Στιγμιότυπα από τις εορταστικές εκδηλώσεις για τα 50 χρόνια του ΚΕΚ και το κλίμα που επικράτησε εκεί!!

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος στην 13η Συνέλευση του ΚΕΚ

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος θα παρευρεθεί αύριο στην ειδική εκδήλωση για τον εορτασμό των 50 χρόνων από την ίδρυση του ΚΕΚ και θα μιλήσει στην 13η Συνέλευση.

Στιγμιότυπο από τη παρουσία του Οικουμενικου Πατριάρχη στην προηγούμενη Συνέλευση του ΚΕΚ