Πρωτοπρ.Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος : Οἱ οἰκουμενιστικές κακοδοξίες τοῦ Πανιερωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Τελμησσοῦ κ. Ἰώβ ἐμπόδιο γιά τόν εἰλικρινή διάλογο μέ τούς Παπικούς

Ἐν Πειραιεῖ 11-10-2016

ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΑΚΟΔΟΞΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΝ. ΑΡΧΙΕΠ. ΤΕΛΜΗΣΣΟΥ κ. ΙΩΒ GETCHA ΕΜΠΟΔΙΟ ΣΤΟΝ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΔΙΑΛΟΓΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΑΠΙΚΟΥΣ

 πρωτοπρεσβ. π. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος, ἐφημ. Ἱ. Ν. Ἁγίας Παρασκευῆς Νέας Καλλιπόλεως

Λίαν προσφάτως πληροφορηθήκαμε τήν τοποθέτηση-ἐπιβολή τοῦ Πανιερωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Τελμησσοῦ κ. Ἰώβ Getcha στήν θέση τοῦ παραιτηθέντος Σεβ. Μητρ. Γέροντος Περγάμου κ. Ἰωάννου Ζηζιούλα, ὡς συμπροέδρου, ἐκ μέρους τῶν Ὀρθοδόξων, τῆς Διεθνοῦς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς Θεολογικοῦ Διαλόγου μεταξύ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τῆς αἱρέσεως τοῦ Παπισμοῦ ἀπό τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο.

Ὁ κ. Βαρθολομαῖος, λειτουργώντας ὡς Πάπας τῆς Ἀνατολῆς, ἐπέβαλε τόν συγκεκριμένο ἄνθρωπο στήν συγκεκριμένη θέση, καταπατώντας κάθε ἔννοια Συνοδικότητος, ὅπως ἐπίσης καί τόν Κανονισμό τῆς Ἐπιτροπῆς, ὁ ὁποῖος υἱοθετήθηκε τό 1980, σύμφωνα μέ τόν ὁποῖο κάθε πλευρά ἐκλέγει συμπρόεδρο ἀπό τά μέλη της. Ἀπέστειλε ἐκ τῶν προτέρων ἐπιστολές, μέ τίς ὁποῖες ἀνακοίνωσε τόν διορισμό τοῦ Πανιερ. Ἀρχιεπ. Τελμησσοῦ κ. Ἰώβ, μέλος τῆς ἀντιπροσωπείας του Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, σέ ἀντικατάσταση τοῦ Σεβ. Μητρ. Γέροντος Περγάμου κ. Ἰωάννου. Ὅμως, ἡ πρόταση ἐκλογῆς τοῦ Πανιερ. Ἀρχιεπ. Ἰώβ ὡς συμπροέδρου τῆς Ἐπιτροπῆς δέν ἔτυχε τῆς ὑποστηρίξεως τῆς πλειοψηφίας τῶν Ὀρθοδόξων μελῶν της.

Ἡ πιθανή αἰτία ἦταν ἡ ἀμφιλεγόμενη δράση τοῦ Πανιερ. Ἀρχιεπ. Τελμησσοῦ, ὁ ὁποῖος παύθηκε ἀπό τή θέση τοῦ προϊσταμένου τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς τῶν ἐν τῇ Δυτικῇ Εὐρώπῃ Ὀρθοδόξων Παροικιῶν Ρωσικῆς Παραδόσεως, λόγῳ σκληρῆς συγκρούσεως μεταξύ τοῦ ἰδίου καί τῶν κληρικῶν, τοῦ Συμβουλίου Ἀρχιεπισκοπῆς, καθώς καί τοῦ Θεολογικοῦ Ἰνστιτούτου Ἁγίου Σεργίου. Ἐπιπλέον, ὁ Πανιερ. Ἀρχιεπ. κ. Ἰώβ ποτέ δέν ἦταν γνώστης ἐξ ἀρχῆς τῶν προβλημάτων τοῦ διαλόγου Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν. Γι'αὐτό ἡ πλειοψηφία τῶν Ὀρθοδόξων μελῶν τῆς Ἐπιτροπῆς πρότεινε νά ἐκλεγεῖ συμπρόεδρος ὁ Σεβ. Μητρ. Σασίμων κ. Γεννάδιος.

Ὑπέρ τοῦ Πανιερ. Ἀρχιεπ. κ. Ἰώβ μίλησαν μόνο οἱ ἐκπρόσωποι τῶν Ἐκκλησιῶν Ρουμανίας καί Πολωνίας.

Λόγῳ ἀδιεξόδου, ἀποφασίσθηκε νά διακοπεῖ ἡ συνεδρία γιά μία ὥρα, προκειμένου νά ζητηθεῖ ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης νά ἀλλάξει τήν ἀπόφασή του, ἀλλά ὁ τελευταῖος ἐπέμεινε στήν ἀπόφασή του, ἐπικαλούμενος ὅτι ὁ Σεβ. Μητρ. Σασίμων κ. Γεννάδιος δέν εἶναι μέλος της Ἐπιτροπῆς ἀπό τό Πατριαρχεῖο, ἀλλά εἶναι Γραμματέας της, ἐνῶ μέλη τῆς Ἐπιτροπῆς εἶναι ὁ Σεβ. Μητρ. Διοκλείας  κ. Κάλλιστος Γουέαρ καί ὁ Πανιερ. Ἀρχιεπ. Τελμησσοῦ κ. Ἰώβ, ἀπό τούς ὁποίους καί πρέπει νά γίνει ἐπιλογή. Ὁ Σεβ. Μητρ. κ. Κάλλιστος προέβη σέ οἰκειοθελή ἀπόσυρση, ἐπικαλούμενος τήν ἡλικία καί τήν ὑγεία του. Ὁ Πανιερ. Ἀρχιεπ. κ. Ἰώβ ἀνακοίνωσε στά μέλη τῆς Ἐπιτροπῆς τήν συνομιλία του μέ τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη. Ὡς ἀποτέλεσμα, καί μή ἔχοντας ἄλλη ἐπιλογή, τά μέλη τῆς Ἐπιτροπῆς τόν ἐπικύρωσαν ὡς συμπρόεδρο. Ὡστόσο, ὁρισμένοι ἐκ τῶν ὁμιλητῶν τόνισαν ὅτι κατ'αὐτόν τόν τρόπο ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης ἐκ τῶν πραγμάτων περιφρόνησε τή βούληση τῶν Ὀρθοδόξων μελῶν τῆς Ἐπιτροπῆς[1].

Ποιός εἶναι, ἀλήθεια, ὁ Πανιερ. Ἀρχιεπ. Τελμησσοῦ κ. Ἰώβ, τόν ὁποῖο τόσο πολύ στηρίζει ὁ  Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος;

Πατριάρχης Βαρθολομαίος: Οφείλουμε πολλά στους πάπες Παύλο τον Έκτο και Ιωάννη τον Εικοστό Τρίτο

Αναλυτικές δηλώσεις του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου δημοσιεύει σήμερα η ιταλική εφημερίδα Αββενίρε, επ΄ευκαιρία της συνάντησης διαθρησκειακού διαλόγου που οργανώνεται στην Ασσίζι. Την Τρίτη, ο πάπας Φραγκίσκος και ο Οικουμενικός Πατριάρχης πρόκειται να πάρουν μέρος μαζί στη συνάντηση, η οποία έχει ως θέμα «Δίψα για ειρήνη: θρησκείες και πολιτισμοί σε διάλογο».

Ο προκαθήμενος της Ορθοδοξίας, δηλώνει σχετικά στην εφημερίδα των καθολικών επισκόπων Ιταλίας:

«Πολλοί από εσάς γνωρίζουν σίγουρα ότι τα τελευταία πενήντα χρόνια έγιναν ορισμένα εξαιρετικά βήματα προόδου προς την επανασυμφιλίωση της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας με τις Ορθόδοξες Εκκλησίες. Οφείλουμε πολλά, από την αρχή, στους πάπες Παύλο τον Έκτο και Ιωάννη τον Εικοστό Τρίτο, όπως και στους προκατόχους μας, Οικουμενικούς Πατριάρχες Αθηναγόρα και Δημήτριο. Η ενόρασή τους υπενθύμισε σε όλους εμάς την άμεση αναγκαιότητα της προτροπής του Κυρίου προς τους μαθητές του, στο όρων των Ελαίων, όλοι να γίνουν ένα, το «ut unum sint».

Υπάρχει, όμως -συμπληρώνει ο Οικουμενικός Πατριάρχης- και μια άλλη επανασυμφυλίωση, μια ενότητα δράσης που σημαίνει έμπρακτο ενδιαφέρον προς όσους υποφέρουν γύρω μας, στον κόσμο. Διότι η αρχή που αποτελεί βάση για το άνοιγμα προς τους άλλους και τον διάλογο, είναι ότι όλα τα ανθρώπινα πλάσματα, τελικώς, αντιμετωπίζουν τις ίδιες προκλήσεις. Ο διάλογος αυτός βγάζει από την απομόνωση ανθρώπους που ανήκουν σε διαφορετικές θρησκείες και πολιτισμούς, προετοιμάζοντάς τους, για μια συνύπαρξη και μια σχέση αμοιβαίου σεβασμού».

Ο κ. Βαρθολομαίος αναφέρει, επίσης, ότι «για τον λόγο αυτό, η Αγία και Μεγάλη Πανορθόδοξη Σύνοδος υπογράμμισε στο τελικό της μήνυμα ότι ένας λιτός διαθρησκειακός διάλογος βοηθά στην προαγωγή της αμοιβαίας εμπιστοσύνης της ειρήνης και της επανασυμφυλίωσης».

Με αναφορά στην επίσκεψη που πραγματοποίησε μαζί με τον ποντίφικα στο νησί της Λέσβου, τον περασμένο Απρίλιο, ο Οικουμενικός Πατριάρχης δηλώνει:

«Αυτή ήταν και η εμπειρία μας με τον πάπα Φραγκίσκο στο νησί της Λέσβου, ακριβώς πριν από πέντε μήνες, στις 16 Απριλίου του 2016. Ήταν μια ουσιαστική απάντηση των Εκκλησιών της Ανατολής και της Δύσης σε μια τραγική κρίση του πλανήτη μας. Και, συγχρόνως, ήταν μια ισχυρή επαναβεβαίωση του πώς οι οικουμενικές σχέσεις μπορούν να ευνοήσουν την ειρήνη και τα ανθρώπινα δικαιώματα σε μια εποχή κατά την οποία ο κόσμος ολόκληρος απομακρύνει το βλέμμα του από τα θύματα του εξτρεμισμού και του κατατρεγμού ή καθορίζει την μοίρα τους με καθαρά οικονομικά κριτήρια, ή βάσει εθνικών συμφερόντων».

Ο κ. Βαρθολομαίος, αναφέρεται, τέλος, στην μελλοντική πορεία διαλόγου και επιλέγει να τονίσει ότι «η δύναμη των οικουμενικών πράξεων και του διαλόγου βρίσκεται στο να αρχίσουμε να κινούμεθα πέρα από τα όρια του εαυτού μας, πέρα από τις κοινότητες και τις Εκκλησίες μας. Βρίσκεται στο να μάθουμε να μιλάμε την γλώσσα της φροντίδας και της ευσπλαχνίας. Και στο να δώσουμε προτεραιότητα στην αλληλεγγύη και στην προσφορά υπέρ των συνανθρώπων μας».

Στο Φανάρι και πάλι ο Πάπας, ένα μήνα πριν την Μεγάλη Σύνοδο!

Νέα επίσκεψη στην έδρα του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Φανάρι θα πραγματοποιήσει, σύμφωνα με πληροφορίες, ο Πάπας Φραγκίσκος. Ο Προκαθήμενος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας αναμένεται να επισκεφθεί την Πρωτόθρονη Εκκλησία της Ορθοδοξίας τον ερχόμενο Μάιο με αφορμή συμμετοχή του στη Διεθνή Συνάντηση που θα πραγματοποιηθεί με πρωτοβουλία του ΟΗΕ στην Κωνσταντινούπολη και στο επίκεντρό της οποίας θα βρεθούν ζητήματα που σχετίζονται με το προσφυγικό και την ανθρωπιστική κρίση. Στη Διεθνή Συνάντηση αναμένεται να συμμετάσχει και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ηγέτες και εκπρόσωποι Κρατών, επικεφαλής διεθνών ανθρωπιστικών οργανισμών και κινημάτων. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του ο Πάπας Φραγκίσκος, σύμφωνα με πληροφορίες, θα επισκεφθεί το Οικουμενικό Πατριαρχείο όπου θα έχει συνάντηση με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο. Έτσι, εκτός απροόπτου, θα γίνει ο πρώτος Πάπας που επισκέπτεται για δεύτερη φορά κατά τη διάρκεια της θητείας του την έδρα της Πρωτόθρονης Εκκλησίας της Ορθοδοξίας.

amen.gr

Βαρυσήμαντη επιστολή της Ιεράς Κοινότητος του Αγίου Όρους για τα «ανοίγματα» του Πατριάρχη με τον Πάπα

ΒΑΡΥΣΗΜΑΝΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΗΣ Ι. ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΑΓ. ΟΡΟΥΣ ΓΙΑ ΤΑ «ΑΝΟΙΓΜΑΤΑ» ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΑ

Βαρυσήμαντη επιστολή έστειλε η Ι. Κοινότητα Αγ. Όρους στον Οικουμενικό Πατριάρχη, με αφορμή την επίσκεψη του Πάπα στο Φανάρι τον Νοέμβριο, κατά την εορτή του Αγίου Αποστόλου Ανδρέα.

Μεταξύ άλλων οι Αγιορείτες αναφέρουν ότι είναι τουλάχιστον καινοφανή όσα συνέβησαν στο Φανάρι και μάλιστα ο λειτουργικός ασπασμός του Πατριάρχη με τον Πάπα, ενώ η αγιορείτικη παράδοση είναι γεμάτη από παραδείγματα αγίων που μίλησαν για την πλάνη και την αίρεση των Λατίνων. Επίσης είναι πολλοί Αγιορείτες, όπως ο Άγιος Κοσμάς ο Πρώτος, που μαρτύρησαν γιατί δεν δέχθηκαν να «συμφρονήσουν με τους Λατινόφρονες».

Η συνέχιση του θεολογικού διαλόγου με τους Ρωμαιοκαθολικούς, που επιμένουν στις αιρετικές τους δοξασίες, έχει ως μόνο αποτέλεσμα τον σκανδαλισμό των πιστών, αναφέρουν στη συνέχεια.

Τέλος προειδοποιούν τον Πατριάρχη και υπενθυμίζουν ότι πριν από πενήντα χρόνια οι περισσότερες αγιορείτικες μονές διέκοψαν το μνημόσυνο του Πατριάρχη Αθηναγόρα, όταν εκείνος προχώρησε στην άρση των αναθεμάτων με τους παπικούς.

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της επιστολής, το οποίο μόλις πρόσφατα έγινε γνωστό.

Θα απαντήσει ο Πατριάρχης στους Αγιορείτες;

Σημειώνουμε ότι είναι σεβαστή η στάση της Ι. Κοινότητας του Αγίου Όρους να μη κοινοποιεί τα κείμενα των επιστολών της. Για θέματα όμως που αφορούν την Ορθόδοξη Πίστη μας, όπως αυτής της επιστολής, είναι καλό να γίνονται γνωστά, αφού όλοι οι πιστοί θέλουν να γνωρίζουν τις θέσεις του Αγίου Όρους.

Ο Γέρων Ευθύμιος της Καψάλας για την αγιορειτική έκδοση "Διαχρονική Μαρτυρία στους Αγώνες υπέρ της Πίστεως"

ΓΝΩΣΤΟΠΟΙΗΣΗ

Ἐκ μέρους τοῦ Γέροντος Εὐθυμίου, τῆς Ἱερᾶς Καλύβης Ἀναστάσεως Καψάλας Ἁγίου Ὄρους, καί μέ ἀφορμή σχετικές συζητήσεις γνωστοποιεῖται τό ἑξῆς ὡς πρός τό τεῦχος τῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων» «Ἅγιον Ὄρος: Διαχρονική μαρτυρία στούς ἀγῶνες ὑπέρ τῆς Πίστεως».

"Ἡ πρόσφατη ἔκδοση τῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων «Ἅγιον Ὄρος: Διαχρονική μαρτυρία στούς ἀγῶνες ὑπέρ τῆς Πίστεως» (Ἅγιον Ὄρος 2014) ἀποτελεῖ πολύ καλή ἔκδοση καί σωστή ἀναφορά στίς παλαιές ἀποφάσεις τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος καί στά ὁμολογιακά κείμενα τῶν ὁσιολογιωτάτων Ἡγουμένων καί παλαιῶν Γεροντάδων. Εἶμαι ἀπολύτως σύμφωνος μέ τίς ἀποφάσεις αὐτές καί τά κείμενα. Αὐτό εἶναι τό φρόνημα τῶν Πατέρων μας καί ἡ Παράδοση τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Ἔτσι δείχνουμε τή στάση μας ἀπέναντι στούς ἑτεροδόξους καί στήν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἄν ἐμεῖς ἀλλάξουμε τώρα τό φρόνημά μας, θά προδώσουμε τούς Πατέρες, τούς Γεροντάδες μας. Αὐτή εἶναι ἡ συνείδηση τοῦ Ἁγίου Ὄρους"

Ἱερομόναχος Εὐθύμιος
Ἱερά Καλύβη Ἀναστάσεως, Καψάλα

Ὁ σύγχρονος οἰκουμενισμός

Ὁ σύγ­χρο­νος οἰ­κου­με­νι­σμὸς ἔ­χει τὶς ρί­ζες του στὶς δύ­ο πα­τρι­αρ­χι­κές ἐγ­κυ­κλί­ους τοῦ 1902 καὶ 1920 οἱ ὁ­ποῖ­ες μὲ αὐ­θαί­ρε­το καὶ αἰφ­νι­δι­α­στι­κὸ τρό­πο κα­ταρ­γοῦν τὴν πά­για ἐ­δῶ καὶ αἰ­ῶ­νες τα­κτι­κὴ ποὺ ἀ­κο­λου­θοῦ­σε ἡ Ἐκ­κλη­σί­α μας στὸν δι­ά­λο­γο μὲ τοὺς ἑ­τε­ρο­δό­ξους. Ἐ­πι­κρα­τεῖ πλέ­ον μί­α νέ­α ἀν­τί­λη­ψη στὴν δι­ε­ξα­γω­γὴ τοῦ δι­α­λό­γου ποὺ στη­ρί­ζε­ται σὲ κα­θα­ρά κοι­νω­νι­κὰ καὶ πο­λι­τι­κὰ κρι­τή­ρια. Κά­θε θε­ο­λο­γι­κὴ ἀ­να­φο­ρὰ ἀ­που­σιά­ζει καὶ ὁ θε­ο­λο­γι­κὸς λό­γος πα­ρα­χω­ρεῖ τὴν θέ­ση του στὴν κοι­νω­νι­κὴ πο­λι­τι­κὴ καὶ δι­πλω­μα­τί­α.
Ἡ εὐ­χὴ καὶ ἐ­πι­θυ­μί­α τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου Ἐκ­κλη­σί­ας νὰ ἐ­πα­να­κάμ­ψουν στοὺς κόλ­πους Της οἱ ἀ­πο­κο­πέν­τες ἀ­πὸ Αὐ­τὴν χρι­στια­νοὶ λαμ­βά­νει πλέ­ον τὴν μορ­φὴ τῆς ἐ­πι­δί­ω­ξης γιὰ τὴν ἐ­πί­τευ­ξη τῆς «ἑ­νώ­σε­ως τῶν Ἐκ­κλη­σι­ῶν». Ἡ «ἕ­νω­ση» με­τα­τρέ­πε­ται πλέ­ον ἀ­πὸ εὐ­χὴ σὲ αὐ­το­σκο­πὸ μὲ συ­νέ­πεια τὴν συ­νει­δη­τὴ καὶ ἠ­θε­λη­μέ­νη πα­ρά­βλε­ψη ὅ­λων τῶν ἀρ­νη­τι­κῶν στοι­χεί­ων στὴν προ­σπά­θεια προ­σεγ­γί­σε­ως τῶν ἑ­τε­ρο­δό­ξων.
Μέ­σα ἀ­πὸ ἀ­πα­ρά­δε­κτους συγ­κε­ρα­σμοὺς καὶ σχε­τι­κο­ποι­ή­σεις τῆς ἀ­λη­θεί­ας καὶ τῶν δογ­μά­των ἐ­πι­βάλ­λε­ται μί­α οὐ­νι­τί­ζου­σα δι­ά­στα­ση τοῦ οἰ­κου­με­νι­σμοῦ, ἡ ὁ­ποί­α πα­γι­ώ­θη­κε στὶς μέ­ρες μας καὶ στη­ρί­ζε­ται σὲ κα­θα­ρὰ νε­ο­ε­πο­χί­τι­κη λο­γι­κή. Μὲ βά­ση αὐ­τὴ τὴν νε­ο­ε­πο­χί­τι­κη καὶ οὐ­νι­τί­ζου­σα τα­κτι­κὴ ἡ ἀ­λή­θεια καὶ ἡ ἀ­κρί­βεια τῆς ὀρ­θο­δό­ξου πί­στε­ώς μας ἀ­πο­γυ­μνώ­νε­ται ἀ­πὸ τὸν ἀ­πο­κα­λυ­πτι­κὸ καὶ σω­τη­ρι­ο­λο­γι­κό της χα­ρα­κτή­ρα, ἀ­φοῦ ἐ­ξο­μοι­ώ­νε­ται μὲ τὴν αἵ­ρε­ση, τὴν ὁ­ποί­α ἀ­να­γνω­ρί­ζει ὡς μί­α ἄλ­λη ἐκ­δο­χὴ τῆς ἀ­λη­θεί­ας.
Δυ­στυ­χῶς αὐ­τὴ ἡ οὐ­νι­τί­ζου­σα νε­ο­ε­πο­χί­τι­κη δι­ά­στα­ση τοῦ οἰ­κου­με­νι­σμοῦ ἀ­πο­τε­λεῖ τὴν βά­ση πά­νω στὴν ὁ­ποί­α δι­ε­ξά­γον­ται ὅ­λοι οἱ δι­ά­λο­γοι μὲ τοὺς ἑ­τε­ρο­δό­ξους ἀ­κό­μη καὶ μὲ τοὺς ἀλ­λο­θρή­σκους. Ὁ δι­ά­λο­γος μὲ τοὺς πα­πι­κούς, ὁ δι­ά­λο­γος στὰ πλαί­σια τοῦ Π.Σ.Ε. καὶ οἱ δι­α­θρη­σκεια­κοὶ δι­ά­λο­γοι δι­ε­ξά­γον­ται μὲ βά­ση πάν­τα αὐ­τὴ τὴν ἴ­δια λο­γι­κή.
Ἀ­να­πα­ρά­γε­ται καὶ ἐ­πι­βάλ­λε­ται, ἔ­τσι, ἡ ψευ­δο­α­λή­θεια καὶ ὁ ψευ­δο­χρι­στι­α­νι­σμός τῶν ψευ­δο­εκ­κλη­σι­ῶν, ποὺ μὲ τό­ση ἐ­νάρ­γεια πε­ρι­έ­γρα­φε ὁ σύγ­χρο­νος Ἅ­γιος καὶ με­γά­λος δογ­μα­το­λό­γος τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μας Ἰ­ου­στῖ­νος Πό­πο­βιτς: «Ὁ Οἰ­κου­με­νι­σμὸς εἶ­ναι κοι­νὸν ὄ­νο­μα διὰ τοὺς ψευ­δο­χρι­στι­α­νι­σμούς, διὰ τὰς ψευ­δο­εκ­κλη­σί­ας τῆς Δυ­τι­κῆς Εὐ­ρώ­πης. Μέ­σα του εὑ­ρί­σκε­ται ἡ καρ­διὰ ὅ­λων τῶν εὐ­ρω­πα­ϊ­κῶν οὐ­μα­νι­σμῶν, μὲ ἐ­πι­κε­φα­λῆς τὸν Πα­πι­σμόν. Ὅ­λοι δέ αὐ­τοὶ οἱ ψευ­δο­χρι­στι­α­νι­σμοί, ὅ­λαι αἱ ψευ­δο­εκ­κλη­σί­αι, δὲν εἶ­ναι τί­πο­τε ἄλ­λο πα­ρὰ μί­α αἵ­ρε­σις πα­ρα­πλεύ­ρως εἰς τὴν ἄλ­λην αἵ­ρε­σιν. Τὸ κοι­νὸν εὐ­αγ­γε­λι­κὸν ὄ­νο­μά των εἶ­ναι ἡ πα­ναί­ρε­σις» (Ἀρ­χιμ. Ἰ­ου­στί­νου Πό­πο­βιτς, Ἡ  Ὁρ­θό­δο­ξος Ἐκ­κλη­σί­α καὶ ὁ Οἰ­κου­με­νι­σμός, ἔκδ. Ἱ­ε­ρᾶς Μο­νῆς Ἀρ­χαγ­γέ­λων Τσέ­λι­ε, σελ. 224).
Ὁ οἰ­κου­με­νι­σμὸς τῶν ἡ­με­ρῶν μας δὲν στη­ρί­ζε­ται στὴν δογ­μα­τι­κὴ ἀ­λή­θεια, ἀλ­λὰ εἶ­ναι ἀ­πό­λυ­τα ἀν­θρω­πο­μορ­φι­κός, ἀν­θρω­πο­κεν­τρι­κός, ἀ­πνευ­μά­τι­στος καὶ ἀ­θε­ο­λό­γη­τος, ὅ­πως πο­λὺ εὔ­στο­χα τὸν πε­ρι­γρά­φει ὁ μα­κα­ρι­στός Γέ­ρον­τας Γε­ώρ­γιος Κα­ψά­νης:
 «Ὁ  Οἰ­κου­με­νι­σμὸς ὅ­πως δι­ε­ξά­γε­ται σή­με­ρον φαί­νε­ται ὅ­τι ἔ­χει οὐ­μα­νι­στι­κόν-ἀν­θρω­πο­κεν­τρι­κόν χα­ρα­κτῆ­ρα καὶ ὄ­χι θε­ο­λο­γι­κὸν καὶ πνευ­μα­τι­κόν. Πα­ρα­με­ρί­ζει τὴν Πί­στιν (δόγ­μα) καὶ τὴν Πα­ρά­δο­σιν τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας καὶ ἀ­πο­βλέ­πει πε­ρισ­σό­τε­ρον εἰς πρα­κτι­κοὺς σκο­πούς. Βλέ­πει τὴν Ἐκ­κλη­σί­αν κυ­ρί­ως ὡς ἀν­θρώ­πι­νον ἵ­δρυ­μα, τὸ ὁ­ποῖ­ον ἡ­νω­μέ­νον θὰ δυ­νη­θῇ νὰ ἀν­τι­με­τω­πί­σῃ καλ­λί­τε­ρον τοὺς ἐ­χθρούς του... Μό­νον ὁ ὅ­λος Θε­άν­θρω­πος ἠμ­πο­ρεῖ νὰ σώ­σῃ καὶ τὸν ὅ­λον ἄν­θρω­πον. Ἐν ὀ­νό­μα­τι αὐ­τοῦ τοῦ ὅ­λου Θε­αν­θρώ­που Χρι­στοῦ καὶ τοῦ ὅ­λου Σώ­μα­τός Του, τῆς Ὀρ­θο­δο­ξί­ας, δὲν δυ­νά­με­θα νὰ δι­α­πραγ­μα­τευ­θῶ­μεν ‟ἐ­πὶ ἴ­σοις ὅ­ροις” μὲ τοὺς ‟πα­ρα­μορ­φω­μέ­νους Χρι­στούς” τῶν δυ­τι­κῶν, Ρω­μαι­ο­κα­θο­λι­κῶν καὶ Προ­τε­σταν­τῶν» (Ἀρ­χιμ. Γε­ωρ­γί­ου Κα­ψά­νη, Ὀρ­θο­δο­ξί­α καὶ Οὐ­μα­νι­σμός-Ὀρ­θο­δο­ξί­α καὶ Πα­πι­σμός, ἔκ­δ. Ἱ­ε­ρᾶς Μο­νῆς Ὁ­σί­ου Γρη­γο­ρί­ου, Ἅ­γιον Ὄ­ρος 1996, σελ. 83-84).
Ὁ σύγ­χρο­νος οἰ­κου­με­νι­σμὸς ἀρ­νού­με­νος νὰ θέ­σει τὸν δά­κτυ­λο ἐ­πὶ τὸν τύ­πον τῶν ἥ­λων καὶ ἐ­ξαν­τλού­με­νος σὲ μί­α ἐ­πι­δερ­μι­κὴ καὶ ἀ­ναι­μι­κὴ ἀν­τι­με­τώ­πι­ση τῶν οὐ­σι­α­στι­κῶν προ­βλη­μά­των καὶ τῶν θε­ο­λο­γι­κῶν δι­α­φο­ρῶν ἀ­δι­κεῖ πε­ρισ­σό­τε­ρο ἀ­πὸ ὅ­λους τοὺς ἴ­διους τοὺς ἑ­τε­ρο­δό­ξους. Αὐ­τὴ ἡ ἀ­κα­τά­σχε­τη ἀ­γα­πο­λο­γί­α, ἡ ἀ­γω­νι­ώ­δης μέ­ρι­μνα νὰ μὴν εἰ­πω­θεῖ τί­πο­τε κα­κό ἢ δυ­σά­ρε­στο, ἡ δια­ρκὴς φρον­τί­δα νὰ εἴ­μα­στε εὐ­χά­ρι­στοι, οἱ κο­σμι­κοῦ τύ­που ψευ­το­ευ­γέ­νει­ες καὶ ὁ στρου­θο­κα­μη­λι­σμὸς φα­νε­ρώ­νουν πε­ρισ­σό­τε­ρο ἀ­φέ­λεια, πα­ρὰ ὑ­πεύ­θυ­νη ἀν­τι­με­τώ­πι­ση καὶ συμ­πε­ρι­φο­ρά.
Μιὰ τέ­τοι­α τα­κτι­κὴ πόρ­ρω ἀ­πέ­χει ἀ­πὸ τὴν ἀ­λη­θι­νὴ καὶ ἔμ­πο­νη ἀ­γά­πη πρὸς τοὺς ἑ­τε­ρο­δό­ξους ἀ­δελ­φούς μας. Ὅ­πως πο­λὺ εὔ­στο­χα πα­ρα­τη­ρεῖ ὁ Προ­η­γού­με­νος τῆς Μο­νῆς Ἰ­βή­ρων ἀρ­χιμ. Βα­σί­λει­ος Γον­τι­κά­κης,  «Οἱ Πα­τέ­ρες τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, ποὺ φά­νη­καν “σκλη­ροί” στὴ δι­α­τή­ρη­σι τοῦ “Δόγ­μα­τος” εἶ­ναι ἐ­κεῖ­νοι ποὺ ἀ­γά­πη­σαν πε­ρισ­σό­τε­ρο ἀ­πὸ κά­θε ἄλ­λον τὸν ἄν­θρω­πον. Για­τί γνώ­ρι­σαν τὰ ἀ­πύθ­με­να βά­θη του καὶ δὲν θέ­λη­σαν πο­τὲ νὰ τὸν κο­ρο­ϊ­δέ­ψουν μὲ τὶς συ­ναι­σθη­μα­το­λο­γί­ες ἐ­φή­με­ρης καὶ ἀ­νύ­παρ­κτης ἀ­γά­πης, ἀλ­λὰ τὸν σε­βά­στη­καν προ­σφέ­ρον­τάς του τὸ Εὐ­αγ­γέ­λιο τῆς Ἀ­λη­θεί­ας, ποὺ χα­ρί­ζει τὴ μα­κα­ρί­α ἐν Ἁ­γί­ῳ Πνεύ­μα­τι ζω­ή» (Ο.Τ., ἀρ. φ. 98, 1-3-1969).
Μὲ τὴν ἴ­δια ἀ­λη­θι­νὴ καὶ ἔμ­πο­νη ἀ­γά­πη πρὸς ὅ­λους τοὺς χρι­στια­νοὺς ὁ μα­κα­ρι­στὸς Γέ­ρον­τας Γε­ώρ­γιος Κα­ψά­νης ἐκ­φρά­ζει τὰ αἰ­σθή­μα­τα καὶ τὸ δι­α­χρο­νι­κὸ φρό­νη­μα τοῦ Ἁ­γί­ου Ὄ­ρους:
«Αἰ­σθα­νό­με­θα τὸν οἰ­κου­με­νι­σμὸν ὡς κά­τι ποὺ ἀ­πο­μα­κρύ­νει τὴν ἕ­νω­σιν καὶ μά­λι­στα τό­σον τὴν ἀ­πο­μα­κρύ­νει ὅ­σον φαί­νε­ται νὰ τὴν φέ­ρῃ πλη­σί­ον μας. | Ἀ­γα­πῶ­μεν τοὺς ἑ­τε­ρο­δό­ξους χρι­στια­νοὺς καὶ δι’ αὐ­τὸ θέ­λο­μεν μί­αν πραγ­μα­τι­κὴν καὶ ἁ­γί­αν ἕ­νω­σιν μα­ζί των. Δὲν θέ­λο­μεν μί­αν συ­νύ­παρ­ξιν ἢ μί­αν ἀ­νο­χὴν ἢ μί­αν ποι­κι­λί­αν «πί­στε­ων», δι­ό­τι αὐ­τὸ δὲν εἶ­ναι ἡ ἀ­γά­πη τοῦ Χρι­στοῦ, οὔ­τε ἀ­σφα­λὴς καὶ δια­ρκὴς ἕ­νω­σις εἰς τὴν ἁ­γί­αν Τριά­δα. | Θέ­λο­μεν νὰ πι­στεύ­ω­μεν ὅ,τι κοι­νω­νοῦ­μεν καὶ νὰ κοι­νω­νοῦ­μεν ὅ,τι πι­στεύ­ο­μεν, τὸν Θε­άν­θρω­πον Χρι­στόν, ὁ­λό­κλη­ρον εἰς ὁ­λό­κλη­ρον τὸ Σῶ­μα Του. | Οὔ­τε θέ­λο­μεν νὰ προ­δώ­σω­μεν τὸν ἄν­θρω­πον, ποὺ ἀ­να­μέ­νει τὴν σω­τη­ρί­αν του ἀ­πὸ τὸν ὅ­λον Θε­άν­θρω­πον. | Δι’ αὐ­τὸ ἠμ­πο­ροῦ­μεν νὰ ὁ­μο­λο­γή­σω­μεν, ἠμ­πο­ροῦ­μεν καὶ νὰ ἀ­πο­θά­νω­μεν, ἀλ­λ’ ὄ­χι καὶ νὰ συμ­βι­βα­σθῶ­μεν. | Δὲν δυ­νά­με­θα ἄλ­λως τε νὰ ὁ­μι­λή­σω­μεν ἄλ­λως. Αὐ­τὸ ποὺ ζῶ­μεν καὶ αὐ­τὸ ποὺ πα­ρε­λά­βο­μεν, μᾶς ἀ­ναγ­κά­ζει νὰ ὁ­μι­λή­σω­μεν κα­τ’ αὐ­τὸν τὸν τρό­πον. | Ἐ­ὰν μά­λι­στα ἡ­μεῖς ὡς Ἁ­γι­ο­ρεῖ­ται ὁ­μι­λή­σω­μεν δι­α­φο­ρε­τι­κὰ ἀ­π’ ὅ,τι ὡ­μί­λη­σεν ὁ ἅ­γιος Γρη­γό­ριος ὁ Πα­λα­μᾶς, οἱ μὴ συλ­λει­τουρ­γή­σαν­τες μὲ τοὺς Λα­τι­νό­φρο­νας καὶ θα­να­τω­θέν­τες Ἁ­γι­ο­ρεῖ­ται, ὁ ὅ­σιος Νι­κό­δη­μος καὶ οἱ λοι­ποὶ Πα­τέ­ρες μας, οἱ ἐν ἀ­σκή­σει καὶ ἀ­θλή­σει δι­α­λάμ­ψαν­τες, τοῦ­το θὰ εἶ­ναι Θε­οῦ ἐγ­κα­τά­λει­ψις. Καὶ τὰ ὀ­στᾶ μας θὰ δι­α­σκορ­πι­σθοῦν μὲ τὰ ὀ­στᾶ τῶν ἀν­θρω­πα­ρέ­σκων» (Ἀρ­χιμ. Γε­ωρ­γί­ου Κα­ψά­νη, Ὀρ­θο­δο­ξί­α καὶ Οὑ­μα­νι­σμός-Ὀρ­θο­δο­ξί­α καὶ Πα­πι­σμός, ἔκ­δ. Ἱ­ε­ρᾶς Μο­νῆς Ὁ­σί­ου Γρη­γο­ρί­ου, Ἅ­γιον Ὄ­ρος 1996, σελ. 84-85).

Περιοδικό Ἁγιορειτῶν Πατέρων

Γέρων Σάββας Λαυριώτης, Η πατερική στάση έναντι του Οικουμενισμού και των αιρέσεων

Oμιλία Γέροντα Σάββα Λαυριώτη στον Ορθόδοξο Τύπο ''H ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΣΤΑΣΗ ΈΝΑΝΤΙ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ'' Την Κυριακή 28 Δεκεμβρίου και ώρα 18.00, πραγματοποιηθηκε ομιλία από τον μοναχό Γέροντα Σάββα Λαυριώτη με θέμα "Ιησούς Χριστός, χθες και σήμερα ο Αυτός και εις τους Αιώνας", στην αίθουσα του Ορθόδοξου Τύπου, Λεωφ. Θησέως 25, Νέα Ερυθραία Αττικής.Στο πέρας της σημαντικής και διαφωτιστικής αυτής ομιλίας έγινε ωφέλιμος διάλογος.

Ὁ Πάπας Φραγκῖσκος στό Φανάρι: Συνάντηση ἐν Χριστῷ ἀγάπης ἤ ἅλωση καί ἐξουνιτισμός τῆς Ὀρθοδοξίας;

ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ ΠΑΤΕΡΕΣ

Ἄν εἶναι ὅμως «ἀνεπίστροφος» ἡ πορεία τοῦ κ. Βαρθολομαίου πρός τήν ἀπόκλιση ἀπό τήν ὀρθόδοξο ἐκκλησιολογία καί τήν ψευδοένωσή του μέ τούς παπικούς, τό ἴδιο «ἀνεπίστροφος» ὀφείλει νά εἶναι καί ἡ δική μας πιστότητα καί προσήλωση στίς παρακαταθῆκες τῶν Ἁγίων Πατέρων μας. Μέ αὐτούς θά στοιχηθοῦμε, αὐτούς θά ἀκολουθήσουμε καί σέ αὐτούς θά ὑπακούσουμε μέ ἀσφαλές κριτήριο τήν ὀρθόδοξη δογματική καί ἐκκλησιολογική μας συνείδηση.

Λί­γες μό­λις ἡ­μέ­ρες πρίν τήν ὁ­λο­κλή­ρω­ση τῆς πα­ρού­σης ἐκ­δό­σε­ως πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε ἡ πο­λυ­δι­α­φη­μι­σμέ­νη ἀ­πό τούς οἰ­κου­με­νι­στές ἐ­πί­σκε­ψη τοῦ Πά­πα Φραγ­κί­σκου στό Φα­νά­ρι καί ἡ τι­μη­τι­κή ὑ­πο­δο­χή του ἀ­πό τόν Οἰ­κου­με­νι­κό Πα­τριά­ρχη κ. Βαρ­θο­λο­μαῖ­ο. Ἡ ἐ­πί­σκε­ψη αὐ­τή ἀ­πέ­δει­ξε, δυ­στυ­χῶς, πε­ρί­τρα­να ὅ­λα ὅ­σα πα­ρα­θέ­σα­με στίς σελίδες αὐ­τοῦ τοῦ ἐν­τύ­που.
Γιά μί­α ἀ­κό­μη φο­ρά ἐ­πα­να­λή­φθη­καν τά ἴ­δια θλι­βε­ρά γε­γο­νό­τα ἐν­ταγ­μέ­να στό ἴ­διο καί πά­λι σκη­νι­κό τῆς ἐ­πι­κοι­νω­νια­κῆς τα­κτι­κῆς, τοῦ ἐν­τυ­πω­σια­σμοῦ, τῆς ἐ­πι­βο­λῆς τῆς εἰ­κό­νος καί πρω­τί­στως τῆς ἐ­πι­βο­λῆς τε­τε­λε­σμέ­νων. Ἐ­πι­χει­ρεῖ­ται δη­λα­δή νά ἐ­πι­βλη­θεῖ μέ τε­χνη­τό τρό­πο ἡ ἐν­τύ­πω­ση ὅ­τι δέν μᾶς χω­ρί­ζει τί­πο­τε μέ τούς πα­πι­κούς καί ὅ­τι δέν ὑ­πάρ­χει κα­νέ­να ἐμ­πό­διο γιά τήν πλή­ρη κοι­νω­νί­α καί ἑ­νό­τη­τα μαζί τους.
Γιά τόν λό­γο αὐ­τό καί πραγ­μα­το­ποι­ήθ­ηκε καί πά­λι κα­τά τήν διά­ρκεια τῆς Θεί­ας Λει­τουρ­γί­ας στόν πάν­σε­πτο πα­τρι­αρ­χι­κό να­ό τοῦ Ἁ­γί­ου Γε­ωρ­γί­ου ὁ «λει­τουρ­γι­κός ἀ­σπα­σμός τῆς ἀ­γά­πης» σέ κο­ρυ­φαί­α στιγ­μή τῆς ὀρ­θο­δό­ξου λα­τρεί­ας, τήν ὥ­ρα πού οἱ ὀρ­θό­δο­ξοι ἀρ­χι­ε­ρεῖς καί ἱ­ε­ρεῖς πού λαμ­βά­νουν μέ­ρος στήν Θεί­α Λει­τουρ­γί­α ὁ­μο­λο­γοῦν τήν κοι­νή πί­στη τους στόν Ἅ­γιο Τρι­α­δι­κό Θε­ό καί ἀν­ταλ­λάσ­σουν τόν ἀ­σπα­σμό, ἀ­φοῦ πρῶ­τα ἀ­σπα­σθοῦν τά Τί­μια δῶ­ρα πού μό­λις ἔ­χουν ἐ­να­πο­τε­θεῖ ἐ­πί τῆς Ἁ­γί­ας Τρα­πέ­ζης. Ἐ­κεί­νη τήν ἱ­ε­ρή στιγ­μή, λί­γο πρίν τήν εὐ­χή τῆς ἁ­γί­ας ἀ­να­φο­ρᾶς, ὁ Οἰ­κου­με­νι­κός Πα­τριά­ρχης ἐ­ξῆλ­θε τοῦ ἱ­ε­ροῦ βή­μα­τος καί κα­τευ­θύν­θη­κε πρός τό ἀντί­θρο­νο, ὅ­που βρι­σκό­ταν ὁ Πά­πας καί ἀν­τάλ­λα­ξαν τόν «λει­τουρ­γι­κό ἀ­σπα­σμό τῆς ἀ­γά­πης» γιά νά ὑ­πο­δη­λώ­σουν τήν ψευ­δο­ε­νό­τη­τα στήν πί­στη με­τα­ξύ ὀρ­θο­δό­ξων καί πα­πι­κῶν.

Ἐ­πα­να­λή­φθη­καν, ἐ­πί­σης, καί πά­λι συμ­προ­σευ­χές καί «κοι­νή εὐ­λο­γί­α» τοῦ Πά­πα πρός τό ὀρ­θό­δο­ξο πλή­ρω­μα, ἀ­παγ­γε­λί­α τοῦ Πά­τερ ἡ­μῶν ἀ­πό τόν Πά­πα, στόν ὁ­ποῖ­ο ἐ­ψά­λη καί πο­λυ­χρό­νιο. Ἐ­πα­να­λή­φθη­κε, ἐ­πί­σης, ἐκ μέ­ρους τοῦ κ. Βαρ­θο­λο­μαί­ου, ἡ ἀ­να­γνώ­ρι­ση τοῦ Πά­πα ὡς κα­νο­νι­κοῦ Ἐ­πι­σκό­που Ρώ­μης καί τοῦ Βα­τι­κα­νοῦ ὡς κα­νο­νι­κῆς Ἐκ­κλη­σί­ας.
Δρο­μο­λο­γεῖ­ται, ἔ­τσι, κα­τά τέ­τοι­ον τρό­πο ἡ ὑ­πό­θε­ση τῆς πε­ρί­φη­μης «ἑ­νώ­σε­ως», ὥ­στε αὐ­τή νά κα­τα­λή­ξει νά ἐ­πι­βλη­θεῖ ἀ­πό τήν «φυ­σι­κή ρο­ή» τῶν πραγ­μά­των πού προ­συμ­φω­νη­μέ­να ὁ­δη­γοῦν­ται πρός τά ἐ­κεῖ. Αὐ­τή ἡ ψευ­δο­έ­νω­ση ἐ­πι­χει­ρεῖ­ται νά ἐ­πι­βλη­θεῖ ὡς μιά εἰ­κο­νι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα πα­ρά ὡς μιά ἀ­λη­θι­νή κα­τά­στα­ση.
Ἕ­να γε­γο­νός, πού ἐ­πί­σης ἐ­πι­βε­βαι­ώ­θη­κε ἀ­πό τήν τε­λευ­ταί­α ἐ­πί­σκε­ψη τοῦ Πά­πα στό Φα­νά­ρι, εἶ­ναι ἡ ἐ­πι­βο­λή τῶν θέ­σε­ων τοῦ Βα­τι­κα­νοῦ στήν προ­σέγ­γι­ση μέ τούς ὀρ­θο­δό­ξους καί τήν ἐ­πι­ζη­τού­με­νη ἕ­νω­ση. Πα­ρά τήν ἄ­ρι­στη ἐ­πι­κοι­νω­νια­κή τα­κτι­κή τοῦ νέ­ου Πά­πα, πα­ρά τήν ἁ­πλό­τη­τα καί τόν αὐ­θορ­μη­τι­σμό πού ἐκ­δη­λώ­νει πρός τά ἔ­ξω, πα­ρά τίς κι­νή­σεις ἐν­τυ­πω­σια­σμοῦ, τά χει­ρο­φι­λή­μα­τα καί τίς βα­θει­ές ὑ­πο­κλί­σεις πρός τόν κ. Βαρ­θο­λο­μαῖ­ο, ἡ στό­χευ­ση τοῦ Βα­τι­κα­νοῦ ἔ­ναν­τι τῶν ὀρ­θο­δό­ξων πα­ρα­μέ­νει πάν­το­τε ἡ ἴ­δια. Καί ἡ στό­χευ­ση αὐ­τή, ὅ­πως δι­ε­ξο­δι­κά ἀ­να­πτύ­ξα­με στό πα­ρόν τεῦ­χος, εἶ­ναι ἡ ἐ­πι­βο­λή στόν δι­ά­λο­γο τῶν ἀ­πο­φά­σε­ων τῆς Β΄ Βα­τι­κα­νῆς Συ­νό­δου, κα­θώς καί μί­ας ἑ­νώ­σε­ως οὐ­νι­τι­κοῦ τύ­που, πού θά ὑπερπηδᾶ δογματικές διαφορές στά πλαίσια τῆς «νομίμου ποικιλότητος». Αὐ­τό ἀ­κρι­βῶς ἐ­πι­βε­βαι­ώ­θη­κε καί μέ τήν ὁ­μι­λί­α τοῦ Πά­πα στήν κυ­ρι­α­κά­τι­κη Λει­τουρ­γί­α στό Φα­νά­ρι ὅ­που ἀ­νέ­φε­ρε συγ­κε­κρι­μέ­να:

Ἁγιορεῖτες Πατέρες: οἱ σύγχρονοι ἁγιορεῖτες μοναχοὶ δὲν ἀκολουθοῦμε τὴν γραμμὴ τῶν προκατόχων μας

Ἐλ­πί­ζου­με καὶ εὐχόμαστε ἡ προ­σπά­θει­ά μας αὐ­τή, ἡ ὁποία γίνεται χωρὶς καμμία ἰδιοτέλεια ἢ σκοπιμότητα νὰ εὕ­ρει εὐ­ή­κο­α τὰ ὦ­τα τῶν ἁ­γί­ων Κα­θη­γου­μέ­νων μας καὶ τῶν Γε­ρόν­των μας, ὥ­στε ―πα­ρα­δειγ­μα­τι­ζό­με­νοι ἀ­πὸ τὸ ὀρ­θό­δο­ξο-μαρ­τυ­ρι­κὸ φρό­νη­μα καὶ τὴν ὀρ­θό­δο­ξη-ἁ­γι­ο­πα­τε­ρι­κὴ στά­ση τοῦ Ἁ­γί­ου Ὄ­ρους κα­τὰ τὸ ἀ­πώ­τε­ρο καὶ νε­ώ­τε­ρο πα­ρελ­θόν― οἱ ἐ­πι­κε­φα­λεῖς τῆς ἁ­γι­ο­ρεί­τι­κης Μο­να­στι­κῆς Πο­λι­τεί­ας μας, νὰ τε­θοῦν καὶ πά­λι τα­γοὶ τῶν Ἁ­γι­ο­ρει­τῶν ἀλ­λὰ καὶ ὁ­λο­κλή­ρου τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μας.  

Δέσποτα Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεός ἡμῶν, ἡ αὐτοαλήθεια καὶ ἡ αἰώνιος πηγὴ ἀληθείας, διὰ πρεσβειῶν τῆς Ὑπεράγνου Κυρίας ἡμῶν Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας, τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Ἀθανασίου τοῦ Ἀθωνίτου, τοῦ ἁγίου ὁσιομάρτυρος Κοσμᾶ τοῦ «πρώτου» καὶ πάντων τῶν ὁμολογητῶν καὶ μαρτύρων, τῶν ὑπὲρ τῆς πίστεως ἐπὶ Βέκκου ἐν τῷ Ἁγιωνύμῳ  Ὄρει μαρτυρησάντων, κράτησον καὶ ἡμᾶς τοὺς ἐλαχίστους ἐρηρεισμένους
εἰς τὴν ἀποστολοπαράδοτον πίστιν καὶ ἀξίωσον νὰ τηρήσωμεν ταύτην ἀκαινοτό-
μητον καὶ ἀπαρασάλευτον δίδοντες καθ’ ἡμέραν τὴν πεπαρρησια-
σμένην ὁμολογίαν καὶ μαρτυρίαν τῆς Πίστεως. Ἀμήν.

Θεί­ᾳ χά­ρι­τι καὶ οἰ­κο­νο­μί­ᾳ Θε­οῦ ἔ­φθα­σε στὰ χέ­ρι­α μας, ὡς εὐ­λο­γί­α Του, τὸ ἠ­λε­κτρο­νι­κὸ ἀρ­χεῖ­ο τῆς μα­χη­τι­κῆς ―καὶ ἀ­δι­α­λεί­πτως εὑ­ρι­σκο­μέ­νης ἐ­πὶ τῶν ἐ­πάλ­ξε­ων τοῦ ἀν­τι­πα­πι­κοῦ καὶ ἀν­τι­οι­κου­με­νι­στι­κοῦ ἀ­γῶ­νος― ἐ­φη­με­ρί­δος «Ὀρ­θό­δο­ξος Τύ­πος», εἰς τὸ ὁ­ποῖ­ο πε­ρι­λαμ­βά­νον­ται τὰ ἀ­πὸ τοῦ 1961 ἕ­ως τοῦ 2011 ἐκ­δο­θέν­τα φύλ­λα της.
Μέ­σα στὶς χι­λι­ά­δες τῶν σε­λί­δων τοῦ ἀρ­χεί­ου ―καὶ με­τα­ξὺ πολ­λῶν ἄλ­λων ἐ­ξαι­ρε­τι­κῶς κα­λῶν καὶ ἐν­δι­α­φε­ρόν­των δη­μο­σι­ευ­μά­των― δη­μο­σι­εύ­ον­ται πλεῖ­στα ὅ­σα ὁ­μο­λο­γι­α­κὰ τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου Πί­στε­ώς μας κεί­με­να, ὑ­πο­γρα­φό­με­να ὑ­πὸ τῆς Ἱ­ε­ρο­κοι­νο­τι­κῆς Συ­νά­ξε­ως τοῦ Ἁ­γί­ου Ὄ­ρους, ἁ­γι­ο­ρεί­τι­κων Ἱ­ε­ρῶν Μο­νῶν, ἁ­γί­ων Κα­θη­γου­μέ­νων καὶ Γε­ρόν­των, ἁ­γί­ων καὶ με­γά­λων μορ­φῶν τοῦ ἁ­γι­ο­ρεί­τι­κου Μο­να­χι­σμοῦ δι­α­λαμ­ψάν­των κα­τὰ τὰ τε­λευ­ταῖ­α πε­νῆν­τα χρό­νι­α, ἀλ­λὰ καὶ συν­τα­ρα­κτι­κὲς ἐκ­κλη­σι­α­στι­κὲς εἰ­δή­σεις ἐ­πο­χῆς.
Καὶ ὡς εὐ­λο­γί­α Θε­οῦ ἐ­κλαμ­βά­νου­με αὐ­τὸ τὸ σπου­δαῖ­ο ἀρ­χεῖ­ο, ποὺ ἀ­πο­τε­λεῖ ση­μαν­τι­κὸ βο­ή­θη­μα καὶ ἐρ­γα­λεῖ­ο καὶ ἐ­φό­δι­ο στὸν ἀν­τι­οι­κου­με­νι­στι­κὸ ἀ­γῶ­να, δι­ό­τι μᾶς δό­θη­κε ἡ εὐ­και­ρί­α νὰ θυ­μη­θοῦ­με οἱ πα­λαι­ό­τε­ροι καὶ νὰ γνω­ρί­σου­με οἱ νε­ώ­τε­ροι τὴν ὁ­μο­λο­γι­α­κὴ καὶ ἀ­γω­νι­στι­κὴ ἁ­γι­ο­ρεί­τι­κη στά­ση ἔ­ναν­τι τῶν πα­ναι­ρέ­σε­ων τοῦ Πα­πι­σμοῦ καὶ τοῦ Οἰ­κου­με­νι­σμοῦ ἀλ­λὰ καὶ τῶν αἱ­ρε­τι­κῶν πα­ρε­κτρο­πῶν ἐν­τὸς τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου Ἐκ­κλη­σί­ας μας, ἀ­κό­μη καὶ τῶν κο­ρυ­φῶν αὐ­τῆς.
Πράγ­μα­τι, μέ­σα στὰ κεί­με­να αὐ­τὰ ἀ­πο­κα­λύ­πτε­ται τὸ ρω­μα­λέ­ο ὀρ­θό­δο­ξο φρό­νη­μα τοῦ Ἁ­γί­ου Ὄ­ρους, ὅ­πως αὐ­τὸ δη­μο­σί­ως ἀ­συμ­βί­βα­στο καὶ μα­χη­τι­κὸ ἐκ­δη­λώ­θη­κε με­τὰ τὴν ἄρ­ση τῶν ἀ­να­θε­μά­των με­τα­ξὺ τῆς Ὀρ­θο­δο­ξί­ας καὶ τῆς πα­πι­κῆς Αἱ­ρέ­σε­ως ἀ­πὸ τὸν Οἰ­κου­με­νι­κὸ Πα­τρι­άρ­χη Ἀ­θη­να­γό­ρα καὶ τὸν Πά­πα Παῦλο ΣΤ΄ τὸ 1965. Ἀλ­λὰ καὶ δυ­να­μι­κὰ ἀ­να­δει­κνύ­ε­ται ἡ πνευ­μα­τι­κὴ καὶ ἱ­στο­ρι­κὴ συ­νέ­χει­α τοῦ ἁ­γι­ο­ρεί­τι­κου Μο­να­χι­σμοῦ, ἀ­πὸ τοὺς ἁ­γί­ους καὶ ὁ­σί­ους Μο­να­χοὺς ποὺ κα­τὰ και­ροὺς ἐ­δι­ώ­χθη­καν, φυ­λα­κί­σθη­καν, βα­σα­νί­σθη­καν καὶ ἐ­μαρ­τύ­ρη­σαν, ὑ­πε­ρα­σπι­ζό­με­νοι τὴν Ἐκ­κλη­σί­α τοῦ Χρι­στοῦ καὶ τὴν Ὀρ­θό­δο­ξο Πί­στη μας, ἰ­δι­αι­τέ­ρως ἐ­πὶ τοῦ αὐ­το­κρά­το­ρος Μιχαὴλ Η΄ Πα­λαι­ο­λό­γου (1259-1282) καὶ Πα­τρι­άρ­χου Ἰ­ω­άν­νου Βέκ­κου (1275-1283), ἐ­πὶ τοῦ Πα­τρι­άρ­χου Ἰ­ω­άν­νου Κα­λέ­κα (1334-1347) κ.ἄ.
Ἡ ὁ­μο­λο­γι­α­κὴ μαρ­τυ­ρί­α καὶ ὁ στα­θε­ρὸς ἀν­τι­αι­ρε­τι­κὸς ἀ­γώ­νας τῶν Ἱ­ε­ρῶν Μο­νῶν τοῦ Ἁ­γί­ου Ὄ­ρους καὶ τῶν ἁ­γι­ο­ρει­τῶν Μο­να­χῶν, ὅ­πως μὲ τό­ση ἐ­νάρ­γει­α καὶ γλα­φυ­ρό­τη­τα ―ὡς Χρο­νι­κὸ αὐ­τοῦ τοῦ ἀ­γῶ­νος― ζων­τα­νεύ­ουν στὶς σε­λί­δες τοῦ «Ὀρ­θο­δό­ξου Τύ­που», μᾶς συ­νε­κλό­νι­σαν, μᾶς συ­νε­τά­ρα­ξαν, μᾶς ἀ­να­στά­τω­σαν, μᾶς προ­βλη­μά­τι­σαν, μᾶς δι­ή­γει­ραν τὸ ἐν­δι­α­φέ­ρον καὶ κρα­ταί­ω­σαν τὴν ἀ­πο­φα­σι­στι­κό­τη­τά μας. Ἤρ­θα­με, ἔτσι, σὲ συ­ναί­σθη­ση καὶ ἀ­να­λο­γι­σθή­κα­με, ἀ­πὸ τὴν μί­α με­ρι­ὰ τὴν ἐ­πο­ποι­ΐ­α αὐ­τοῦ τοῦ πο­λύ­χρο­νου ἀ­γῶ­νος καὶ ἀ­πὸ τὴν ἄλ­λη δι­α­πι­στώ­νου­με τὴ ση­με­ρι­νὴ ἀ­φω­νί­α καὶ ἀ­δρά­νει­α καὶ ἀ­πρα­ξί­α τοῦ Ἁ­γί­ου Ὄ­ρους.
Τὰ καινοφανῆ καὶ ἀντορθόδοξα οἰκουμενιστικὰ ἀτοπήματα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρα καὶ τοῦ διαδόχου του Πατριάρχου Δημητρίου ―τῶν δε­κα­ε­τι­ῶν 1960-1980― προκάλεσαν πραγματικὴ ἐξέγερση στὸ Ἅγιον Ὄρος, ἡ ὁ­ποί­α ἔ­φθα­σε ἕ­ως καὶ τὴν πο­λυ­ε­τῆ δι­α­κο­πὴ τῆς μνη­μο­νεύ­σε­ώς τους, ὅ­πως ὁ­ρί­ζουν ἡ δι­δα­σκα­λί­α τῶν ἁ­γί­ων καὶ θε­ο­φό­ρων Πα­τέ­ρων μας, οἱ θε­ό­πνευ­στοι ἱ­ε­ροὶ Κα­νό­νες καὶ ἡ ἀ­πα­ρα­σά­λευ­τος ἱ­ε­ρὰ Πα­ρά­δο­ση τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μας.
Ἀνάλογα ἀτοπήματα, ἀντιεκκλησιαστικὰ καὶ ἀντορθόδοξα, πραγματοποιοῦνται καὶ στὶς ἡμέρες μας καὶ μάλιστα κατὰ συρροήν ἀπὸ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο, ὁ ὁποῖος συνεχίζει συνειδητὰ καὶ συστηματικὰ τὴν ἀκολουθούμενη τακτικὴ τῶν προκατόχων του. Δυστυχῶς, ὅμως, ἐμεῖς οἱ σύγχρονοι ἁγιορεῖτες μοναχοὶ δὲν ἀκολουθοῦμε τὴν γραμμὴ τῶν προκατόχων μας. Δὲν ἀκολουθοῦμε τὴν πορεία τῶν Ἁγίων μας, τῶν μαρτύρων, τῶν ὁμολογητῶν τῆς πίστεως καὶ τῶν ἁγιασμένων καὶ σεβασμίων Γερόντων μας. Ἀντιθέτως σιωποῦμε καὶ κωφεύουμε, ἀδρανοῦμε καὶ ἐφησυχάζουμε ἐπιδεικνύοντας μία συμπεριφορὰ παντελῶς ξένη καὶ ἀντίθετη πρὸς τὰ μοναχικὰ εἰωθότα καὶ τὶς παρακαταθῆκες τῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ Γεροντάδων μας.
Αὐ­τὸς ὁ συγ­κλο­νι­σμός μας, μᾶς ὁ­δή­γη­σε στὴν ἀ­πό­φα­ση νὰ ἀν­τλή­σου­με τὴν θε­ο­λο­γι­κὴ καὶ ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κὴ ἐ­πι­χει­ρη­μα­το­λο­γί­α, τὴν ἀ­πο­φα­σι­στι­κό­τη­τα καὶ τὴν μα­χη­τι­κό­τη­τα ποὺ κα­τέ­γρα­ψαν σὲ αὐ­τὰ τὰ κεί­με­να καὶ ἀ­νέ­πτυ­ξαν ἐ­νερ­γών­τας κα­τὰ τῆς ἐ­πι­βου­λῆς καὶ ἐ­πι­βο­λῆς τῆς αἱ­ρέ­σε­ως ἡ Σύ­να­ξη τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Κοι­νό­τη­τος τοῦ Ἁ­γί­ου Ὄ­ρους, οἱ Ἱ­ε­ρὲς Μο­νές, οἱ ἅ­γι­οι Κα­θη­γού­με­νοι καὶ Γέ­ρον­τες, οἱ ἁ­γι­ο­ρεῖ­τες Μο­να­χοί. Τά ἀ­να­δη­μο­σι­εύου­με ἐδῶ ὡς πα­ρα­κί­νη­ση καὶ πρό­σκλη­ση καὶ σάλ­πι­σμα πρὸς τὴν ἁ­γι­ο­ρεί­τι­κη Μο­να­στι­κὴ Πο­λι­τεί­α σή­με­ρα εἰς τὸν ὑ­πὲρ τῆς ἀ­κε­ραι­ό­τη­τος τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας τοῦ Χρι­στοῦ καὶ ὑ­πὲρ τῆς αὐ­θεν­τι­κό­τη­τος τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου Πί­στε­ώς μας ἀ­γῶ­να, ὡς ἀ­πα­ρά­μιλ­λα ὅ­πλα καὶ ἀ­νε­ξάν­τλη­τα ἐ­φό­δι­α αὐ­τοῦ τοῦ ἀ­γῶ­νος στὴ ση­με­ρι­νὴ ἀπειλή τοῦ ἐ­κλα­τι­νι­σμοῦ, τοῦ ἐ­ξου­νι­τι­σμοῦ καί τῆς συγκρητιστικῆς διαβρώσεως τῆς Ἁ­γί­ας Ὀρ­θο­δο­ξί­ας μας.

«Παναγιώτατε, προχωρήσατε ήδη πολύ...»!

Του Επιφάνιου Στόκου, Θεολόγου

Με αφορμή την επίσκεψη του Πάπα Φραγκίσκου στην Κων/πόλη και την από κοινού παρουσία του Οικουμενικού Πατριάρχου και του Πάπα Φραγκίσκου στον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου για τον εορτασμό της θρονικής εορτής του αγίου Αποστόλου Ανδρέου, ας κάνουμε μερικές απλές επισημάνσεις.

Η πλειονότητα των κληρικών και πιστών της Εκκλησίας μας δεν κρύβει την θλίψη της και την ανησυχία της για την από μακρού καιρού διολίσθηση του Οικουμενικού Πατριαρχείου σε ό,τι αφορά την συνεχιζόμενη καταπάτηση των Ιερών Κανόνων, και τον άνευ όρων και ορίων ατέρμονα διάλογο εις το Π.Σ.Ε.

Πλήθος Ιερών Κανόνων διδάσκουν την αποκήρυξη της αίρεσης και την μη συμμετοχή των Ορθοδόξων εντός της Λατρείας με τους αιρετικούς με σκοπό την συμπροσευχή. Πως είναι δυνατόν να αγνοεί και να καταστρατηγεί τόσο απρόσκοπτα και «γυμνή τη κεφαλή», τα θεία και ιερά κελεύσματα της πίστεώς μας ο ίδιος ο Παναγιώτατος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως; Εκείνος θα αναμέναμε να υπερασπίζεται σθεναρώς και να εφαρμόζει πιστά τους Ιερούς Κανόνες. Τι εξυπηρετεί ο διαθρησκειακός και ο διαχριστιανικός διάλογος εφόσον οι αιρετικοί και οι αλλόθρησκοι δεν αποκηρύσσουν τις κακοδοξίες και τις αιρέσεις τους; Που οφείλεται το γεγονός της συνεχούς παρουσίας των Ορθοδόξων εις το Π.Σ.Ε.; Γιατί δεν εφαρμόζεται η εντολή του Αποστόλου Παύλου, «αιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού»[1];

Οι δύο αναγνώσεις της επίσκεψης του Πάπα Φραγκίσκου στο Φανάρι...

Τα προβλήματα του Φαναρίου και ο θεολογικός διάλογος για μία Αγία, Καθολική και Αποστολική εκκλησία του Χριστού

Του Γρηγόρη Γ. Καλύβα

Αυτές τις μέρες στο Φανάρι, την εμβληματική για την Ορθοδοξία και τον Ελληνισμό, συνοικία του Βοσπόρου, υποδέχθηκε τον Πάπα Φραγκίσκο η επίσκεψη του οποίου σηματοδοτεί πολύ σημαντικές εξελίξεις για τον Χριστιανικό κόσμο καθώς πίσω από την δημόσια θέα και τα ωραία λόγια, τις αβροφροσύνες, κρύβονται σκοπιμότητες του Βατικανού που δια του θεολογικού διαλόγου που διεξάγεται μεταξύ Ορθοδόξων και Καθολικών θεολόγων, με το πρόσχημα της ενότητας εις μιαν Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν εκκλησίαν του Χριστού, επιχειρείται μια άνευ όρων υποταγή της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας στον Παπισμό.

Η επίσκεψη του Πάπα Φραγκίσκου έχει δύο αναγνώσεις. Η μία αφορά το Πατριαρχείο και κατ΄ επέκταση την μικρή πια κοινότητα των Ορθοδόξων Χριστιανών Ρωμηών της Πόλης, που ασφυκτιώντας στα στενοσόκακα του Φαναρίου και των άλλων ιστορικών συνοικιών της, επιχειρεί δια του Πάπα να βγει από την απομόνωση πιστεύοντας, αφελώς, πως μπορεί να αξιοποιήσει, αν όχι να εκμεταλλευτεί, την πολιτική επιρροή του Πάπα και του Βατικανού για να λύσει τα αδιέξοδα που δημιούργησαν ιστορικά και πολιτικά γεγονότα που σημάδεψαν καταλυτικά την ακμάζουσα Ελληνική παροικία της Πόλης.

Στους ναούς της Πόλης όλα είναι όπως θα περίμενε κανείς από μια ορθόδοξη λειτουργία. Ψαλμωδίες, λιβάνι, κεριά, ιεράρχες του Πατριαρχικού θρόνου, μόνο εκκλησίασμα δεν υπάρχει. Οι Έλληνες της Πόλης, μια κοινότητα που εξαφανίζεται σιγά σιγά. Και οι εκκλησίες της ερημώνουν.

Σήμερα οι Έλληνες της Πόλης δεν είναι 120.000, αλλά το πολύ 3.000.

Νέοι ιερείς δεν υπάρχουν. Παλαιότερα υπήρχε η Θεολογική Σχολή της Χάλκης, η οποία έκλεισε με γραφειοκρατικές προφάσεις. Μάταια το εξωτερικό ζητά την επαναλειτουργία της. Η τουρκική κυβέρνηση εμφανίζεται ανυποχώρητη. Οι χριστιανοί της Κωνσταντινούπολης ελπίζουν ότι ο Πάπας Φραγκίσκος θα συμβάλλει έτσι ώστε η Σχολή να ανοίξει και πάλι τις πύλες της για την εκπαίδευση ιερέων. Κάθε Πατριαρχείο, κάθε αρχιεπισκοπή διαθέτει σχολή. Οι μόνοι που δεν έχουν αυτή τη δυνατότητα είναι το Οικουμενικό Πατριαρχείο …», λένε απλοί ιερείς αλλά και ιεράρχες του οικουμενικού θρόνου.

Η αλήθεια είναι ότι κάτω από αυτές τις συνθήκες το μέλλον του Πατριαρχείου και της κοινότητας των Ρωμηών διαγράφεται ζοφερό.

"Ανυπομονεί" να δεχθεί τον "αδελφό" του Πάπα ο κ. Βαρθολομαίος

«Περιμένουμε με ανυπομονησία την επίσκεψη του αδελφού μας, Πάπα Φραγκίσκου. Θα είναι ένα ακόμη σημαντικό βήμα στις θετικές σχέσεις μας, ως αδελφές Εκκλησίες». Με τα  λόγια αυτά ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος αναφέρθηκε στην επικείμενη επίσκεψη του Πάπα Φραγκίσκου στην Ιερή Καθέδρα της Πρωτόθρονης Εκκλησίας της Ορθοδοξίας στην Κωνσταντινούπολη, στο ταπεινό και μαρτυρικό μα πάντοτε φωτεινό Φανάρι.

Ο Πάπας Φραγκίσκος επισκέπτεται την Κωνσταντινούπολη κατόπιν προσκλήσεως του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου. Σύμφωνα με το επίσημο πρόγραμμα ο Πάπας Θα αφιχθεί στο Φανάρι στις έξι και τέταρτο το απόγευμα του Σαββάτου όπου θα τον υποδεχθεί ο Οικουμενικός Πατριάρχης – στα Προπύλαια του Πατριαρχικού Ναού – και ακολούθως θα τελεστεί δοξολογία.

Στη συνέχεια οι δύο Προκαθήμενοι θα έχουν κατ’ ιδίαν συνάντηση. Νωρίτερα ο Οικουμενικός Πατριάρχης θα παραστεί στη θεία λειτουργία που θα τελέσει ο Πάπας στον Ρωμαιοκαθολικό Ναό του Αγίου Πνεύματος.

Την Κυριακή το πρωί ο Πάπας Φραγκίσκος θα παραστεί στην πανηγυρική θεία λειτουργία που θα τελεστεί στον Πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου - για την εορτή του Αποστόλου Ανδρέα, ιδρυτή της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως - στην οποία θα προεξάρχει ο Οικουμενικός Πατριάρχης και θα συμμετέχουν τα μέλη της Αγίας και Ιεράς Συνόδου. Θα πραγματοποιηθούν ομιλίες των δύο Προκαθημένων και ακολούθως θα ευλογήσουν τους πιστούς από τον εξώστη του Πατριαρχείου. Αμέσως μετά στην Αίθουσα του Θρόνου ο Πάπας Φραγκίσκος και ο Οικουμενικός Πατριάρχης θα υπογράψουν κοινή Διακήρυξη, ανάλογη με εκείνη που υπέγραψαν στην πρόσφατη συνάντησή τους στα Ιεροσόλυμα.

Πηγή: http://www.amen.gr/article19876#sthash.NxYmCiys.dpuf

Μεταδοτικό μικρόβιο το παπικό πρωτείο…

Γιώργος Ν. Παπαθανασόπουλος
 H συνάντηση στην Κωνσταντινούπολη του Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου με τον Πάπα Φραγκίσκο έρχεται σε ημέρες, που ο μεν ηγεμόνας του Βατικανού διακηρύσσει ότι η μόνη και «υγιής» Εκκλησία είναι μόνο η υπό την ηγεσία του, ο δε Πατριάρχης επιχειρεί να αποκτήσει παπικό πρωτείο στην Ορθόδοξη Εκκλησία.

Η πολύ επικίνδυνη για την ενότητα της Ορθοδοξίας φιλοδοξία του Φαναρίου να αποκτήσει τύπου Πάπα πρωτείο στην Ορθοδοξία διατυπώθηκε με έντονο τρόπο κατά τη δέκατη τρίτη συνάντηση της Διεθνούς Μικτής Επιτροπής για τον διάλογο της Ορθοδόξου Εκκλησίας και της Ρωμαιοκαθολικής. Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε στο Αμμάν της Ιορδανίας από τις 15 έως τις 23 παρελθόντος Σεπτεμβρίου 2014. Τα όσα καινοφανή υποστηρίχθηκαν από τον εκπρόσωπο του Οικουμενικού Πατριαρχείου και συμπροεδρεύοντα στον διάλογο Μητροπολίτη Περγάμου κ. Ιωάννη συντάραξαν τους εκπροσώπους των Ορθοδόξων Εκκλησιών. Σημειώνεται ότι παρόντες ήσαν εκπρόσωποι από όλες τις Εκκλησίες πλην της Βουλγαρίας, που απέχει διαφωνώντας με τον διάλογο. Παρόντες ήσαν και εκπρόσωποι της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Τσεχίας και Σλοβακίας, με μια έμμεση και ντε φάκτο αναγνώριση της εκεί σημερινής εκκλησιαστικής κατάστασης.

Η επιχειρηματολογία του εκπροσώπου του Φαναρίου ήταν τόσο εντυπωσιακά κενόδοξη, που ξάφνιασε ακόμη και τους εκπροσώπους του Πάπα. Οι τελευταίοι στα διαλείμματα των συνεδριάσεων απελογούντο στους εκπροσώπους των Ορθοδόξων Εκκλησιών και δήλωναν ότι η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία ποτέ δεν στήριξε το πρωτείο του Πάπα στα επιχειρήματα που εξέθεσε ο Μητροπολίτης Περγάμου! Οι Ρωμαιοκαθολικοί σημείωσαν ότι υποστηρίζουν ότι ο Πάπας είναι διάδοχος στην εξουσία επί της Εκκλησίας του Πέτρου, αλλά ότι ποτέ δεν εξέφρασαν την άποψη ότι ο Πάπας είναι, κατ’ αναλογίαν, στην θέση του Θεού Πατρός στην Αγία Τριάδα, θέση που υποστήριξε για τον Ρώμης και για τον Κωνσταντινουπόλεως ο Μητροπολίτης Περγάμου!…

Για πρώτη φορά στη 2000ετή ιστορία της Ορθοδοξίας ετέθη επισήμως από Επίσκοπο του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως θέμα αντίστοιχου παπικού πρωτείου με αυτό του Πάπα Ρώμης. Το τραγικό είναι πως τη θέση αυτή την υποστήριξε Επίσκοπος, ο οποίος στη διδακτορική του διατριβή έχει υποστηρίξει όλως αντίθετες θέσεις προς αυτήν που υποστήριξε στο Αμμάν. Για πρώτη φορά στην ιστορία της Ορθοδόξου Εκκλησίας Επίσκοπος επιχείρησε να θεμελιώσει το παπικού τύπου πρωτείο του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως στο Τριαδολογικό Δόγμα!

Πιο συγκεκριμένα την πρώτη ημέρα της συνάντησης στο Αμμάν ετέθη προς συζήτηση σχέδιο κειμένου, φαναριώτικης εμπνεύσεως, το οποίο επεβλήθη κατά τη συνάντηση της συντακτικής επιτροπής στο Παρίσι, στη θέση του προηγούμενου κειμένου, το οποίο είχε συνταχθεί στην Κρήτη και ήταν στη γραμμή που έως το Αμμάν υποστήριζαν πάντοτε για το πρωτείο όλες οι Ορθόδοξες Εκκλησίες, με πρώτο το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Μάλιστα το Φανάρι αμυνόταν σθεναρά στις απόψεις του Πάπα περί πρωτείου, υποστηρίζοντας πάντα ότι αυτό είναι μόνο «πρωτείο τιμής» και όχι «πρωτείο εξουσίας» και ίσχυε όσο ο Πάπας ήταν εντός της Μιας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας.

Το σύνολο των Ορθοδόξων που συμμετέσχον στη συνάντηση στο Αμμάν απέρριψαν με απόλυτο τρόπο την περί πρωτείου καινοφανή άποψη του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, που την υποστήριξε μετά πάθους ο Μητροπολίτης Περγάμου και τη θεμελίωσή της επί του δόγματος της Αγίας Τριάδος, «με θεολογικούς ακροβατισμούς», όπως ελέχθη. Επίσης οι εκπρόσωποι των Ορθόδοξων Εκκλησιών απέρριψαν ως επικίνδυνη την κοινή θεωρία των παπικών και του Μητροπολίτου Περγάμου περί τριών επιπέδων συνοδικότητας και παγκοσμίου πρωτείου. Όπως υποστήριξαν, είναι εκτός της Ορθόδοξης Εκκλησιολογίας η μεταφορά των λειτουργιών του Επισκόπου στο τρίτο, παγκόσμιο, επίπεδο και η αποδοχή έτσι του πρωτείου του Πάπα και, αντίστοιχα, του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, σε βάρος της αυθεντίας, της ευθύνης και της αξίας του Επισκοπικού αξιώματος και των Οικουμενικών Συνόδων. Τα περί τριών επιπέδων πρωτείου και συνοδικότητας αναφέρονταν στο κείμενο της Ραβέννας, αλλά προκάλεσε σοβαρές αντιδράσεις στις Ορθόδοξες Εκκλησίες και αποφασίστηκε να επέλθουν σ’ αυτό διορθώσεις. Το επανέφερε στο Αμμάν ο Μητροπολίτης Περγάμου και όχι οι παπικοί…

Το κείμενο των Παρισίων θεωρήθηκε προβληματικό και αποφασίστηκε να αποσυρθεί και να θεωρηθεί ως μη γενόμενο… Και όμως θα έπρεπε να δημοσιευθεί, για να γνωρίσουν οι Ορθόδοξοι τις επιδιώξεις του Φαναρίου για το πρωτείο. Για την σύνταξη νέου κειμένου συστήθηκε εξαμελής επιτροπή από τρεις Ορθοδόξους και τρεις Ρωμαιοκαθολικούς, που το παρουσίασε στην ολομέλεια. Η αντιπροσωπεία του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως το θεώρησε «πτωχό» από θεολογική άποψη, έναντι των προηγουμένων κειμένων και κυρίως αυτού της Ραβέννας. Όλες οι υπόλοιπες Ορθόδοξες Εκκλησίες το υποστήριξαν και το Φανάρι αυτοαπομονώθηκε αφού, παραδόξως, έγινε, κατ’ αρχήν, δεκτό και από τους εκπροσώπους του Πάπα…

Τελικά οι εκπρόσωποι του Φαναρίου συμβιβάσθηκαν να παραπεμφθεί το κείμενο της Επιτροπής στη Συντονιστική και Συντακτική Επιτροπή και μετά αυτό να υποβληθεί στη συντονιστική επιτροπή για περαιτέρω επεξεργασία και βελτίωση, εν όψει της επόμενης συνάντησης της Ολομέλειας της Μικτής Επιτροπής, που υπολογίζεται να συνεδριάσει μετά από δύο έως τρία χρόνια… Λόγω της, με ευθύνη του Φαναρίου, αδυναμίας των Ορθοδόξων να συμφωνήσουν στο κείμενο δεν εκδόθηκε Κοινό Ανακοινωθέν της συνάντησης στο Αμμάν. Καθηγητές της Θεολογίας στα Πανεπιστήμια Αθηνών και Θεσσαλονίκης επισημαίνουν ότι η θεολογική θεμελίωση του πρωτείου του Οικουμενικού Πατριάρχου επί του Τριαδολογικού Δόγματος, εκφεύγει της Ορθόδοξης διδασκαλίας και δείχνει μια προσχώρηση στις απόψεις του Βησσαρίωνα….

Μεγαλοπρεπή υποδοχή ετοιμάζει ο πατριάρχης στον πάπα

Μεγαλοπρεπή υποδοχή ετοιμάζει το Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης στον Πάπα Φραγκίσκο, που θα έρθει στην Πόλη στις 29-30 Νοεμβρίου σε μια επίσκεψη η οποία, όπως χαρακτηρίζεται και από το Βατικανό, θα είναι ιστορική καθώς θα εξαλείψει και τα τελευταία εμπόδια για την ένωση των εκκλησιών. Είναι χαρακτηριστικό πως κανείς δεν θυμάται να υπήρξαν στο παρελθόν ανάλογες προετοιμασίες για υποδοχή επισήμου προσώπου στο Πατριαρχείο.

Η επίσκεψη αυτή έχει πάρει μεγάλη έκταση και στον τουρκικό τύπο και είναι πολύ ενδεικτικά τα ρεπορτάζ που δημοσιεύονται για τις προετοιμασίες του Φαναρίου για την ιστορική, όπως χαρακτηρίστηκε αυτή μέρα που ο Πάπας θα πατήσει το πόδι του στο Φανάρι. Είναι χαρακτηριστικό το ρεπορτάζ της τουρκικής εφημερίδας, Sabah, σχετικά με την επίσκεψη του Πάπα στο Πατριαρχείο και για την συνάντηση του με τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο. Όπως αποκαλύπτει η τουρκική εφημερίδα, μεγάλος οργασμός έργων παρατηρείται αυτές τις μέρες στον χώρο του Πατριαρχείου εν όψει της επίσκεψης του Πάπα. Κηπουροί εργάζονται εντατικά από το πρωί μέχρι το βράδυ για να παρουσιάσουν ένα ανθοστόλιστο περίγυρο στον Πάπα, μπογιατζήδες έχουν πιάσει δουλειά και βάφουν τους γύρω χώρους ακόμα και τις πόρτες του Αγίου Γεωργίου, όπου θα τελεστεί η λειτουργία παρουσία του Πάπα, οι γύρω χώροι καθαρίζονται εντατικά και τοποθετούνται γλάστρες και άλλα καλλωπιστικά στοιχεία που θα διακοσμήσουν όλο τον περίγυρο για να «ευφρανθεί» ο Πάπας όταν θα φτάσει στο Φανάρι. Ο ίδιος ο εκπρόσωπος του Πατριαρχείου, ο γνωστός αρχιμανδρίτης Δωσίθεος Αναγνωστόπουλος, σε δηλώσεις του στον τουρκικό τύπο ανέφερε ότι οι προετοιμάσεις έχουν εντατικοποιηθεί έτσι ώστε να δοθεί μια πολύ όμορφη εικόνα στον Πάπα της Ρώμης όταν θα φτάσει στο Φανάρι, που θα τον υποδεχτεί μετά «βαΐων και κλάδων» ο ίδιος ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, Βαρθολομαίος.

Τα προσφάτως διαδραματισθέντα στην Αγία Πόλη και τo εκκλησιολογικό τους υπόβαθρο

Ορθοδόξου ιερέως 

Εἰσαγωγή  

Τά πρόσφατα λυπηρά, ὡς ἀντικανονικά, γεγονότα τῆς συναντήσεως καί τῶν συμπροσευχῶν στήν Ἁγία Πόλη Ἱερουσαλήμ τῶν Πατριαρχῶν Κωνσταντινουπόλεως καί Ἱεροσολύμων μέ τήν κεφαλή τοῦ Παπισμοῦ, τόν Πάπα Φραγκῖσκο, ἤδη εὑρίσκονται ἐδῶ καί πολλές ἡμέρες ὑπό τό μικροσκόπιο τῆς αὐτοσυνειδησίας τοῦ εὐσεβοῦς πληρώματος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἡ ἀντιμετώπισή τους, ὅμως, ἑστιάζει ἕως τώρα κυρίως σέ ὅσα διαδραματίστηκαν, δηλαδή ἐν τῇ πράξει, καί στά μηνύματα πού ἀπορρέουν ἀπό ἐκεῖ, ἐμφανῆ ἤ ἀφανῆ.

Τό παρακάτω σημαντικό κείμενο «Τα προσφάτως διαδραματισθέντα στην Αγία Πόλη και το εκκλησιολογικό τους υπόβαθρο»,  συντεθέν ἀνωνύμως ἀπό Ὀρθόδοξο Ἱερέακαί πρωτοτύπως δημοσιευμένο στήν ἀγγλική, κυκλοφορήθηκε σέ ξενόγλωσσες ἱστοσελίδες,καί στήν δική μας, πρό ὀλίγων ἡμερῶν. Ἡ ἰδιαιτερότητα καί σημασία του συνίσταται στό ὅτι ἐξετάζει ἐκκλησιολογικῶς, μέ γλῶσσα ἁπλῆ, ἀλλά βαθεῖα ἀνάλυση,  τήν  ὁμιλία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, τήν ἐκφωνηθεῖσα στίς 23 Μαΐου τρ.ἔ. στόν Πανίερο Ναό τοῦ Παναγίου Τάφου, ἐνώπιον ἀμφοτέρων τῶν ἀντιπροσωπειῶν, ὀρθοδόξου καί παπικῆς.  

Ὁ συντάκτης τοῦ κείμενου, πρῶτα ἐπισημαίνει τόν ἀβάσιμο καί ἀνούσιο ἐνθουσιασμό καί τήν ἁπλῶς φραστική «καταλλαγή» κατά τήν ἐφετινή πεντηκονταετηρίδα τῆς συναντήσεως Πατριάρχου Ἀθηναγόρου – καί Πάπα Παύλου τό 1964· ἐν συνεχείᾳ δέ, ἐντοπίζει τήν ἐναρμόνιση τῆς ὁμιλίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου μέ ἐπίσημα παπικά ἐκκλησιολογικά κείμενα (Lumen Gentium  καί Unitatis Redintegratio τοῦ 1964) καί τήν ταυτόχρονη ἀπομάκρυνσή της ἀπό ὀρθόδοξα κείμενα τῆς ἐκκλησιολογικῆς ὁμοφωνίας καί διαχρονίας τῶν τεσσάρων Ὀρθοδόξων Πατριαρχῶν, ὅπως αὐτές ἐκφράζονταν σταθερῶς καί ἀπαρεγκλίτως σέ ἐπίσημα κείμενα μέχρι τίς ἀρχές τοῦ 20οῦ αἰῶνος. 

Ὁ Ἱερεύς - ἀρθρογράφος τῆς κριτικῆς αὐτῆς, ὀρθῶς ὀνομάζει «ἐκκλησιολογικό Νεστοριανισμό», τήν ἐκ μέρους τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου πρωτοφανῆ γιά τούς Ὀρθοδόξους διαίρεση τῆς Ἐκκλησίας σέ «ἀδιαίρετη ἐκτός τοῦ χρόνου, ὑπεριστορικῶς» καί σέ «διεσπασμένη ἐν χρόνῳ, ἱστορικῶς, ἡττημένη ἀπό τήν ἀνθρώπινη ἀδυναμία». Μέ σαφεῖς ἀναφορές στήν αὐθεντία τοῦ εὐαγγελικοῦ καί ἀποστολικοῦ λόγου, δηλαδή στά κείμενα τῆς Καινῆς Διαθήκης, ἐπισημαίνεται τό ἀσυμβίβαστο τῶν πατριαρχικῶν ἀπόψεων μέ τήν ἐκκλησιολογία τῆς Καινῆς Διαθήκης, ἡ ὁποία ἔχει σαφῆ χριστολογική ἀναφορά.  

Ὁ Ὀρθόδοξος Ἱερεύς καί συντάκτης, διαπνεόμενος ἀπό ἐπαινετό ζῆλο καί κάτοχος ὤν  -ὅπως ἀποδεικνύεται- τῆς ὀρθοδόξου ἐκκλησιολογίας, ἐκφράζει τόν φόβο του μήπως ἤδη ὑφίσταται παράτυπη καί ἄθεσμη ἕνωση Ὀρθοδοξίας καί αἱρέσεως, ὑπό τήν ἔννοια τῆς ὀρθοδόξου ἀναγνωρίσεως μιᾶς αἱρετικῆς «ἐκκλησιακότητος» (“ecclesiality”)· ὑπενθυμίζει ἐπίσης τήν αἰώνια εὐθύνη τῶν ἁρμοδίων, ἔναντι ὅσων Ὀρθοδόξων ἤ ἑτεροδόξων ἀπομακρυνθοῦν ἀπό τήν Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἐξ αἰτίας τοῦ συγχρωτισμοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας μέ τήν αἴρεση τοῦ Παπισμοῦ. Ἐξ ἐπόψεως σωτηριολογίας «καθ΄ὅσον ἡ νέα αὐτή ἐκκλησιολογία, μιᾶς «διαιρεμένης ἐκκλησίας» ἀκυρώνει τελικά τή σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου, εὔλογα θά μποροῦσε νά θεωρηθεῖ ὡς αἵρεση». 

Ἁπό τήν πλευρά μας, γιά νά καταδειχθεῖ πόσο ἔχει ἀπομακρυνθεῖ ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἀπό τήν ἐκκλησιαστική συνείδηση, ἀπό αὐτό πού πιστεύεται στήν Ἐκκλησία «πάντοτε, πανταχοῦ καί ὑπό πάντων», παραθέτουμε ἀμέσως παρακάτω ἀποσπάσματα τῶν ἀναφερομένων στό ξένο ἄρθρο Πατριαρχικῶν Ἐγκυκλίων τῶν ἐτῶν 1848 καί 1895, ὅπου εἶναι ἐμφανές τί φρονεῖ ἡ Ὀρθόδοξος Καθολική Ἐκκλησία περί τοῦ Παπισμοῦ ὡς αἱρέσεως· εἶναι λυπηρόν, ὅτι πονηρῶς ἤ ἀμαθῶς οἱ Οἰκουμενιστές, σέ μιά διατεταγμένη πορεία ἀλλοτριώσεως, μονίμως ὑπονομεύουν καί ἀποκρύπτουν ἀπό τούς Πιστούς αὐτά καί παρόμοια ἄλλα κείμενα (οἱ ἐμφάσεις δικές μας): 

Ἀπάντησις τῶν Ὀρθοδόξων Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς πρός τόν Πάπαν Πίον Θ΄ (1848), παράγραφος §4. 

«Τούτων τῶν πλατυνθεισῶν, κρίμασιν οἷς οἶδεν ὁ Κύριος, ἐπὶ μέγα μέρος τῆς οἰκουμένης αἱρέσεων, ἦν ποτε ὁ Ἀρειανισμός, ἔστι δὲ τὴν σήμερον καὶ ὁ Παπισμός· ἀλλὰ καὶ οὗτος (ὥσπερ κἀκεῖνος ὁ ἤδη παντάπασιν ἐκλελοιπώς), καίτοι ἀκμαῖος τό γε νῦν, οὐκ ἰσχύσει εἰς τέλος, ἀλλὰ διελεύσεται καὶ καταβληθήσεται, καὶ ἡ οὐράνιος μεγάλη φωνὴ ἠχήσει “ΚΑΤΕΒΛΗΘΗ”». [Ἀποκ. 12, 10] 

Σύναξη κληρικών-μοναχών: Αναίρεση επιχειρημάτων των οικουμενιστών

Σύναξη ὀρθοδόξων κληρικῶν καί μοναχῶν

Ἀναίρεση τῆς ἐπιχειρηματολογίας τοῦ Οἰκουμενισμοῦ

μὲ ἀφορμὴ τὴν ὁμιλία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου

κ. Βαρθολομαίου στὴ Μεγίστη Λαύρα

Τὸ παρὸν κείμενο περιλαμβάνει (α) εἰσαγωγή, (β) διάγραμμα τῆς ἐπιχει­ρηματολογίας τῆς ὁμιλίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου στὴν Ἱ. Μ. Μεγίστης Λαύρας, τὴν 7^η Ὀκτωβρίου τρ.ἔ., (γ) ἀναίρεση τῶν ἐπιχειρημάτων τοῦ κ. Βαρθο­λομαίου (σὲ 8 παραγράφους), (δ) ἐνδει­κτικὴ ἐπισήμανση αἱρέσεων στὰ κείμενα τῶν οἰκουμενικῶν διαλόγων καὶ τῶν οἰκουμενι­στῶν, δηλ. (1) τοῦ κειμένου τοῦ Πόρτο Ἀλέγκρε (2006) καὶ (2) θέσεως τοῦ Μητροπολίτου Προύσης κ. Ἐλπιδοφό­ρου, (ε) ἐπίλογο καὶ (στ΄) σύνοψη τοῦ παρόντος κειμένου.

Ο Πατριάρχης με τον Καρδινάλιο Κούρτ Κοχ, συμπρόεδρο,στη Μικτή Επιτροπή διαλόγου των δύο Εκκλησιών, κατά την προχθεσινή θρονική εορτή στο Φανάρι.

Απάντηση σε οικουμενιστές

από την  προχθεσινή θρονική εορτή στο Φανάρι! 

Το βραβείο του Ιδρύματος Καρδιναλίου Paul Poupard στον Οικουμενικό Πατριάρχη

Το βραβείο του Ιδρύματος Καρδιναλίου Paul Poupard για την προσφορά του στην οικολογία παρέλαβε ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος σε ειδική τελετή στο Μονακό παρουσία και του Πρίγκηπα Αλβέρτου.

Στο Φανάρι ο νέος Γενικός Γραμματέας του Π.Σ.Ε.

Στο Φανάρι βρίσκεται από χθες Κυριακή ο νέος Γ.Γ. του Π.Σ.Ε.  Dr. Olav Fykse Tveit ο οποίος χαρακτήρισε τον Οικουμενικό Πατριάρχη "γνωστό παγκοσμίως και σεβαστό για το πρωτοποριακό του έργο στο δρόμο για την καταλλαγή και την ενότητα όλων των Χριστιανών".

Όπως μας πληροφορεί το http://fanarion.blogspot.com/ (από όπου και οι φωτογραφίες):
Τον Γενικό Γραμματέα συνοδεύουν ο Γεώργιος Λαιμόπουλος, αναπληρωτής Γενικός Γραμματεύς, και η καθηγήτρια Amélé Ekué, Κοσμήτωρ του Οικουμενικού Ινστιτούτου του Bossey. Ο Γεν. Γραμματέας και η συνοδεία του το πρωί παρέστησαν στην Θεία Λειτουργία στο Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου, που χοροστάτησε ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος. Αύριο αρχίζουν στο Φανάρι συνομιλίες μετά της επί των Διαχριστιανικών Ζητημάτων Επιτροπής. Κατά την παραμονή τους στην Πόλη θα έχουν συναντήσεις με εκπροσώπους των Χριστιανικών Εκκλησιών και Κοινοτήτων.

Παπικές τιμές στον Οικουμενικό Πατριάρχη

Το Ίδρυμα Καρδιναλίου Paul Poupard θα τιμήσει τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο για την οικολογική του δραστηριότητα. 
Ο Καρδινάλιος Paul Poupard είναι Επίτιμος Πρόεδρος του Ποντιφικού Συμβουλίου για τον Πολιτισμό.

Ο Καρδινάλιος Paul Poupard

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης θα μεταβεί ειδικά για την βράβευσή του στο Μονακό, όπου και θα έχει συνάντηση με τον πρίγκηπα Αλβέρτο.

Ο Καρδινάλιος Paul Poupard σε διαθρησκειακή συνάντηση στην Ρώμη

Το επίσημο Ανακοινωθέν του Οικουμενικού Πατριαρχείου έχει ως εξής:

"Ἡ Α.Θ.Παναγιότης, ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαῖος ἀναχωρεῖ σήμερον Τρίτην, 2αν Μαρτίου, διά τό Πριγκηπᾶτον τοῦ Μονακό, ὅπου θά παραλάβῃ ἐν ἐπισήμῳ τελετῇ τό διεθνές βραβεῖον τοῦ «Ἱδρύματος Καρδιναλίου Paul Poupard» διά τάς οἰκολογικάς πρωτοβουλίας καί δραστηριότητας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, αἱ ὁποῖαι ἀνεγνωρίσθησαν καί ἐτιμήθησαν καί δι’ ἄλλων διεθνῶν βραβείων εἰς τό παρελθόν. 

Ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος θά ἔχῃ ἰδιαιτέραν συνάντησιν καί συνομιλίαν μέ τήν A.Γ.Υ. τόν Πρίγκηπα Ἀλβέρτον Β’ τοῦ Μονακό, τοῦ ὁποίου εἶναι γνωσταί αἱ περιβαλλοντικαί εὐαισθησίαι.

Οἱ δύο ἄνδρες εἶχον συναντηθῆ εἰς οἰκολογικήν Ἡμερίδα συγκληθεῖσαν ὑπό τοῦ τότε Προέδρου τῆς Γαλλίας Jacques Chirac εἰς τό Προεδρικόν Μέγαρον τῶν Παρισίων ἐν ἔτει 2007".