Για μια ακόμα φορά ο Πάπας Φραγκίσκος, προκλητικά προστατεύει την Ουνία στην Ουκρανία

ΓΙΑ ΑΚΟΜΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ Ο ΠΑΠΑΣ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ, ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ ΤΗΝ ΟΥΝΙΑ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ

«Λύμης φθοροποιού, φυγόντες κακοδόξων»*

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

O Πάπας Φραγκίσκος έστειλε ως ειδικό πρεσβευτή στην Ουκρανία, τον Καρδινάλιο Christoph Shoenborn της Βιέννης, για να γιορτάσει μαζί με την ‘’ελληνο-καθολική εκκλησία’’ της Ουκρανίας την 25η επέτειο από την επιστροφή στην νομιμότητα. Αυτό αναφέρεται σε  άρθρο  του Marco Tosatti στη Vatican insider, ημερομηνίας 10 Δεκεμβρίου 2014 που τιτλοφορείται :  «Ουκρανία ο Πάπας γιορτάζει την 25η επέτειο της αναγέννησης των ‘’ελληνοκαθολικών’’» (Ucraina, il Papa celebra i 25 anni della rinascita Greco-cattolica).  Το αγωνιώδες ενδιαφέρον για την Ουνία, του «Αγιωτάτου» κατά το πρόσφατο υμνολογικό ατόπημα.

Ως γνωστό από την εποχή του Στάλιν απαγορεύτηκε η λειτουργία της εν λόγω ουνιτικής ‘’εκκλησίας’’.   Όπως αναφέρει ο Marco Tosatti ‘’παραπονεμένα’’ η ‘’ελληνο-καθολική εκκλησία’’, αποκαλείται υποτιμητικά ‘’ουνιτική’’. 

Προς τι η διαμαρτυρία από τον Marco Tosatti, για την ονομασία ουνιτική;    Να υπενθυμίσομε ότι ουνία είναι πολωνικο-λατινική λέξη και θα πεί ένωση. Θεωρούν αδικαιόλογητη τη χρήση του «υποτιμητικού όρου Ουνίτες» (termine negative Uniati); Πρώτοι αυτοί αυτοαποκλήθηκαν Ουνιτική Ορθόδοξη εκκλησία, στη σύνοδο της Βρέστης. 

Παρενθετικά να αναφέρομε ότι οι  ουνιτικές εκκλησίες, στο Das Typisch Κatholisch Lexicon, (το οποίο θα μπορούσαμε να καλέσουμε ως  μια Τυπική Καθολική Εγυκλοπαίδεια) σε κείμενο που υπογράφει ο Eckhard Bieger, ως ‘’εκκλησίες’’ που έχουν την ορθόδοξη παράδοση (orthodoxer Tradition Kirtchen), προσθέτοντας ότι είναι ενωμένοι με τη Ρώμη (die mit Rom vereint).    Στο κείμενο του Balamand, οι Ουνίτικες εκκλησίες καλούνται «Καθολικές  Ανατολικές Εκκλησίες».  Δυστυχώς με το κείμενο αυτό, στην ουσία αναιρέθηκαν οι προηγούμενες καταδίκες της Ουνίας στη Βιέννη (1990) και στο Freising (1990).

Οι Πάπες γίνονται προστάτες της Ουνίας και όχι της ενότητας, όπως ευκαίρως-ακαίρως επαγγέλονται.  Χαρακτηριστικό παράδειγμα, αποτελεί το σχετικό Διάταγμα της Β΄ Βατικανής συνόδου, επί Πάπα Ιωάννη ΚΓ΄, «Orientalium Ecclesiarum», για τις «Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίε»ς, όπως πεισματωδώς καλούν οι Παπικοί τις Ουνιτικές εκκλησίες,.

Η Ουνία στην Ουκρανία δρα κυρίως στη Δυτική Ουκρανία, στην πόλη Λβιβ, τη Λεόπολη ή Λεοντόπολη κατά τις ελληνικές πηγές.  Η Ουνία παρεισέφρησε στην Ουκρανία μέσω των Ιησουιτών.  Να σημειωθεί ότι μέχρι και ουνίτη πατριάρχη ήθελε να διορίσει το Βατικανό στην Ουκρανία. 

Εκείνο που μας πικραίνει επίσης, είναι το γεγονός ότι έχουν αρπάξει πολλούς Ναούς Ορθοδόξων με βίαιο τρόπο.   Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της αρπαγής του Ορθοδόξου Ναού, το έτος 1989 στο Ιβανο-Φραγκόσκ, όπου εξεδιώχθη ο Ορθόδοξος Αρχιεπίσκοπος Ιβανο-Φραγκόσκ Μακάριος, μαζί με τους Ορθόδοξους εκκλησιαζομένους την ώρα που τελούσε τη Θεία Λειτουργία.

Ανακοίνωση από τη Μητρ. Πειραιώς για την ἀντορθόδοξη διακήρυξή του πάπα Φραγκίσκου στην οποία «ἄδειασε» ὅλους τούς «Ὀρθόδοξους» Οἰκουμενιστές Πατριάρχες, Ἀρχιεπισκόπους, Ἐπισκόπους καί ἀκαδημαϊκούς θεολόγους

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

Ἀκτὴ Θεμιστοκλέους 190, 185 39 ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ, Τηλ. +30 210 4514833 (19), Fax +30 210 4518476 e-mail: impireos@hotmail.com

Πειραιεύς, 14 Νοεμβρίου 2014

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

Διαπέμπομεν ἐπίκαιρον σχολιασμόν τῆς ἀμετροεποῦς καί ἀπαραδέκτου δηλώσεως τοῦ ἀντικανονικῶς διακατέχοντος τόν Θρόνον τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης τοῦ τέως περιπύστου καί πρεσβυγενοῦς Πατριαρχείου τῆς Δύσεως.

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ

ΠΕΡΙ «ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ» ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Κατά τήν ἀνά Τετάρτη γενική ἀκρόαση–κατήχηση στήν πλατεία τοῦ Ἁγίου Πέτρου ἐνώπιονχιλιάδων πιστῶν του, ὁ αἱρεσιάρχης «πάπας» Φραγκίσκος εἶπε τά ἑξῆς φρικτά πού ἀφοροῦσανκαί στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία : «Δέν ὑπάρχει ὑγιής Ἐκκλησία, ὅταν οἱ πιστοί, οἱ κληρικοί καί οἱδιάκονοι δέν εἶναι ἑνωμένοι περί τόν Ἐπίσκοπό τους. Ἡ Ἐκκλησία, ἡ ὁποία δέν εἶναι ἑνωμένη περί τόν Ἐπίσκοπο εἶναι μιά ἄρρωστη Ἐκκλησία. Ὁ Ἰησοῦς θέλησε αὐτήν τήν ἕνωση ὅλων τῶν πιστῶν μέ τόν Ἐπίσκοπο. Τό ἴδιο καί τῶν ἱερέων καί τῶν διακόνων. Ὅλοι ὀφείλουν νά ἔχουν τή συνείδηση ὅτι ὁ Ἐπίσκοπος καθιστᾶ ὁρατό τόν δεσμό τοῦ καθενός μέ τήν Ἐκκλησία, καί τῆς Ἐκκλησίας μέ τούς Ἀποστόλους καί μέ τίς ἄλλες κοινότητες, οἱ ὁποῖες ἐπίσης εἶναι ἑνωμένες μέ τούς Ἐπισκόπους καί μέ τόν Πάπα στή Μία, Μοναδική (unique) Ἐκκλησία, πού εἶναι ἡ δική μας, ἡ Ἱεραρχική Ἁγία Μητέρα Ἐκκλησία».

Ἐάν ἡ ἀρρώστια σταματοῦσε στήν ἀπόσχιση ἀπό τόν ἐπίσκοπο, ἐκκλησιολογικά δέν θά ὑπῆρχε πρόβλημα, μολονότι καί αὐτό δικαιολογεῖται, ὅταν ὁ ἐπίσκοπος δέν ὀρθοτομεῖ τόν λόγον τῆς ἀληθείας. Τό γεγονός, ὅμως, ὅτι ἡ ἀρρώστια ἐπεκτείνεται καί πρός ὅσους δέν εἶναι ἑνωμένοι μέ τόν «πάπα», ἀποτελεῖ φρικτή ὕβρη καί προσβολή τῆς μόνης Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, τουτέστι τῆς Ὀρθοδόξου, καί βλασφημία τοῦ μόνον ἐν αὐτῆ ἐνοικούντος Ἁγίου Πνεύματος, τό ὁποῖο εἶναι ἀδύνατον νά ἐνοικεῖ στήν αἱρετική παρασυναγωγή τοῦ παπισμοῦ, ὅπου ἰδιαιτέρως ὑποτιμᾶται καί περιφρονεῖται μέ τήν αἵρεση τοῦ Filioque.

Μελετώντας τήν παραπάνω δήλωση τοῦ «πάπα» Φραγκίσκου δέν νιώσαμε ἀπολύτως καμμία ἔκπληξη γιά τήν ἑωσφορική αὐτή διακήρυξη καί τήν ἀμετανοησία τοῦ αἱρεσιάρχου τῆς Ρώμης! Διακηρύσσει κι αὐτός, ὅπως καί οἱ προκάτοχοί του, τήν ἐκκλησιολογική συνείδηση τῆς αἱρετικῆς θρησκευτικῆς παρασυναγωγῆς τοῦ Παπισμοῦ. Ἐμμένει κι αὐτός, στερεά καί ἀταλάντευτα, στίς ἑωσφορικές καί ἀντορθόδοξες παπικές διδασκαλίες! Εἶναι εἰλικρινής καί συνεπής στήν Βατικάνειο Ἐκκλησιολογία. Σύμφωνα μέ τόν ἔγκριτο δημοσιογράφο κ. Γεώργιο Παπαθανασόπουλο, ὁ «πάπας» ἔστειλε ὑβριστικό μήνυμα πρός τό Φανάρι, πού ἑτοιμάζεται νά τόν ὑποδεχθεῖ στίς 29/30 τρέχοντος μηνός.

Σχετικά μέ τά λεγόμενα τοῦ «πάπα» Φραγκίσκου περί ἑνότητος μέ τόν Ἐπίσκοπο, θά πρέπει νά τονισθεῖ ὅτι ὁ παπισμός ἀπορρίπτει τήν ἰσότητα τῶν Ἐπισκόπων, ἐπειδή προβάλλει τήν αἱρετική διδασκαλία γιά τό πρωτεῖο τοῦ «πάπα» Ρώμης, ο ὁποῖος θεωρείται ὡς η ὑπέρτατη διοικητική ἐξουσία σ'ὁλόκληρη τήν Ἐκκλησία. Ὁ παπισμός δέχεται ὡς κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας τόν «πάπα». Ἔτσι, ἐξηγεῖται καί ἡ φράση «Ἱεραρχική Ἁγία Μητέρα Ἐκκλησία».

Μετ' επαίνων η επίσκεψη του κ. Αναστασίου στο Βατικανό

Τα εύσημα απέδωσε το Βατικανό στον Αρχιεπίσκοπο Αλβανίας κ. Αναστάσιο για τις διαθρησκειακές του πρωτοβουλίες.

Όπως μεταδίδει το ΑΠΕ "Ο Ποντίφικας έκανε, επίσης, ιδιαίτερη μνεία στη συμβολή του Αρχιεπισκόπου Αναστάσιου και της Εκκλησίας της οποίας ηγείται στην ενίσχυση του διαλόγου μεταξύ καθολικών και ορθοδόξων.


Δεν παρέλειψε ακόμη να σταθεί ιδιαίτερα σε δύο πρωτοβουλίες που, όπως είπε, μαρτυρούν έμπρακτα την εποικοδομητική θρησκευτική πραγματικότητα της Αλβανίας και είναι η ίδρυση της Διεθνούς Διαθρησκειακής Βιβλικής Εταιρίας και η δημιουργία της Επιτροπής για τις διαθρησκειακές σχέσεις".

Σύμφωνα πάντοτε με το ΑΠΕ "μεγάλη δημοσιότητα δόθηκε τόσο στην Ιταλία όσο και στην Αλβανία στη πρόσφατη συνάντηση του Αρχιεπισκόπου Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας, Αναστάσιου, με τον Πάπα Βενέδικτο XVI, στο Βατικανό.... Από την πλευρά του, ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος έκανε λόγο για ένα ιστορικό γεγονός, επειδή, όπως είπε, είναι η πρώτη φορά που επίσημη αντιπροσωπεία της Αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αλβανίας επισκέπτεται την έδρα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.

"Ο κόσμος σήμερα χρειάζεται μια νέα προσέγγιση μεταξύ των χριστιανών, καθώς ο θεολογικός διάλογος και η συμφιλίωση αποτελούν θεμελιώδες καθήκον όλων των εκκλησιαστικών ηγετών", υπογράμμισε ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος".

Η "αμαρτωλή" ιστορία της Τράπεζας του Βατικανού

Ο προσέγγιση Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών σε επίπεδο ηγεσίας μπορεί βέβαια να ανθοφορεί, δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και για το Βατικανό. Οι αποκαλύψεις για τα πεπραγμένα του συνεχίζονται. Ουδόλως όμως δείχνουν να διαταράσσουν την αγαπολογία και την εικονική πραγματικότητα των ορθοδόξων οικουμενιστών, που κινδυνεύουν να μείνουν οι μόνοι υποστηρικτές του Βατικανού!

Κάτω απ' την Αγία Τράπεζα

Της ΓΙΟΥΛΑΣ ΖΑΧΙΩΤΗ

(Αναδημοσίευση από την Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία)

«Αναμορφώστε τους κανόνες της διεθνούς οικονομίας και υπερασπιστείτε τους φτωχούς από τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης», ήταν το μήνυμα του πάπα Βενέδικτου προς τους «οκτώ» οικονομικά ισχυρούς ηγέτες που συναντήθηκαν την περασμένη εβδομάδα στη Λ' Ακουιλα.

Το ερώτημα, ωστόσο, είναι εάν το Βατικανό σκοπεύει να παίξει ενεργό ρόλο σε αυτήν την οικονομική αναμόρφωση ή θα κρατήσει το ρόλο του συμβούλου.

Κι αυτό γιατί διαθέτει ένα από τα πλέον εύρωστα χρηματοοικονομικά ιδρύματα του κόσμου, που από τη δεκαετία του 1990 έχει επενδύσει περισσότερα από 10 δισ. δολάρια σε ξένες εταιρείες. Η τράπεζα του Βατικανού, γνωστή και ως Ινστιτούτο για τα Εργα της Θρησκείας (Instituto per le Opere di Religione-IOR) διοικείται από επαγγελματία διευθύνοντα σύμβουλο που αναφέρεται απευθείας στο συμβούλιο των καρδιναλίων και στον πάπα.

Τα έσοδά της δεν θεωρούνται «ιερή περιουσία» και έτσι (αν και παράδοξο) δεν υπόκεινται σε εσωτερικούς οικονομικούς ελέγχους του κράτους του Βατικανού. Αντίθετα, λειτουργεί με το ίδιο καθεστώς όπως τα φιλανθρωπικά ιδρύματα της Καθολικής Εκκλησίας.

Στην πάροδο του χρόνου, ωστόσο, η τράπεζα δεν περιορίστηκε στο φιλανθρωπικό της έργο και έχει εμπλακεί και σε σοβαρά οικονομικά σκάνδαλα. Το 1998 μάλιστα, τα αρχεία του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών αναφέρουν ότι 350 εκατ. ελβετικά φράγκα, χρήματα του κροατικού κράτους που χάθηκαν μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, είχαν μεταφερθεί από τους Ναζί και παραμένουν στην τράπεζα του Βατικανού. Η πληροφορία προέρχεται από «αξιόπιστη πηγή στην Ιταλία», όπως αναφέρουν οι Αμερικανοί.

Ο ιταλός δημοσιογράφος και συγγραφέας Τζιανλουίτζι Νάτσι κυκλοφόρησε πρόσφατα το βιβλίο του «Vaticano Spa» που παρουσιάζει μυστικά αρχεία της τράπεζας από τη δεκαετία του 1970, αποδεικνύοντας τη στενή σχέση του Βατικανού με τη μαφία της Σικελίας, τη μασονική στοά της Ιταλίας και το κράτος.

Η «αμαρτωλή» ιστορία της τράπεζας ξεκινάει από το 1968, όταν το Βατικανό προσλαμβάνει ως οικονομικό της σύμβουλο τον Μισέλ Σιντονά, αδιαφορώντας για τη γνωστή σχέση του με τη μαφιόζικη οικογένεια Καμπίνο, που ξέπλενε χρήματα από εμπόριο ναρκωτικών. Οπως αποδείχθηκε αργότερα, στο ξέπλυμα συμμετείχε και ο τραπεζίτης Ρομπέρτο Κάλβι, διευθυντής εκείνη την εποχή της ιταλικής τράπεζας Αμπροσιάνο, βασικός μέτοχος της οποίας ήταν το Βατικανό. Ρομπέρτο Κάλβι και Σιντονά ήταν μέλη της μασονικής στοάς «Propaganda 2», η οποία συχνά εμφανίζεται ως μεσάζοντας στις παράνομες δραστηριότητες.

Το 1971 στο προσκήνιο εμφανίζεται ο πάτερ Πολ Μάρκινκους, μια από τις πλέον αμφιλεγόμενες και σκοτεινές προσωπικότητες της Καθολικής Εκκλησίας. Αναλαμβάνει επικεφαλής της τράπεζας του Βατικανού έως το 1989, διάστημα στο οποίο η τράπεζα εμφανίζεται να χρηματοδοτεί ακροδεξιές κυβέρνησης όπως αυτή της Αργεντινής το 1973, στη διάρκεια του «βρόμικου πολέμου».

Ο Μάρκινκους παρέμεινε στη θέση του και επί Ιωάννη Παύλου του Β', όταν η τράπεζα χρηματοδότησε με 100 εκατ. δολάρια την «Αλληλεγγύη» του Λεχ Βαλέσα στην Πολωνία.

Οταν το 1982 η τράπεζα Αμπροσιάνο χρεοκόπησε εξαιτίας της απόσυρσης κεφαλαίων από το Βατικανό, βγήκαν στην επιφάνεια ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για το μεγαλύτερο σκάνδαλο στη μεταπολεμική Ιταλία, όπως έχει μείνει στην ιστορία.

Τότε ο πάτερ Μάρκινκους είχε πει: «Μπορείς να ζήσεις σ' αυτό τον κόσμο χωρίς να υπολογίζεις το χρήμα; Δεν είναι δυνατόν να διοικήσεις μια Εκκλησία μόνο με "Αβε Μαρία"».

Η Ορθοδοξία δεν πρέπει να είναι ανεκτική έναντι του Παπισμού

Του Αρ­χιμ. Γεωργίου Καψάνη, Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους

Η ανεκτική στάσις των Ορ­θο­δό­ξων έναντι του παπισμού δεν δικαιολογείται για σοβαρούς λόγους·

α) Διότι το Βατικανό όχι μόνο δεν αρνείται η τουλάχιστον αποσιωπά τα αιρετικά του δόγματα, αλλά τα ανανεώνει και διακηρύττει.

Αναφέρουμε χαρακτηριστικά ότι η από 28-5-1992 εγκύκλιος του Παπα «προς τούς επισκόπους της Καθολικής Εκ­κ­λη­σί­ας» αναγνωρίζει ως την μόνην «Καθολικήν» Εκ­κ­λη­σί­α την Ρωμην και ως τον μόνον «Καθολικόν» Ε­πί­σκο­πον τον Παπα αυτής. Η Εκ­κ­λη­σί­α της Ρωμης και ο επίσκοπος αυτής συνιστούν την «ουσίαν» πάσης άλλης εκκλησίας. Πάσα δε άλλη, τοπική, εκκλησία και ο επίσκοπος αυτής αποτελούν, απλώς, εκφράσεις της αμέσου «παρουσίας» και «εξουσίας» του επισκόπου Ρωμης και της εκκλησίας του, ήτις προσδιορίζει «εκ των έσω το ίδιον της εκκλησιαστικότητος πάσης κατά τόπους εκκλησίας». Ο­μοί­α παποκεντρική εκκλησιολογία εκφράζει και ο «οδηγός για την εφαρμογή των αρχών και διατάξεων περί του οικουμενισμού» της Ρωμαιοκαθολικής Εκ­κ­λη­σί­ας (10-15.5.93).

β) Διότι το Βατικανό εργάζεται κατά των ορθοδόξων λαών με την ουνία και τις πολιτικοοικονομικές του επεμβάσεις που ευρύτερα σήμερα καταγγέλλονται και δημοσιεύονται.

γ) Διότι ο παπισμός διέρχεται σοβαρά κρίσι πίστεως.

Διαπρεπείς θεολόγοι του παπισμού έχουν γίνει περισσότερο ορθολογισταί και από προτεστάντες συναδέλφους τους με την ανοχή του Βατικανού, για το οποίο όλα είναι ανεκτά εκτός απ ὅ­σα θίγουν την παποκεντρική εκκλησιολογία του.

δ) Διότι πολλοί δυτικοί χριστιανοί απογοητευμένοι από την έκπτωσι του Ρωμαιοκαθολικισμού αναζητούν την Ορ­θο­δο­ξί­α, αλλά τελικώς δεν την ευρίσκουν, διότι οι διαλεγόμενοι Ρωμαιοκαθολικοί και Ορ­θό­δο­ξοι τούς λέγουν· «Μείνετε όπου είστε. Είμαστε το ίδιο. Η ένωσις επίκειται». Ε­τσι κλείνεται η θύρα της βασιλείας των ουρανών σε πολλές ψυχές που αναζητούν την αλήθεια και τη σωτηρία τους.

Σημερα και από θεολόγους που θεωρούνται ότι έχουν «ευρύτητα πνεύματος» ευφημούνται μεγάλοι Πατέρες της Εκ­κ­λη­σί­ας, ως ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς και ο άγιος Μαξιμος ο Ο­μο­λο­γη­τής, των οποίων η θεολογία θεωρείται επίκαιρη. Λησμονούν όμως ότι οι μεγάλοι αυτοί φωστήρες ήσαν πολύ αυστηροί έναντι των αιρέσεων και τα περισσότερα έργα τους ήσαν αντιαιρετικά, του δε αγίου Γρηγορίου του Παλαμά και αντιλατινικά.

Ελπίζω ότι η μαρτυρία και ομολογία των Α­γι­ο­ρει­τῶν Πατέρων για τα σοβαρά αυτά θέματα είναι ευπρόσδεκτος. Στην Ορ­θό­δο­ξο Εκ­κ­λη­σί­α μας δεν υπάρχει αλάθητος Παπας, μόνος υπεύθυνος για την Α­λή­θει­α της Εκ­κ­λη­σί­ας.

Ετσι πρώτιστα κάθε επίσκοπος αλλά και ο πιστός λαός αισθάνεται ευθύνη για τη διατήρησι της πίστεως ανοθεύτου, όπως απεφάνθησαν και οι τέσσερις Πατριάρχαι της Α­να­το­λῆς (1848)· « Επειτα παρ ἡ­μῖν ούτε Πατριάρχαι ούτε Συνοδοι εδυνήθησάν ποτε εισαγαγείν νέα, διότι ο υπερασπιστής της θρησκείας εστίν αυτό το σώμα της Εκ­κ­λη­σί­ας, ήτοι αυτός ο λαός, όστις εθέλει το θρήσκευμα αυτού αιωνίως αμετάβλητον και ομοειδές τω των Πατέρων αυτού, ως έργω επειράθησαν και πολλοί των από του σχίσματος Παπών τε και Πατριαρχών Λατινοφρόνων μηδέν ανύσαντες».