«Πάντα μέν οὖν ἄτιμα τά πάθη, μάλιστα δέ ἡ κατά τῶν ἀρρένων μανία... Καί ὅπερ ἄν εἴποις ἁμάρτημα, οὐδέν ἴσον ἐρεῖς τῆς παρανομίας ταύτης… Οὐ γάρ οἱ θετοί μόνον, ἀλλά καί αὐτοί οἱ τῆς φύσεως ἀνατρέπονται νόμοι». (Ἁγ. Ἰωάννου Χρυσοστόμου, Ὁμιλία Δ΄, PG60, 416-417)
(Ὅλα τά πάθη εἶναι ἄτιμα, πάνω ἀπ᾽ ὅλα ὅμως ἄτιμο, ἀτιμότατο, εἶναι ἡ ὁμοφυλοφιλία. ...Ὁποιοδήποτε ἁμάρτημα καί ἄν ἀναφέρεις, δέν εἶναι ἴσο μέ αὐτήν τήν παρανομία, ἡ ὁποία ἀνατρέπει ὄχι μόνο τούς θετούς ἀνθρώπινους νόμους, ἀλλά καί τούς νόμους τῆς φύσεως.) 

Ἐπισκοπικὴ ἐκτροπή 

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Νέας Ἰωνίας, Φιλαδελφείας, Ἡρακλείου καὶ Χαλκηδόνος κ. Γαβριὴλ εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἐργάζεται μὲ ξεχωριστὸ ζῆλο στὴ Μητρόπολή του· μάλιστα ἔχει ἀναπτύξει ἀξιοζήλευτη ἐπικοινωνία μὲ τοὺς νέους τῆς περιοχῆς. 

 Στὰ πλαίσια αὐτῆς τῆς ἐπικοινωνίας ἔχει καθιερώσει σειρὰ διαδικτυακῶν ἐκπομπῶν μὲ τὸν γενικὸ τίτλο «Τί εἶναι ἡ Ἐκκλησία;», στὶς ὁποῖες διαλέγεται μὲ τοὺς νέους καὶ ἀπαντᾶ σύντομα καὶ ἁπλὰ στὶς ποικίλες ἀπορίες τους. Χωρὶς ἀμφιβολία δὲν μπορεῖ κανεὶς παρὰ νὰ χαρεῖ αὐτὴ τὴν ἀξιόλογη ποιμαντικὴ φροντίδα τοῦ Σεβασμιωτάτου. 

 Ὅμως δὲν μποροῦμε παρὰ νὰ ἐκφράσουμε καὶ τὴ βαθιὰ λύπη καὶ ἀπογοήτευσή μας γιὰ ὅσα ὑποστήριξε ὁ Σεβασμιώτατος στὴν 115η ἐκπομπὴ τῆς 16ης Δεκεμβρίου 2021 μὲ τὸν τί­τλο «Πίστη καὶ ὁμοφυλοφιλία». Σὲ σχετικὴ ἐρώτηση εἶπε: «Ἐκ τῶν πραγμάτων ὁ Θεὸς ἔχει δώσει σὲ μερικοὺς ἀνθρώπους νὰ αἰσθάνονται τὴν ἕλξη πρὸς τὸ ἴδιο φύλο, δὲν μπορῶ νὰ ξέρω γιατί, δὲν θὰ κατηγορήσω ἐγὼ τὸν Θεό. Δὲν εἶμαι ἄξιος κἂν ἐγὼ νὰ τὸ σκεφτῶ αὐτὸ τὸ πρά­γμα. Ὁ Θεὸς γιὰ νὰ ξέρει κάτι ξέρει περισσότερο ἀπὸ ὅλους ἐμᾶς τοὺς ἀνθρώπους». 

 Ὁ Σεβασμιώτατος δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ νὰ δέχεται ὅτι ἡ ὁμοφυλοφιλία εἶναι πάθος καὶ μάλιστα πάθος θεομίσητο. Ἀλλὰ τὰ πάθη δὲν τὰ δίνει ὁ Θεός. Τὰ πάθη εἶναι ἀποτελέσματα τῆς πτώσεως. Σ᾿ αὐτὴν ὀφείλεται καὶ ἡ ὅποια τυχὸν ὀργανικὴ προδιάθεση. Οὔτε τὴν ὁμοφυλοφιλία, οὔτε τὴν παιδοφιλία, οὔτε τὴ νεκροφιλία, οὔτε τὴ ζωοφιλία καὶ κτηνοβασία, οὔτε ὁποιοδήποτε ἄλλο πάθος δίνει ὁ Θεός. Ὁ Θεὸς δίνει τὴ Χάρι του, ὥστε ὁ ἄνθρωπος νὰ καταπολεμήσει αὐτὲς τὶς διαστροφὲς καὶ ὅλα τὰ πάθη. Καὶ μάλιστα τὸ πάθος τῆς φιληδονίας, εἴτε αὐτὸ κατευθύνεται σὲ πρόσωπα τοῦ ἴδιου εἴτε τοῦ ἄλλου φύλου. 

 Εἶπε ὅμως καὶ ἄλλα ὁ Σεβασμιώτατος: «Δὲν μπορῶ νὰ δεχθῶ ὅτι εἶναι οἰκογένεια ἡ σχέση ἑνὸς ὁμοφυλόφιλου. Εἶναι μία σχέση. Τὸ σέβομαι. Εἶναι μία σχέση, ἡ ὁποία, ἐὰν ὑπάρχει μέσα ὁ Χριστὸς, νὰ λειτουργεῖ λίγο πιὸ πνευματικά. Νὰ ὑπάρχει ἀξιοπρέπεια. Νὰ ὑπάρχει ἡ δυνατότητα ὄχι πολλῶν συντρόφων, ἀλλὰ ὅσο τὸ δυνατὸν νὰ ἔχει ἕνα σύντροφο, μὲ τὸν ὁποῖο νὰ περνάει μαζί του τὴ ζωή του καὶ νὰ αἰσθάνεται ὅτι μαζί του μπορεῖ νὰ ἔχει καὶ μία πνευματικὴ πορεία». 

 Ἀδιανόητα λόγια στὰ χείλη ἑνὸς Ἐπισκόπου. Ἀποδέχεται λοιπὸν ὁ Σεβασμιώτατος ὅτι μπορεῖ νὰ ὑπάρχει ὁ Χριστὸς μέσα στὴ διαστροφικὴ ὁμοφυλοφιλία, ἀρκεῖ αὐτὴ νὰ ἀπευθύνεται σὲ ἕναν σύντροφο; Μπορεῖ νὰ ὑπάρχει πνευματικὴ πορεία σὲ τέτοιες σχέσεις; Καὶ βέβαια, εἴτε μὲ ἕναν σύντροφο εἴτε μὲ πολλούς, αὐτὸ δὲν ἔχει καμία ἀπολύτως σημασία. Ἡ διαστροφὴ ἔχει τὴν ἴδια ἀκριβῶς βαρύτητα. Ἂς τὸ ποῦμε καθαρά: Φρίκη προξενοῦν αὐτὲς οἱ ἀντιλήψεις. 

 Ὁ Σεβασμιώτατος ὅμως πρόσθεσε καὶ τοῦτα ἀκόμη: «Δὲν μπορῶ νὰ πῶ σὲ ἕνα ὁμοφυλόφιλο ὅτι δὲν ἔχει θέση καὶ χῶρο μέσα στὴν Ἐκκλησία. Δὲν μπορῶ νὰ πῶ σὲ ἕνα ὁμοφυλόφιλο ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ μπεῖ στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ Θεοῦ. Καὶ θὰ τὸ κάνει, γιατί ὁ Θεὸς μᾶς δέχεται ὅλους, ὅ,τι καὶ νὰ ἔχουμε πράξει, ὅποια ἁμαρτία». 

 Ναί, ὁ Θεὸς μᾶς δέχεται ὅλους. Τὰ τελευταῖα αὐτὰ λόγια τοῦ Σεβασμιωτάτου εἶναι σωστά. Ὑπὸ μία ἀπολύτως ἀπαραίτητη προϋπόθεση ὅμως: ὑπὸ τὴν προϋπόθεση ὅτι ἔχει ἐκδηλωθεῖ εἰλικρινὴς καὶ ἔμπρακτη μετάνοια. Ἔμπρακτη δὲ μετάνοια σημαίνει ἀπόφαση ἄμεσης διακοπῆς τῆς διαστροφικῆς σχέσεως. Ἡ ἀγκαλιὰ τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀνοικτὴ γιὰ ὅλους μας, ὅσο κι ἂν ἔχουμε ἁμαρτήσει, ἀλλὰ μόνο ἂν καταφύγουμε σ᾿ αὐτὴ μετανοημένοι. Ὅπως ἀκριβῶς ἔγινε μὲ τὸν Ἄσωτο τῆς γνωστῆς Παραβολῆς τοῦ Κυρίου. Διαφορετικὰ ἰσχύει ὁ ξεκάθαρος λόγος τῆς Γραφῆς, ὅτι οἱ ἀμετανόητα μὲ τέτοιο τρόπο ἀμαρτάνοντες, «βασιλείαν Θεοῦ οὐ κληρονομήσουσι» (Α΄ Κορ. ς΄ 9-10). 

 Κλείνοντας τοῦτο τὸ σχόλιο θὰ ἐκφράσουμε τὴ βαθιὰ μας πικρία γιὰ τὶς παραπάνω ἀπαράδεκτες ἀντιλήψεις, ἀλλὰ καὶ τὴ μεγάλη ἀγωνία μας ἀπὸ τὴ διαπίστωση ὅτι τὸ κάστρο κινδυνεύει νὰ πέσει, οἱ πύλες νὰ ἀνοίξουν καὶ οἱ ἐχθροὶ νὰ διαβοῦν μετὰ φανῶν καὶ λαμπάδων. Ὁ Θεὸς νὰ μᾶς λυπηθεῖ!

Πηγή: https://www.osotir.org/2022/01/27/episkopiki-ektropi/

[UPD]ΘΕΜΑ: ΕΙΝΑΙ ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ Η ΓΝΩΣΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ;

Μία ἀπαραίτητη διευκρίνιση στό ἀρχικό κείμενο

κ. Δημητρίου Τσελεγγίδη, 
τ. Καθηγητοῦ Δογματικῆς Θεολογίας 
τοῦ Τμηματος Θεολογίας 
τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ ΑΠΘ




Θεσσαλονίκη 31-8-2019

Μέ ἀφορμή τό θέμα πού δημιουργήθηκε στήν Κύπρο, ἐξαιτίας κάποιων ἀναφορῶν τοῦ Μητροπολίτη Μόρφου κ. Νεοφύτου στήν ὁμοφυλοφιλία, θά ἤθελα νά δώσω τό θεολογικό πλαίσιο κατανοήσεως τῶν σαρκικῶν σχέσεων στόν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας. 

Οἱ κατά φύση σαρκικές σχέσεις ἀνδρός καί γυναικός ἐντός τῆς Ἐκκλησίας ἔχουν τήν πλήρη πνευματική νομιμοποίησή τους, μόνο μέσα στό πλαίσιο τοῦ γάμου. Καί ὅπως χαρακτηριστικά σημειώνει ὀ Ἀπόστολος Παῦλος: «Τίμιος ὁ γάμος ἐν πᾶσι καί ἡ κοίτη ἀμίαντος» (Ἑβρ. 13, 4). Γι’ αὐτό καί καταδικάζει τίς ἐκτός τοῦ γάμου σαρκικές ἐκτροπές, λέγοντας: «πόρνους καί μοιχούς κρινεῖ ὁ Θεός» (Ἑβρ. 13, 4). 

Ἐνῶ δηλαδή ἡ κατά φύση ψυχοσωματική σχέση τοῦ ἄνδρα καί τῆς γυναίκας, στό πλαίσιο τοῦ γάμου, τούς καθιστᾶ μιά ἀνθρώπινη ὀντότητα, τούς ἑνοποιεῖ «εἰς σάρκα μίαν» (Μκ. 10, 8 καί Ἐφ. 5, 31), ὅταν ἡ σχέση αὐτή γίνεται ἐν Χριστῷ καί ὄχι ἐρήμην Του, ἡ ἕνωσή τους ἀποκτᾶ κατεξοχήν πνευματικό περιεχόμενο. Τοῦτο, πρακτικῶς, σημαίνει ὅτι ὁ Χριστός μέ τήν Χάρη Του ἐμπλουτίζει ἀκτίστως αὐτήν τήν σχέση, ἡ ὁποία ἀπό κατά φύση δυαδική σχέση γίνεται χαρισματικῶς τριαδική σχέση. Γίνεται, δηλαδή, μία ὀντολογικοῦ χαρακτῆρα ἑνότητα ἀνδρός – γυναικός – καί Χριστοῦ. Ἡ ἑνότητα αὐτή, βέβαια, δέν ἔχει μηχανιστικό χαρακτῆρα, ἀλλά ὑπάρχει καί συντηρεῖται μυστηριακῶς, ἐνόσω οἱ σύζυγοι τηροῦν ἀγαπητικῶς τίς προδιαγραφές τοῦ εἶναι τους καί κατεξοχήν τήν ἐντολή τῆς ἀναφορᾶς τους «εἰς Χριστόν καί εἰς τήν Ἐκκλησίαν» (Ἐφ. 5, 32), ἐπειδή ὁ θεμελιώδης παράγοντας τῆς ἑνότητάς τους σ’ αὐτήν τήν τριαδική πλέον σχέση εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός διά τῆς ἀκτίστου Χάριτός Του. 

Μέ βάση αὐτά τά προαπαιτούμενα τῶν σαρκικῶν σχέσεων, ἡ πορνεία, ἡ μοιχεία, ἀλλά ἀκόμη καί αὐτή ἡ σαρκική ἐπιθυμία τους[i] ἀκυρώνουν στήν πράξη τήν ὀντολογία τοῦ γάμου καί τόν σκοπό του, πού εἶναι ἡ ἐν Χριστῷ τελείωση τῶν συζύγων μέ τήν καθημερινή ἄσκηση τῆς ἀνιδιοτελοῦς ἀγάπης μεταξύ τους.

Οἱ ὁμοφυλοφιλικές σχέσεις καταδικάζονται ἀπό τήν Ἁγία Γραφή (βλ. σχετ. Γέν. 19, 4-28, Λευιτ. 20, 13, Ρωμ. 1, 26-32, Α΄ Κορ. 6, 9-10, Α΄ Τιμ. 1, 10, Ἰούδ. 7) καί τήν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας ἐξίσου μέ τήν πορνεία καί τήν μοιχεία, ὄχι ἁπλῶς ὡς ἀκάθαρτες ἠθικῶς πράξεις, ἀλλά κυρίως καί πρωτίστως ὡς ἀντικείμενες στήν ὀντολογία τοῦ «γάμου» Χριστοῦ καί Ἐκκλησίας, τοῦ «γάμου» ἐκείνου πού εἰκονίζει ὁ γάμος τῶν πιστῶν –τοῦ ἄνδρα καί τῆς γυναίκας- ἐντός τῆς Ἐκκλησίας. Μέσα στό πνεῦμα αὐτό, γράφει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στούς Κορινθίους: «...τά μέλη τοῦ Χριστοῦ ποιήσω πόρνης μέλη;» (Α΄ Κορ. 6, 15). Ἡ πορνεία, ἡ μοιχεία καί ἡ ὁμοφυλοφιλία καταστρέφουν τήν ἑνότητα τῶν πιστῶν μέ τόν Χριστό καί μεταξύ τους. Γι’ αὐτό, ἐνόσω παραμένουν σ’ αὐτές τίς ἄρρωστες σχέσεις οἱ πιστοί, δέν μποροῦν νά κληρονομήσουν τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ (βλ. σχετ. Α΄ Κορ. 6, 9-10), οὔτε καί νά ἔχουν τήν πρόγευσή της στήν παροῦσα ζωή τους. 

Ἑπομένως, εἶναι εὐνόητο ὅτι ἡ ἀπόρριψη τῶν παραπάνω σαρκικῶν σχέσεων ἀπό τούς πιστούς καί τήν ἡγεσία τῆς Ἐκκλησίας, σέ καμμία περίπτωση δέν συνιστᾶ ρατσιστικοῦ χαρακτῆρα κατηγοριοποίηση τῶν πι-στῶν, πού ἔχουν αὐτές τίς σχέσεις. Ἀπεναντίας, εἶναι ἀγαπητικοῦ χαρακτῆρα ἡ γνωστοποίηση τῆς Ἐκκλησίας γιά τίς ὀλέθριες σωτηριολογικές συνέπειες αὐτῶν τῶν ἁμαρτωλῶν ἐνεργειῶν. 

Ἐπιπροσθέτως, θά πρέπει νά σημειώσουμε ὅτι, ἐνόσω κατηγορούμενη ὡς ἁμαρτία ἀπό τήν Ἐκκλησία δέν εἶναι μονομερῶς ἡ ὁμοφυλοφιλία, ἀλλά ἐξίσου καί ἡ πορνεία καί ἡ μοιχεία καί αὐτή ἀκόμη ἡ σαρκική ἐπιθυμία, δέν εἶναι καθόλου λογικό νά ἀποδίδεται ρατσιστικός χαρακτήρας στήν καταδίκη τῆς ὁμοφυλοφιλίας. Πολύ δέ περισσότερο, δέν μπορεῖ νά γίνεται λόγος γιά ρατσιστική ἐπιλογή ἀπό τήν Ἐκκλησία, ἐνόσω ἡ Ἐκκλησία καταδικάζει πρωτίστως τήν σαρκική ἐπιθυμία, ὡς τήν θεμελιώδη προϋπόθεση τῆς ὁποιασδήποτε σαρκικῆς ἁμαρτίας. Καί ἐπειδή τό νόσημα τῆς σαρκικῆς ἐπιθυμίας ἀφορᾶ σχεδόν ὅλους τούς πιστούς, δέν ὑπάρχει καμμία κατηγοριοποίηση ρατσιστικοῦ χαρακτῆρα ἀπό τήν Ἐκκλησία. 

Ἄν μάλιστα λάβουμε σοβαρά ὑπόψη, ὅτι ὁ Θεός διά τῆς Ἐκκλησίας συγχωρεῖ καί θεραπεύει ὅλες τίς κατηγορίες τῶν ἁμαρτιῶν, ὅταν ὑπάρχει καρδιακή μετάνοια, τότε στήν συγκεκριμένη στάση τῆς Ἐκκλησίας πιστώνεται καί ἡ φιλανθρωπία της. 

Ἄς σημειωθεῖ ἀκόμη, ὅτι καί ἡ Ἰουδαϊκή θρησκεία –στηριζομένη στήν Παλαιά Διαθήκη- καταδικάζει τήν ὁμοφυλοφιλία, χωρίς νά ἔχει ποτέ κατηγορηθεῖ γιά ρατσισμό. 

Τέλος, μέσα στό πνεῦμα τῶν παραπάνω γραφομένων μου, τέθηκε καί ἡ πρό ἡμερῶν ὑπογραφή μου στήν Ἐπιστολή τῶν Ἐπιστημόνων γιά τήν στήριξη τοῦ Μητροπολίτη Μόρφου, κ. Νεοφύτου.

---

[i] Ἐπειδή δέχτηκα εὔλογα ἐρωτήματα ἀπό ἀγαπητούς ἀναγνῶστες αὐτοῦ τοῦ κειμένου μου, θά ἤθελα νά κάνω τήν ἑξῆς διευκρίνιση, σχετικά μέ τήν σαρκική ἐπιθυμία.

Ἡ σαρκική ἐπιθυμία εἶναι ἁμαρτία ἰσοβαρής μέ τήν πορνεία καί τήν μοιχεία, σύμφωνα μέ τόν λόγο τοῦ Χριστοῦ στήν Ἐπί τοῦ Ὄρους Ὁμιλία Του: «πᾶς ὁ βλέπων γυναῖκα πρὸς τὸ ἐπιθυμῆσαι αὐτὴν ἤδη ἐμοίχευσεν αὐτὴν ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ» (Μθ. 5, 28). Ἐδῶ ὁ Χριστός, ὡς σαρκική ἐπιθυμία ἐννοεῖ τήν αὐτονομημένη ἐπιθυμία τῆς ἡδονῆς, εἴτε ἐκτός τοῦ γάμου εἴτε ἐντός τοῦ γάμου, ἐνόσω δηλαδή αὐτή αὐτονομεῖται ἀπό τήν ἐκκλησιαστικῶς νομιμοποιημένη ψυχοσωματική σχέση τῶν συζύγων.

  

Η ομοφυλοφιλία ως άρνηση της ανθρώπινης οντολογίας και φυσιολογίας, του Ιωάννη Ν. Μαρκά

                                  Ολέθρια σάρκα. Του δόλιου Βελίαρ κύμα σκοτεινό ΄                                   

σάρκα φρικτή, ρίζα των πολύμορφων παθών.

Ολέθρια σάρκα, φίλη του εδώ κόσμου που κυλάει ΄

σάρκα φρικτή ΄ αντίπαλε της ουράνιας ζωής.

«Κατά σαρκός», ποίημα αγίου Γρηγορίου Θεολόγου  .

του Ιωάννη Ν. Μαρκά,

πτυχιούχου θεολογίας Α.Π.Θ.