Ἐν Συνειδήσει, ἐν Ἀγάπῃ καί ἐν Ἀληθείᾳ Τά σύγχρονα ἐκκλησιολογικά προβλήματα καί προτάσεις γιά τήν θεραπεία τους, τοῦ Ἀρ­χιμ. Ἀ­θα­να­σί­ου Ἀναστασίου

 Ἐν Συνειδήσει, ἐν Ἀγάπῃ καί ἐν Ἀληθείᾳ

Τά σύγχρονα ἐκκλησιολογικά προβλήματα

καί προτάσεις γιά τήν θεραπεία τους

Ἀρ­χιμ. Ἀ­θα­να­σί­ου Ἀναστασίου

Προη­γου­μέ­νου Ἱ. Μ. Με­γά­λου Με­τε­ώ­ρου, Ἁγίων Μετεώρων

28 Νοεμβρίου 2022

 

Τόν Δεκέμβριο τοῦ 2021, μία ἀπό τίς πιό γνωστές Ἑταιρεῖες Δημοσκοπήσεων δημοσίευσε μία ἔρευνα[1], ὅπου ἀποτυπώνονται οἱ τάσεις στήν ἑλληνική κοινωνία κατά τήν τελευταία δεκαετία. Εἰδικότερα ἐξετάστηκαν οἱ προτιμήσεις καί ἡ ἐμπιστοσύνη πού δείχνουν διαχρονικά οἱ Ἕλληνες πολίτες σέ θεσμούς, μεταξύ αὐτῶν καί ἡ Ἐκκλησία, ἡ ὁποία καταγράφει τήν πιό θεαματική πτώση στά ποσοστά προτιμήσεως τῶν πολιτῶν.

Συγκεκριμένα, «οἱ θεσμοί πού ἀπώλεσαν τή μεγαλύτερη ἐμπιστοσύνη μεταξύ 2001 καί Δεκεμβρίου τοῦ 2021 ἦταν, κατά σειρά προτεραιότητας, ἡ Ἐκκλησία μέ ἀπώλεια 46 μονάδων, τό συνδικαλιστικό κίνημα μέ ἀπώλεια 32 μονάδων καί τά Μέσα Μαζικῆς Ἐνημέρωσης μέ ἀπώλεια 31 μονάδων»[2]. Στήν διάρκεια τῆς τελευταίας δεκαετίας, ἡ ἐκτίμηση τῶν πολιτῶν στήν Ἐκκλησία, ἀπό τό 71% πού ἦταν τό 2001, ἔπεσε στό ποσοστό τοῦ 25%.

Πρόκειται, βεβαίως, γιά μία κατάσταση πού προκαλεῖ ἔντονο προβληματισμό καί βαθύτατη ὀδύνη σέ ὅλους τούς πιστούς, στούς ἀνθρώπους πού ἀγαποῦν τήν Ἐκκλησία καί ἔχουν ἀφιερώσει τήν ζωή τους στήν διακονία της. Καί ὅλα αὐτά σέ μία ἰδιαίτερα κρίσιμη συγκυρία, πού ἡ κοινωνία μας βρίσκεται σέ μία ἀκραία καί πρωτοφανή πνευματική καί ἠθική κατάπτωση καί ἀποστασία. Ἀπό τήν καθημερινή εἰδησεογραφία καί μόνο ἀποκαλύπτεται ἡ τραγικότητα τῆς σύγχρονης ἑλληνικῆς πραγματικότητας. Συνεχῆ καί εἰδεχθῆ ἐγκλήματα, βία, κακοποίηση, δολοφονίες, γυναικοκτονίες, παιδοκτονίες, παιδεραστίες, βιασμοί παιδιῶν καί γυναικῶν, μεγάλη ἔξαρση τῶν σεξουαλικῶν ἐγκλημάτων καί τῶν κάθε λογῆς διαστροφῶν, κατάλυση καί ἰσοπέδωση τῶν ἠθικῶν, πνευματικῶν, ἐθνικῶν, πολιτιστικῶν καί κοινωνικῶν ἀξιῶν, ἠθική κατάπτωση, κοινωνική, πολιτική καί ἐθνική παρακμή καί τόσα ἄλλα, συνθέτουν ἕνα πραγματικά ζοφερό σκηνικό.

Καί ἐνῶ θά ἀνέμενε κανείς ἀπό τήν Διοίκηση[3] τῆς Ἐκκλησίας νά ἐκφράσει τόν εὐλαβή λαό τοῦ Θεοῦ καί νά ἀποτελέσει τό ἀνάχωμα σέ ὅλη αὐτή τήν παρακμή, βλέπουμε τήν καταβαράθρωση τῆς μαρτυρίας της καί τήν κατάληξή της σέ θέση οὐραγοῦ.

Διαβάστε ὁλόκληρο τό κείμενο στόν παρακάτω σύνδεσμο:

---

Ἐν Συνειδήσει, Ἐν Ἀγάπῃ Καί Ἐν Ἀληθείᾳ by EpomeniToisAgPatrasi on Scribd

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς Πατέρας της Θ΄ Οικουμενικής Συνόδου

 

† π. Γεώργιος Μεταλληνός

Ἡ μνή­μη τοῦ Ἁ­γί­ου Γρη­γο­ρί­ου τοῦ Πα­λα­μᾶ συμ­πί­πτει μέ τήν 14η Νο­εμ­βρί­ου. Ἡ Σύ­νο­δος ὅ­μως τοῦ 1368, ἡ ὁ­ποί­α δι­α­κή­ρυ­ξε εἰς τόν κό­σμο τήν ἁ­γι­ό­τη­τα τοῦ ἁ­γί­ου Γρη­γο­ρί­ου τοῦ Πα­λα­μᾶ, λό­γῳ τῶν θαυ­μά­των τά ὁ­ποῖ­α ἐ­ποί­ει καί ὄ­χι λό­γῳ τῆς παι­δεί­ας του, οὔ­τε λό­γῳ τῶν συγ­γραμ­μά­των του, πού εἶ­ναι τό ὑ­ψη­λό­τε­ρο στήν ἐ­πο­χή του ἐ­πί­τευγ­μα, ἀλ­λά καί στήν κο­ρυ­φή συγ­χρό­νως τῆς ἁ­γι­ο­πα­τε­ρι­κῆς θε­ο­λο­γι­κῆς πα­ρα­δό­σε­ως, με­τέ­φε­ρε τή μνή­μη τοῦ Ἁ­γί­ου Γρη­γο­ρί­ου τοῦ Πα­λα­μᾶ εἰς τήν Β΄ Κυ­ρια­κή τῶν Νη­στει­ῶν. Εἶ­ναι μί­α πρά­ξις συμ­βο­λι­κή καί ἀ­πο­φα­σι­στι­κή, δι­ό­τι ἡ ση­με­ρι­νή ἡ­μέ­ρα τι­μᾶ­ται ἀ­πό τούς Ὀρ­θο­δό­ξους ὅ­λου τοῦ κό­σμου ὡς ἐ­πέ­κτα­ση καί προ­έ­κτα­ση τῆς Κυ­ρι­α­κῆς τῆς Ὀρ­θο­δο­ξί­ας. Εἶ­ναι συ­νέ­χει­α τῆς νί­κης τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας ὡς σώ­μα­τος Χρι­στοῦ καί ἐν Χρι­στῷ κοι­νω­νί­ας ἐ­ναν­τί­ον τῆς πλά­νης. Δέν εἶ­ναι νί­κη προ­σώ­πων ἐ­ναν­τί­ον ἄλ­λων προ­σώ­πων, δέν εἶ­ναι νί­κη πα­ρα­τά­ξε­ων ἐ­ναν­τί­ον ἄλ­λης πα­ρα­τά­ξε­ως ἤ ἄλ­λων πα­ρα­τά­ξε­ων, ἀλ­λά εἶ­ναι ἡ νί­κη τῆς Πί­στε­ως. Ὁ θρί­αμ­βος τῆς Πί­στε­ως ὡς τρό­που σκέ­ψε­ως, ὡς τρό­που ζω­ῆς καί ἐμ­πει­ρί­ας ἁ­γι­ο­πνευ­μα­τι­κῆς, πού μπο­ρεῖ νά ὁ­δη­γή­σει τόν ἄν­θρω­πο εἰς τήν θέ­ω­ση. Εἶ­ναι νί­κη δη­λα­δή τῆς σω­τη­ρί­ας, τήν ὁ­ποί­α εἰ­σή­γα­γε στήν ἱ­στο­ρί­α ὁ Κύ­ρι­ος ἡ­μῶν Ἰ­η­σοῦς Χρι­στός, ἄ­σαρ­κος εἰς τήν Πα­λαι­ά Δι­α­θή­κη καί ἔν­σαρ­κος εἰς τήν Και­νή Δι­α­θή­κη. 

ΟΡΘΟ∆ΟΞΙΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ Λόγος ἐπί τῇ ἑορτῇ τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας

ΟΡΘΟ∆ΟΞΙΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ Λόγος ἐπί τῇ ἑορτῇ τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας. 

Ἀρχιμ. Γεωργίου Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους 

Aἱ ψυχές μας γεμίζουν εὐγνωμοσύνη πρός τόν ἐν Τριάδι προσκυνούμενο Θεό μας, διότι μᾶς ἀξίωσε νά παραλάβουμε καί νά διακρατοῦμε τόν ἀτίμητο θησαυρό τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως «ἐν ὀστρακίνοις σκεύεσι» (Β΄ Κορ. δ΄ 7), στίς ταπεινές καί ἁμαρτωλές μας ὑπάρξεις.

Κοιτάζουμε τόν ἑαυτό μας καί λυπούμεθα, διότι μέ τίς ἁμαρτίες μας φέρουμε κατάστικτο τόν χιτῶνα τῆς ψυχῆς. Ἀλλά κοιτάζουμε καί τόν θησαυρό τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως πού μᾶς ἐνεπιστεύθη ὁ Κύριος καί χαιρόμεθα.

Αὐτός ὁ θησαυρός δέν εἶναι κάποιο ἰδεολόγημα. Εἶναι αὐτός ὁ Θεάνθρωπος Χριστός. Ἡ κεφαλή καί τό Σῶμα Του, ἡ Ἁγία μας Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία.

Εἶναι ὁ ἀληθής Θεάνθρωπος τῶν Προφητῶν, τῶν Ἀποστόλων, τῶν Πατέρων.

Ὁ Θεάνθρωπος ὁ ἀκαινοτόμητος. Ὁ «ἀεί ὤν» καί ὁ «ὡσαύτως ὤν». Ὁ «χθές καί σήμερον ὁ Αὐτός καί εἰς τούς αἰῶνας» (Ἑβρ. ιγ΄ 8).

«Οἱ Προφῆται ὡς εἶδον, οἱ Ἀπόστολοι ὡς ἐδίδαξαν, ἡ Ἐκκλησία ὡς παρέλαβεν, οἱ Διδάσκαλοι ὡς ἐδογμάτισαν, ἡ Οἰκουμένη ὡς συμπεφρόνηκεν, ἡ χάρις ὡς ἔλαμψεν· ἡ ἀλήθεια ὡς ἀποδέδεικται, τό ψεῦδος ὡς ἀπελήλαται, ἡ σοφία ὡς ἐπαρρησιάσατο, ὁ Χριστός ὡς ἐβράβευσεν· οὕτω φρονοῦμεν, οὕτω λαλοῦμεν, οὕτω κηρύσσομεν, Χριστόν τόν ἀληθινόν Θεόν ἡμῶν».

Αὐτόν τόν Θεάνθρωπο δέν θέλουμε νά προδώσουμε ἀποδεχόμενοι τους ψευδοθεανθρώπους τοῦ δυτικοῦ Χριστιανισμοῦ, τοῦ ἀλαθήτου “Πάπα”, τοῦ “ἀλαθήτου” Προτεστάντου, τόν ψευδοθεάνθρωπον τοῦ δυτικοῦ ἀνθρωποκεντρισμοῦ.

Χαιρετισμός Ἀρχιμ. Ἀθανασίου Ἀναστασίου

Χαιρετισμός Ἀρχιμ. Ἀθανασίου Ἀναστασίου,
Προηγουμένου Ἱ.Μ.Μ. Μετεώρου,
Ἐκπροσώπου τῆς «Συνάξεως γιά τήν Ὀρθοδοξία»,
στήν ἡμερίδα πού πραγματοποιήθηκε
τήν Κυριακή 5 Ἰουλίου 2020
στό κεντρικό ἀμφιθέατρο τοῦ Ἐθνικοῦ Κέντρου
Ἔρευνας Φυσικῶν Ἐπιστημῶν "ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ" μέ θέμα:
"Σεξουαλική Διαπαιδαγώγηση στά Σχολεῖα:
Ἀγωγή ἤ χειραγώγηση;"

Πολυσέβαστε Γέροντα καί Πρόεδρε τῆς ἡμερίδος, πατέρα Σαράντη, 

σεβαστοί πατέρες, ἐλλογιμώτατοι κ.κ. εἰσηγητές, ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, 

Ἡ Σύναξη γιά τήν Ὀρθοδοξία (τήν ὁποία ἐκπροσωποῦμε) ἀποτελεῖ τήν ὁμολογιακή μαρτυρία ὀρθοδόξων κληρικῶν, μοναχῶν, θεολόγων καί λαϊκῶν, πού ἀγωνιοῦν καί ἀγωνίζονται γιά τήν διαφύλαξη καί τήν ἀκεραιότητα τῆς ὀρθοδόξου πίστεώς μας, ἡ ὁποία βάλλεται μέ καταιγιστικό τρόπο, κυρίως ἀπό τήν ἐπίσημη πολιτεία, ἀλλά ἐνίοτε καί ἀπό αὐτούς ἀκόμη, πού θεσμικά ὀφείλουν νά τήν προστατεύουν καί νά τήν περιφρουροῦν. 

Ἡ Σύναξη γιά τήν Ὀρθοδοξία εἶναι μιά φωνή νήψεως καί ἀντιστάσεως στήν σύγχρονη λαίλαπα τοῦ οἰκουμενισμοῦ, τῆς πανθρησκείας καί τοῦ προϊόντος ἐξουνιτισμοῦ, ἀλλά καί τῶν κοινωνικῶν διαστροφῶν καί τοῦ ἐκφυλισμοῦ, πού ἐπιχειρεῖται καί ἐπιβάλλεται μέ ἀπροσχημάτιστο πλέον τρόπο, ἀκόμη καί στά μικρά παιδιά τοῦ νηπιαγωγείου! 

Τό πε­ρι­ε­χό­με­νο καί οἱ συμ­βο­λι­σμοί τῆς Ἀ­πο­κα­λύ­ψε­ως (Γ΄ ΜΕΡΟΣ)

✓ Χά­ραγ­μα, Ἀ­ριθ­μός (666), ὄ­νο­μα τοῦ θη­ρί­ου 

Ἀ­να­φέ­ρει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά ἡ Ἀ­πο­κά­λυ­ψη: «Καὶ ποι­εῖ πάν­τας τοὺς μι­κροὺς καὶ τοὺς με­γά­λους, καὶ τοὺς πλου­σί­ους καὶ τοὺς πτω­χούς, καὶ τοὺς ἐ­λευ­θέ­ρους καὶ τοὺς δού­λους, ἵ­να δῶ­σιν αὐ­τοῖς χά­ραγ­μα ἐ­πὶ τῆς χει­ρὸς αὐ­τῶν τῆς δε­ξιᾶς ἢ ἐ­πὶ τῶν με­τώ­πων αὐ­τῶν, καὶ ἵ­να μή τις δύ­νη­ται ἀ­γο­ρά­σαι ἢ πω­λῆ­σαι εἰ μὴ ὁ ἔ­χων τὸ χά­ραγ­μα, τὸ ὄ­νο­μα τοῦ θη­ρί­ου ἢ τὸν ἀ­ριθ­μὸν τοῦ ὀ­νό­μα­τος αὐ­τοῦ. Ὧ­δε ἡ σο­φί­α ἐ­στίν· ὁ ἔ­χων νοῦν ψη­φι­σά­τω τόν ἀ­ριθ­μόν τοῦ θη­ρί­ου, ἀ­ριθ­μός γάρ ἀ­θρώ­που ἐ­στίν, καί ὁ ἀ­ριθ­μός αὐ­τοῦ χξҁ΄» (μτφ: «Καί ὑ­πο­χρέ­ω­σε ὅ­λους, μι­κρούς καί με­γά­λους, πλού­σιους καί φτω­χούς, ἐ­λεύ­θε­ρους καί δού­λους, νά ἔ­χουν ἕ­να ση­μά­δι χα­ραγ­μέ­νο στό δε­ξί τους χέ­ρι ἤ στό μέ­τω­πό τους, ὥ­στε νά ­μήν μπο­ρεῖ κα­νείς νά ἀ­γο­ρά­σει ἤ νά πω­λή­σει πα­ρά ἐ­κεῖ­νος πού ἔ­χει τό χα­ραγ­μέ­νο ση­μά­δι, δη­λα­δή τό ὄ­νο­μα τοῦ θη­ρί­ου ἤ τόν ἀ­ριθ­μό τοῦ ὀ­νό­μα­τός του. Ἐ­δῶ εἶ­ναι ἀ­ναγ­καί­α ἡ σο­φί­α. Ἐ­κεῖ­νος πού ἔ­χει νό­η­ση ἄς λο­γα­ριά­σει τόν ἀ­ριθμό τοῦ θη­ρί­ου· εἶ­ναι ἀ­ριθ­μός ἀν­θρώ­που καί ὁ ἀ­ριθ­μός του εἶ­ναι χξҁ΄[666]­») (Ἀ­ποκ. 13, 16-18). 

Ἀ­πό τό χω­ρί­ο αὐ­τό γί­νε­ται σα­φές πώς τό χά­ραγ­μα τοῦ Ἀν­τι­χρί­στου θά εἶ­ναι ἤ τό ὄ­νο­μά του ἤ ὁ ἀ­ριθ­μός τοῦ ὀ­νό­μα­τός του, δη­λα­δή ὁ ἀ­ριθ­μός 666, ἀ­φοῦ κα­τά τόν Καθ. Π. Μπρα­τσι­ώ­τη «Ὄ­νο­μα τοῦ θη­ρί­ου καί ἀ­ριθ­μός τοῦ ὀ­νό­μα­τος εἶ­ναι συ­νώ­νυ­μα [ἰ­σο­δύ­να­μα]» (Π. Μπρα­τσι­ώ­του, Ἡ Ἀ­πο­κά­λυ­ψις τοῦ Ἀ­πο­στό­λου Ἰ­ω­άν­νου, Χα­ράλ. Π. Συ­νο­δι­νός, ἐν Ἀ­θή­ναις, 1950, σελ. 217). 

 ✓ Ὁ οἰ­κο­νο­μι­κός ἀ­πο­κλει­σμός 

Ὁ οἰ­κο­νο­μι­κός ἀ­πο­κλει­σμός, ὡς ἱ­στο­ρι­κό φαι­νό­με­νο, δέν ἀ­να­φέ­ρε­ται σέ καμ­μί­α ἀ­πό τίς ὀ­πτα­σια­κές εἰ­κό­νες τῆς Ἀ­πο­κα­λύ­ψε­ως ὡς ση­μεῖ­ο πει­ρα­σμοῦ καί δο­κι­μα­σί­ας, πα­ρά μό­νο στό τε­λευ­ταῖ­ο στά­διο καί αὐ­τό θά εἶ­ναι κρι­τή­ριο γιά νά δι­α­κρί­νου­με τήν ἐ­πι­κεί­με­νη κυ­ρι­αρ­χί­α τοῦ Ἀν­τι­χρί­στου καί τό τέ­λος τῆς ἱ­στο­ρί­ας: («Ἵ­να μή τις δύ­νη­ται ἀ­γο­ρά­σαι ἤ πω­λῆ­σαι εἰ μή ὁ ἔ­χων τό χά­ραγ­μα» [Ἀ­ποκ. 13,17]­). 

Ἡ ἐ­πι­βο­λή τοῦ οἰ­κο­νο­μι­κοῦ ἀ­πο­κλει­σμοῦ προ­ϋ­πο­θέ­τει ἀ­νά­λο­γο σύ­στη­μα πού θά τόν ἐ­πι­βά­λει. Τό σύ­στη­μα αὐ­τό θά ἐ­λέγ­χε­ται ἀ­πό τίς ἀν­τί­θε­ες δυ­νά­μεις πού πε­ρι­γρά­φει ἡ Ἀ­πο­κά­λυ­ψη, τίς δυ­νά­μεις, δη­λα­δή, τοῦ Ἀν­τι­χρί­στου, μέ παγ­κό­σμιο κυ­ρί­αρ­χο τόν ἴ­διο. 

Ὅ­ποι­ος ἀρ­νη­θεῖ νά ὑ­πα­κού­σει σ’ αὐ­τό τό σύ­στη­μα δέν θά ἔ­χει τήν δυ­να­τό­τη­τα νά κά­νει καμ­μιά οἰ­κο­νο­μι­κή συ­ναλ­λα­γή καί ἑ­πο­μέ­νως δέν θά ἔ­χει τήν δυ­να­τό­τη­τα ἐ­ξεύ­ρε­σης πό­ρων γιά τήν συν­τή­ρη­ση καί ἐ­πι­βί­ω­σή του. 

Τό πε­ρι­ε­χό­με­νο καί οἱ συμ­βο­λι­σμοί τῆς Ἀ­πο­κα­λύ­ψε­ως (Β΄ΜΕΡΟΣ)

✓ Οἱ πρό­δρο­μοι τοῦ Ἀν­τι­χρί­στου 

  Ἡ ἔ­λευ­ση τοῦ «Ἀν­τι­χρί­στου», πού πε­ρι­γρά­φε­ται στήν ἱ­ε­ρά Ἀ­πο­κά­λυ­ψη, εἶ­ναι αὐ­τή πού θά ση­μά­νει τό τέ­λος τοῦ πα­ρόν­τος κό­σμου. 

  Πολ­λές φο­ρές μέ­σα στήν ἱ­στο­ρί­α ἔ­χουν πραγ­μα­το­ποι­η­θεῖ γε­γο­νό­τα πού θυ­μί­ζουν τίς ἐ­σχα­το­λο­γι­κές εἰ­κό­νες τῆς Ἀ­πο­κα­λύ­ψε­ως. Με­γά­λα δει­νά γιά τήν ἀν­θρω­πό­τη­τα, δι­ωγ­μοί κα­τά τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας τοῦ Χρι­στοῦ, με­γά­λη ἀ­πο­στα­σί­α τῶν ἀν­θρώ­πων. Ἐ­πί­σης πολ­λοί «ἀν­τί­χρι­στοι» ἔ­χουν γεν­νη­θεῖ καί ἔ­χουν βυ­θί­σει τήν ἀν­θρω­πό­τη­τα στόν πό­νο καί τήν ὀ­δύ­νη. Ἔ­τσι νο­εῖ­ται καί τό «παι­δί­α, ἐ­σχά­τη ὥ­ρα ἐ­στί, κα­θώς ἠ­κού­σα­τε ὅ­τι ὁ ἀν­τί­χρι­στος ἔρ­χε­ται, καί νῦν ἀν­τί­χρι­στοι πολ­λοί γε­γό­να­σι» (Α΄ Ἰ­ω. 2,18). 

  Ὁ Ἅγ. Ἰ­ω­άν­νης ὁ Δα­μα­σκη­νός, ἀν­τι­πα­ρα­βάλ­λον­τας τούς προ­δρο­μι­κούς ἀν­τι­χρί­στους μέ τόν Ἀν­τί­χρι­στο ὡς ἱ­στο­ρι­κό πρό­σω­πο στά ἔ­σχα­τα τῆς ἱ­στο­ρί­ας, γρά­φει στό λό­γο του πε­ρί τοῦ Ἀν­τι­χρί­στου: «Χρή γι­νώ­σκειν, ὅ­τι δεῖ τόν ἀν­τί­χρι­στον ἐλ­θεῖν. Πᾶς μέν οὖν ὁ μή ὁ­μο­λο­γῶν τόν Υἱ­όν τοῦ Θε­οῦ ἐν σαρ­κί ἐ­λη­λυ­θέ­ναι καί εἶ­ναι Θε­όν τέ­λει­ον καί γε­νέ­σθαι ἄν­θρω­πον τέ­λει­ον με­τά τοῦ εἶ­ναι Θε­όν ἀν­τί­χρι­στός ἐ­στιν. Ὅ­μως ἰ­δι­ο­τρό­πως καί ἐ­ξαι­ρέ­τως Ἀν­τί­χρι­στος λέ­γε­ται ὁ ἐ­πί τῇ συν­τε­λεί­ᾳ τοῦ αἰ­ῶ­νος ἐρ­χό­με­νος.­.­.­» (Ἰ­ω. Δα­μα­σκη­νοῦ, Πε­ρί Ἀν­τι­χρί­στου, Ε­ΠΕ, τόμ. 1, σελ. 554). 

✓ Τό ἐκ τῆς θα­λάσ­σης θη­ρί­ο πού εἶ­ναι ὁ Ἀν­τί­χρι­στος 

  «Καὶ ἐ­στά­θην ἐ­πὶ τὴν ἄμ­μον τῆς θα­λάσ­σης· καὶ εἶ­δον ἐκ τῆς θα­λάσ­σης θη­ρί­ον ἀ­να­βαῖ­νον» (Ἀ­ποκ. 13, 1-2). Σύμ­φω­να μέ τούς Ἁ­γί­ους Πα­τέ­ρες καί τούς λοι­πούς ἑρ­μη­νευ­τές τῆς Ἀ­πο­κα­λύ­ψε­ως, τό ἐκ τῆς θα­λάσ­σης προ­ερ­χό­με­νο θη­ρί­ο θά εἶ­ναι ὁ Ἀν­τί­χρι­στος. Θά εἶναι ἕνας πραγ­μα­τι­κός ἄν­θρω­πος πού θά δρά­σει «κα­τ’ ἐ­νέρ­γειαν τοῦ σα­τα­νᾶ» (Β΄ Θεσ. 2, 9). «Καὶ ἔ­δω­κεν αὐ­τῷ ὁ δρά­κων τὴν δύ­να­μιν αὐ­τοῦ καὶ τὸν θρό­νον αὐ­τοῦ καὶ ἐ­ξου­σί­αν με­γά­λην» (Ἀ­ποκ. 13, 2). 

  Ὁ Ἀν­τί­χρι­στος θά εἶ­ναι πο­λι­τι­κός ἄρ­χον­τας καί δυ­νά­στης, θά δι­α­θέ­τει ἀ­συ­να­γώ­νι­στη στρα­τι­ω­τι­κή καί πο­λι­τι­κή δύ­να­µ­η καί θά ἱ­δρύ­σει ἕ­να κρά­τος, ὡς πλα­νη­τάρ­χης, πε­ρι­λα­µ­βά­νον­τας στούς κόλ­πους του ὅ­λους τούς λα­ούς τῆς γῆς, ἀ­νε­ξαρ­τή­τως θρη­σκεύ­µ­α­τος καί χρώ­µ­α­τος. Ἐ­πί­σης θά ἐ­πι­δι­ώ­ξει ὄ­χι ἁ­πλά τήν ἰ­σο­θε­ΐ­α, ὅ­πως ἔ­πρα­ξε ὁ Ἑ­ω­σφό­ρος, πρίν τήν δη­µ­ι­ουρ­γί­α τοῦ ἀν­θρώ­που, ἀλ­λά τήν ὑ­περ­θε­ΐ­α, δη­λα­δή θά θε­λή­σει ἀ­λα­ζο­νι­κά νά ὑ­ψω­θεῖ πά­νω ἀ­πό τόν Τρι­α­δι­κό Θε­ό. 

  Θά εἶ­ναι «ὁ ἀν­τι­κεί­με­νος καί ὑ­πε­ραι­ρό­με­νος ἐ­πί πάν­τα λε­γό­με­νον Θε­όν ἤ σέ­βα­σμα, ὥ­στε αὐ­τόν εἰς τόν να­όν τοῦ Θε­οῦ ὡς Θε­όν κα­θί­σαι, ἀ­πο­δει­κνύν­τα ἑ­αυ­τόν ὅ­τι ἐ­στί Θε­ός» (μτφ: «αὐ­τός πού ἐ­πα­να­στα­τεῖ καί ση­κώ­νει τό κε­φά­λι ἐ­ναν­τί­ον κά­θε ὄν­τος πού λέ­γε­ται Θε­ός ἤ λα­τρεύ­ε­ται, ὥ­στε νά κα­θί­σει σάν Θε­ός στό να­ό τοῦ Θε­οῦ μέ τήν ἀ­ξί­ω­ση ὅ­τι εἶ­ναι αὐ­τός Θε­ός») (Β΄ Θεσ. 2, 4). 

Τό πε­ρι­ε­χό­με­νο καί οἱ συμ­βο­λι­σμοί τῆς Ἀ­πο­κα­λύ­ψε­ως

     Πα­ρα­τη­ρών­τας τίς σύγ­χρο­νες θρη­σκευ­τι­κές, κοι­νω­νι­κές, πο­λι­τι­κές καί οἰ­κο­νο­μι­κές ἐ­ξε­λί­ξεις καί ὅ­λα ὅ­σα δι­α­δρα­μα­τί­ζον­ται τό­σο σέ ἐ­θνι­κό ὅ­σο καί σέ παγ­κό­σμιο ἐ­πί­πε­δο, δι­α­πι­στώ­νουμε ὅ­τι δι­α­μορ­φώ­νε­ται καί ἰ­σχυ­ρο­ποι­εῖ­ται μί­α παγ­κό­σμια πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, ἡ ὁ­ποί­α δέν εἶ­ναι κα­τά Θε­όν, ἀλ­λά ἀν­τί­θε­τα ἐ­πι­δι­ώ­κει νά ἀλ­λοι­ώ­σει καί νά ἐ­ξο­βε­λί­σει κά­θε τι χρι­στι­α­νι­κό καί ἀ­λη­θι­νό ἀ­πό τήν ζω­ή τῶν ἀν­θρώ­πων. 

    Αὐτή ἡ ὁλοένα καί περισσότερο καί ἐμφανέστερα διαμορφούμενη ἀντίθεη παγκόσμια κυριαρχία, καθώς καί τό μέγεθος τῆς ἀποστασίας τῆς ἐποχῆς μας, παίρνει ἔντονες ἀποκαλυπτικές καί ἐσχατολογικές διαστάσεις καί μᾶς ἀνάγει ἄμεσα στά γεγονότα τῆς Ἀποκαλύψεως. 

   Γιά τό λόγο αὐτό κρίναμε σκόπιμο νά ἀναδημοσιεύσουμε τμηματικά σχετικά ἀποσπάσματα τοῦ περιοδικοῦ «Ἡ ἄρνηση τῆς Κάρτας τοῦ Πολίτη ὡς Ὁμολογία Πίστεως» τοῦ ἀρχιμ. Ἀθανασίου Ἀναστασίου, ἐκδ. Σύναξη Ρωμηῶν «ΦΩΤΗΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ», Ἰανουάριος 2016.

Τό πε­ρι­ε­χό­με­νο καί  οἱ συμ­βο­λι­σμοί τῆς  Ἀ­πο­κα­λύ­ψε­ως

(Α΄ΜΕΡΟΣ)

 ✓ Εἰσαγωγικά 

  Τό ἱερό Βι­βλί­ο τῆς Ἀ­πο­κα­λύ­ψε­ως εἶ­ναι τό τε­λευ­ταῖ­ο βι­βλί­ο τῆς Και­νῆς Δι­α­θή­κης. Γρά­φη­κε στό νη­σί τῆς Πά­τμου, ἀ­πό τόν Εὐ­αγ­γε­λι­στή Ἰ­ω­άν­νη πρίν ἀ­πό 1900 χρό­νια. Ἀ­πο­τε­λεῖ τήν κα­τα­κλεί­δα τῆς Ἁ­γί­ας Γρα­φῆς καί ἔ­χει ἀν­τι­στοι­χί­α μέ τό πρῶ­το Βι­βλί­ο, τήν Γέ­νε­ση. 

  Με­τα­ξύ Γε­νέ­σε­ως καί Ἱ­ε­ρᾶς Ἀ­πο­κα­λύ­ψε­ως δη­μι­ουρ­γεῖ­ται ὁ ἄ­ξο­νας Πτώ­ση-Σω­τη­ρί­α. Ἡ Γέ­νε­ση ἀ­να­φέ­ρε­ται στήν Δη­μι­ουρ­γί­α τοῦ κό­σμου, τοῦ Ἀν­θρώ­που καί τήν πτώ­ση του. Ἡ Ἀ­πο­κά­λυ­ψη πε­ρι­γρά­φει μέ προ­φη­τι­κό τρό­πο τήν πο­ρεί­α τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας καί τῆς Δη­μι­ουρ­γί­ας μέ­σα στήν ἱ­στο­ρί­α, τήν ἀ­να­γέν­νη­ση τοῦ ἀν­θρώ­που, τήν ἀ­να­δη­μι­ουρ­γί­α τοῦ κτι­στοῦ κό­σμου καί τήν αἰ­ώ­νια δό­ξα τους. 

  Ἡ ἱ­στο­ρί­α τῆς Ἀ­πο­κα­λύ­ψε­ως πε­ρι­έ­χει, σέ συν­το­μί­α, τό Μυ­στή­ριο τῆς Θεί­ας Οἰ­κο­νο­μί­ας, ἀ­πό τήν Ἐ­ναν­θρώ­πηση τοῦ Θε­οῦ Λό­γου μέ­χρι τήν ἔν­δο­ξη Δευ­τέ­ρα τοῦ Χρι­στοῦ Πα­ρου­σί­α. Ἡ ἀ­να­φο­ρά αὐ­τή ἀ­πο­τε­λεῖ καί τήν κεν­τρι­κή ἰ­δέ­α τοῦ Ἱ­ε­ροῦ Βι­βλί­ου. 

  Ἡ Ἀ­πο­κά­λυ­ψη δέν εἶ­ναι ἕ­να ἁ­πλό προ­φη­τι­κό βι­βλί­ο μέ τήν στε­νή ἔν­νοι­α τοῦ ὅ­ρου. Ἀν­τί­θε­τα, τά ὅ­σα ἀ­να­φέ­ρον­ται σ’ αὐ­τή ἔ­χουν σκο­πό τήν ἐ­νί­σχυ­ση τοῦ θρη­σκευ­τι­κοῦ φρο­νή­μα­τος τῶν πι­στῶν καί μά­λι­στα σέ μιά ἐ­πο­χή ὑ­πο­βάθ­μι­σης καί δι­ά­βρω­σής του, ὅ­πως ἡ ση­με­ρι­νή. Δέν εἶναι, ἐπίσης, ἕνα βιβλίο πού πε­ρι­γρά­φει τήν ἔ­λευ­ση τοῦ Ἀν­τι­χρί­στου, ὅ­πως λαν­θα­σμέ­να πι­στεύ­ουν οἱ πε­ρισ­σό­τε­ροι. Κεν­τρι­κό ση­μεῖ­ο ἀ­να­φο­ρᾶς της ἀ­πο­τε­λεῖ ἡ πο­ρεί­α τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας τοῦ Χρι­στοῦ μέ­σα στήν ἱ­στο­ρί­α καί ἡ ἔν­δο­ξη Δευ­τέ­ρα ἔ­λευ­σή Του. Γι’ αὐτό καί κυριαρχεῖται ἀπό ἕνα καθαρό χρι­στο­κεν­τρι­κό καί ἐλ­πι­δο­φό­ρο πνεῦ­μα. 

  Ἡ ὅ­λη ἀ­να­φο­ρά στίς δο­κι­μα­σί­ες καί τά δει­νά πού θά πλή­ξουν τούς πι­στούς τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας καί τήν παγ­κό­σμια κυ­ρι­αρ­χί­α τοῦ Ἀν­τι­χρί­στου, δέν ἔ­χει σκο­πό τόν πα­νι­κό καί τήν τρο­μο­κρά­τη­ση τῶν πι­στῶν. Ἀν­τί­θε­τα, ἐ­πι­θυ­μεῖ νά τούς προ­ει­δο­ποι­ή­σει γιά τούς ἐ­περ­χό­με­νους πει­ρα­σμούς, ὥ­στε νά ἀ­πο­φευ­χθεῖ ὁ πι­θα­νός σκαν­δα­λι­σμός τους καί ἡ ἀ­δυ­να­μί­α τους στίς κρί­σι­μες ὧ­ρες τῆς θλί­ψης καί τοῦ δι­ωγ­μοῦ τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, κα­θώς, ἐ­πί­σης καί νά τούς δι­α­βε­βαι­ώ­σει γιά τήν τε­λι­κή νί­κη τοῦ Χρι­στοῦ καί τήν συν­τρι­βή τοῦ Ἀν­τι­χρί­στου. 

  Τό γε­νι­κό­τε­ρο νό­η­μα πού προ­βάλ­λε­ται ἀ­πό τήν ἀ­νά­γνω­ση τοῦ ἱ­ε­ροῦ κει­μέ­νου εἶ­ναι ἡ ἀ­νάγ­κη γιά πνευ­μα­τι­κή ἐ­γρή­γορ­ση καί ἑ­τοι­μό­τη­τα τῶν πι­στῶν, ἡ ἐν­δυ­νά­μω­ση τῆς σχέ­σης τους μέ τόν Θε­ό καί ἡ καλ­λι­έρ­γεια ὁ­μο­λο­για­κοῦ καί μαρ­τυ­ρι­κοῦ φρο­νή­μα­τος. Εἶ­ναι τό πνεῦ­μα ἐ­γρη­γόρ­σε­ως, νή­ψε­ως καί ἀ­φυ­πνί­σε­ως πού πρέ­πει νά ἔ­χου­με ὡς χρι­στια­νοί καί ἡ ἀν­τί­θε­σή μας στίς δυ­νά­μεις τῆς ἀ­πο­στα­σί­ας καί ἡ ἄρ­νη­ση συ­σχη­μα­τι­σμοῦ μας μέ αὐ­τές. 

  Ἡ μά­χη αὐ­τή τῶν πι­στῶν μέ τίς ἀν­τί­θε­ες δυ­νά­μεις δέν ἀ­φο­ρᾶ ἀ­πο­κλει­στι­κά καί μό­νον τόν ἴ­διο τόν Ἀν­τί­χρι­στο ὡς ἱ­στο­ρι­κό πρό­σω­πο, ὅ­ταν αὐ­τός θά ἔρ­θει καί θά ζή­σει μέ­σα στήν ἱ­στο­ρί­α. Εἶ­ναι ἡ μά­χη ἐ­νάν­τια καί σέ ὅ­λες τίς ἀν­τί­χρι­στες δυ­νά­μεις, τίς προ­δρο­μι­κές τοῦ Ἀν­τι­χρί­στου. 

  Κύ­ριο θέ­μα τῆς Ἀ­πο­κα­λύ­ψε­ως ἀ­πο­τε­λεῖ ὁ ἀ­γώ­νας τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας καί ἡ τε­λι­κή νί­κη Της κα­τά τῶν ἀν­τι­θέ­ων δυ­νά­με­ων, τῶν δυ­νά­με­ων δη­λα­δή τοῦ Ἀν­τι­χρί­στου, ἐ­νῶ σκο­πός της εἶ­ναι ἡ προ­πα­ρα­σκευ­ή τῶν πι­στῶν γιά τίς θλί­ψεις πού θά ἀ­κο­λου­θή­σουν καί ἡ πα­ρη­γο­ρί­α τους γιά τήν θε­τι­κή ἔκ­βα­ση τοῦ ἀ­γώ­να. 

  Κύ­ρια χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά τοῦ Βι­βλι­κοῦ κει­μέ­νου εἶ­ναι ὁ προ­φη­τι­κός λό­γος, ὁ συμ­βο­λι­κός χα­ρα­κτή­ρας καί ὁ ἀ­πο­κα­λυ­πτι­κός τρό­πος μέ τόν ὁ­ποῖ­ο γί­νον­ται γνω­στά αὐ­τά τά ὁ­ποῖ­α θά συμ­βοῦν. Τά ἐ­ξι­στο­ρού­με­να γε­γο­νό­τα πε­ρι­γρά­φον­ται μέ­σα ἀ­πό ὁ­ρά­μα­τα, πα­ρα­στά­σεις καί εἰ­κό­νες.

 ✓ Ἡ πο­ρεί­α τῶν γε­γο­νό­των πρός τά ἔ­σχα­τα

  Ἡ πε­ρι­γρα­φή τῶν γε­γο­νό­των τῆς Ἀ­πο­κα­λύ­ψε­ως γί­νε­ται μέ­σα ἀ­πό τρεῖς κύ­κλους ὀ­πτα­σια­κῶν εἰ­κό­νων, τίς ἀ­πει­κο­νί­σεις τῶν ἑ­πτά σφρα­γί­δων, τῶν ἑ­πτά σαλ­πι­σμά­των καί τῶν ἑ­πτά φια­λῶν.

  Ἔ­χουν δι­α­τυ­πω­θεῖ δι­ά­φο­ρες θε­ω­ρί­ες γιά τήν ἑρ­μη­νεί­α τῆς χρο­νι­κῆς σχέ­σης τῶν γε­γο­νό­των αὐ­τῶν. Ἡ πρώ­τη, ἡ κυ­κλι­κή θε­ω­ρί­α, ὑ­πο­στη­ρί­ζει τήν πα­ράλ­λη­λη ἐ­πα­νά­λη­ψη τῶν ἴ­δι­ων γε­γο­νό­των μέ­σα στόν ἱ­στο­ρι­κό χρό­νο. Ἡ δεύ­τε­ρη, ἡ χρο­νο­λο­γι­κή, ὑ­πο­στη­ρί­ζει τήν εὐ­θύ­γραμ­μη ἤ πε­ρι­ο­δι­κή ἐ­ξέ­λι­ξη τῶν γε­γο­νό­των, δη­λα­δή τό κά­θε γε­γο­νός προ­ϋ­πο­θέ­τει τήν ὁ­λο­κλή­ρω­ση τοῦ προ­η­γου­μέ­νου.

  Σύμ­φω­να μέ τόν Καθ. Π. Μπρα­τσι­ώ­τη «Ἡ πι­θα­νω­τέ­ρα .­.. γνώ­μη εἶ­ναι ἡ συν­δυ­ά­ζου­σα ἀμ­φο­τέ­ρας τάς μνη­μο­νευ­θεί­σας θε­ω­ρί­ας καί πα­ρα­δε­χο­μέ­νη τήν ἐν δι­α­φό­ροις πα­ραλ­λή­λοις κύ­κλοις ἐ­πα­νά­λη­ψιν τῶν αὐ­τῶν γε­γο­νό­των, ἀλ­λά με­τά προ­ϊ­ού­σης εὐ­ρύ­τη­τος καί σα­φη­νεί­ας» (Π. Μπρα­τσι­ώ­του, Ἡ  Ἀ­πο­κά­λυ­ψις τοῦ Ἀ­πο­στό­λου Ἰ­ω­άν­νου, Ἀ­θή­να 1950, σελ. 9-10). 

  Ὁ  Σεβ. Μη­τρο­πο­λί­της Γόρ­τυ­νος καί Κα­θη­γη­τής τῆς Εἰ­σα­γω­γῆς καί Ἑρ­μη­νεί­ας τῆς Πα­λαι­ᾶς Δι­α­θή­κης στή Θε­ο­λο­γι­κή Σχο­λή τοῦ Πα­νε­πι­στη­μί­ου Ἀ­θη­νῶν, κ. Ἰ­ε­ρε­μί­ας, πα­ρα­τη­ρεῖ σχε­τι­κά: «Σέ μί­α ἐ­πο­χή συμ­βαί­νουν τά γε­γο­νό­τα τῆς Ἀ­πο­κά­λυ­ψης κα­τά ἕ­να μι­κρό κύ­κλο, κα­τά κά­ποι­α ἔν­τα­ση. Ἀλ­λά καί σὲ ἄλ­λη ἐ­πο­χὴ θὰ συμ­βοῦν τὰ ἴ­δια γε­γο­νό­τα κα­τὰ με­γα­λύ­τε­ρο κύ­κλο, κα­τὰ με­γα­λύ­τε­ρη ἔν­τα­ση. Καὶ τε­λι­κά, σὲ μί­α ἄλ­λη ἐ­πο­χὴ θὰ συμ­βοῦν τὰ γε­γο­νό­τα αὐ­τά, τὰ ση­μεῖ­α αὐ­τὰ τῆς Ἀ­πο­κά­λυ­ψης, κα­τὰ πο­λὺ ἰ­σχυ­ρὴ ἔν­τα­ση, σὲ πο­λὺ-πο­λὺ εὐ­ρύ­τε­ρο κύ­κλο, ὁ­πό­τε εἴ­μα­στε στὶς πα­ρα­μο­νὲς τῆς δεύ­τε­ρης πα­ρου­σί­ας τοῦ Χρι­στοῦ» (h­t­tp:­//w­ww.a­g­i­a­z­o­ni.gr/­).

ΚΥ­ΡΙΑ­ΚΗ ΤΗΣ ΟΡ­ΘΟ­ΔΟ­ΞΙΑΣ

ΚΗ­ΡΥΓ­ΜΑ ΤΗΝ ΚΥ­ΡΙΑ­ΚΗ ΤΗΣ ΟΡ­ΘΟ­ΔΟ­ΞΙΑΣ

17/3/2019

κ. Δημητρίου Τσελεγγίδη
καθηγητοῦ τῆς Δογματικῆς Θεολογίας
τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Τήν πρώ­τη Κυ­ρια­κή τῶν Νη­στει­ῶν τῆς Μ. Τεσ­σα­ρα­κο­στῆς, ἡ Ἐκ­κλη­σί­α μας ἑ­ορ­τά­ζει τήν Ἀ­να­στή­λω­ση τῶν εἰ­κό­νων της (843). Στήν Ἀ­να­στή­λω­ση αὐ­τή, ἡ Ἐκ­κλη­σί­α μας βλέ­πει τήν συμ­πυ­κνω­μέ­νη καί ἀ­λά­θη­τη ἔκ­φρα­ση τῆς ταυ­τό­τη­τάς της. Βλέ­πει δη­λα­δή τήν ταυ­τό­τη­τά της, ὡς βι­ω­μέ­νη ἀ­λή­θεια καί Ἁ­γι­ο­πνευ­μα­τι­κή ζω­ή, στά εἰ­κο­νο­γρα­φη­μέ­να πρό­σω­πα τό­σο τῆς Θε­αν­θρώ­πι­νης Κε­φα­λῆς της, ὅ­σο καί στά πρό­σω­πα τῶν δο­ξα­σμέ­νων με­λῶν της, τῶν ἁ­γί­ων της.

Στήν εἰ­κο­νο­γρα­φί­α τῆς Ὀρ­θο­δο­ξί­ας ἔ­χου­με τήν εἰ­κα­στι­κή ἔκ­φρα­ση τοῦ δο­ξα­σμέ­νου θε­αν­θρω­πί­νου σώ­μα­τος τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας. Γι’ αὐ­τό καί δέν εἶ­ναι κα­θό­λου τυ­χαί­α ἡ ση­με­ρι­νή Εὐ­αγ­γε­λι­κή πε­ρι­κο­πή. Στήν πε­ρι­κο­πή αὐ­τή ἀ­κού­σα­με τήν ἐν Ἁ­γί­ῳ Πνεύ­μα­τι Ὁ­μο­λο­γί­α τοῦ Ἀ­πο­στό­λου Να­θα­να­ήλ πρός τόν Χρι­στό: «Σύ εἶ ὁ Υἱ­ός τοῦ Θε­οῦ» (Ἰ­ω. 1,50). Ἐκ­πλησ­σό­μα­στε καί κα­τα­νυσ­σό­μα­στε πραγ­μα­τι­κά ἀ­πό τήν με­γα­λει­ώ­δη τα­πεί­νω­ση τοῦ Υἱ­οῦ τοῦ Θε­οῦ, ὁ ὁ­ποῖ­ος, ἀ­φοῦ ἐ­πι­βε­βαί­ω­σε τήν Ὁ­μο­λο­γί­α τοῦ ἀ­γα­θοῦ ὄν­τως Ἀ­πο­στό­λου, ὀ­νό­μα­σε τόν ἑ­αυ­τό Του «Υἱ­ό τοῦ ἀν­θρώ­που» (Ἰ­ω. 1,52). Ἐ­πι­βε­βαί­ω­σε αὐ­τό ἀ­κρι­βῶς πού καί ἐ­μεῖς σή­με­ρα ἑ­ορ­τά­ζου­με μέ τήν εἰ­κο­νο­γρά­φη­σή Του, δη­λα­δή τήν τα­πει­νή κά­θο­δό Του ὡς ἀν­θρώ­που γιά τήν σω­τη­ρί­α καί τόν δο­ξα­σμό ὅ­λων ἐ­κεί­νων, πού θά ἐν­τά­σσον­ται καί θά πα­ρα­μέ­νουν ζων­τα­νοί στό μυ­στη­ρια­κό σῶ­μα Του, τήν Ὀρ­θό­δο­ξη Ἐκ­κλη­σί­α, τη­ρών­τας τίς ἅ­γι­ες ἐν­το­λές Του καί με­τέ­χον­τας στά θε­ουρ­γά μυ­στή­ριά της.

Σή­με­ρα, ἡ Ὀρ­θό­δο­ξη Ἐκ­κλη­σί­α δο­ξά­ζει πα­νη­γυ­ρι­κά ἐ­κεί­νους πού ἔ­ζη­σαν μέ εὐ­σέ­βεια καί ἐ­κεί­νους πού δι­α­τύ­πω­σαν συ­νο­δι­κά τά ἅ­για δόγ­μα­τά της, ὅ­σους δη­λα­δή ὀρ­θο­τό­μη­σαν τόν λό­γο τῆς ἀ­λη­θεί­ας καί τῆς εὐ­σε­βεί­ας. Πα­ράλ­λη­λα, ἀ­πο­κη­ρύσ­σει μέ κά­θε ἐ­πι­ση­μό­τη­τα τούς ἐκ­φρα­στές τῆς δυσ­σε­βεί­ας, ὀνομαστικά, ἀλ­λά καί τά ἐ­σφαλ­μέ­να φρο­νή­μα­τά τους, ὅ­πως δι­α­βά­ζου­με στό κα­θι­ε­ρω­μέ­νο Συ­νο­δι­κό τῆς Ὀρ­θο­δο­ξί­ας.

Σήμερα, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἑορτάζει τόν θρίαμβο τῆς πίστεώς της ἐναντίον ὅλων τῶν αἱρέσεων.

Οἱ πι­στοί εὐ­φραί­νον­ται ψυ­χι­κῶς, ὅ­ταν κοι­νω­νοῦν μέ τόν ἐ­ναν­θρω­πή­σαν­τα Θε­ό καί τούς Ἁ­γί­ους Του, μέ­σω τῶν εἰ­κό­νων τους, οἱ ὁ­ποῖ­ες ὑ­πο­δη­λώ­νουν εἰ­κα­στι­κῶς –κα­τά τό ἀν­θρω­πί­νως δυ­να­τόν- τήν χα­ρι­σμα­τι­κή θέ­ω­ση τοῦ ἀν­θρώ­που, ἡ ὁ­ποί­α ἀ­πο­τε­λεῖ καί τόν κύ­ριο σκο­πό τῆς ἐ­ναν­θρω­πή­σε­ως τοῦ Θε­οῦ Λό­γου.

Οἱ ἅ­γι­ες εἰ­κό­νες, «ἐν ἀ­ή­χῳ φω­νῇ», ἐκ­φρά­ζουν ἀ­λα­θή­τως τό πε­ρι­ε­χό­με­νο τῆς πί­στε­ως καί τῆς ζω­ῆς τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, ὅπως τό καθόρισε μέ κάθε ἀκρίβεια ἡ Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος. Μέ­σω αὐ­τῶν, τό ἀ­ό­ρα­το πρω­τό­τυ­πο γί­νε­ται αἰ­σθη­τά πα­ρόν σ’­αὐ­τές καί οἱ πι­στοί τό βλέ­πουν χα­ρι­σμα­τι­κῶς μέ τά πνευ­μα­τι­κά αἰ­σθη­τή­ριά τους, «ἐν ἀ­ΰ­λῳ ὁ­ρά­σει».

Στήν Ὀρ­θό­δο­ξη Ἐκ­κλη­σί­α, τά πρω­τό­τυ­πα τῶν ἱ­ε­ρῶν εἰ­κό­νων -ὁ Χρι­στός καί οἱ Ἅ­γιοί της- δέν ἀ­πο­τε­λοῦν ἰ­δε­α­τούς τύ­πους, οὔ­τε προ­σω­πο­ποι­η­μέ­νες ἀ­ρε­τές, ἀλ­λά εἶ­ναι ἱ­στο­ρι­κά πρό­σω­πα μέ τά πο­λύ συγ­κε­κρι­μέ­να ἱ­στο­ρι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά τους. Εἶ­ναι τά πρό­σω­πα ἐ­κεῖ­να, τά ὁ­ποῖ­α ἐ­ξό­χως προ­βάλ­λει ἡ Ἐκ­κλη­σί­α μας γιά τι­μή, ἀλλά καί γιά μί­μη­ση τῆς ἁ­γί­ας ζω­ῆς τους.

Ἡ ἀ­λή­θεια αὐ­τή ἐ­πι­βε­βαι­ώ­νε­ται καί ἀ­πό τήν προ­σω­πι­κή ἐμ­πει­ρί­α πολ­λῶν πι­στῶν, δι­α­χρο­νι­κά, ἐ­νό­σω ἡ εὐ­λα­βής θέ­α τῶν ἱ­ε­ρῶν εἰ­κό­νων ἀ­πό αὐ­τούς, τούς ὁ­δη­γεῖ σέ ζων­τα­νή σχέ­ση μέ τά εἰ­κο­νι­ζό­με­να πρό­σω­πα, τά ὁ­ποῖ­α εἶ­ναι χα­ρι­σμα­τι­κῶς πα­ρόν­τα στίς εἰ­κό­νες τους. Ἡ σχέ­ση δη­λα­δή κοι­νω­νί­ας τῶν ἑ­κά­στο­τε πι­στῶν μέ τά εἰ­κο­νι­ζό­με­να πρό­σω­πα γί­νε­ται γι’ αὐ­τούς με­το­χή ὄ­χι μό­νον ἁ­για­σμοῦ, ἀλ­λά καί πραγ­μα­τι­κῆς γνώ­σε­ως τῶν πρω­το­τύ­πων τους. Βέ­βαι­α, ἡ βι­ω­μα­τι­κή καί ἐμ­πει­ρι­κή αὐ­τή με­το­χή δέν ἀ­πο­τε­λεῖ μιά μη­χα­νι­κή δι­α­δι­κα­σί­α, ἀλ­λά προ­ϋ­πο­θέ­τει ἐ­νερ­γά πνευ­μα­τι­κά αἰ­σθη­τή­ρια καί ἁ­γι­ο­πνευ­μα­τι­κή ζω­ή.

Ἡ ἰ­δι­ά­ζου­σα σχέ­ση ἀ­νά­με­σα στούς πι­στούς καί τά εἰ­κο­νι­ζό­με­να πρό­σω­πα, ἐκ­φρά­ζε­ται κα­τε­ξο­χήν μέ τήν προ­σκύ­νη­ση τῶν ἱ­ε­ρῶν εἰ­κό­νων τους. Προ­σκυ­νοῦ­με, δη­λα­δή, τόν Χρι­στό ὡς Θε­άν­θρω­πο καί Σω­τῆ­ρα μας, τήν Πα­να­γί­α Μη­τέ­ρα Του, πού Τόν γέν­νη­σε παρ­θε­νι­κῶς, ὡς Θε­ο­τό­κο, καί ἐ­κεί­νους πού Τόν εὐ­α­ρέ­στη­σαν πλή­ρως μέ τήν ζω­ή τους, ὡς δο­ξα­σμέ­να μέ­λη Του.

Ἡ προ­σκύ­νη­ση τῶν ἁ­γί­ων εἰ­κό­νων ἐκ­φρά­ζει ὄ­χι ἁ­πλῶς τι­μή, ἀλ­λά καί φι­λί­α, φορ­τι­σμέ­νη μέ ὑ­ψη­λό βαθ­μό ἀ­γα­πη­τι­κοῦ πό­θου πρός τά εἰ­κο­νι­ζό­με­να πρό­σω­πα. Γι­’­ αὐ­τό καί ἡ ἄρ­νη­ση προ­σκυ­νή­σε­ως τῶν ἱ­ε­ρῶν εἰ­κό­νων ἑρ­μη­νεύ­τη­κε ἀ­πό τήν Ἐκ­κλη­σί­α ὡς δι­ά­σπα­ση τῆς θε­αν­θρώ­πι­νης αὐ­τῆς κοι­νω­νί­ας. Αὐ­τός εἶ­ναι καί ὁ κύ­ριος λό­γος πού κα­τα­δι­κά­στη­καν οἱ Εἰ­κο­νο­μά­χοι μέ ἔκ­πτω­ση καί ἀ­πο­κο­πή τους ἀ­πό τήν Ἐκ­κλη­σί­α.

Ἡ εἰ­κο­νο­γρα­φί­α τῆς Ὀρ­θο­δο­ξί­ας, ὅ­πως κα­θι­ε­ρώ­θη­κε ἀ­πό τήν ἁ­γι­ο­πνευ­μα­τι­κή Πα­ρά­δο­σή της, μέ τόν «ὑ­ψη­λό» χα­ρα­κτῆ­ρα καί τήν ὅ­λη τε­χνι­κή της, ἐ­πι­χει­ρεῖ νά ἐκ­φρά­σει –κα­τά τό ἀν­θρω­πί­νως δυ­να­τόν- τήν εἰ­σα­χθεῖ­σα μέ τήν ἐ­ναν­θρώ­πη­ση τοῦ Θε­οῦ Λό­γου «και­νή κτί­ση», τήν «ὄ­γδο­η ἡ­μέ­ρα» τῆς νέ­ας δη­μι­ουρ­γί­ας, μέ­σα στήν ὁ­ποί­α κεν­τρι­κή θέ­ση ἔ­χουν τό πρό­σω­πο τοῦ Θε­αν­θρώ­που Χρι­στοῦ καί τά πρό­σω­πα τῶν δο­ξα­σμέ­νων με­λῶν τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας.

Ἔ­τσι, στίς εἰ­κό­νες τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, οἱ πι­στοί συ­ναν­τοῦν τήν ἔκ­φρα­ση τῆς πνευ­μα­τι­κῆς ὁ­λο­κλη­ρώ­σε­ως τοῦ ἀν­θρώ­πι­νου προ­σώ­που, πού τήν συν­θέ­τουν ἡ ἀ­σύγ­χυ­τη ἕ­νω­ση τῆς ἀν­θρώ­πι­νης φύ­σε­ως μέ τήν ἄ­κτι­στη Χά­ρη τοῦ Ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος, πρᾶγ­μα πού ἐκ­φρά­ζει στήν πρά­ξη τήν κο­ρυ­φαί­α φα­νέ­ρω­ση τοῦ πο­λι­τι­σμοῦ τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μας.

Αὐ­τός ὁ πο­λι­τι­σμός τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, πού εἶ­ναι στήν πρά­ξη ὁ ἐν Ἁ­γί­ῳ Πνεύ­μα­τι πο­λι­τι­σμός τῆς ψυ­χῆς τοῦ πι­στοῦ, ἀ­πο­τε­λεῖ στήν πα­ροῦ­σα ζω­ή τόν ἀρ­ρα­βῶ­να καί τήν «ἐν πά­σῃ αἰ­σθή­σει» πρό­γευ­ση τῆς μέλ­λου­σας ἄ­κτι­στης ζω­ῆς τοῦ Τρι­α­δι­κοῦ Θε­οῦ. Κα­τά τόν ἀρ­ρα­βῶ­να αὐ­τόν, ὁ Χρι­στός, «ὁ κάλ­λει ὡ­ραῖ­ος πα­ρά πάν­τας ἀν­θρώ­πους», κο­σμεῖ τόν ἀ­να­και­νι­σμέ­νο πι­στό μέ τήν στο­λή τῆς ἄρ­ρη­της, ἄ­κτι­στης δό­ξας τῆς ὡ­ραι­ό­τη­τάς Του καί τόν ἀ­να­δει­κνύ­ει συν­δαι­τη­μό­να στή μέλ­λου­σα Βα­σι­λεί­α Του.

Σ’ αὐ­τήν τήν με­το­χή τῆς μέλ­λου­σας δό­ξας, μᾶς κα­λεῖ ἰ­δι­αί­τε­ρα σή­με­ρα ἡ Ἐκ­κλη­σί­α, καί ἔ­τσι νο­η­μα­το­δο­τεῖ τήν ση­με­ρι­νή πα­ρου­σί­α μας στήν ὀ­νο­μα­στι­κή ἑ­ορ­τή της, στήν ἑ­ορ­τή τῆς Ὀρ­θο­δο­ξί­ας.

Ἡ παρουσία μας ὅμως αὐτή εἶναι πνευματικά ἀποτελεσματική, μόνον ὅταν ἰσοβίως μετανοοῦμε καί ἐκ καρδίας συγχωροῦμε, ἐπειδή τότε μόνον ἔχουμε πρακτικῶς τήν προϋπόθεση τῆς ἐν Χριστῷ ἀγάπης, ἡ ὁποία συνέχει καί συγκροτεῖ τό μυστηριακό σῶμα τοῦ Χριστοῦ, στό ὁποῖο εἴμαστε ὀργανικά ἐνταγμένοι.