Μπορεί ένας; [περί Αγίου Μάρκου Ευγενικού]

του Κώστα Λειβαδίτη

”Πεπράκαμεν (πουλήσαμε) τήν πίστιν ἡμῶν, ἀντηλλάξαμεν τῇ ἀσεβείᾳ τήν εὐσέβειαν, προδόντες τήν καθαράν θυσίαν (τήν Ὀρθοδοξία), ἀζυμῖται (παπικοί) γεγόναμεν. Κόψατε τήν δεξιάν ἡμῶν τήν ὑπογράψασαν (κόψτε τό χέρι πού ὑπέγραψε), ἐκριζώσατε τήν γλῶσσαν ἡμῶν τήν τοιαῦτα ὁμολογήσασαν.”

ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΡΙΣΕΝΔΟΞΗ ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΡΙΣΕΝΔΟΞΗ ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ

 Ὁ Θούριος τῆς Νέας Παλιγγενεσίας

τοῦ Ἄγγελου Φερραίου

Ἰανουάριος 2021

 

Πανέμορφη Ἑλλάδα, γεννήτρα τῶν σοφῶν,

τῶν νουνεχῶν σου τέκνων δέξου τόν στεναγμόν.

 

Ποιό μάτι σέ βασκαίνει, ποιά φθονερή καρδιά

καί πολεμᾶ νά σ’ ἔχει σ’ ἀντίχριστη τροχιά;

Ποιός στοχευμένα θέλει τόν Τίμιο Σταυρό

νά βγάλει ἀπ’ τήν σημαία σ’ ὀρθόδοξο λαό;

Ἀνίερες γραφίδες λασπώνουνε μ’ ὀργή

τό αἷμα τῶν ἡρώων πού κύλισε στήν γῆ.

 

Στρατήγισσα Παρθένε, χριστιανῶν Ἐλπίς,

γενοῦ ἡ Ὁδηγήτρα καί σκέπη τοῖς πιστοῖς.

Στήν ἔνδοξή σου Πόλη, μέσ’ στήν Ἁγιά Σοφιά,

σοῦ κλέβουνε τό κλέος τῆς  Ἄγαρ τά παιδιά.

 

Εὐρώπη Καρλομάγνα μέ σιδηρούς θεσμούς

ζητᾶ νά ἐκθεμελιώσει τοῦ ἔθνους τούς ἱστούς.

Ἑλλάδα μου ἀνάστα, καί σήκωσε εὐθύς,

τήν Γαλανόλευκή μας, τή δόξα τῆς φυλῆς.

 

Στή νέα  Ἅγια Λαύρα ὑψῶστε τήν φωνή,

γενναῖοι Μωραΐτες, τοῦ  Ἔθνους πρωτουργοί.

Ψυχή Κολοκοτρώνη, Καραϊσκάκη νοῦς,

Φλέσσας καί Μακρυγιάννης κυκλῶστε τούς χορούς.

 

Χαιρετισμός Ἀρχιμ. Ἀθανασίου Ἀναστασίου

Χαιρετισμός Ἀρχιμ. Ἀθανασίου Ἀναστασίου,
Προηγουμένου Ἱ.Μ.Μ. Μετεώρου,
Ἐκπροσώπου τῆς «Συνάξεως γιά τήν Ὀρθοδοξία»,
στήν ἡμερίδα πού πραγματοποιήθηκε
τήν Κυριακή 5 Ἰουλίου 2020
στό κεντρικό ἀμφιθέατρο τοῦ Ἐθνικοῦ Κέντρου
Ἔρευνας Φυσικῶν Ἐπιστημῶν "ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ" μέ θέμα:
"Σεξουαλική Διαπαιδαγώγηση στά Σχολεῖα:
Ἀγωγή ἤ χειραγώγηση;"

Πολυσέβαστε Γέροντα καί Πρόεδρε τῆς ἡμερίδος, πατέρα Σαράντη, 

σεβαστοί πατέρες, ἐλλογιμώτατοι κ.κ. εἰσηγητές, ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, 

Ἡ Σύναξη γιά τήν Ὀρθοδοξία (τήν ὁποία ἐκπροσωποῦμε) ἀποτελεῖ τήν ὁμολογιακή μαρτυρία ὀρθοδόξων κληρικῶν, μοναχῶν, θεολόγων καί λαϊκῶν, πού ἀγωνιοῦν καί ἀγωνίζονται γιά τήν διαφύλαξη καί τήν ἀκεραιότητα τῆς ὀρθοδόξου πίστεώς μας, ἡ ὁποία βάλλεται μέ καταιγιστικό τρόπο, κυρίως ἀπό τήν ἐπίσημη πολιτεία, ἀλλά ἐνίοτε καί ἀπό αὐτούς ἀκόμη, πού θεσμικά ὀφείλουν νά τήν προστατεύουν καί νά τήν περιφρουροῦν. 

Ἡ Σύναξη γιά τήν Ὀρθοδοξία εἶναι μιά φωνή νήψεως καί ἀντιστάσεως στήν σύγχρονη λαίλαπα τοῦ οἰκουμενισμοῦ, τῆς πανθρησκείας καί τοῦ προϊόντος ἐξουνιτισμοῦ, ἀλλά καί τῶν κοινωνικῶν διαστροφῶν καί τοῦ ἐκφυλισμοῦ, πού ἐπιχειρεῖται καί ἐπιβάλλεται μέ ἀπροσχημάτιστο πλέον τρόπο, ἀκόμη καί στά μικρά παιδιά τοῦ νηπιαγωγείου! 

Απαίτηση των καιρών μας η μετάνοια

ΑΠΑΙΤΗΣΗ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ ΜΑΣ 

Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ 

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία
μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου
για την ανάγκη μετανοίας
ως μήνυμα
από τη θλιβερή επέτειο
της Αλώσεως της Κωνσταντινούπολης

Στόμιο Λαρίσης, 28-5-1994 

  

  

  

  Σήμερα, αγαπητοί μου, έχουμε μια πολύ θλιβερή επέτειο, την 29η Μαΐου 1453. Άραγε τη θυμηθήκαμε; Ότι είναι πάρα πολύ σπουδαίο να έχουμε μία μνήμη ιστορική, μόλις και ανάγκη να το πει κανείς· διότι, εάν έχουμε πάντοτε αυτήν την ιστορική μνήμη, μπορούμε πάντοτε, έχοντάς τη ως βοηθό και διδάσκαλο, να αποφεύγουμε εκείνα τα οποία στο παρελθόν μάς προξένησαν ζημιά, να πράττουμε όμως εκείνα τα οποία στο παρελθόν αποδείχτηκαν σωστά. Έτσι, όπως αντιλαμβάνεστε, πάντοτε μία επέτειος, είτε χαρούμενη, είτε θλιβερή έχει πολλά να διδάξει. Αναρωτηθήκαμε γιατί χάσαμε το Βυζάντιο; Διότι σαν και σήμερα, το 1453, ἑάλω ἡ Πόλις… Κατελήφθη η Πόλις. Τη χάσαμε την Πόλη. Και η Πόλη δεν ήταν απλώς μόνο η Κωνσταντινούπολη, ήταν η πρωτεύουσα του απεράντου εκείνου βυζαντινού κράτους, το οποίο λίγο-λίγο φαγώθηκε και έμεινε μόνο μία πόλις, ως κράτος, μόνο μία πόλις, και αυτή η πόλις έπεσε αυτήν την ημερομηνία. 

  Ρωτήσαμε λοιπόν για ποιο λόγο έπεσε το Βυζάντιο; Εάν κάναμε αυτήν την αυτοκριτική και την κάναμε πάντοτε μέσα στην ιστορία, αλήθεια δεν θα κινδυνεύαμε να υποστούμε και νέες αλώσεις, και μάλιστα, αν θέλετε, και από τους ιδίους εχθρούς. Αγαπητοί μου, εκείνο που έκανε το Βυζάντιο να πέσει ήταν η αμαρτία. 

  «Οι αμαρτίες ελαττώνουν φυλές», λέει η Αγία Γραφή. Και η αμαρτία είναι εκείνη η οποία έκανε τους Ισραηλίτες να υφίστανται μέσα στην ιστορία πάρα πολλές περιπέτειες, μεγίστη των οποίων ήταν η αιχμαλωσία στη Βαβυλώνα. Και ακόμη ο χωρισμός του βασιλείου τους σε δύο βασίλεια, στο βόρειο και στο νότιο βασίλειο. Και ο Θεός πάντοτε απειλούσε τιμωρίες, μία από τις οποίες ήταν και η συρρίκνωση των συνόρων, των ορίων του εβραϊκού κράτους. Ώστε λοιπόν βλέπει κανένας ότι και η συρρίκνωση των συνόρων είναι τιμωρία. Ποιος θα φανταζόταν ότι αυτό το σχήμα πάντα θα υπάρχει; Και υπάρχει. Είναι ως εξής το σχήμα αυτό. Είμαι κοντά στον Θεό, είμαστε κοντά στον Θεό, έχουμε την προστασία Του. Κάποια φορά αρχίζουμε να μην τηρούμε τις εντολές Του. Τότε επέρχεται μία αποστασία. Έρχεται ο Θεός και τιμωρεί. Μετανοούμε και με τη μετάνοιά μας επανερχόμαστε. Και μας δικαιώνει πάλι ο Θεός. Και πάλι παρανομούμε, και αυτό διαρκώς επαναλαμβάνεται, αυτό το σχήμα όπως σας είπα, Ιστορία.