Ἀρ­χιμ. Ἀ­θα­να­σί­ου Ἀναστασίου

Προη­γου­μέ­νου Ἱ. Μ. Με­γά­λου Με­τε­ώ­ρου, Ἁγίων Μετεώρων

16 Δεκεμβρίου 2024, μνήμη Ἁγίου Μοδέστου Ἀρχιεπισκόπου Ἱεροσολύμων

ΜΕΓΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ !

Ἡ πορεία τῶν διαθρησκειακῶν διαλόγων
Τό ἀφήγημα τῶν ἀβρααμικῶν θρησκειῶν

 

Ἀπό τό πρῶτο ἀκόμη κείμενό μας γιά τούς διαθρησκειακούς διαλόγους τονίσαμε τόν ἰσχυρό σύνδεσμο, τήν ἀλληλοεξάρτηση καί τήν ἀλληλοϋποστήριξη ἀνάμεσα στόν πολιτικό καί τόν θρησκευτικό συγκρητισμό, πού ἀποτελοῦν τούς δύο μοχλούς στήριξης τῆς Νέας Ἐποχῆς. Ὁ πρῶτος μοχλός, ὁ πολιτικός συγκρητισμός, ἐκφράζεται ἀπό τήν παγκοσμιοποίηση καί στοχεύει στήν παγκόσμια διακυβέρνηση. Ὁ δεύτερος μοχλός, ὁ θρησκευτικός συγκρητισμός, στοχεύει στήν ἐπιβολή τῆς πανθρησκείας. Παγκοσμιοποίηση καί πανθρησκεία εἶναι συγκοινωνοῦντα δοχεῖα καί δροῦνε συμπληρωματικά ἡ μία πρός τήν ἄλλη. Αὐτός εἶναι καί ὁ λόγος πού πολλές φορές ἡ διεθνής πολιτική καί οἱ ἐπιλογές τῶν ἰσχυρῶν τῆς γῆς ἐπηρεάζουν καί καθορίζουν τήν πορεία τῶν θρησκευτικῶν καί ἐκκλησιαστικῶν ὑποθέσεων.

Εἴδαμε, ἔτσι, στό προηγούμενο ἄρθρο μας πῶς ἡ ἀντιπαράθεση τῶν ὑπερδυνάμεων τήν περίοδο τοῦ Ψυχροῦ Πολέμου συμπαρέσυρε στήν δίνη του καί τίς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες. Στό πλαίσιο τῆς ἀντιμετώπισης τοῦ κομμουνιστικοῦ κινδύνου καί τῆς ἐνίσχυσης ἀντικομμουνιστικῶν δυνάμεων παγκοσμίως, οἱ Η.Π.Α. καί οἱ δυτικές Κυβερνήσεις ὑποστήριξαν καί ἐνίσχυσαν τόν «οἰκουμενικό διάλογο», τίς προσπάθειες γιά τήν «σύ­σφι­γξη τῶν σχέ­σε­ων με­τα­ξύ τῶν Ἐκ­κλη­σι­ῶν Ἀ­να­το­λῆς καί Δύ­σε­ως» καί γενικώτερα τήν σύγκλιση μεταξύ τῶν θρησκειῶν.

Ἡ κατάρρευση τῶν κομ­μου­νι­στι­κῶν κα­θε­στώ­των καί ἡ λή­ξη τοῦ Ψυ­χροῦ Πο­λέ­μου ἀ­νέ­τρε­ψε τούς συ­σχε­τι­σμούς καί ἀ­νέ­δει­ξε νέ­α δε­δο­μέ­να στήν παγ­κό­σμια ἰ­σορ­ρο­πί­α. Ἀπό τίς ἀρχές τῆς δεκαετίας τοῦ ΄90  ἡ ἀ­που­σί­α τοῦ ἀν­τί­πα­λου δέ­ους, πού ἐν­σάρ­κω­νε ὁ κομ­μου­νι­στι­κός κίν­δυ­νος, ἀ­πε­λευ­θε­ρώ­νει δυ­νά­μεις, οἱ ὁ­ποῖ­ες δι­ο­χε­τεύ­ον­ται γιά τήν ἑ­δραί­ω­ση τῆς ἀ­με­ρι­κα­νι­κῆς ἰσχύος σέ εὐρύτερες περιοχές, ὅπως ἡ Μέση Ἀνατολή καί ὁ ἀραβικός κόσμος. Γιά νά στη­ρι­χθεῖ ἡ νέ­α αὐ­τή μο­νο­κρα­το­ρί­α ἀ­παι­τεῖ­ται τό ἀ­νά­λο­γο ἰ­δε­ο­λο­γι­κό, πο­λι­τι­κό, πο­λι­τι­στι­κό καί οἰ­κο­νο­μι­κό ὑ­πό­βα­θρο, πού δέν εἶναι ἄλλο ἀπό τήν παγ­κο­σμι­ο­ποί­η­ση. Στό θρησκευτικό ἐπίπεδο τό ἀντίστοιχο τῆς παγκοσμιοποίησης εἶναι, βεβαίως, ἡ πανθρησκεία.

Μία ἀπό τίς πιό ἀντιπροσωπευτικές περιπτώσεις, πού μᾶς ἀποκαλύπτουν τό πόσο καθοριστικός εἶναι ὁ ρόλος τοῦ διαθρησκειακοῦ συγκρητισμοῦ στήν προώθηση τῆς παγκοσμιοποίησης καί τήν ἐπιβολή τῆς ἀμερικανικῆς πολιτικῆς, εἶναι οἱ Συμφωνίες τοῦ Ἀβραάμ.

Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο στον παρακάτω σύνδεσμο:

4. Το Αφήγημα Των Αβρααμικων Θρησκειων by EpomeniToisAgPatrasi on Scribd

π. Γ. Μεταλληνός: Κριτική θεώρηση της πορείας του Οικουμενικού Διαλόγου

Του πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου Μεταλληνού

1. Η τραγωδία του σχίσματος (1054) και η οδυνηρή παράτασή της, ως και οι καταθλιπτικές πολιτικές εξελίξεις στον χώρο της Ανατολής, λειτούργησαν ως προϋπόθεση μιας σειράς διαλογικών προσπαθειών για την αποκατάσταση της ενότητας, με την επιστροφή των αιρετικών – σχισματικών στο ένα και αδιαίρετο εκκλησιαστικό σώμα για την σωτηρία τους: Με τις αιρέσεις και τα σχίσματα το ένα και αδιάτμητο εκκλησιαστικό σώμα, ως σώμα του Ιησού Χριστού, δεν διαιρείται, αλλά -κατά τον ιερό Χρυσόστομο- «το σεσηπός εκκόπτεται». Ο διάλογος ανήκει στην ουσία του αυθεντικού Χριστιανισμού, έχει δε εισαχθεί και εξαγιασθεί από τον ίδιο τον Δημιουργό στον ανθρώπινο βίο. «Δεύτε διαλεχθώμεν» λέγει ο Θεός (Ησ. 1, 18) στο πλάσμα Του. Η λατρεία μας, άλλωστε, είναι ένας συνεχής διάλογος Πλάστου και πλάσματος για την σωτηρία του ανθρώπου, όπως και η «ατομική» προσευχή. Την οδό του διαλόγου με τα αποσχιζόμενα από το Σώμα του Χριστού τέκνα της ακολουθεί η Ορθοδοξία.
Μετά το μεγάλο σχίσμα (1054) και ως τον 15ο αιώνα έγιναν, μεταξύ Δυτικής και Ανατολικής Χριστιανοσύνης – Ορθοδοξίας δηλαδή και Παπισμού – περισσότεροι από 11 διάλογοι, με κορύφωση την Συν­οδο Φερράρας – Φλωρεντίας (1438 -39), που απεδείχθη ψευδοσύνοδος – ουνιτική και αιρετική και γι᾽ αυτό την απέρριψε η Ορθοδοξία, ενώ ο Παπισμός προσπαθεί αιώνες τώρα να την επιβάλει στην Ορθόδοξο Ανατολή.
Οι προ της αλώσεως (1453) ενωτικοί διάλογοι ήσαν καταδικασμένοι σε αποτυχία από την γένεσή τους, διότι κινητήρια δύναμή τους ήταν η πολιτική στοχοθεσία της διασώσεως του Βυζαντινού Κράτους και των συνδεομένων με αυτό υλικών συμφερόντων. Αυτό – τηρουμένων των αναλογιών – είναι ευδιάκριτο και στις σημερινές οικουμενι(στι)κες σχέσεις, με τη σχετικοποίηση της Πίστεως και την «Χρήση» της από τους διαλεγομένους, για την εξυπηρέτηση «σκοπιμοτήτων κοσμικού χαρακτήρος, επιβαλλομένων από την Νέα Παγκόσμια Τάξη (Νέα Εποχή – New Age), που τελικά κατευθύνει και τους διαχριστιανικούς και τους διαθρησκειακούς διαλόγους προς πραγμάτωση της «Πανθρησκείας» και την επίτευξη της «Παγκοσμιοποίησης».

Διαβάστε ολόκληρη την ομολογιακή παρέμβαση από τον Μητρ. Λεμεσού κ. Αθανάσιο για τη Μεγάλη Σύνοδο

Μητροπολίτης Λεμεσού: Κείμενο για τη Μεγάλη Σύνοδο

Θεολογική-Επιστημονική Ημερίδα "ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΣ" Μεγάλη προετοιμασία, χωρίς προσδοκίες.

Τετάρτη 23 Μαρτίου 2016 ώρα 9.00 π.μ

Αίθουσα «Μελίνα Μερκούρη» του Σταδίου Ειρήνης και Φιλίας, Πειραιώς

Οἱ Ἱερές Μητροπόλεις Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως, Γλυφάδας, Κυθήρων, Πειραιῶς καί ἡ σύναξις Κληρικῶν καί Μοναχῶν προσκαλοῦν τήν Τετάρτη 23 Μαρτίου 2016 καί ὥρα 9:00 π.μ. στήν Αἴθουσα «Μελίνα Μερκούρη» τοῦ Σταδίου Εἰρήνης καί Φιλίας, Πειραιῶς σέ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ-ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΗΜΕΡΙΔΑ, τήν ὁποία συνδιοργανώνουν, μέ θέμα: «ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΣ» Μεγάλη προετοιμασία, χωρίς προσδοκίες.

Α' ΣΥΝΕΔΡΙΑ

Πρόεδρος: Πρωτοπρεσβ. π. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΣ, Ὁμότιμος Καθηγητής της Θεολογικῆς Σχολῆς Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν

9:00-9:05 Σύντομη Προσευχή

9:05-9:40 Ἔναρξη Ημερίδος- Χαιρετισμοί

9:40-10:00 Εἰσαγωγική Ὁμιλία και κήρυξη τῆς ἐνάρξεως τῆς Ἡμερίδος ὑπό τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιῶς κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ

10:00-10:20 Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου κ. ΙΕΡΟΘΕΟΣ 

Θέμα: Θεολογία καί Πολιτική.

10:20-10:40 Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Γλυφάδας κ. ΠΑΥΛΟΣ

Ο γέροντας Γαβριήλ του Αγίου Όρους για τον Πάπα και τους Οικουμενιστές

Πάπας καὶ Οἰκουμενιστές

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΓΑΒΡΙΗΛ

τοῦ Ἱεροῦ Κουτλουμουσιανοῦ Κελλίου τοῦ Ὁσίου Χριστοδούλου τοῦ ἐν Πάτμῳ.

Καρυές - Ἅγιον Ὄρος

Ἡ συνάντηση ἔγινε τὴν Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2014, στὴν Πυλαία Θεσσαλονίκης, στὶς 7.15 π.μ., καὶ διήρκεσε 1 ½ ὥρα περίπου.

Δύο ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, ἕνας μεσήλικας καὶ ἕνας νεαρός, εἶχαν ἀπορίες σχετικὰ μὲ τὸν Πάπα, μὲ ὅσα ἀκούγονται περὶ ἑνώσεως τῶν Ἐκκλησιῶν, μὲ τὴν ἐπικείμενη ἐπίσκεψη τοῦ Πάπα στὸ Φανάρι.

Ἤθελαν νὰ μάθουν ποιά εἶναι ἡ θέση τῶν Ἁγίων Πατέρων ἡμῶν, τῶν ἀπλανῶν ὁδηγῶν τῆς Ὀρθοδοξίας γιὰ ὅλα αὐτά.

Ὁ γέροντας Γαβριὴλ ἔδωσε εὐλογία γιὰ τὴν συνάντηση αὐτὴ ἀπὸ βραδίς, κι ἔτσι τὴν ἄλλη ἡμέρα τὸ πρωὶ πραγματοποιήθηκε.

Ἐπίσης ἔδωσε εὐλογία νὰ χρησιμοποιηθεῖ ἕνα δημοσιογραφικὸ κασετοφωνάκι, γιὰ νὰ μὴν ξεχαστεῖ τίποτε ἀπὸ ὅσα εἰπωθοῦν.

Νὰ πῶς ἀπάντησε ὁ γέροντας στὶς ἐρωτήσεις τους:

- Γέροντα Γαβριὴλ εὐλογεῖτε.

Ὁ Θεὸς νὰ εὐλογεῖ ἐσᾶς καὶ ὅλους τοὺς δικούς σας σὲ ὅλη σας τὴν ζωὴ καὶ σὲ ὅλη τὴν αἰωνιότητα.

Εὔχομαι νὰ χαρίσει ὁ Θεὸς σὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους εἰρήνη καὶ μετάνοια. Ὅταν ἀναστήθηκε ὁ Κύριός μας ἐμφανίστηκε στοὺς μαθητές Του καὶ τοὺς εἶπε «Εἰρήνη ὑμῖν». Τὰ ὑπέροχα αὐτὰ λόγια, τὴν εἰρήνη αὐτὴν εὔχομαι κι ἐγὼ σὲ ὅλους.

Εὔχομαι ἐπίσης ὁ Κύριος νὰ ἀναστήσει τὴν Ἑλλαδίτσα μας καὶ νὰ τὴν βγάλει ἀπὸ αὐτὰ τὰ ἀδιέξοδα τὰ πνευματικὰ καὶ τὰ οἰκονομικά. Νὰ ἔχουν ὅλοι οἱ Ἕλληνες δουλειὰ καὶ νὰ ζοῦνε μὲ ἀξιοπρέπεια.

- Γέροντα ὁ Πάπας τί εἶναι τελικά; Τί ἰσχύει γι᾽ αὐτὸν σύμφωνα μὲ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας;

Ὁ Πάπας εἶναι ἀρχηγέτης τῶν αἱρέσεων καὶ Πρύτανις τῶν αἱρετικῶν διδασκαλιῶν.

Πρόδρομος τοῦ Ἀντιχρίστου κατὰ τοὺς Ἁγίους Πατέρες.

Ὁ μεγαλύτερος ἀρχιαιρεσιάρχης καὶ παναιρεσιάρχης ὅλων τῶν αἰώνων καὶ τῶν ἐποχῶν.

Ἐπινοητὴς τῶν μὴ ὀρθοδόξων δογμάτων ἐπιδεξιότατος.

Ἐφευρέτης τῆς διαστροφῆς τῆς ἀλήθειας ἱκανότατος.

Μέγιστος καινοτόμος καὶ μεταρρυθμιστὴς τῶν Ἀποστολικῶν καὶ Πατερικῶν παραδόσεων.

Ἀρχηγὸς καὶ θεμελιωτὴς τῶν παντοίων κακοδοξιῶν.

Νοθευτὴς τῆς ὀρθοδόξου διδασκαλίας τὸ παντάπαν ἀσυναγώνιστος.

Νοθευτὴς τῶν ὀρθῶν δογμάτων πάντη ἀμίμητος.

Διαστροφεὺς τῆς ὑγιαινούσης διδασκαλίας ἁπαντάπασι ἀπαράβλητος.

Ὁ Πάπας εἶναι ἡ τελεία προσωποποίησις τῆς πλάνης καὶ ἡ ἀπόλυτος ἐνσάρκωσις τῆς αἱρέσεως.

Κόντογλου: Ὁ δι­ά­βο­λος, ἅ­μα θε­λή­σει νά κά­νει τό πι­ό πο­νη­ρό παι­γνί­δι του, μι­λᾶ, ὁ ἀ­λι­τή­ρι­ος γι­ά ἀ­γά­πη

Με­γά­λο, πο­λύ με­γά­λο καί σπου­δαῖ­ο εἶ­ναι ἕ­να ζή­τη­μα πού δέν τοῦ δώ­σα­νε σχε­δόν κα­θό­λου προ­σο­χή οἱ πε­ρισ­σό­τε­ροι ῞Ελ­λη­νες. Κι αὐ­τό εἶ­ναι τό ὅ­τι ἀ­πό και­ρό ἀρ­χί­σα­νε κά­ποι­οι δι­κοί μας κλη­ρι­κοί νά θέ­λουν καί νά ἐ­πι­δι­ώ­κουν νά δέ­σουν στε­νές σχέ­σεις μέ τούς πα­πι­κούς, πού ἐ­πί τό­σους αἰ­ῶ­νες μᾶς ρη­μά­ξα­νε. Γι­α­τί, στ᾿ ἀ­λη­θι­νά, δέν ὑ­πάρ­χει πι­ό με­γά­λος ἀ­ντί­μα­χος τῆς φυ­λῆς μας, κι ἐ­πί­μο­νος ἀ­ντί­μα­χος, πού, σώ­νει καί κα­λά, θέ­λει νά σβή­σει τῆν ᾿Ορ­θο­δο­ξί­α. Οἱ δε­σπο­τά­δες πού εἶ­πα πώς τούς ἔ­πι­α­σε, ἄ­ξα­φνα κι ἀ­να­πά­ντε­χα, ὁ ἔ­ρω­τας μέ τούς Λα­τί­νους, λέ­νε πώς τό κά­νου­νε ἀ­πό «ἀ­γά­πη». Μά αὐ­τό εἶ­ναι χον­δρο­ει­δε­στά­τη δι­και­ο­λο­γί­α καί κα­λά θά κά­νου­νε νά πα­ρα­τή­σου­νε αὐ­τά τά ρο­σό­λι­α τῆς «ἀ­γά­πης», πού τήν κά­να­νε ρε­ζί­λι. ῾Ο δι­ά­βο­λος, ἅ­μα θε­λή­σει νά κά­νει τό πι­ό πο­νη­ρό παι­γνί­δι του, μι­λᾶ, ὁ ἀ­λι­τή­ρι­ος γι­ά ἀ­γά­πη. ῞Ο,τι εἶ­πε ὁ Χρι­στός, τό λέ­γει κι αὐ­τός κάλ­πι­κα, γι­ά νά ξε­γε­λά­σει. Τώ­ρα, στά κα­λά κα­θού­με­να, τούς ρα­σο­φό­ρους μας στήν Πό­λη, τούς ἔ­πι­α­σε πα­ρο­ξυ­σμός τῆς ἀ­γά­πης γι­ά τούς ᾿Ι­τα­λι­ά­νους, πού στέ­κου­νται, ὅ­πως πά­ντα, κρύ­οι καί πε­ρή­φα­νοι καί δέν γυ­ρί­ζου­νε νά τούς δοῦ­νε αὐ­τούς τούς «ἐν Χρι­στῷ ἀ­δελ­φούς», πού ὅ­σα τούς κά­να­νε ἀ­πό τόν και­ρό τῶν Σταυ­ρο­φό­ρων ἴ­σα­με τώ­ρα, δέν τούς τἄ­κα­νε μή­τε Τοῦρ­κος, μή­τε Τά­τα­ρος, μή­τε Μω­μα­χε­τᾶ­νος. ῎Ι­σως κι οἱ δι­κοί μας νά κά­νουν ἀ­πό πα­ρε­ξη­γη­μέ­νη κα­λω­σύ­νη.
῞Ο­πως εἶ­πα, οἱ πε­ρισ­σό­τε­ροι δι­κοί μας δέν δώ­σα­νε καμ­μι­ά ση­μα­σί­α σ᾿ αὐ­τές τίς φι­λο­πα­πι­κές κι­νή­σεις, πού εἶ­ναι θά­να­τος γι­ά τό γέ­νος μας καί πού τίς κι­νή­σα­νε οἱ κα­τα­χθό­νι­ες δυ­νά­μεις πού πο­λε­μᾶ­νε τόν Χρι­στό καί πού μέ τά λε­πτά τούς ἀ­γο­ρά­ζου­νε ὅ­λους, δέν δώ­σα­νε λοι­πόν καμ­μι­ά ση­μα­σί­α, γι­α­τί τά θε­ω­ροῦ­νε τι­πο­τέ­νι­α πρά­γμα­τα, ἄν δέν εἶ­ναι κι οἱ ἴ­δι­οι ἀ­γο­ρα­σμέ­νοι, ἄ­ξι­α μο­να­χά γι­ά κά­ποι­ους στε­νο­κέ­φα­λους πα­λι­οη­με­ρο­λο­γί­τες καί φα­να­τι­κούς ἀ­πο­πε­τρω­μέ­νους χρι­στι­α­νούς. Τώ­ρα τά μυ­α­λά γι­νή­κα­νε φαρ­δει­ά, καί κα­τα­γί­νο­νται μέ ἄλ­λα, κο­σμοϊ­στο­ρι­κά προ­βλή­μα­τα! «Θά κα­θό­μα­στε νά κυτ­τά­ζου­με τώ­ρα πα­πά­δες κι ᾿Ορ­θο­δο­ξί­ες»; Μά αὐ­τούς δέν τούς μέ­λει κι ἄν ἐ­ξα­φα­νι­σθεῖ ἀ­πό τόν κό­σμο κά­θε ἑλ­λη­νι­κό πρᾶ­γμα. Καί θά ἐ­ξα­φα­νι­σθεῖ ὄ­χι τό­σο εὔ­κο­λα μέ τόν ἀ­με­ρι­κα­νι­σμό πού πά­θα­με, ὅ­σο ἄν γί­νου­με στή θρη­σκεί­α πα­πι­κοί. Γι­α­τί γι᾿ αὐ­τοῦ πᾶ­με. Πα­πι­κή ῾Ελ­λά­δα θά πεῖ ἐ­ξα­φά­νι­ση τῆς ῾Ελ­λά­δας. Νά γι­α­τί εἶ­πα πώς εἶ­ναι πο­λύ σπου­δαῖ­ο ζή­τη­μα αὐ­τές οἱ ἐ­ρω­το­τρο­πί­ες πού ἀρ­χί­σα­νε κά­ποι­οι κλη­ρι­κοί δι­κοί μας μέ τούς πα­πι­κούς, κι ἡ αἰ­τί­α εἶ­ναι τό ὅ­τι δέν νοι­ώ­σα­νε τί εἶ­ναι ᾿Ορ­θο­δο­ξί­α ὁ­λό­τε­λα, μ᾿ ὅ­λο πού εἶ­ναι δε­σπο­τά­δες.

Επιτέλους η αρχή! Ομολογιακή μαρτυρία Αγιορειτών Πατέρων

Με την χάρη της Παναγίας μας Αγιορείτες Πατέρες τοποθετούνται απέναντι στα ανεπίτρεπτα οικουμενιστικά ανοίγματα του Οικουμενικού Πατριαρχείου. 

Σε μια ύστατη προσπάθεια αφυπνίσεως της Ιεράς Κοινότητος του Αγίου Όρους και του ορθοδόξου πληρώματος, ηγούμενοι, κοινοβιάτες, κελλιώτες μοναχοί, σκητιώτες και ασκητές δίνουν την μαρτυρία τους με θάρρος και ομολογιακό φρόνημα.

 


Στην έκδοσή τους που τιτλοφορείται «Ἅγιον Ὄρος - δι­α­χρο­νι­κή μαρ­τυ­ρί­α στούς ἀγῶνες ὑπέρ τῆς πί­στε­ως» περιλαμβάνουν ομολογιακά κείμενα του Αγίου Όρους, στά οποία φαίνεται η μαρτυρία των αγιορειτών έναντι των οικουμενιστικών ανοιγμάτων των Οικουμενικών Πατριαρχών από το 1960 και εξής.
Η έκδοση αυτή είναι μία κατάθεση ψυχής των αγιορειτών πατέρων, που την υπογράφουν, και ταυτόχρονα ένα έναυσμα πρός την Ιερά Κοινότητα, ώστε να συνεχίσει την μακραίωνη παράδοση του Όρους και να σταθεί με ομολογιακό φρόνημα απέναντι στις οικουμενιστικές παρεκτροπές του Οικουμενικού Πατριαρχείου, τις εκπτώσεις και τα ολισθίματα σε θέματα πίστεως

Μπορείτε να κατεβάσετε το περιοδικό
κάνοντας κλικ στην εικόνα:

      

Περιοδικό Αγίου Όρους

«Παναγιώτατε, προχωρήσατε ήδη πολύ...»!

Του Επιφάνιου Στόκου, Θεολόγου

Με αφορμή την επίσκεψη του Πάπα Φραγκίσκου στην Κων/πόλη και την από κοινού παρουσία του Οικουμενικού Πατριάρχου και του Πάπα Φραγκίσκου στον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου για τον εορτασμό της θρονικής εορτής του αγίου Αποστόλου Ανδρέου, ας κάνουμε μερικές απλές επισημάνσεις.

Η πλειονότητα των κληρικών και πιστών της Εκκλησίας μας δεν κρύβει την θλίψη της και την ανησυχία της για την από μακρού καιρού διολίσθηση του Οικουμενικού Πατριαρχείου σε ό,τι αφορά την συνεχιζόμενη καταπάτηση των Ιερών Κανόνων, και τον άνευ όρων και ορίων ατέρμονα διάλογο εις το Π.Σ.Ε.

Πλήθος Ιερών Κανόνων διδάσκουν την αποκήρυξη της αίρεσης και την μη συμμετοχή των Ορθοδόξων εντός της Λατρείας με τους αιρετικούς με σκοπό την συμπροσευχή. Πως είναι δυνατόν να αγνοεί και να καταστρατηγεί τόσο απρόσκοπτα και «γυμνή τη κεφαλή», τα θεία και ιερά κελεύσματα της πίστεώς μας ο ίδιος ο Παναγιώτατος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως; Εκείνος θα αναμέναμε να υπερασπίζεται σθεναρώς και να εφαρμόζει πιστά τους Ιερούς Κανόνες. Τι εξυπηρετεί ο διαθρησκειακός και ο διαχριστιανικός διάλογος εφόσον οι αιρετικοί και οι αλλόθρησκοι δεν αποκηρύσσουν τις κακοδοξίες και τις αιρέσεις τους; Που οφείλεται το γεγονός της συνεχούς παρουσίας των Ορθοδόξων εις το Π.Σ.Ε.; Γιατί δεν εφαρμόζεται η εντολή του Αποστόλου Παύλου, «αιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού»[1];

Οι δύο αναγνώσεις της επίσκεψης του Πάπα Φραγκίσκου στο Φανάρι...

Τα προβλήματα του Φαναρίου και ο θεολογικός διάλογος για μία Αγία, Καθολική και Αποστολική εκκλησία του Χριστού

Του Γρηγόρη Γ. Καλύβα

Αυτές τις μέρες στο Φανάρι, την εμβληματική για την Ορθοδοξία και τον Ελληνισμό, συνοικία του Βοσπόρου, υποδέχθηκε τον Πάπα Φραγκίσκο η επίσκεψη του οποίου σηματοδοτεί πολύ σημαντικές εξελίξεις για τον Χριστιανικό κόσμο καθώς πίσω από την δημόσια θέα και τα ωραία λόγια, τις αβροφροσύνες, κρύβονται σκοπιμότητες του Βατικανού που δια του θεολογικού διαλόγου που διεξάγεται μεταξύ Ορθοδόξων και Καθολικών θεολόγων, με το πρόσχημα της ενότητας εις μιαν Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν εκκλησίαν του Χριστού, επιχειρείται μια άνευ όρων υποταγή της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας στον Παπισμό.

Η επίσκεψη του Πάπα Φραγκίσκου έχει δύο αναγνώσεις. Η μία αφορά το Πατριαρχείο και κατ΄ επέκταση την μικρή πια κοινότητα των Ορθοδόξων Χριστιανών Ρωμηών της Πόλης, που ασφυκτιώντας στα στενοσόκακα του Φαναρίου και των άλλων ιστορικών συνοικιών της, επιχειρεί δια του Πάπα να βγει από την απομόνωση πιστεύοντας, αφελώς, πως μπορεί να αξιοποιήσει, αν όχι να εκμεταλλευτεί, την πολιτική επιρροή του Πάπα και του Βατικανού για να λύσει τα αδιέξοδα που δημιούργησαν ιστορικά και πολιτικά γεγονότα που σημάδεψαν καταλυτικά την ακμάζουσα Ελληνική παροικία της Πόλης.

Στους ναούς της Πόλης όλα είναι όπως θα περίμενε κανείς από μια ορθόδοξη λειτουργία. Ψαλμωδίες, λιβάνι, κεριά, ιεράρχες του Πατριαρχικού θρόνου, μόνο εκκλησίασμα δεν υπάρχει. Οι Έλληνες της Πόλης, μια κοινότητα που εξαφανίζεται σιγά σιγά. Και οι εκκλησίες της ερημώνουν.

Σήμερα οι Έλληνες της Πόλης δεν είναι 120.000, αλλά το πολύ 3.000.

Νέοι ιερείς δεν υπάρχουν. Παλαιότερα υπήρχε η Θεολογική Σχολή της Χάλκης, η οποία έκλεισε με γραφειοκρατικές προφάσεις. Μάταια το εξωτερικό ζητά την επαναλειτουργία της. Η τουρκική κυβέρνηση εμφανίζεται ανυποχώρητη. Οι χριστιανοί της Κωνσταντινούπολης ελπίζουν ότι ο Πάπας Φραγκίσκος θα συμβάλλει έτσι ώστε η Σχολή να ανοίξει και πάλι τις πύλες της για την εκπαίδευση ιερέων. Κάθε Πατριαρχείο, κάθε αρχιεπισκοπή διαθέτει σχολή. Οι μόνοι που δεν έχουν αυτή τη δυνατότητα είναι το Οικουμενικό Πατριαρχείο …», λένε απλοί ιερείς αλλά και ιεράρχες του οικουμενικού θρόνου.

Η αλήθεια είναι ότι κάτω από αυτές τις συνθήκες το μέλλον του Πατριαρχείου και της κοινότητας των Ρωμηών διαγράφεται ζοφερό.

Επιστολή του καθηγητή Δ.Τσελεγγίδη για τον Δι­με­ρῆ Θε­ο­λο­γι­κό Δι­ά­λο­γο Ὀρ­θο­δό­ξων καί Ρω­μαι­ο­κα­θο­λι­κῶν, στό Ἀμ­μάν τῆς Ἰ­ορ­δα­νί­ας (15-19 Σεπτεμβρίου 2014).

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΤΜΗΜΑ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟΜΕΑΣ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ: ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Ι. ΤΣΕΛΕΓΓΙΔΗΣ 541 24 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ Τηλ. Γραφ. 2310-996-957, Οικ. 2310-342-938

                                                                                 Θεσ­σα­λο­νί­κη 1-10-2014

                                                                           Πρός

                                                                           τήν Ἱ­ε­ρά Σύ­νο­δο

                                                                           τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας τῆς Ἑλ­λά­δος

                                                                           Ἰ. Γεν­να­δί­ου 14

                                                                           11521 Α­ΘΗ­ΝΑ

Κοι­νο­ποί­η­ση: Σέ ὅ­λους τούς Ἱ­ε­ράρ­χες

                      τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας τῆς Ἑλ­λά­δος

Μα­κα­ρι­ώ­τα­τε Ἅ­γι­ε Πρό­ε­δρε

Σε­βα­σμι­ώ­τα­τοι Ἅ­γιοι Ἀρ­χι­ε­ρεῖς,

Γιά ἄλ­λη μιά φο­ρά, ὡς Πα­νε­πι­στη­μια­κός Κα­θη­γη­τής τῆς Δογ­μα­τι­κῆς Θε­ο­λο­γί­ας τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, θά ἤ­θε­λα νά ἀ­πευ­θυν­θῶ εὐ­λα­βῶς πρός Ἐ­σᾶς, ὡς τήν Ἀ­νω­τά­τη Δι­οί­κη­ση τῆς το­πι­κῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μας, γιά ἕ­να σο­βα­ρό­τα­το ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κό θέ­μα.

Συγ­κε­κρι­μέ­να, πρίν λί­γες ἡ­μέ­ρες, ζή­τη­σα νά ἐ­νη­με­ρω­θῶ ἀ­πό κά­ποι­ους γνω­στούς μου Ἐ­πι­σκό­πους γιά τόν Δι­με­ρῆ Θε­ο­λο­γι­κό Δι­ά­λο­γο Ὀρ­θο­δό­ξων καί Ρω­μαι­ο­κα­θο­λι­κῶν, στό Ἀμ­μάν τῆς Ἰ­ορ­δα­νί­ας (15-19 Σε­πτεμ­βρί­ου 2014). Εἰ­δι­κό­τε­ρα, ἐ­ρώ­τη­σα νά μά­θω, ἄν ἡ Ἐκ­κλη­σί­α τῆς Ἑλ­λά­δος συ­ζή­τη­σε ἐν Συ­νό­δῳ καί ἔ­λα­βε κά­ποι­α ἀ­πό­φα­ση γιά τόν ἐν λό­γῳ Θε­ο­λο­γι­κό Δι­ά­λο­γο. Καί, πα­ρά τό γε­γο­νός ὅ­τι οἱ τρεῖς ἀ­πό τούς Ἐ­πι­σκό­πους αὐ­τούς ἦ­ταν Συ­νο­δι­κοί, μοῦ ἀ­πάν­τη­σαν πώς δέν ἐ­γνώ­ρι­ζαν τί­πο­τε γιά τό πε­ρι­ε­χό­με­νο αὐ­τοῦ τοῦ Θε­ο­λο­γι­κοῦ Δι­α­λό­γου.

Τό ἴ­διο, ἀ­κρι­βῶς, συ­νέ­βη καί μέ τήν ἐ­ρώ­τη­σή μου σχε­τι­κά μέ τήν Δι­ά­σκε­ψη τῶν Ἀν­τι­προ­σώ­πων ὅ­λων τῶν το­πι­κῶν Ὀρ­θο­δό­ξων Ἐκ­κλη­σι­ῶν στό Σαμ­πε­ζύ τῆς Ἐλ­βε­τί­ας. Οἱ Ἐ­πί­σκο­ποι τῆς Ἑλ­λα­δι­κῆς Ἐκ­κλη­σί­ας –καί μά­λι­στα Συ­νο­δι­κοί- ἀ­γνοῦ­σαν οὐ­σι­α­στι­κά τό πε­ρι­ε­χό­με­νο αὐ­τοῦ τοῦ Θε­ο­λο­γι­κοῦ Δι­α­λό­γου.

Καί, ἐ­νῶ ἡ Γ΄ Προ­συ­νο­δι­κή Πα­νορ­θό­δο­ξη Δι­ά­σκε­ψη (21-28 Νο­εμ­βρί­ου 1976) ἀ­πε­φά­σι­σε, ὅ­τι «ἡ κα­τά τήν δι­ε­ξα­γω­γήν τῶν Θε­ο­λο­γι­κῶν Δι­α­λό­γων ἀ­κο­λου­θού­με­νη με­θο­δο­λο­γί­α… προ­ϋ­πο­θέ­τει τήν σχε­τι­κήν πλη­ρο­φό­ρη­σιν τοῦ πλη­ρώ­μα­τος τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας ἐ­πί τῶν δι­α­φό­ρων ἐ­ξε­λί­ξε­ων τῶν Δι­α­λό­γων», δέν ὑ­πάρ­χει στήν πρά­ξη, ἡ «σχε­τι­κή πλη­ρο­φό­ρη­σις» οὔ­τε κἄν στά μέ­λη τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Συ­νό­δου τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μας.

Ὡς γνω­στόν, στούς Θε­ο­λο­γι­κούς Δι­α­λό­γους συ­ζη­τῶν­ται σο­βα­ρό­τα­τα θέ­μα­τα πί­στε­ως καί ζω­ῆς τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας. Πῶς, λοι­πόν, εἶ­ναι ἐ­πι­τρε­πτό τά θέ­μα­τα αὐ­τά νά θε­ω­ροῦν­ται «ἀ­πόρ­ρη­τα» καί γι’ αὐ­τό ἀ­προ­σπέ­λα­στα στά πλέ­ον ἁρ­μό­δια πρό­σω­πα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, πού εἶ­ναι οἱ Ἐ­πί­σκο­ποι στό σύ­νο­λό τους; Γι΄ αὐ­τό, κά­θε πι­στός μέ αἴ­σθη­ση εὐ­θύ­νης γιά τήν ἐκ­κλη­σι­α­στι­κή ζω­ή, εὔ­λο­γα δι­ε­ρω­τᾶ­ται, για­τί κά­ποι­οι, προ­φα­νῶς ἠ­θε­λη­μέ­να, κρα­τοῦν τούς Ἀρ­χι­ε­ρεῖς μας σέ ἄ­γνοι­α καί για­τί δέν ἐν­δι­α­φέ­ρον­ται γιά τήν Συ­νο­δι­κή ἐ­νη­μέ­ρω­ση καί ἀ­πό­φα­σή τους, γιά τό­σο σο­βα­ρά θέ­μα­τα, πού ἀ­φο­ροῦν τήν σύ­νο­λη Ἐκ­κλη­σί­α; Ὡ­στό­σο, βέ­βαι­α, ἡ ἀ­κρι­βής γνώ­ση τοῦ πε­ρι­ε­χο­μέ­νου τῶν Θε­ο­λο­γι­κῶν Δι­α­λό­γων, ὅ­πως καί ἡ με­τά­δο­ση τῆς γνώ­σε­ως αὐ­τῆς στό πλή­ρω­μα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, εἶ­ναι δι­καί­ω­μα ἀλ­λά καί ὑ­πο­χρέ­ω­ση ὅ­λων τῶν Ἐ­πι­σκό­πων.  

Καί σέ προ­γε­νέ­στε­ρη ἐ­πι­στο­λή μου (5-10-2009) -μέ ἀ­νά­λο­γη ἀ­φορ­μή- ὑ­πεν­θύ­μι­σα, ὅ­τι ἡ Κα­νο­νι­κή τά­ξη τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας ἐ­πι­βάλ­λει: α) Νά γνω­στο­ποι­εῖ­ται τό θέ­μα τοῦ Θε­ο­λο­γι­κοῦ Δι­α­λό­γου στούς σε­πτούς Ἱ­ε­ράρ­χες μας. β) Νά τί­θε­ται ­τό θέ­μα -ἐ­ξαι­τί­ας τῆς με­γά­λης θε­ο­λο­γι­κῆς ση­μα­σί­ας του- στήν Ἱ­ε­ρά Σύ­νο­δο τῆς Ἱ­ε­ραρ­χί­ας τῆς Ἑλ­λά­δος, προ­κει­μέ­νου νά συ­ζη­τη­θεῖ μέ βά­ση τόν ὑ­πάρ­χον­τα σχε­δια­σμό (Προ­σχέ­διο Κοι­νοῦ Κει­μέ­νου) τῆ­ς ἁρ­μό­διας Ἐ­πι­τρο­πῆς, νά το­πο­θε­τη­θεῖ ἐ­π' αὐ­τοῦ ἡ Ἱ­ε­ραρ­χί­α καί νά ἐκ­δώ­σει τή Συ­νο­δι­κή Πρό­τα­σή της. γ) Ὁ Ἀν­τι­πρό­σω­πος τῆς Ἑλ­λα­δι­κῆς Ἐκ­κλη­σί­ας νά με­τα­φέ­ρει τή Συ­νο­δι­κή Πρό­τα­ση στόν Θε­ο­λο­γι­κό Δι­ά­λο­γο, καί νά κι­νη­θεῖ καί ὁ ἴ­διος ἐν­τός τῶν ὁ­ρί­ων τῆς Προ­τά­σε­ως.

Ἐ­πι­προ­σθέ­τως, θά ἦ­ταν ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κῶ­ς ἐν­δε­δειγ­μέ­νο, τό Κοι­νό Κεί­με­νο, πού ἐν­δε­χο­μέ­νως θά προ­κύ­ψει ἀ­πό τή Μι­κτή Δι­ε­θνῆ Ἐ­πι­τρο­πή, νά τε­θεῖ στήν κρί­ση τῆς ὅ­λης Ἱ­ε­ραρ­χί­ας μας. Καί στή συ­νέ­χεια, ἡ ἐ­π’ ­αὐ­τοῦ Συ­νο­δι­κή ἀ­πό­φαν­σή της νά ἀ­πο­στα­λεῖ στό Συν­το­νι­στι­κό Κέν­τρο τῆς ὅ­λης Ἐκ­κλη­σί­ας, στό Οἰ­κου­με­νι­κό Πα­τρι­αρ­χεῖ­ο.

Τα­πει­νῶς, φρο­νῶ ὅ­τι αὐ­τή εἶ­ναι ἡ ὀρ­θή ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κή ἀν­τι­με­τώ­πι­ση τοῦ συγ­κε­κρι­μέ­νου αὐ­τοῦ θέ­μα­τος, στήν πρά­ξη. Μό­νον ἔ­τσι, φα­νε­ρώ­νε­ται μέ πλή­ρη δι­α­φά­νεια ἡ λει­τουρ­γί­α τοῦ ἁ­γι­ο­πνευ­μα­τι­κοῦ Συ­νο­δι­κοῦ θε­σμοῦ τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας.

Ὅ­μως, δυ­στυ­χῶς, πο­τέ τά θέ­μα­τα τῶν δέ­κα ἕ­ως τώ­ρα Συ­νε­λεύ­σε­ων τῆς Μι­κτῆς Δι­ε­θνοῦς Ἐ­πι­τρο­πῆς γιά τόν Θε­ο­λο­γι­κό Δι­ά­λο­γο δέν τέ­θη­καν ὑ­πό­ψη τοῦ σώ­μα­τος τῆς Ἱ­ε­ραρ­χί­ας τῆ­ς Ἐκ­κλη­σί­ας τῆς Ἑλ­λά­δος, προ­κει­μέ­νου οἱ Ἱ­ε­ράρ­χες μας νά πά­ρουν θέ­ση στά θέ­μα­τα αὐ­τά, Συ­νο­δι­κῶς. Κα­τά συ­νέ­πεια, πο­τέ ὁ Ἀν­τι­πρό­σω­πος τῆς Ἑλ­λα­δι­κῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, πού με­τεῖ­χε στίς Συ­νε­λεύ­σεις τῆς Μι­κτῆς Δι­ε­θνοῦς Ἐ­πι­τρο­πῆς, δέν εἶ­χε στά χέ­ρια του τήν Συ­νο­δι­κή ἀ­πό­φα­ση τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας του, τήν ὁ­ποί­α ὑ­πο­τί­θε­ται ὅ­τι ὑ­πο­στή­ρι­ζε καί κα­τέ­θε­τε. Ἀλ­λά, ἄν ἔ­τσι ἔ­χουν τά πράγ­μα­τα καί οἱ Ἀρ­χι­ε­ρεῖς μας βρί­σκον­ται σέ ἄ­γνοι­α γιά ὅ­σα ἔ­γι­ναν, πῶς δι­α­κη­ρύσ­σε­ται ὅ­τι ὁ Θε­ο­λο­γι­κός Δι­ά­λο­γος δι­ε­νερ­γεῖ­ται ὄ­χι μέ τίς ἐ­νέρ­γει­ες ὁ­ρι­σμέ­νων προ­σώ­πων ἤ Ἐκ­κλη­σι­ῶν, ἀλ­λά μέ ἀ­πο­φά­σεις ὅ­λων ἀ­νε­ξαι­ρέ­τως τῶν κα­τά τό­πους αὐ­το­κε­φά­λων καί αὐ­το­νό­μων Ἐκ­κλη­σι­ῶν;

Σύναξη κληρικών-μοναχών: Αναίρεση επιχειρημάτων των οικουμενιστών

Σύναξη ὀρθοδόξων κληρικῶν καί μοναχῶν

Ἀναίρεση τῆς ἐπιχειρηματολογίας τοῦ Οἰκουμενισμοῦ

μὲ ἀφορμὴ τὴν ὁμιλία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου

κ. Βαρθολομαίου στὴ Μεγίστη Λαύρα

Τὸ παρὸν κείμενο περιλαμβάνει (α) εἰσαγωγή, (β) διάγραμμα τῆς ἐπιχει­ρηματολογίας τῆς ὁμιλίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου στὴν Ἱ. Μ. Μεγίστης Λαύρας, τὴν 7^η Ὀκτωβρίου τρ.ἔ., (γ) ἀναίρεση τῶν ἐπιχειρημάτων τοῦ κ. Βαρθο­λομαίου (σὲ 8 παραγράφους), (δ) ἐνδει­κτικὴ ἐπισήμανση αἱρέσεων στὰ κείμενα τῶν οἰκουμενικῶν διαλόγων καὶ τῶν οἰκουμενι­στῶν, δηλ. (1) τοῦ κειμένου τοῦ Πόρτο Ἀλέγκρε (2006) καὶ (2) θέσεως τοῦ Μητροπολίτου Προύσης κ. Ἐλπιδοφό­ρου, (ε) ἐπίλογο καὶ (στ΄) σύνοψη τοῦ παρόντος κειμένου.

Ο Πατριάρχης με τον Καρδινάλιο Κούρτ Κοχ, συμπρόεδρο,στη Μικτή Επιτροπή διαλόγου των δύο Εκκλησιών, κατά την προχθεσινή θρονική εορτή στο Φανάρι.

Απάντηση σε οικουμενιστές

από την  προχθεσινή θρονική εορτή στο Φανάρι! 

Το ανακοινωθέν της Μικτής Επιτροπής Διαλόγου με τους παπικούς στην Βιέννη

Η δωδεκάτη Συνάντηση της Διεθνούς Μικτής Επιτροπής επί του Θεολογικού Διαλόγου μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας πραγματοποιήθηκε στην Βιέννη της Αυστρίας, πόλη με μακρά ιστορία, γέφυρα μεταξύ Ανατολής και Δύσεως, με πλούσιο οικουμενικό βίο. Η Συνάντηση έλαβε χώρα από 20 έως 27 Σεπτεμβρίου 2010, με γενναιόδωρη και αδελφική φιλοξενία της Ρωμαιοκαθολικής Αρχιεπισκοπής Βιέννης, στο Kardinal König Haus.

Στην Συνάντηση συμμετείχαν είκοσι τρία μέλη εκ μέρους της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας• κάποιοι δεν ηδυνήθησαν να παραστούν. Όλες οι Ορθόδοξες Εκκλησίες, με εξαίρεση τους εκπροσώπους του Πατριαρχείου Βουλγαρίας, εκπροσωπήθηκαν,ήτοι Οικουμενικόν Πατριαρχείον, Πατριαρχείον Αλεξανδρείας, Πατριαρχείον Αντιοχείας, Πατριαρχείον Ιεροσολύμων, Πατριαρχείον Μόσχας, Πατριαρχείον Σερβίας, Πατριαρχείον Ρουμανίας, Πατριαρχείον  Γεωργίας, Εκκλησία Κύπρου, Εκκλησία Ελλάδος, Εκκλησία Πολωνίας, Εκκλησία  Αλβανίας και Εκκλησία Τσεχίας και Σλοβακίας.

Τις εργασίες της Επιτροπής διηύθυναν οι δύο συμπρόεδροί της, Αρχιεπίσκοπος  κ. Kurt Koch και Μητροπολίτης Περγάμου κ. Ιωάννης, συνεπικουρούμενοι από τους δύο γραμματείς: τον Μητροπολίτη Σασίμων κ. Γεννάδιο (Οικουμενικόν Πατριαρχείον) και τον Αιδ. Andrea Palmieri (Ποντιφικόν Συμβούλιον δια την Προώθησιν της Χριστιανικής Ενότητος).

Κατά την εναρκτήρια συνεδρία της Ολομελείας, την Τετάρτη 22 Σεπτεμβρίου, τα μέλη της Επιτροπής καλωσόρισαν με εγκαρδιότητα ο οικοδεσπότης, Καρδινάλιος Βιέννης Christoph Schönborn, και ο Μητροπολίτης Αυστρίας                  κ. Μιχαήλ, του Οικουμενικού Πατριαρχείου, εξ ονόματος όλων των Ορθοδόξων Εκκλησιών των ευρισκομένων εις την Αυστρίαν. Αμφότεροι υπεγράμμισαν την σπουδαιότητα της διεξαγωγής της Συναντήσεως  αυτής εις την πόλιν της Βιέννης, η οποία κατέχει όλως ιδιαιτέραν θέσιν εις την ιστορίαν του συνόλου της Χριστιανοσύνης. Το ίδιο βράδυ δεξιώθηκε τα μέλη της Επιτροπής στο Δημαρχείο της πόλεως, ο Δήμαρχος Βιέννης Dr. Michael Häupl. Οι συμπρόεδροι ανακοίνωσαν ότι η Αυτού Αγιότης ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ´ κατά την τακτική Γενική Ακρόαση της Τετάρτης παρώτρυνε τους πιστούς να προσευχηθούν με θέρμην για την συνάντηση της Επιτροπής, και ανέγνωσαν Μήνυμα προς τους συνέδρους της Αυτού Θειοτάτης Παναγιότητος του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου. Οι συμπρόεδροι έστειλαν επιστολή  εξ ονόματος της Μικτής Επιτροπής προς τον τέως Πρόεδρο του Ποντιφικού Συμβουλίου για την Προώθηση της Χριστιανικής Ενότητας και συμπρόεδρο του Διαλόγου, Καρδινάλιο Walter Kasper, εκφράζοντας ευγνωμοσύνη και εκτίμηση για τις υπηρεσίες και την σημαντική συμβολή του.

Την Πέμπτη, 23 Σεπτεμβρίου, μέλη του Εθνικού Συμβουλίου των Εκκλησιών στην Αυστρία συναντήθηκαν με τα μέλη της Μικτής Επιτροπής στο Kardinal König Haus. Το Σάββατο, 25 Σεπτεμβρίου, τα μέλη της Ρωμαιοκαθολικής αντιπροσωπείας τέλεσαν την Θεία Ευχαριστία στον καθεδρικό ναό του Αγίου Στεφάνου (Stephansdom) της Βιέννης, προεξάρχοντος του Καρδιναλίου Christoph Schönborn, παρουσία των μελών της Ορθοδόξου αντιπροσωπείας. Στην ομιλία του, ο Καρδινάλιος είπε ότι «έχουμε και χρειαζόμεθα πρωτείον υπό την κανονική έννοια, αλλά υπεράνω όλων είναι το πρωτείον της αγάπης. Όλες οι κανονικές διατάξεις εν τη Εκκλησία υπηρετούν αυτό το πρωτείον της αγάπης». Κατόπιν παρετέθη δεξίωση στο Αρχιεπισκοπικό Μέγαρο της Βιέννης.

Την Κυριακή, 26 Σεπτεμβρίου, τα μέλη της Ορθοδόξου αντιπροσωπείας τέλεσαν την Θεία Λειτουργία στον Καθεδρικό Ναό της Αγίας Τριάδος της Ελληνορθοδόξου Μητροπόλεως Αυστρίας στην Βιέννη, προεξάρχοντος του Μητροπολίτου Περγάμου Ιωάννου παρουσία των μελών της Ρωμαιοκαθολικής αντιπροσωπείας. Απευθυνόμενους στους παρισταμένους, ο Μητροπολίτης Αυστρίας κ. Μιχαήλ, μετέφερε «τον χαιρετισμόν του Οίκουμενικού Πατριάρχου κ.Βαρθολομαίου και υπογράμμισε τον ρόλο και την συνεισφορά σημαντικών προσωπικοτήτων της Ελληνορθοδόξου Μητροπόλεως στην ιστορία της Βιέννης». Ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε εξάλλου «στην στενή συνεργασία μεταξύ Ορθοδόξων και Καθολικών στην Αυστρία και ιδιαιτέρως στη Βιέννη, ευχόμενος η προσευχή του Κυρίου «ίνα πάντες εν ώσιν» (Ιω. 17.21) να καταστεί πραγματικότητα στην αναζήτηση της ενότητος της Εκκλησίας Του».

Κατά τη διάρκεια του απογεύματος της Κυριακής, τα μέλη της Επιτροπής του Διαλόγου επισκέφθηκαν το Κιστερκιανό Αββαείο του Heiligenkreutz και παρακολούθησαν την ακολουθία του Εσπερινού. Κατόπιν, επισκέφθηκαν τον Ρωσορθόδοξο Καθεδρικό Ναό του Αγίου Νικολάου.

Κατά την πρώτη συνεδρία, ως είθισται, τα μέλη της Ορθοδόξου και της Ρωμαιοκαθολικής αντιπροσωπείας συναντήθησαν κεχωρισμένως ώστε να συντονίσουν τις εργασίες των.  Στην συνάντηση των Ορθοδόξων συνεζητήθη μεταξύ άλλων το ημιτελές σχέδιο κειμένου, το οποίο προέκυψε από την 11η Ολομέλεια, η οποία πραγματοποιήθηκε πέρυσι στην Πάφο της Κύπρου, καθώς και η μεθοδολογία του Διαλόγου. Ομοίως στη συνάντηση των  Ρωμαιοκαθολικών εξετάσθηκε το σχέδιο κειμένου, με σκοπό την εξεύρεση τρόπων βελτιώσεώς του, και αντηλλάγησαν απόψεις επί μεθοδολογικών θεμάτων.

Συμφώνως προς τα αποφασισθέντα κατά την 10η Ολομέλειαν,  η οποία πραγματοποιήθηκε στη Ραβέννα της Ιταλίας το 2007, η Επιτροπή μελετά το θέμα «Ο ρόλος του Επισκόπου Ρώμης εν τη κοινωνία της Εκκλησίας κατά την πρώτην χιλιετίαν», επί τη βάσει σχεδίου κειμένου εκπονηθέντος υπό της Μικτής Συντονιστικής Επιτροπής, κατά την συνάντησή της στον Άγιον Νικόλαον Κρήτης, στην Ελλάδα, το 2008. Κατά την διάρκειαν της συνεδριάσεώς της στην Βιέννη, η Επιτροπή Διαλόγου συνέχισε την λεπτομερή εξέταση του κειμένου, η οποία άρχισε στην περυσινή συνεδρίαση της Ολομελείας στην Πάφο της Κύπρου. Στο παρόν στάδιο, η Επιτροπή συζητεί το κείμενον αυτό ως «κείμενον εργασίας», έκρινε δε ότι το κείμενο χρήζει περαιτέρω αναθεωρήσεως. Απεφασίσθη επίσης η σύσταση Υποεπιτροπής, η οποία θα αρχίσει την μελέτη των θεολογικών και εκκλησιολογικών πλευρών του Πρωτείου εν τη σχέσει του προς την Συνοδικότητα. Η Υποεπιτροπή θα υποβάλει το έργον της στην Μικτή Συντονιστική Επιτροπή της Επιτροπής Διαλόγου, η οποία θα συνεδριάσει το προσεχές έτος.

Κατά τη διάρκεια της συνεδριάσεως, τα μέλη της Επιτροπής πληροφορήθησαν την θλιβερή είδηση της εκδημίας, μετά από μακρά ασθένεια, του Monsignor Eleuterio Fortino, Γραμματέως από Ρωμαιοκαθολικής πλευράς της Μικτής Επιτροπής από της ιδρύσεώς της, και ανεπέμφθη δέησις δια την ανάπαυσιν της ψυχής του μεταστάντος.

Η Συνάντηση της Μικτής Επιτροπής χαρακτηρίσθηκε από πνεύμα φιλίας, εμπιστοσύνης και συνεργασίας. Όλα τα μέλη της εξετίμησαν μεγάλως την γενναιόδωρη φιλοξενία της Ρωμαιοκαθολικής Αρχιεπισκοπής Βιέννης, εναποθέτουν δε την συνέχιση του Διαλόγου στις προσευχές των πιστών.

Βιέννη, Αυστρία, 26 Σεπτεμβρίου 2010.

Το ανακοινωθέν της Μικτής Επιτροπής στην Βιέννη επιβεβαιώνει το ναυάγιο του διαλόγου με τους παπικούς

Σε ειδική υπο-επιτροπή ανέθεσε η Ολομέλεια της Μικτής Επιτροπής διαλόγου με τους παπικούς, πού συνήλθε στην Βιέννη, την εξέταση του θέματος για τον ρόλο του πρωτείου του Πάπα στην Εκκλησία κατά την πρώτη χιλιετεία. Κι αυτό παρότι η ίδια το συζήτησε διεξοδικά αλλά δεν επιτεύχθηκε συμφωνία.
Σύμφωνα με το Ανακοινωθέν που εκδόθηκε (στα αγγλικά) η υπο-επιτροπή θα καταθέσει τα πορίσματά της σε ένα χρόνο.

Ο Μητροπολίτης Πειραιώς για τον διάλογο με τους Προτεστάντες

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ με επιστολή του προς την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος (στην οποία μετέχει αυτή την συνοδική περίοδο) καταδικάζει την επίσημη αναγνώριση και είσοδο ομοφυλοφίλων στο ιερατείο των προτεσταντικών ομολογιών και θέτει θέμα επανεξετάσεως του θεολογικού διαλόγου που διεξάγεται μεταξύ αυτών και των ορθοδόξων.

Παραθέτουμε το κείμενο από την ιστοσελίδα της Μητροπόλεως Πειραιώς:

Ἐν Πειραιεῖ τῇ 24ῃ Σεπτεμβρίου 2010

ΔΕΛΤΙΟΝ ΤΥΠΟΥ

Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Σεραφείμ
ἀπέστειλλε τήν κάτωθι ἐπιστολήν πρός τήν Ἱεράν Σύνοδον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος:

᾿Αριθμ. Πρωτ. 1252 ᾿Εν Πειραιεῖ τῇ 24ῃ Σεπτεμβρίου 2010
Τῇ ῾Ιερᾷ Συνόδῳ
τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος
᾿Ιωάννου Γενναδίου 14
Εἰς ΑΘΗΝΑΣ

Μακαριώτατε Δέσποτα,
Σεβασμιώτατοι Ἅγιοι Συνοδικοί Σύνεδροι,
Ἡ κοινωνία τῆς πληροφορίας προσδίδει εἰς τούς συγχρόνους καιρούς τήν δυνατότητα ταχείας ἐνημερώσεως ἐπί διαφόρων θεμάτων καί οὕτω πάνυ εὐλαβῶς προάγομαι ὅπως ὑποβάλω τῷ Ἱερῷ Σώματι τῆς Δ.Ι.Σ. τῆς παρούσης συνοδικῆς περιόδου, εἰς ὅ χάριτι Θεοῦ μετέχω, τήν πληροφόρησιν τῶν διεθνῶν μέσων ἐνημερώσεως καί ἰδιαιτέρως τῶν TIMES τῆς Ν. Ὑόρκης διά τήν ἀπόφασιν τῆς Λουθηρανικῆς ἐν Ἀμερικῇ κοινωνίας ὅπως ἐντάξῃ ὡς ἀνωτάτους Θρησκευτικούς λειτουργούς αὐτῆς καί δή ἐν τῷ Ἐπισκοπικῷ βαθμῷ πρόσωπα κατεγνωσμένα διά τόν σοδομιτισμόν των, ἅτινα ἀνερυθριάστως δημοσίᾳ ἔχουν συνάψει ἄθεσμον γαμικήν σχέσιν καί συμβιοῦν εἰς τήν χυδαίαν αὐτήν ἀνατροπήν τῆς ἀνθρωπίνης ὀντολογίας καί τοῦ Παναγίου θελήματος τοῦ Τρισαγίου Θεοῦ, ὡς καί τῶν TIMES τοῦ Λονδίνου διά τήν ἀπόφασιν τῆς Ἀγγλικανικῆς κοινωνίας ὑπέρ τῆς χειροτονίας γυναικῶν ὡς Ἐπισκόπων αὐτῆς, τῆς ὁριστικῆς ἀποφάσεως ἀναμενομένης νά ληφθῇ κατά τήν γενικήν σύνοδον αὐτῆς ἐν Ὑόρκῃ Μ. Βρετανίας, τό προσεχές ἔτος.
Ἡ καθ’ ἡμᾶς Ἁγιωτάτη, Ἀκαινοτόμητος καί Ἀδιαίρετος Ὀρθόδοξος Καθολική τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία, γνωστόν τυγχάνει ὅτι εὐρίσκεται ἐν θεολογικῷ διαλόγῳ κατόπιν πανορθοδόξων Ἀποφάσεων μετά τῶν προειρημένων θρησκευτικῶν κοινωνιῶν καί ἑπομένως αἱ ἐν τοῖς ὕπερθεν κινήσεις των, προκαλοῦν εὐλόγως τήν ἀπορίαν διά τήν ἀναγκαιότητα τῆς συνεχίσεως τοῦ λεγομένου θεολογικοῦ μετ’ αὐτῶν διαλόγου, ἐφ’ ὅσον μέ τοσοῦτον ἐκφαντορικόν τρόπον αἱ εἰρημέναι θρησκευτικαί κοινωνίαι ἀποσκορακίζουν κάθε ἔννοιαν Εὐαγγελικῆς καί Χριστιανικῆς ἀληθείας ἀπομακρυνόμεναι ἰλιγγιωδῶς ἐκ τῆς μιᾶς καί μοναδικῆς Ἀμπέλου τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ.
Ὅθεν τυγχάνει μεῖζον θέμα, διά τήν Ἁγιωτάτην ἡμῶν Ἐκκλησίαν ὡς καί διά τάς λοιπάς Ὀρθοδόξους Αὐτοκεφάλους Ἐκκλησίας, ἡ συμμετοχή ἡμῶν εἰς μίαν προδήλως, κατόπιν τῶν ἀνωτέρω, ἀλυσιτελῆ διαδικασίαν, μέ μοναδικόν «ὄφελος» τήν ἐπικοινωνιακήν πολιτικήν τῶν ἡμετέρων ἀντιπροσώπων καί φυσικά τήν ξενοδοχειακήν των ἀπολαβήν κατά τάς διεργασίας τοῦ διαλόγου.
Ἑπομένως καθίσταται ἀναγκαία ἡ πλήρης διασάφησις τοῦ ὅλου αὐτοῦ ἀλγεινοῦ θέματος μέ τήν ἀποστολήν ἐγγράφων τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας πρός τούς Ὀρθοδόξους Προέδρους τῶν διεξαγομένων μετά τῶν εἰρημένων θρησκευτικῶν κοινωνιῶν θεολογικῶν διαλόγων, ὥστε μερίμνῃ αὐτῶν νά διακριβωθῇ ἐπισήμως, ἐάν ἡ μέν παγκόσμιος Λουθηρανική Ὁμοσπονδία ἀποδέχεται τάς ἀντιθέους ἀποφάσεις τῶν ἐν Ἀμερικῇ ὁμοπίστων αὐτῆς, ἡ δέ Ἀγγλικανική κοινωνία πρόκειται νά χωρήσῃ εἰς τήν χειροτονία γυναικῶν «’Επισκόπων» ἀπό τοῦ ἔτους 2014 καί ἐν περιπτώσει ἐπαληθεύσεως τῶν ἤδη παγκοσμίως ἐξαγγελθέντων αὐθωρεί νά παύσωμεν τόν ἀλυσιτελῆ μετ’ αὐτῶν θεολογικόν διάλογον δίδοντες οὕτω ἐναργῶς τήν θεοφιλῆ μαρτυρίαν τῆς Ἁγιωτάτης ἡμῶν Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας.
᾿Επί δέ τούτοις, βαθυσεβάστως διατελῶ, ἐλάχιστος ἐν Χριστῷ ἀδελφός,

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ